مهدیه طاهری

چه دید آدمی که دل بست به سنبل دنیای فانی؟!

مگر بهشت چه کم داشت؟! 

                   نیل. 

یک سال گذشت...

مادرت پیرتر شد،

پدرت زیر بار این داغ، کمر خم کرد،

خواهرانت هر روز به یادت اشک ریختند.

کتابِ نیمه‌نوشته‌ات چاپ شد،

اما تو نبودی که ورق خوردنش را ببینی.

حتی لبخندِ قشنگت

درون قابِ سردِ عکس ماند.

زندگی ادامه داشت،

آدم‌ها آمدند و رفتند،

روزها گذشتند،

اما جای تو

در تمام این روزها خالی بود.

نبودنت را

نه زمان کم کرد،

نه روزگار از یاد برد...

فقط یاد گرفتیم

با دلتنگیِ تو زندگی کنیم.

N. R