مهدیه طاهری

ناکجا. دزدان دریایی کارائیب 😬

سخت کوش خون گرم

حرصی و خوش صدایی

دختر خوب ولی زودرنجی

خیار خوش بو😂

خیار تاریخ مصرف گذشته😑

رزِ اهن پرست

معشوقه سبز پرست. (خدایا من دیگه برنمی‌تابم)

عسل در سبزه زار

دربان فسفری 😸

#پارت پنج... در حیاط خانه‌ی پدر، ماهور روی تاب نشسته بود و کلافگی در چهره‌اش بیداد می‌کرد. طناز روبه‌رویش، در آلاچیق نشسته بود و میوه پوست می‌گرفت. گفت: - چیشده ماهوری! چقد ناراحتی؟ ماهور پاهایش را روی زمین گذاشته بود و فقط تکان‌های کوتاه می‌خورد. گفت: - هیچی. دلم برای بابا تنگ شده. طناز که تمام حواسش به سیب داخل دستش بود گفت: - منم همینطور. ولی ناراحتی نداره که، گفت دو روز دیگه میاد. ماهور یاد رضایی که دو روز پیش دیده بود، افتاد و گفت: - طناز! میگم تو شناسنامه‌ی مامان و بابا رو دیدی؟ طناز با تعجب نگاهش کرد و گفت: - آره دیدم، چطور؟! ماهور کنجکاوانه نگاهش کرد و گفت: - چند ساله با هم ازدواج کردن؟ طناز دوباره مشغول پوست گرفتن سیب شد و گفت: - دقیقا دو سال قبل از بدنیا اومدن من، یعنی بیست و چهار سال پیش. چرا می‌پرسی؟ ماهور: اسم من تو شناسنامه‌ی مامان و بابا هست؟ طناز انگار که یک دیوانه دیده باشد نگاهش کرد و گفت: - واا! معلومه که هست، تو بچه‌شونیاا. مشکوک نگاهش کرد و گفت: - این سوالا برای چیه؟ ماهور که خیالش راحت شد، لبخند زد و گفت: - یهویی ترسیدم که نکنه اسم منو نزده باشن. طناز قهقهه‌ای سر داد و گفت: - تو هم یه جور خاص دیوونه‌ای. ماهور خندید، از روی تاب بلند شد و کنار طناز نشست و برای خود میوه پوست گرفت... ‌*** در خنکای عصر، فرشاد ماشین را زیر سایه‌بان پارک کرد و وارد خانه شد. بلند گفت: - صاحب‌خونه کجایی؟ کسی نیست بیاد پیشواز؟ مدینه از آشپزخانه با عجله وارد پذیرایی شد و با ذوق گفت: - فرشاد! فرشاد با تمام خستگی که داشت، لبخند زد و گفت: - به به کدبانوی من، خوب هستین؟ مدینه با ذوق نزدیک رفت و درون حصار تنگ بازوان همسرش پنهان شد و گفت: - چقد دلم برات تنگ شده بود. فرشاد بعد از کاشتن بوسه‌ای بر روی موی همسرش، گفت: - منم دلم برات تنگ شده بود. بچه‌ها کجان؟ بگو بیان که دلم براشون یه ذره شده. مدینه بعد از جدا شدن از شوهرش، گفت: - نیستن. فرشاد متعجب گفت: - کجا رفتن؟ مدینه به سمت مبل اشاره کرد و گفت: - بشین خسته‌ای. همینطور که فرشاد به سمت مبل می‌رفت، مدینه گفت: - طناز رفته گالری دوستش، ماهور کتابخونه‌ است و سروشم رفته خونه‌ی عمه‌اش، تا با هادی بازی کنه. فرشاد روی مبل جا گرفت و گفت: - ای بابا! حیف شد، من به امید اونا اومده بودم. مدینه با حسادت گفت: - عه! فقط بخاطر بچه‌ها اومده بودی، آره؟ مدینه هم که هیچی دیگه. فرشاد خندید و دست مدینه را کشید و که او هم تعادلش را از دست داد و روی پای فرشاد نشست. مدینه شاکی شد و گفت: - چیکار می‌کنی؟ فرشاد خندید و گفت: - خانم من که حسود نبود. نمی‌دونی چقد منتظر بودم کارام تموم شه و بیام پیش شما. مدینه لبخند زد و گفت: - شوخی کردم، بچه‌ها هم خیلی دل تنگت بودن، همش بهانه می‌گرفتن.

#پارت چهار... ماهور از نگاه خیره‌ی مرد ترس داشت، دستانش شروع به لرزیدن کردند، ولی سعی کرد به خود مسلط باشد و بی اهمیت به مرد شروع کرد به درس خوندن، ولی زیر نگاه کنجکاو مرد خیلی معذب بود و دائم نفس عمیق می‌کشید. ماهور با استرس و حواس پرتی، اولین مسئله را حل کرد، مسئله‌ی بعدی را نتوانست، زیر چشمی به مرد نگاه کرد و باز مشغول حل کردن مسئله شد، وقتی ناامید شد، زیرلب گفت: - لعنتی! چرا نمی‌فهمم. و این حرف از گوش‌های تیز رضا دور نماند، گفت: - می‌خوای کمکت کنم؟ ماهور متعجب به رضا نگاه کرد، که رضا گفت: - من گوش‌های تیزی دارم. حالا بذار کمکت کنم. کتاب ماهور را نزدیکش کشید و گفت: - چی رو نمی‌فهمی؟ ماهور مردد دستش را روی یک مسئله گذاشت و گفت: - این رو. شما بلدین؟ رضا کمی سوال را نگاه کرد و گفت: - آره. این خیلی آسونه، راه حل داره. مدادت رو بده. ماهور مدادش را سمت رضا گرفت و سعی کرد تمام حواسش را جمع کند تا خوب یاد بگیرد. رضا با آرامش توضیح می‌داد. ماهور خوشحال از اینکه مسئله‌ را یاد گرفته بود لبخند زد و گفت: - خیلی ممنون بخاطر کمکتون. بعد کتاب را نزدیک خودش کشید و دوباره مسئله را تمرین کرد تا بهتر یاد بگیرد. رضا که با اشتیاق نگاهش می‌کرد، گفت: - خانم معینی! شما خیلی باهوش هستین که با یک بار توضیح دادن یاد گرفتین. ماهور لبخند زد و گفت: - بله، هوشم به بابام رفته، اون خیلی باهوشه. رضا که ذوقش کور شده بود گفت: - اسم پدرتون چیه؟ ماهور: فرشاد. رضا اسم فرشاد را زمزمه کرد و آرام گفت: - حتما خیلی بهت افتخار می‌کنه، آره؟ ماهور: بله خیلی. رضا لحظه‌ای به دستانش که روی میز بود نگاه کرد و گفت: - پدرت چیکاره است؟ ماهور: شرکت صادرات تخمه و آجیل داره. به دستان لرزان رضا نگاه کرد و گفت: - شما چطور؟ رضا با کشیدن نفس عمیق، سعی کرد آرامشش را برگرداند. گفت: - من قبلا شرکت صادرات خرما داشتم، تو بوشهر. ماهور: الان چطور؟ رضا: یه مدته بیکارم. اومدم تفریح. ماهور حرفی نزد و خواست بقیه کتابش را بخواند. رضا مجدد گفت: - شما تک فرزندی؟ ماهور که حسابی کلافه شده بود نفس عمیق کشید و گفت: - نه یک خواهر بزرگتر و یه برادر کوچیک دارم. رضا: شما از پدر و مادرت راضی هستی؟ ماهور با یادآوری خانواده‌اش لبخند کوتاهی روی لبانش نشست و گفت: - بله، چطور؟ رضا خودش را به مامور نزدیک کرد و لبانش را با زبان تر کرد و گفت: - تاحالا به این فکر کردی که اگه خانواده‌ات بهت دروغ گفته باشن چی؟ ماهور با تعجب گفت: - چه دروغی؟ رضا: اینکه مادر و پدرت نباشن چی؟ ماهور با ناراحتی و خشم گفت: - این چه حرفیه که میزنی؟ اصلا شما کی هستین که بخوای راجع به خانواده‌ام صحبت کنی! بلافاصله وسیله‌هایش را برداشت و بدون اهمیت به حرف زدن رضا، از آنجا خارج شد.

بابا: آخر هفته میام عزیزم، چیزی لازم نداری؟ سروش: بابا زنگ زدم بگم برامون سوغاتی بیار. طناز لواشک می‌خواد، ماهور کیف می‌خواد و آقا سروش قهرمان هم توپ فوتبال می‌خواد. بابا خندید و گفت: - چشم براتون می‌خرم، ببینم مامانتون چی می‌خواد؟ سروش یک نگاه به مادرش کرد و گفت: - بابا می‌پرسه چیزی می‌خوای؟ مدینه گوشی را گرفت و شروع کرد با بابا حرف زدن..... *** ماهور در دنج ترین قسمت کتابخانه‌ نشسته بود و بی اهمیت به اطراف، مشغول مطالعه‌ی کتاب بود که مردی چهل ساله، با موهای جوگندمی کنارش نشست و گفت: - امیدوارم مزاحم نباشم خانم. ماهور نگاهش کرد، آشنا نبود، بدون اینکه تغییری در قیافه‌اش ایجاد کند، گفت: - این همه میز خالی اینجاست. اگه ممکنه برین جای دیگه. من حواسم پرت میشه. مرد لبخند زد و گفت: - خب یکم به خودت استراحت بدی بد نیست. خیلی وقته که حواسم بهت هست! دائم کتاب می‌خونی، اینجوری خسته میشی. شاخک‌های ماهور فعال شد و ابرهایش بالا پرید و گفت: - شما کی هستین؟ مرد خود را به جلو خم کرد و دست‌هایش را روی میز گذاشت و گفت: - اسمم رضا کیانیِ، داشتم کتاب می‌خوندم که دیدمت. اسم شما چیه بانوی زیبا؟ ماهور با تعجب نگاه می‌کرد و حسابی به ذهنش فشار آورد ولی اولین بار بود که او را می‌دید. با گفتن ببخشید از روی صندلی بلند شد و جای دیگری نشست. کتابش را باز کرد و شروع کرد به خواندن، هنوز خط دوم را تمام نکرده بود که دوباره مرد کنارش نشست و گفت: - چرا فرار می‌کنی خانم؟ من که کاری نکردم، فقط یه سوال پرسیدم. ماهور از وجود این مرد مزاحم ترسیده بود، به زحمت آب دهانش را قورت داد و گفت: - شما چی می‌خواین از من؟ رضا با لبخند گفت: - هیچی، فقط از دخترای درس خون خوشم میاد. خواستم ببینم اسم این خانم زیبای باسواد چیه؟ ماهور قیافه خشک و جدی به خود گرفت و گفت: - معینی هستم. رضا: و اسم کوچک‌تون؟! ماهور سکوت کرد. رضا که با چشمان کنجکاو به ماهور زل زده بود گفت: - مطمئنا مادر و پدرت خواستن که اسمت رو به غریبه‌ها نگی. مشکلی نیست، فقط برای راحت شدن خیالت باید بگم که من یه دختر دارم. چشمانش را غم گرفت و با صدای آرام گفت: - تینای من هم مثل تو خوشگل و زرنگ بود. یک تای ابروی ماهور بالا پرید و در ذهن دنبال کسی با نام تینا بود. گفت: - بود؟! یعنی الان عوض کردین؟ رضا حسرتی کشید و گفت: - نه. وقتی کوچیک بود ازم دزدیدنش. دیگه هیچ وقت ندیدمش. ماهور قلبش سنگین شد و چشمانش را غم گرفت و گفت: - متاسفم. ولی می‌ذارین درس بخونم! تا کنکور زمان زیادی نمونده و من خیلی عقبم. رضا مجدد لبخند زد و گفت: - باشه. حرف نمی‌زنم، ولی بذار پیشت باشم و نگاهت کنم، تو منو یاد دخترم می‌اندازی.

#پارت دو... سروش با عصبانیت گفت: - دارم بازی می‌کنم، چقد حرف میزنی، ببین سوختم. برو الان میام. ماهور سمت پله‌ها رفت و روی نرده‌ها نشست و با ذوق و هیجان به پایین سرخورد ولی قبل از اینکه بیفتد، پایین پرید و پیش مادر و خواهرش نشست. مادرش که استکان چتی در دستش خشک شده بود، گفت: - دختر خیلی کار خطرناکیه. اگه خدای نکرده بیفتی من چیکار کنم؟. ماهور خندید و گفت: - نگران نباش مامان جون، بادمجان بد آفت نداره. مادر غرولند گفت: - همیشه به سروش گیر میدی بخاطر این کارش، ولی خودت انجام میدی. ماهور: سروش بچه است خطرناکه، ولی من بزرگ شدم. مادر سر تکان داد و به آشپزخانه رفت. سروش که بالای پله‌ها ایستاده بود شاکی گفت: - نخیر کی گفته من بچه‌ام؟ خیلی هم بزرگ شدم. بعد روی نرده نشست و خواست ادای ماهور را دربیاورد ولی قبل از پریدن، محکم به زمین افتاد، ولی کم نیاورد و سریع بلند شد، درحالی که سرش را ماساژ می‌داد، با لبخند گفت‌: - چیزی نیست، نگران نباشین. ماهور: دیدی هنوز بچه‌ای! خب مثل آدم از پله‌ها بیا پایین. طناز نیشخند صداداری زد و گفت: - دیگ به دیگ میگه روت سیاه. ماهور اخم ساختگی کرد و گفت: - ای بابا! طنازی! اومدی و نسازیااا. مدینه چای آورد و روی میز گذاشت و گفت: - خب تعریف کنین، امروز چیکار کردین؟ سروش کنارشان نشست و گفت: - هیچی، مدرسه که مثل همیشه مسخره بود، بعدشم که درس خوندم و بازی کردم، همین. ماهور چای برداشت و گفت: - دبیرستان، خونه، کتابخونه، خونه، هیچ اتفاقی هم نیفتاد. طناز نفسی عمیق، همانند حسرت کشید و گفت: - منم همینطور، هیچ اتفاق قشنگی نیفتاد، از دانشگاه اومدم خونه، خوابیدم تا الان. مدینه سر تکان داد و گفت: - ای بابا! چه بچه‌های بی ذوقی دارم، یکم زندگی کنین، تفریح کنین، یعنی چی که هیچی؟ سروش به حالت قهر دستانش را روی سینه قفل کرد و به تکیه‌گاه مبل تکیه داد و گفت: - آخه بدون بابا کیف نمیده، چرا نمیاد؟ مدینه: میاد عزیزم، یکم کارش طول کشیده ولی تا آخر هفته میاد. سروش ذوق زده دستانش را به هم کوبید و گفت: - راست میگی! آخجون آخجون بابا میاد. از ذوق بالا و پایین می‌پرید. مادر گفت: - یعنی شما پدرتون رو بیشتر از من دوست دارین؟ سروش گفت: - نه مامان، تو رو هم دوست داریم فقط بابا بیشتر باهامون وقت می‌گذرونه. ماهور با شادی گفت: - قراره برامون سوغاتی بیاره، دلم می‌خواد برام کیف بخره. طناز انگار که آب دهانش را جمع کند زبان روی لبانش کشید و گفت: - من دلم لواشک می‌خواد، آخه لواشک‌های شمال معروفه. مادر: خب زنگ بزنین، هرچی می‌خواین، بهش بگین. سروش با عجله تلفن خونه را آورد و به پدرش زنگ زد. بعد از چند تا بوق جواب داد و گفت: - الو بفرمایید. سروش گفت: - سلام بابا خوبی؟ بابا هم که انگار خوشحال شده بود گفت: - سلام پسرم قهرمان من. سروش تک خنده‌ای کرد و گفت: - کجایی بابا! دلم برات تنگ شده چرا نمیای؟

فصل اول. #پارت یک... دخترک شال خود را سر کرد و از اتاق خارج شد. روی نرده‌‌ی جفت پله نشست و تا پایین سر خورد و قبل از به زمین رسیدن، پایین پرید. بلند گفت: - مامان. مامان، کجایی؟ مادرش از آشپزخانه بیرون آمد و گفت: - جانم عزیزم، کاری داشتی؟ دختر لبخندی زد و گفت: - من میرم کتابخونه. کاری نداری؟ مادر همین‌طور که به آشپزخانه برمی‌گشت، گفت: - نه عزیزم. مواظب خودت باش. دختر خداحافظی کرد و بعد از پوشیدن کفش‌هایش از حیاط سرسبزشان خارج شد و با تاکسی تلفنی که انتظارش را می‌کشید، به سمت کتابخانه رفت. در را باز کرد و با دختران و پسران درحال مطالعه روبه‌رو شد. بوی قهوه و بوی کاغذ، و صدای ورق زدن کتاب، فضا را پر کرده بود. درنگ را جایز ندانست و سمت قفسه‌ی کتاب‌ها قدم برداشت و بعد از جستجوی کوتاهی کتاب مورد نظرش را برداشت. بعد از پیدا کردن جای دنج و آرام، شروع به خواندن کتاب کرد. هوا رو به تاریکی می‌رفت دختر سر بلند کرد و با دست گردنش را ماساژ داد و عزم رفتن کرد. آرام و قرار نداشت، گاهی از روی جدول به آن طرف میپرید و گاهی لیلی‌کنان میرفت. دائم بالا و پایین می‌پرید و درختان را لمس می‌کرد و غرق شادی می‌شد. در خانه را باز کرد و بلند گفت: - سلام من اومدم. صاحبخونه کجایی؟ مادرش که روی مبل راحتی وسط پذیرایی نشسته بود چایش را روی میز گذاشت و گفت: - خوش اومدی قربونت برم. برو لباسات رو عوض کن بیا چای دم کردم. دخترک سمت مادر رفت و گونه‌ی او را بوسید و گفت: - چشم بانو. شما فقط دستور بده. مادر خندید و گفت: - برو دختر. انقد لوس بازی درنیار. دخترک چشمی گفت و به سمت پله‌ها رفت. دوباره مادر گفت: - ماهور! به خواهر و برادرت هم بگو بیان پایین. ماهور گفت: - چشم مدینه خانم. مدینه با لبخند گفت: - بچه‌ی پرو. ماهور خندید و به اتاق دوست داشتنی‌اش رفت. وسط اتاق ایستاد، به دیوارها و لوازم بنفش و یاسی رنگش نگاه کرد و آرامش گرفت. سپس لباس راحتی پوشید و به اتاق طناز، خواهرش، که چهار سال از او بزرگتر بود رفت، در زد و بعد از گرفتن اجازه، وارد شد. اتاق را از نظر گذراند و چشمش روی طناز که پشت میز تحریرش نشسته بود و نقاشی می‌کشید، ثابت ماند. لبخند زد و گفت: - چطوری آبجی جون؟ طناز به سمتش برگشت و لبخند زد و گفت: - خوبم. تو چطوری دُخی جون! ماهور: منم خوبم، مامان گفت بریم پایین، چای بخوریم. چشمان طناز برق زد و با هیجان از جا بلند شد و دستان رنگیش را به هم مالید و گفت: - آخجون چای. به سمت در رفت و بی اهمیت به ماهور به سوی پذیرایی پرواز کرد. او همیشه عاشق چای بود، برایش زمستان و تابستان هم فرقی نداشت، اسم چای را که می‌شنید دیوانه میشد. ماهور سراغ برادر ده ساله‌اش رفت و در زد و وارد شد. با دیدن سروش که روی تخت روی شکم خوابیده بود. گفت: -سروش! مامان میگه بیا چای بخور. سروش که تمام حواسش به تبلت داخل دستش بود. گفت: - نمی‌خورم. ماهور دست به سینه ایستاد و با تخسی گفت: - بلند شو. مامان وقتی میگه بیا، باید بگی چشم. سروش: تا بابا نیاد، نمیام. فکر پدر آتش به دل ماهور انداخت، خیلی وقت بود که ندیده بودش. ماهور آه کشید، چشمانش دلتنگی را فریاد می‌کشید. گفت: - داداشی! بابا رفته سفر و معلوم نیست کی بیاد. می‌خوای تا اون موقع تو اتاقت بمونی؟

نام رمان: نیمان نویسنده: مهدیه طاهری ژانر: اجتماعی، عاشقانه، رمزآلود ماهور، داستانی از جستجوی هویت و معنا در پیچ و خم‌های زندگی است. در شهری که خاطرات گم می‌شوند، ماهور در پی کشف گذشته‌ی مرموز خود است و سرنوشتش با تینا، گره می‌خورد. اما این تازه آغاز ماجراست؛ روابط شکل می‌گیرد، انگیزه‌ها آشکار می‌شوند و هر شخصیت برای یافتن نغمه‌ی گمشده‌ی زندگی‌اش، با سایه‌های گذشته و روشنی حال دست و پنجه نرم می‌کند. شهری در خوابِ خاطره... نغمه‌‌ای در باد... و سفر درونی، در جستجوی معنا... "نیمان" یعنی آن چه کامل به نظر می‌رسد، اما در حقیقت از دو نیمه ساخته شده است.

اسمان چشم تو

جاده هراز( با توجه به یه تیکه از اهنگ که الان یادم نیست 😑 😂 ولی مو رو تشبیه کرده بود به جاده هراز)

چشم انتظاری

موتور بازِ عاشق

عارف😂

وارش

نورعلی

رضا

هلنا