عسل

ایده: دو نفر مدت‌هاست که همدیگه رو می‌شناسند و یه کشش عمیق بینشون هست. هر روز همدیگه رو می‌بینند حرف می‌زنند ولی هرگز درباره‌‌اش حرف نمی‌زنند.

شروع: بین مهدیه و عقیل هیچ‌وقت کلمه‌ی دوستت دارم رد و بدل نشد نه در جمع نه در خلوت اما در نگاه‌هایی که از روی عمد به هم گره نمی‌خورد در لمس‌های اتفاقی تصادفی دست‌ها در سکوت‌های طولانی اما پر از حرفشان عشقی پنهان می‌تپید زخمی کهنه که هر بار با دیدن دیگری دوباره سر باز می‌کرد و خون آرزو در رگ‌هایش جاری می‌شد مهدیه هر شب نامه‌هایی نانوشته به عقیل می‌فرستاد نامه‌هایی پر از واژه‌هایی که هرگز به زبان نمی‌آمد پر از اعتراف‌هایی که در اعماق وجودش دفن شده بودند