سان آز

هاهاهاهاها 

چی بگم والا.

ما نویسنده ها و ما طراح ها همیشه فکر می کنیم پرفکت عمل کردیم ولی بقیه وقتی از بیرون نگاه می کنن چیزهایی رو حس می کنن و می بینن که خودمون متوجهش نیستیم.

ما برای کی می نویسیم. خودمون یا خواننده ها

میخوایم خودمونو جذب کنیم یا خواننده ها رو

من به عنوان یه خواننده ی نوعی، به عنوان کسی که مخاطب این سبک و ژانره، فقط خواستم کمکت کنم ایده ی بهتری به ذهنت خطور کنه. نگفتم چی بنویس. گفتم سانی میتونه ایده های خفن تری هم داشته باشه چون میشناسمش

خط پیرنگ همیشه قابل ارتقاست

میدونم جور دیگه ای میشه بهش پرداخت

اما من اینطوری بهش پرداختم و دلیل اینکه اصلا آز توی مغز سان میفته همین جرقه‌ی ناگهانی بینشونه.

اگه روایت از طریق دانای کل بود کشمکش رو بیشتر حس می‌کردی. سان هر لحظه در حال مردنه ولی هیچ کاری نمی‌تونه بکنه. اگه بخواد خفش کنه قلنجر توی گردنش فرو می‌ره. زور دست و بازوهاش هم به آز نمی‌رسه و در لحظه می‌خواد یه حرکت بزنه که آز متوقف شه.

فاصله سراشون کمه، نمی‌تونم کله بزنه. بدنش پر از خراش و زخمه نمی‌تونه تکون خاصی به پاهاش بده و در بی‌جون‌ترین حالت ممکنه.

پس در آخر کارشون به بوسه میرسه. چون میدونه آز چه جور شخصیتی داره. اونا قبلا راجع به خیلی چیزا چت کردن. چون آز اعتماد سازی می‌کرد تا مردم بهش اعتماد کنن و سفره‌ی دلشون رو براش باز می‌کردن.

همه شون قراره آشکار شن. یکم وقت بده. جرقه بینشون برای افتادن تو مغز آز، نگاه مشترک و اون بوسه‌ست. حتی در آینده به خیلی جاهای دیگه هم میرسونه.

همه هم قرار نیست تو چهارچوبای سختگیرانه گیر کنن و از یه نوع تعلیق و کشمکش استفاده کنن. هرکسی به نوع خودش می‌پردازه. من می‌خوام رمنس و هنری و تاکسیک و وسواسانه باشه.🫂

راستی اون صحنه هنوز تموم نشده. بعد از مرگشم همچنان توی اون صحنه خواهیم بود.