پارت هفده
گندم با چشمانی درشت شده به حرفهای من گوش میکرد و میخندید. صدای چرخش کلید در قفل را که شنید، دستهایش را با ذوق باز و بسته کرد. بغل حیدر را میخواست.
-سلام، خسته نباشی.
سری تکان داد و تا فرصت کند پیراهنش را دربیاورد، گندم از پایش آويزان شد. دخترک یک باباییِ تمام عیار بود!
-ناهار بردم واسه مامانت.
-صددفعه گفتم اینقدر دهن به دهن اون زن نذار ناهید. هرچی گفت بگو چشم! جواب پس نده.
صدای قهقههی گندم بلند شد، حیدر داشت قلقلکش میداد. لبهایم را برچیدم، شک نداشتم حاج خانم به محض بستنِ در به روی من، با پسر دردانهاش تماس گرفته بود.
-لابد باز زنگ زده بود از عروسِ زهراخانم تعریف میکرد، آره؟
ابرو به هم زد. آهی کشیدم و ترجيح دادم بحثی که پایانش مشخص بود را همین جا خاتمه دهم. کاش حیدر محص رضای خدا یکبار به مادرش میگفت که زن من هم آدم است، کنیز و اسیر نیست که این چنین جان به لبش میکنید.
-شیرینی فروشی ابراهیم چیکار میکردی؟
موهایم را پشت گوش انداختم و مردمکهای لرزانم را وصلِ حیدر کردم.
-چایی بریزم برات؟
-کَر شدی؟ میگم شیرینی فروشی اون مرتیکه فوکولی چه غلطی میکردی؟!
نگاه دخترک بین ما حیران بود. دست به زانو گرفتم و بلند شدم. اگر نمیجنبیدم، تا چندثانیهی دیگر قیامت میشد. کیک نفرین شده را از یخچال بیرون آوردم. حیدر واکنشی نشان نداد، گندم داشت گوشش را میکشید.
-تولدت مبارک!