ستاره درخشان نیا

اگر می‌توانستم یک‌ روز به گذشته ام برگردم‌ ترجیح می‌دادم که بعد ظهری تابستانی در پنج سالگی‌ام و به قول ما خوزستانی ها، هوا در آخرین درجه خرما پزونش باشد.

با پچ‌پچ های مخصوص خودم با باربی‌هایم بازی کنم و بعد از شدت خستگی،‌ یک گوشه کنار یخچال، زیرِ بادِ خنکِ کولر پنجره ای اُجِنِرال‌مان، به خوابی بروم که در آن میان درختان می‌دوم یا شاید هم برف از آسمان می‌بارد و آدم برفی‌ای درست میکنم و هویج های‌مان را فراموش کرده‌ایم و به جایش سنگ کوچکی می‌گذاریم!