هانیه پروین

همگی به غیر از بنیامین روی مبل‌های درون سالن نشسته بودند و صحبت می‌کردند. روژین هنوز هم دلگیر به نظر می‌آمد و بی‌حرف، به گل‌های فرش سورمه‌ای مادرش نگاه می‌کرد. ساعتی گذشت و به تدریج حال بنیامین بهتر شد اما هنوز قصد نداشت از رویِ تخت خوابش دل بکند، حرکت سوگل او را از میزان تنفرش نسبت به خود آگاه کرد اما با همه‌ی این‌ها، قصد نداشت او را رها کند. 

سوگل در قلب بنیامین نشسته بود و این مرد با کمال میل از او استقبال می‌کرد. هیچ جوره قصد نداشت به کسی جز خودش اجازه‌ی تصاحب قلب سوگل را بدهد. 

شرمنده بی اجازه ورود زدم^^ 

دستت درد نکنه ممنونم.

میدونی مشکلم کحاست؟ اینکه چون زمان گذشته اس این فعل امد و اینا فکر می‌کردم خرابش میکنه