Silent

در من، غوغایی است از سکوت. سکوتی که چون موجی عظیم، تمام وجودم را فرا گرفته و هر فریادی را در خود خفه می‌کند. خستگی، نه در جسم، که در تار و پود جانم ریشه دوانده؛ خستگی از تکرار روزهایی که هیچ شکوفایی در پی ندارند و وعده‌ی فردایی که تنها، تیرگی بیشتری را به ارمغان می‌آورد.
چشم‌هایم، که زمانی پر از شوق دیدن افق‌های نو بود، اکنون به نقطه‌ای خیره مانده‌اند که هیچ چیز در آن نیست. نه نوری، نه امیدی و نه حتی تصویری از آینده‌ای که بتوان به آن دل بست. ناامیدی، چون غمی کهنه، در سینه‌ام لانه کرده و هر دم، نفس بودنم را تنگ‌تر می‌کند.
میل عمیقی به رهایی دارم؛ رهایی از این قفس تن، از این بار سنگین بودن. آرزو می‌کنم که این پرده‌ی نفس کشیدن، برای همیشه فرو افتد و مرا به آرامشی دعوت کند که در آن، هیچ بیداری‌ای در کار نباشد. آرامشی که پایان این رنج بی‌پایان باشد.