Shahrokh

#پارت چهل و دو از دور ژابیز رو شناخت که کنار استیشن پرستاری ایستاده و با معصومه حرف میزد. به سمتش پا تند کرد و همزمان جواب سلام آقای بخشی از بچه‌های بهیار بیمارستان رو داد. قبل از رسیدن به اونا معصومه از ژابیز جدا شد و اون هم با برداشتن چارت از روی سکو با سری پایین به پشت چرخید. هنوز چند قدم بهش فاصله داشت که بلند صداش زد. - خانم مرادی؟! ژابیز ایستاد و به سمت اون برگشت. همون لحظه چند قدم باقی‌مونده رو برداشت و دستش رو به سمتش دراز کرد. - خوبی ژابیز؟ چشمای ژابیز درخشید و با لبخند دستش رو فشرد. - سلام عزیزم، مرسی! - خیلی از کارت مونده؟! و با چشماش به چارت درون دستش اشاره کرد. - نه زیاد، تو چرا اومدی؟ امروز شیفتت که نیست! به چشمای سوالی ژابیز خیره شد و با خونسردی نفسش رو خالی کرد. - یه کار واجب باهات دارم. ژابیز سرش رو تکون داد و بدون کنجکاوی بیشتر با دست آزادش به اتاق استراحت پرستارا اشاره کرد. - پس برو رست روم تا من بیام. به تایید حرفش پلک زد و به سمت اتاق راه افتاد. بعد از دقایقی در اتاق باز شد و ژابیز با یه سینی کوچیک که دو تا ماگ توش بود، وارد شد. - اِ تنهایی؟! پای چپش رو روی پای دیگش گذاشت و کمی به سمت ژابیز خم شد. سینی رو از دستش گرفت و روی میز مقابلش قرار داد. ژابیز روبه‌روش روی صندلی جا گرفت. به نسکافه‌ی درون ماگ نگاه سرسری انداخت و بعد به سمت ژابیز چشمک زد. - بچه‌ها امروز حسابی مشغولن. - آره، هم اورژانس و هم بخش شلوغه. ژابیز نفس خسته‌ش رو آزاد کرد، پشتش رو به صندلی فشرد و ادامه داد. - زن‌عمو و یاسر چطورن؟! دستاش رو روی میز دراز کرد و توی هم گره زد. - خوبن، مثل همیشه! چشمای رنگی ژابیز پر از سوال شد. - چه کار واجبی بوده که روز تعطیلی اومدی بیمارستان؟ با تماس حل نمیشد؟! سعی کرد با آروم‌ترین لحن ممکن بحث رو شروع کنه تا حساسیت ژابیز به این موضوع برانگیخته نشه. - می‌خوام بدون قضاوت و فکر نابجایی، آدرس خونه‌ی یکی رو برام پیدا کنی. برعکس اونچه که می‌‌خواست، نگرانی هم به چشمای کنجکاو ژابیز اضافه شد. - به ژاکان مربوط میشه؟! پوف کشید و با دو انگشت پشت پلکاش رو فشار داد. - آدرس خونه‌ی شیما رو می‌خوام، ولی نباید داداشت چیزی بفهمه. ابروهای ژابیز به حالت بامزه‌یی توی هم رفت و مشکوک اون رو زیر نظر گرفت. - موضوع شیما رو حتما خودش بهت گفته، ولی چرا باید بری سراغ اون؟! حدس زد ژابیز حرفاش رو جور دیگه‌یی تعبیر کرده و خیال می‌کنه میخواد از شیما در مورد گذشته‌ی ژاکان تحقیق کنه؛ به این تصور نیشخند محوی زد و با لحنی جدی منظورش رو روشن کرد. - ببین ژابیز، اینکه قصدم صحبت با شیماست اصلا ربطی به ارتباط خودم با ژاکان نداره. باید یه چیزایی برام روشن بشه؛ مواردی که شاید از چشم همه‌ی شما پنهون مونده. ژابیز با نارضایتی ازش چشم گرفت و به کف زمین دوخت. - برای فهمیدن خیانت شیما لازم نبود که چیزی رو از نزدیک ببینم. حداقل من چند بار با اون پسره مهیار دیده بودمش، ولی نخواسته بودم داداشم رو مشکوک کنم که تهش هم خودش فهمید. بعد گذشت چهار سال هنوز این خونواده از شیما دل‌چرکین بودن و میشد بهشون حق داد؛ اما موضوع واسه‌ی اون یه اهمیت حیاتی داشت که شاید از نظر اینا فضولی حساب میشد. - ببین ژابیز عزیزم، من به دنبال قضاوت کردن ژاکان نیستم یا اینکه منظور بدی داشته باشم، فقط باید واسم یه چیزایی معلوم شه، همین! از برق نگاه ژابیز مشخص بود باز هم از حرفاش برداشت دیگه‌یی کرده که این بار با صورتی بشاش دستای اون رو از روی میز توی دستاش فشرد. - یعنی میخوای فکرت رو راحت کنی که واسه ازدواج با ژاکان تصمیم بگیری؟! دقیقا می‌دونست به این قسمت میرسه، در حالی که اون هیچ وقت تصمیم نداشت به خواستگاری ژاکان جواب مثبت بده. حیف که ملاحظات خونوادگی دست و بالش رو بسته بود که نمی‌ذاشت راست و حسینی نظرش رو به همه اعلام کنه. نگاهش رو از چشمای ذوقی ژابیز نگرفت. - به جواب من ربطی نداره ولی میتونه روی زندگی ژاکان تاثیر بذاره. هیچ تغییری توی چشمای شاد ژابیز ایجاد نشد و انگار دوست داشت در هر صورت همون برداشت اولیه رو داشته باشه که با تکون سر صدای هیجان زده‌ش رو به گوش رسوند. - چون تو میخوای، می‌تونم پیداش کنم یلدا! توی دلش نفس راحتی کشید. خوب بود که حداقل این مکالمه به نتیجه مناسبی رسید و کمی اون رو به هدفش نزدیک کرد. - پس هر وقت پیدا کردی، آدرس رو واسم پیامک کن، در ضمن... امیدوار بود وقتی با این قطعیت ازش می‌خواد، به قولش پایبند بمونه. - ژاکان چیزی نفهمه! *** به آدرس توی گوشیش نگاه دوباره انداخت و بعد به مسیری که حالا خلوت‌تر از خیابون اصلی از ماشین و جمعیت شده بود. ماشین آژانس بعد از گذشتن از یک خیابون فرعی، سر یه کوچه‌‌ی پهن متوقف شد. - خانم همینجاست، توی همین کوچه! کرایه رو پرداخت کرد و بعد از تشکر کردن از ماشین پیاده شد. ژابیز تنها آدرس خونه رو براش فرستاده و هیچ تلفن یا شماره‌یی از شیما نداشت. امیدوار بود این ساعت از غروب دیگه توی خونه‌ش باشه. باید دنبال ساختمان امید و پلاک صد و هفت می‌گشت. بعد از گذشتن از چند تا ساختمون کنار یه آپارتمان دوازده واحدی ایستاد. کوچه بدون حضور عابری خلوت بود و تنها صدای بچه گربه‌یی که زیر درخت چنار ساختمون به دنبال غذا بود، هرازگاهی این سکوت رو می شکست. دستی به سمت شالش برد و موهای فراری از گله‌سرش رو به زیر کشید. لبهاش رو با زبون تر کرد و نزدیک زنگ ساختمون شد. کاش که ناامید و دست خالی از در این خونه برنگرده و احساس مثبتی که حتی پیش از دیدن شیما و فقط با تکیه بر حس ششمش توی دلش شکل گرفته بود، رنگ نبازه.

#پارت چهل و یک تا دستش رو از زیر چونه‌ش کشید، بدنش چند اینچ به جلو کش اومد. چشمای گرد شده‌ش رو با ابروهایی بالا رفته به نگاه منظوردار ژاکان دوخت‌. نسیم بی‌جونی که لابه‌لایِ شاخه‌های درختای اطرافشون پیچید، انگار سردی پیامِ ژاکان رو با خودش آورد. یعنی به همین راحتی یه زندگی نوپا گرفته رو برهم زده و دنبال علت این ماجرا نرفته. - به نظرم نباید اینهمه سریع پیش می‌رفتی، ژاکان! همین سکوت شیما توش کلی سواله. ژاکان کلافه از جاش بلند شد. صدایِ خش‌خشِ خفیفِ سنگریزه‌ها زیرِ پوتینش، سکوتِ چند ثانیه‌یی کوه رو شکست. انگار نتیجه‌یی که از حرفاش شنید، به مذاقش خوش نیومد. فاصله‌ش رو با اون کم کرد و درست مقابلش ایستاد. نگاهش مثل یه آهن‌ربای قوی کشش داشت که بدون اختیار از جا بلند شد، ولی قدرت گرفتن چشماش رو از اون منبع انرژی پیدا نکرد. - اینا رو واست تعریف نکردم که تهش بخوای نصیحتم کنی یا راه‌حل واسم ارائه بدی، یلدا! منظورم تیکه‌ی آخر حرفم بود. توی اون هوای مطبوع که بوی خاک استشمام میشد و صدای آب با هیاهوی گه‌گاهی مردم آمیخته شده بود، نفس تنگ شده‌ش بالا نمیومد. مردمک چشماش میان کشش نگاه ژاکان بی‌قرار می‌لغزید و گلوی خشکش حتی رمقی برای قورت دادن آب دهنش نداشت. ژاکان دقیقا به اون قسمت اشاره کرد، فرشته‌یی که می‌تونه راه‌گشای زندگیش باشه تنها اونه؛ اما مشکل اینجا بود که نمی‌خواست، نه اینکه ژاکان آدم معقول و مناسبی نباشه، دل اون به اینکار راه نمی‌‌اومد. با خودش که رودرواسی نداشت. - همینطور که شیطون می‌تونه تبدیل به فرشته بشه، برعکسش هم ممکنه. مضحک بود، ولی تنها جوابی که از دهنش خارج شد این بود. انگار می‌خواست بهش بقبولونه که در مورد فرشته بودنش اشتباه فکر می‌کنه. گوشه‌ی لب ژاکان کمی از خنده یا شایدم تمسخر به بالا کشیده شد. - این رو دیگه من باید تاییدش کنم که بعد گذشت چند سال از جواب ردت، دوباره اومدم سراغت... ژاکان مکث کرد و اون داشت زیر بار این نگاه پرحرارت ذوب میشد. چطور می‌تونست خودش رو از نفوذ این چشما بیرون بکشه؟ - یعنی از نظرم اون فرشته فقط خودتی و... مسیر چشمای ژاکان روی لب‌های چفت شده‌ش، قفل شد. - واسه بدست آوردنت همه کاری می‌کنم، حتی اگه بخوای دیگه فرشته نباشی! دستای ژاکان به سمت سرش بالا اومد و اون از ترس کوچک‌ترین تماس، چشماش رو محکم بست و نفسش حبس شد. حس کرد که شالش از روی شونه‌ها بالا اومد و روی موهاش نشست. دوباره که چشم باز کرد، دستان ژاکان دو طرف گونه‌هاش روی پره‌های شال بود و با نهایت مهربونی به صورتش خیره بود. کی شال از سرش افتاده بود که متوجه نشده بود؟! چرا با این همه عشق و روراستی تماشاش می‌کرد؟! - می‌دونی معنی اسم من چیه یلدا؟! سکوت تنها جوابش به این نگاه مطمئن بود. - ژاکان یعنی صبور و خونسرد، در برابر تو بیش از اون که فکر کنی صبورم، دختر! دلش نمی‌خواست این قلب پر از محبت رو بشکونه، ولی مگه چاره هم داشت. صدایِ باد که این بار شدیدتر شده بود، انگار زمزمه‌یِ نگرانیاش رو با خودش می‌آورد. بغض مثل سنگ توی گلوش گیر کرد، ولی قبل اینکه زبونش به نامهری سخن بگه، این بار لب‌های ژاکان شروع به نغمه سرایی کرد. - ئاوارگی، بیچارگی، بی‌خانمانم ارمنی... دردت و گیانم ارمنی... ترسم و گردم تا نکی، بویشی بچو، در وا نکی... تو بو مسلمانی بکه، لی گوره میوانی بکه... هرچی که خود زانی بکه، خوم ناتوانم ارمنی... پشتم له بار درد و خم شکیا، نیه‌زانم چو بکه‌م... دردم یه‌سه‌، له مال خوم، بی‌خانمانم، ارمنی... هرچند واژه‌های کردی رو کامل نمی‌فهمید، اما اندوهی که لابه‌لای نت‌ها و صدای ژاکان جان گرفته بود، ترجمه نمی‌خواست؛ حکایت مردی بود که با دلی شکسته پشت درِ معشوق، از آوارگی و درماندگیش می‌گفت؛ التماس می‌کرد اون رو از خودش نرونه و پناهش بده؛ چرا که دیگه توانِ جنگیدن با عشق رو نداره. ژاکان از درد و عشق می‌خوند و با نگاهش، اون رو به این مسیر هم‌دردی دعوت می‌کرد؛ اما احساس می‌کرد قلبش در برابر این ابرازِ پرشور، تنها سکوت می‌کنه. هرچند احترامِ عمیقی واسه ژاکان قائل بود و تحت تأثیرِ صداقتش قرار گرفته بود، ولی می‌دونست که این حس شورانگیزِ ژاکان، از جانبش پاسخ داده نمیشه. در همون حال که مجذوب عواطفش شده بود، ذهنش انگار توی نقطه‌یی دورتر سیر می‌کرد. این موسیقیِ عاشقونه، با اون غم پنهون ترانه، چقدر با معمایِ تلخِ تصورش توی تضاد بود. چطور می‌تونست غرقِ این همه امیال ناخواسته بشه، وقتی قلبی واسه دل سپردن نداره؟! در ضمن حقیقت ماجرای شیما هم باید روشن میشد. تموم این عظمتِ کوهستان و خلوتش، نمی‌تونست صدایِ ذهنِ پر از هیاهوش رو خاموش کنه. اون باید رازِ این اتفاق رو حداقل واسه خودش، باز کنه و به قطعیت برسه که خیانتی در کار بوده، یا شاید مثل قضیه‌ی خودش و علی، یه سوءتفاهم بیشتر نبوده که از یه اشتباه و ترسِ بچه‌گونه نشئت گرفته. اون به هیچ وجه از باز کردن این گره‌ی ذهنی دست نمی‌کشید.

#پارت چهل نفهمیدم خواهر اون پسره کی از راه رسید و کی به پلیس زنگ زد، فقط تا زمانی‌که نیروهای انتظامی بریزن توی ویلا به کتک‌کاری ادامه دادم. دلم می‌خواست یا بزنم اون پسره رو ناکار کنم یا خودم اونقدر بخورم که جونم دربیاد. با دخالت پلیس از هم جدا شدیم و واسه توضیحات، همگی رو به پاسگاه انتقال دادن. با صورتی ترکیده و لباسایی پاره دیگه اصلا به یک دکتر باشخصیت نمی‌خوردم و مثل لاتای توی خیابون شده بودم. اون پسر هم که خودش رو مهیار معرفی کرد هم وضع بهتری از من نداشت، ولی امان از شیما که با صورتی که سمت گونه‌‌ی چپش به کبودی میزد با چشمایی ناباور من رو زیر نظر گرفته بود. تموم نفرتم رو توی نگاهم ریخته و با دندون قروچه بهش خیره موندم. خیلی دلم می‌خواست دستم به اون گردن ظریفش می‌رسید و خفه‌ش می‌کردم. - جناب دکتر، دلایل شما واسه ارتباط نامشروع بین خانمتون و این آقا کافی نیست، وقتی خواهر ایشون شهادت میده که خودش هم اونجا حضور داشته. چشمای وحشیم از جانب شیما به سمت مهسا تغییر مسیر داد که کنار برادرش با لبایی لرزون و چهره‌ی کپ کرده‌ش من رو دید میزد. شکایتم بیشتر از جنسِ پنهون‌کاری و دروغی بود که شیما باهاش سرم رو شیره مالیده بود. حضورش توی اون ویلا، اون ساعت و کنار یه مرد غریبه، واسم کافی بود که اعتمادم رو تموم‌شده بدونم؛ اما واسه پلیس، این فقط یک ادعا بود. شهادت مهسا هم اوضاع رو پیچیده‌تر کرد. می‌گفت خودش اونجا بوده و شیما فقط واسه دیدار با اون اومده بوده. این حرفا شاید واسه بستن پرونده کافی نبود، اما برای از بین بردن ادعای من، چرا. - حالا که چی؟ میخواین بیاین من رو جای ایشون بندازین زندون! سروان روی برگه‌ی زیر دستش نکاتی رو یادداشت کرد و با آرامش نفسش رو خالی کرد. کاش منم می‌تونستم مثل اون اینهمه ریلکس باشم. - دکتر مرادی بهتره با دادن رضایت این غائله رو تموم کنید و واسه خودتون دردسر درست نکنید. فضای اتاق سروان هر لحظه برام تنگ‌تر میشد، وقتی اینطوری ازم می‌خواست پا روی غیرتم بذارم و واسه آبروریزی درست نکردن چشمم رو روی حقیقت ببندم. قبل اینکه حرفی از دهن من خارج بشه، در اتاق باز شد و کنار سرباز، پدر شیما رو دیدم. - جناب سروان حیاتی، پدر خانم شیما مرادی تشریف آوردن. با اجازه‌ی سروان، پدر شیما وارد اتاق شد و با چشمایی خجالت‌زده به صورت داغون من نگاه کرد. چند ثانیه بیشتر تحمل نکرد و سرش رو پایین انداخت. با تعارف سروان، ایشون هم کنار شیما روی صندلی مقابل من نشست. شیما با لرز خودش رو جمع‌تر کرد و تا جایی‌که راه داشت، سرش رو پایین گرفت. - خب آقای مرادی، دامادتون از دست دختر و این آقا شکایت دارن که به صورت نامعقول توی ویلا بودن، ولی چون خواهر این آقا هم اونجا حضور داشته و شهادت میده که تنها یه دیدار معمولی بوده، بهتره با هم به یه تفاهم معقولی برسید. در نهایت، خودم هم نفهمیدم چطور زیر برگه‌ی رضایت رو امضا کردم. نه اینکه توی گناهکار بودن شیما شکی پیدا کرده باشم؛ فقط التماس‌های پدرش باعث شد نذارم این ماجرا به دادگاه کشیده بشه. در ضمن نمی‌تونستم شیما رو پزشکی قانونی بفرستم، وقتی‌که از قبل با خودم در ارتباط بود و چیزی ثابت نمیشد. این موضوع در هر صورت به ضرر من تموم میشد و بهتر بود به قول سروان با آبروریزی کمتر، خاتمه پیدا می‌کرد. با دادن رضایت بین طرفین دعوا، موضوع منتفی شد و من با وضعی اسفناک و روحی مچاله از در پاسگاه خارج شدم. هنوز چند قدم دور نشده بودم که بازوم دور دست پدر شیما احاطه شد و از رفتن باز موندم. - ژاکان در حقمون مردونگی کردی، ولی یادت نره که تو خودت به این دختر اینهمه آزادی دادی! رو به صورتش، سینه سپر کردم. ابروهام دیگه جایی واسه توی هم رفتن نداشت. - الان مقصر منم، جناب! گیرم هم بنا به شخصیتم به همسر آینده‌م اعتماد کردم، باید اینطوری دستمزدم رو پس بده؟! - اون موقع که من مخالف رفتنش به اون خراب شده بودم، شما خودت اصرار کردی که بهش آزادی عمل بدیم. چقدر حرفاش غیر منطقی و طلبکارانه بود. اینهمه خانم توی محیط بیرون سر کار میرن، باید همه شون از این قضیه سوء‌استفاده کنن. نمی‌خواستم بهش بی‌احترامی کنم، ولی نتونستم خوددار باشم. بازوم رو از زیر دستش بیرون کشیدم و انگشت اشاره‌م رو جلوی چشماش به نشونه‌ی تهدید تکون دادم. - ببین جناب مرادی فکر نکن دست پیش بگیری، پس نمی‌افتی. واسمم مهم نیست دخترت توی اون خراب شده چرا بود و چیکار می‌کرد، ولی کور خوندی که فکر کنی من و دخترت چند وقت بعد میریم زیر یه سقف. بین من و شیما دیگه هیچی نمونده. هاج و واج فقط نگام کرد. همون لحظه دیدم چطور قامت یه پدر، زیر سنگینی حرفام شکست. حق نداشتم؛ اما دیگه چیزی از خشمم باقی نمونده بود که مهارش کنم. اون لحظه مطمئن بودم دیگه هیچ چیزی نمی‌تونه شیشه‌ی شکسته‌ی اعتماد بین من و شیما رو ترمیم کنه. تا آخر عمرم صحنه‌ای که شیما با اون وضع از داخل ویلا بیرون اومد رو فراموش نمی‌کردم و می‌دونستم که ذهنم با دیدن دوباره‌ی شیما به جاهایی کشیده میشد که از تحمل یک مرد به دوره. شیما هیچ توضیحی نداد و تلاشی واسه تبرئه‌ی خودش هم نکرد. وقتی هر دو حرف از جدایی زدیم، ماجرا به خونواده‌ها کشیده شد. چند ماه با خونواده‌ی خودم در حال جنگ بودم و در آخر مجبور شدم ماجرا رو تا حدودی واسشون توضیح بدم. جالب اینکه به خاطر رفتارای اخیر شیما هیچ کدومشون تعجب آنچنانی نکردن و در نهایت رضایت دادن. به صورت توافقی از هم جدا شدیم و من هم مهریه‌‌ش رو نقدی پرداخت کردم. تموم ماحصل زحماتم که توی این سالای کاری پس‌انداز کرده و واسه شروع زندگی تازه‌م کنار گذاشته بودم رو دودستی تقدیمش کردم، تا دیگه چشمم به روی صورتش نیفته. بعد این جریان ارتباط فامیلی ما با اون خونواده هم قطع شد. انتظار داشتم بعد چند وقت خبر ازدواجش با اون پسره مهیار رو بشنوم، ولی با خبری که ژابیز به گوشم رسوند، حیرت‌زده شدم. - مامان می‌گفت از خاله شنیده که بابای شیما از خونه انداختتش بیرون، انگار بعد جدایی از تو، شیما تو روشون دراومده! توی اتاقم به صفحه روشن کامپیوتر خیره بودم و نگاهم به مقاله‌ی پزشکی روی مانیتور بود، اما ذهنم هنوز توی اون ویلا جا مونده بود و صحنه‌ی خیانت شیما جلوی چشمام نمایش داده میشد. - خاله گفته هنوز توی آرایشگاه کار می‌کنه و با پول مهریه که تو دادی واسه خودش خونه خریده، واسم عجیبه چرا با اون پسره، مهیار ازدواج نکرده؟! صدای ژابیز داشت توی اعصابم خط می‌کشید. تحمل حدس و گمان‌های اون رو دیگه نداشتم. این مدت زود عصبانی می‌شدم و واکنش نشون می‌دادم. با حرص خودکارم رو روی برگه‌ی کاغذ کوبیدم و به سمتش نیم‌چرخ زدم. هنوز انگشتش کنار لبش بود و با چشمایی ریز شده که به کف اتاق زل زده بود، فکر می‌کرد. - هیچ مردی زن خیانت‌کار رو قبول نمی‌کنه، سخته واست این رو باور کنی! از جاش پرید و دستاش رو پشت بدنش غلاف کرد. - باشه، حالا چرا عصبانی میشی؟! دستم روی پشتی صندلی رو می‌فشرد. حرصم رو اینطوری خالی می‌کردم. از اینکه خونواده‌م واسم دلسوزی بیجا می‌کردن، دیگه کلافه شده بودم. - شیما دیگه واسه من وجود خارجی نداره، بهتره تو و مامانم پیش من در مورد اون حرفی نزنین که به ضررتون تموم میشه. - داداش به خدا نمی‌خواستم ناراحتت کنم. چه می‌دونست که ضربه‌یی که من خوردم، حالا حالاها فراموش شدنی نبود و دردش تا مدت‌ها ادامه‌دار بود. شیما غرور، مردونگی و غیرتم رو لگدمال و دیدم رو به زندگی سیاه و منفی کرده بود. بعد از اون، دیگه به هیچ نگاهی باور نداشتم، به هیچ لبخندی، به هیچ قسمی. قلبم انگار به سنگ تبدیل شده بود، اما با تمام این بی‌اعتمادی‌ها، تهِ دلم هنوز فکر می‌کنم فقط یه فرشته می‌تونه اون چیزی رو که توی وجودم مرده بود، دوباره زنده کنه. ***

#پارت سی و نه ژابیز با قیافه‌ی خوابالو و موهایی آشفته وارد آشپزخونه شد. هنوز یه چشمش بسته بود و بی‌امون خمیازه می‌کشید. نتونستم در برابر چهره‌ی بامزه‌ش لبخند نزنم. صندلی روبه‌روی من رو کشید و روش نشست. با دیدن لبخند گل و گشادم، اون یکی چشمش رو هم باز کرد. - چه عجب، ما خنده‌ی جناب دکتر رو هم دیدیم! مامان لیوان چای رو مقابل دست ژابیز، روی میز گذاشت و خودش هم کنارش نشست. فنجون قهوه‌م رو یه نفس، سر کشیدم. - حتما چشم بصیرت نداشتی، خانوم! شروع به خوردن صبحونه‌ش کرد. با ولعی که نون و مربا می‌خورد، اشتهای من هم قلقلک داده شد، ولی با تیکه کلامی که از دهن مامان خارج شد، زودی حسم پرید. - شیما خیلی سرسنگین شده! چشمای روشن ژابیز نامحسوس دور میز چرخ خورد و لقمه‌‌ش رو آروم‌تر جوید. آروم پلک زدم تا مهلت بخرم. - الکی نمیگن نباید دوران عقد طولانی بشه، هر چه زودتر باید مراسم عروسی رو بگیریم! نه مثل اینکه مامان بی‌خیال نمیشد. نفسم رو با شدت خالی کردم و دستم روی موهام چنگ شد. - شرایطش جور نبوده که تا الان کش اومده، مامان! واقعا تلاشم رو کردم که لحنم باعث آزارش نشه، ولی زود واکنش نشون داد. - حرف باباتم هست ژاکان! بهتره الویتت این باشه! نمی‌دونم چرا مدام بهم اولتیماتوم میداد. می‌دونستم پدر و مادر شیما هم مدام این موضوع رو بهش گوشزد می‌کنن و از این نامزدی طولانی رضایت ندارن؛ اما هر بار که حرف عروسی پیش می‌اومد، هیچ اشتیاقی برای جلو انداختن مراسم از خودش نشون نمی‌داد. بارها حس کرده بودم مامان بیراه نمی‌گه؛ شیما دیگه اون دختر پرشور سابق نبود. خواستم بحث‌ رو فعلا توی همین نقطه به انتها برسونم که رو به ژابیز حرف دیگه زدم. - حالا صبح به این زودی چرا پا شدی؟! انتظار نداشت وسط این بحث، سر صحبتم به سمتش باشه که لقمه پرید تو گلوش. چند بار سرفه کرد و با مشتی که مامان به پشتش کوبید، نفسش باز شد. به صندلی تکیه دادم و با صدا خندیدم. - چته؟! نترس همش مال خودته! به روم نگاهی با غیض حواله کرد و نق زد. - به کنکور دیگه چیزی نمونده، قراره از صبح با بچه‌ها بریم کتابخونه و تست بزنیم. همونطور که صندلی رو عقب کشیدم و بلند شدم، به روش چشمک زدم. - اگه تند حاضر شی، خودم می‌رسونمت! مسیر کتابخونه از خیابون اصلی می‌گذشت که به خیابون آموزشگاه آرایشگری شیما هم راه داشت. اصولا به این زودی نباید شیما اون سمتا دیده میشد، ولی دقیقا ابتدای همون خیابون فرعی آموزشگاه ایستاده بود و با گوشیش ور می‌رفت. ژابیز هم اون رو دید، ولی چیزی نگفت و فقط نگاهش رو از سمت اون دزدید. سرعت ماشین رو کم کردم و نرسیده به شیما، کنار خیابون توقف کردم. ژابیز با حالتی سوالی نگاهم کرد. - میشه باقی مسیر رو خودت بری؟! ازش ممنون شدم؛ چون بدون کنجکاوی و سوال پیچ کردن من از ماشین پیاده شد و تشکر کرد. همون لحظه ماشینی که به نظر می‌رسید آژانس باشه، کنار پای شیما ترمز کرد و اون هم بی‌معطلی سوار شد. تردید توی دلم فقط چند ثانیه دووم آورد؛ بعد با حفظ فاصله از ماشین آژانس به راه افتادم، همزمان شماره‌ش رو هم گرفتم. بعد چند تا بوق جوابم رو داد. - الو شیما، بیداری؟! - بله، چیزی شده؟! نباید هیچ جوره مشکوکش می‌کردم. تموم سعیم رو کردم که لحن صدام عادی باشه. - الان خونه‌تونی؟ اما صداش بی‌جون‌تر از همیشه بود؛ انگار از اون دختر پرشور قبلی، چیزی باقی نمونده بود. - نه دارم میرم آموزشگاه. - صبح به این زودی؟! خیلی عادی جوابم رو داد، در واقع دروغ گفت. - امروز عروس داریم، واسه خاطر اون. تموم تمرکزم روی حفظ فاصله با ماشینی بود که شیما توش نشسته بود و به راحتی سر من رو شیره می‌مالید. هیچ جوره نباید گمش کرده و یا اون رو متوجه‌ی این تعقیب و گریز می‌کردم. - یعنی تا غروب هم کارت تموم نمیشه؟ چون می‌خواستم بیام دنبالت بریم خرید. به آرومی نفسش رو خالی کرد و با همون انرژی پایین حرفش رو زد. - تا غروب احتمالا تموم میشه، خودم تماس می‌گیرم. تا تماس رو قطع کرد، تموم حرصم رو سر گوشیم خالی کردم و محکم به صندلی کناریم کوبیدمش. ماشین چند خیابون رو به سمت شمال شهر طی کرد و بعد وارد کوچه‌ی خلوت و پهنی شد. ابتدای کوچه کنار درخت سرو بزرگی پارک کردم. کوچه بن‌بست بود و معلوم شد که هدفش یکی از خونه‌های همین نقطه هست. اتفاقا نرسیده به انتهای کوچه کنار یه دروازه‌ی بزرگ فلزی، ماشین توقف کرد و بعد چند لحظه شیما خارج شد. تا ماشین دور زد و ازش فاصله گرفت، زنگ کنار در رو زد. در تقریباً بلافاصله باز شد؛ انگار منتظرش بودن. شیما بدون مکث داخل ویلای بزرگ ناپدید شد. هاج و واج به در بسته شده نگاه می‌کردم و مغزم هیچ واکنشی نشون نمی‌داد. انگار نمی‌خواست باور کنه که اون دختری که داخل اون خونه رفت، زن من بوده. دستام دور فرمون ماشین رو سفت چسبیده و چشمام بدون حرکت اون خونه رو هدف گرفته بود. بعد گذشت ده دقیقه وقتی مغزم هیچ فرمان عقلانی صادر نکرد، کاملا بدون کنترل از ماشین بیرون پریدم و به سمت اون خونه دویدم. انگشتم رو بدون ملاحظه روی زنگش فشار دادم و با دست دیگه روی در کوبیدم. صدای ضربان قلبم توی سرم شنیده میشد و نفسام بوی خون گرفته بود. قطره‌های عرق از پیشونیم شره می‌کرد و زیر پلکام نبض میزد. صدای شخص پشت گوشی با طلبکاری بلند شد. - کیه؟! زنگ رو سوزوندی! فریادم گلوی دردناکم رو به آتیش کشوند. - باز کن تا نشکوندمش! صدای پسر شاکیتر شد. - غلط بیجا، کی هستی مگه؟! - شوهر شیمام عوضی! اون لحظه دوست نداشتم هیچ نسبتی با شیما داشته باشم، چه برسه که شوهرش! ممکن بود با باز شدن در، قاتل هم میشدم ولی اگه باز نمیشد قاتل خودم میشدم. قفل در بدون حرف اضافه‌ی دیگه به روم باز شد و من باغچه‌ی بزرگی رو روبه‌روم دیدم که در انتهاش ویلای یک طبقه‌ی بزرگی قرار داشت. بدون بستن در به سمت ویلا دویدم که زودتر از من، شیما سراسیمه از خونه خارج شد. حتی فرصت نکرده بود مانتوش رو بپوشه و یا روسریش رو سر کنه. چنان نگاهش پر از بهت بود که تا به من رسید از دیدن جوش و خروشم، رنگ صورتش به زردی زد. بدون اینکه حرفی بزنم، سیلی محکمی به گونه‌ش کوبیدم. نمی‌دونم ضربه‌م اون‌قدر محکم بود یا خودش انتظارش رو نداشت که با پشت روی سنگفرش حیاط افتاد. سریع دستش رو حائل صورتش کرد. - وای، ژاکان! یه قدم به سمتش خیز برداشتم که همون لحظه در ویلا دوباره باز شد و همون پسر جوونی که اون روز کنار آموزشگاه دیده بودم ازش خارج شد. با دیدن دکمه‌های باز پیراهنش که سینه‌ی عضلانیش رو به نمایش گذاشته بود، همون نیمچه عقلم رو هم از کفم برد. بدون اینکه کوچک‌ترین فرصتی بهش بدم، به سمت اون پسر پریدم و با تموم حرصم مشتام رو توی صورت و بدنش خالی کردم. چند ضربه‌ی اول رو غافلگیر شد و فقط عقب رفت، اما طولی نکشید که به خودش اومد. گارد گرفت، ضربه‌هام رو دفع کرد و با مشت محکمی که به فکم کوبید، صدای تقی در سرم پیچید و طعم گرم خون زیر زبونم پخش شد.

ممنون از زحماتت🙏🥰 @هانیه پروین

یاسر

ژابیز

شیما

ژاکان

علی

یلدا

https://forum.98ia.net/topic/4776-رمان-دختر‌-یلدا‌-شاهرخممر-کاربر-انجمن-نودهشتیا/

هانیه جان دلنوشته‌م رفته توی صف انتشار؟؟ @هانیه پروین

#پارت سی و هشت جلوی در آموزشگاه داخل ماشین، منتظر خروج شیما بودم. به ساعت بسته شده روی مچم نگاه انداختم، تقریبا پنج دقیقه‌ی دیگه تایم کاریش تموم میشد. صبح که با هم تلفنی حرف زدیم، از آموزش جدید امروزشون با شوق و انرژی کامل صحبت کرد. هیچ وقت رنگ موی ترکیبی یا مدل کوتاهی واسم اهمیت یا هیجانی نداشت، ولی به خاطر شیما خودم رو مشتاق شنیدنشون نشون می‌دادم، تا مبادا ذوقش کور بشه. دو روز دیگه تولدش بود و من مطمئن بودم که امسال به دلیل مشغله از یادش رفته. تموم تلاشم رو کردم تا کارام رو زودتر به اتمام برسونم، بتونم بیام و غافلگیرش کنم. سری به عقب ماشین چرخوندم و جعبه‌ی کادوپیچ شده رو که روی صندلی عقب بود، از نظر گذروندم. زیاد توی خریدای زنونه سلیقه نداشتم، ولی وقتی دفعه‌ی قبلی به پاساژ رفته بودیم، از این پیرهن آبی رنگ پشت ویترین، خیلی خوشش اومده بود. بر عکس خیلی از خانوما، شیما زیاد اهل طلا و جواهرات نبود و بیشتر به لباس و وسایل آرایشی علاقه نشون می‌داد. تا مسیر نگاهم دوباره به سمت در خروجی آموزشگاه برگشت، شیما رو حین خروج از اونجا دیدم. قبل اینکه با زدن بوق، اون رو متوجه‌ی خودم کنم، به سمت پژوی کرم رنگی که کمی پایین‌تر از آموزشگاه پارک شده بود، رفت. در ماشین باز شد و پسر جوون و خوش‌تیپی ازش بیرون اومد. شیما درست مقابلش ایستاد و با هم شروع کردن به گپ زدن. ماتم برده بود. نه توان پیاده شدن از ماشین رو داشتم، نه جرئت اینکه برم و ببینم این پسر جوون کیه و چه کاری می‌تونه با زن من داشته باشه؟! زار و زار به صحنه‌ی مقابل صورتم نگاه می‌کردم و بدترین احتمالا پشت سر هم از سرم به قلبم هجوم میاوردن. چند دقیقه بعد پسر جوون با شیما دست داد و با تکون سر، انگار ازش خداحافظی کرد. تا ماشین طرف دنده عقب گرفت و از پارک خارج شد، سریع از ماشین بیرون پریدم و از همون‌جا اسمش رو صدا زدم. - شیما! تردد ماشینا و آدما توی این خیابون فرعی، کم بود و صدام رو به وضوح شنید که به سمتم برگشت. از همین فاصله، چشمای گردش و لبی که زیر دندون کشید، توی ذوقم زد. اضطراب پاشیده روی صورتش چیزی نبود که به خورد چشمام نرسه. به سمتش قدم تند کردم و از وسط خیابون رد شدم. ناباور چند گام عقب‌گرد کرد، ولی زود خودش رو کنترل کرد. یه لحظه هم چشمایی که با درهم شدن ابروهام سپر کرده بودم رو از روی صورتش برنداشتم. سریع واسه سلام دادن، پیش‌دستی کرد. - سلام، ژاکان! نگفته بودی میای! نتونستم لحن دلخور و مشکوکم رو حتی یه ذره منعطف کنم. - نباید میومدم؟! نفسش رو به تندی خالی کرد و نگاهش رو از من دزدید. مردمک چشمای لرزونش به اطراف چرخی خورد. صداش به پایین‌ترین سطح ولوم رسیده بود. - نه، این چه حرفیه! و من بدون اهمیت از حضور کسی با بالاترین تن صدا، شروع به بازجوییش کردم. - این پسره کی بود که باهاش همکلوم شدی؟! چکارت داشت؟ بدون جواب به این سوالم به خانم جوونی که از در آموزشگاه خارج شد و با ترید ما رو زیر نظر گرفت، تک نگاهی انداخت. - برم کیفم رو بیارم، بریم! منتظر شنیدن حرفی از جانبم نشد و سمت ورودی چرخید. پوفی کشیدم و محکم لای موهام دست بردم. از خودم خواهش کردم، چند دقیقه به هردومون بیشتر مهلت بدم و شخصیت خودم رو با از کوره در رفتن توی این مکان زیر سوال نبرم. در نهایت به سمت ماشینم برگشتم و تا بازگشت شیما از آموزشگاه، صبر پیشه کردم. کل مسیر رو توی سکوت طی کردیم. از اینکه ممکن بود از این خاموشی من سوء‌برداشت کنه و به فکرش برسه که آروم شدم، باکی نداشتم. در هر صورت باید همین امروز این مسئله کاملا حل میشد و من از اصل ماجرا آگاه میشدم؛ تنها خواستم به خودم مهلت بدم تا آرامش به جونم برگرده و الکی غیرتی بازی درنیارم. به تصمیمی که قبل این ماجرا داشتم، پایبند موندم و اون رو به سفره‌خونه که چندین بار قبل هم رفته بودیم، بردم. از اینکه کنار اون مکان پارک کردم، اصلا تعجب نکرد و با همون سکوت از ماشین خارج شد. تا روی یکی از تخت‌های اونجا نشستیم، بنا به سفارشی که دیشب داده بودم، ظرف کیک تولدی که به شکل قلب بود، توسط گارسون جلوی شیما قرار داده شد. با ابروانی بالا پریده به نگاه جدی من که بدون کوچک‌ترین لبخندی زیر نظر داشتمش، چشم انداخت. - وای، غافلگیر شدم واقعا! - منم! سختی صدام ته دل خودم رو هم لرزوند، چه برسه دختر دل نازکی چون اون رو! انگشتاش توی هم قفل شد، تند و تند پلک زد و توی حدقه‌ی چشماش، دریای مواجی شکل گرفت. - فکر کردم بعدش میگی، تولدت مبارک! به شمع روشن روی کیک نگاه انداختم و بعد، جدی به سمت چشمای مرطوبش خیره شدم. - منتظرم بشنوم، همین الان! فهمید دیگه طاقت از دست دادم که آب دهانش رو با بغض فرو داد و لب باز کرد. - فامیلمونه، از اقوام دور مامانم. - ربطش به تو چیه؟! مکث کرد و همون لحظه صدای خنده‌ی دختری که با مرد جوونی روی تخت روبه‌روی ما نشسته بودن، بلند شد. معمولاً به آدمای اطراف کاری نداشتم، اما این حرکتشون درست وسط اون آشوبی که توی سرم بود، اعصابم رو خرد کرد. وقتی چشمای دختر که ریسه رفته بود، با چشمای شاکی من تلاقی کرد، تا جایی‌که ابروهام جا داشت به روش اخم کردم. عجیب که اون هم زود ماستش رو کیسه کرد و سنگین سر جاش نشست. - خواهرش هم توی آموزشگاه ماست! چرا نباید این موضوع رو تا الان به من بگه و یه جوری مخفی کنه؟! همون علتی که توی سرم وول میخورد رو بدون تعلل به زبون آوردم. - نکنه قبلا خواستگارت بوده؟! کپ کرد، چهره‌ی سکته‌‌ییش فقط همین رو به من گوشزد می‌کرد و اینکه حدسم درست از آب دراومده. دوباره چشمام روی شمعی که در حال آب شدن بود، رفت و برگشت. - چرا همون آموزشگاهی باید بری که خواهر اونم اونجاست؟ جا قحطه! ترس هم به شوک نگاهش اضافه شد، وقتی به دستای مشت شده‌م چشم انداخت. دیگه قدرتی روی کنترل خشم کلامم نداشتم. - نه اینطور نیست، مهسا بعد من اومد آموزشگاه! نمی‌تونستم خودم رو قانع کنم و باز خروشیدم. - واسه چی باید با این آدم روبه‌رو بشی؟! فاصله‌ش رو با کش دادن به سمتم کمتر کرد و تندی مشت فشرده‌م رو به دست گرفت. - اومده بود دنبال مهسا، ولی اون زودتر رفته بود. من فقط گوشیش رو که جا مونده بود، رسوندم دست برادرش! چشمام رو ریز کردم و به سمت صورت پریشونش، دقتم رو بالا بردم. کم مونده بود تا اشکاش سرازیر بشه، ولی چطور باید بهش می‌فهموندم که می‌تونست این کار رو به یه نفر دیگه بسپره؟! وقتی که طرف خواستگار سابقش از کار دراومده. هنوز با بحث و جدلی که دل و عقلم با هم از سر می‌گذروندن به نتیجه نرسیده بودم، که گرمای لب‌‌هاش روی گونه‌م نشست، اما برخلاف همیشه نتونست آتیشی رو که درونم شعله کشیده بود، خاموش کنه. بدون کم کردن فاصله‌ی صفر شده بینمون به روم لب زد. - بار آخرم بود، ببخش! مردمک چشماش به روی لبای فشرده شده‌م چرخ خورد و با ناز و عشوه ذاتیش ادامه داد. - واسه سوپرایز تولدم کلی مرسی، زودی بشه واست جبران کنم! در برابر چهره‌ی درهم من، لبای خوشرنگش رو زیر هجوم دند‌ونای سفیدش برد و با طنازی چشمک زد. دیگه حتی غریزه‌م هم با این ناز و قمیش به تقلا نیفتاد و اون حرارت گذشته، جونم رو تسخیر نکرد. به خاطر نوع تربیت و شخصیتم نتونستم عکس‌العمل ناجورتری نشون بدم و در برابر حیلت زنانه‌ش چشم از خشم و تردید فرو بستم. سراسر اون شب توی گوشام از عشق و دوست داشتن نغمه‌سرایی کرد، ولی قلبم گواه می‌داد چیزی این وسط اشتباهه و یه جای کار بد می‌لنگه!

#پارت سی و هفت - دکتر مرادی، بیمار تصادفی واسه عمل حاضره! چارت بیمار رو از دست سرپرستار بخش، خانم فاطمی گرفتم و با از نظر گذروندن شرایط بیمار، سر تکون دادم. - دکتر ناظمی رو هم پیج کنید! چارت رو بهش برگردوندم و همون‌طور که صدای چشم گفتنش رو می‌شنیدم، به سمت اتاق عمل راه افتادم. با وجود همهمه‌ی داخل اورژانس، صدای زنگ گوشیم رو که داخل جیب روپوش سفیدم بود، شنیدم. با یه نگاه به صفحه‌ش طرف پشت خط رو هم شناختم. - جونم ژابیز! تن صداش با یه دلهره‌ی عجیب همراه بود که از ژابیز همیشه آروم، بعید به نظرم رسید. - داداش، بیمارستانی؟! خودم رو به گوشه‌ی دنجی، کنار درختچه‌ی مصنوعی رسوندم و ایستادم. - بله، چطور مگه؟! - هیچی، فکر کنم اشتباهی دیدم. چیز مهمی نیست! نمی‌دونم چرا ولی دلهره‌ی صداش توی دل من هم نشست؛ بی‌اختیار اخمام رفت توی هم! - میشه بگی چی دیدی تا خودم به درست و غلطش پی ببرم؟ هول ورش داشت، از من و منی که پشت گوشی با صدای لرزونش می‌کرد، به خوبی معلوم میشد که دستپاچه شده. - دا... داداش چرا زود جبهه می‌گیری؟ گفتم که احتمالا با کس دیگه اشتباه گرفتم! صدای جیغ دختربچه‌ی کوچیکی که توی آغوش باباش گریه‌ می‌کرد، یه لحظه تمرکزم رو از هم پاشید. صورت گر گرفته‌ش نشون دهنده‌ی تب بالاش بود و با التماس از بابا و مامانش می‌خواست راضی به آمپول زدنش نشند. گریه‌ی یه ریز مامانش هم جو رو بیشتر متشنج کرده بود. پشت به سالن چرخیدم، انگار که خودم رو توی گوشه‌ی سالن استتار کرده باشم، گوشی رو بیشتر به دهنم چسبوندم و دستم رو هم حائل لبم کردم. حالا که شکم بیشتر به سمت شیما رفته بود، ول کن ژابیز نبودم. - مثل بچه‌ی آدم بگو کی رو کجا دیدی؟! اولتیماتوم لحنم جواب داد. نفسی رو که از سر شکست پشت گوشی خالی کرد رو شنیدم و صدایی که از روی استیصال پکر شده بود. - با دوستام رفته بودیم پاساژ آرام واسه خرید کتابای کنکور، طبقه‌ی سوم هم لوازم آرایش می‌فروشن، فکر کنم شیما رو اونجا دیدم. چشمام روی دیوار سفید روبه‌روم قفل شد و دودو زد. درست چند روز پیش با هم واسه خرید کلی رفته بودیم و بعید می‌دونستم دوباره خرید جدیدی داشته باشه؛ اگر هم داشت، حتما قبلش به من می‌گفت، ولی سعی کردم خودم رو به اون راه بزنم. - خب ممکنه، چیش عجیبه؟! باز به لکنت افتاد و شک توی دل من رو زیادتر کرد. - آخه... آخه اون رو با یه آقا دیدم. یه لحظه خشکم زد، ولی ژابیز سعی کرد با حدسیاتش، روی برداشت من تاثیر بذاره. - چون از پشت دیدم گفتم شاید تو باشی، ولی... امان از این ولی‌ها که میتونه یه احساس و یه زندگی رو نابود کنه. - اصلا شاید داداش، شیما رو هم اشتباهی دیده باشم، اون موقع هم حدس زدم بیمارستان باشی! دقیقا بهم فهموند که اون‌قدر از چیزی که دیده، جا خورده که با وجود اطلاع از حضورم توی بیمارستان، باز هم زنگ زده تا مطمئن بشه‌. پس دیگه نمیشه حضور شیما رو انکار کرد، ولی اون مرد به گفته ی ژابیز، کنار دست شیما چه کسی می‌تونه باشه؟! تنها راهش پرسش از خود شیماست که متاسفانه باید واسه یه وقت دیگه بذارم. بدون اینکه خودم رو ببازم، با لحنی مطمئن حرف آخر رو توی گوشی به ژابیز زدم. - ممکنه هم درست دیده باشی، خودش حتما بهم میگه. من باید برم اتاق عمل، فعلا ژابیز. ساعت از دوازده شب گذشته و من روی تخت درازکش بودم. گوشی توی دست عرق کرده‌م مچاله میشد و از اینکه کل امروز هیچ تماسی از جانب شیما نداشتم، کفری بودم. تموم مدتی که توی اتاق عمل بودم، سعی کردم فقط روی بیمار تمرکز کنم؛ اما به محض اینکه عمل تموم شد، دوباره فکر شیما برگشت سراغم. تا این ساعت تلاش کردم به خودم بقبولونم که موضوع مهمی نبوده، ولی دیگه نتونستم خوددار باشم و در آخر شماره‌ی شیما رو گرفتم. اصولا شب‌ها دیر می‌خوابید، ولی صدای خواب‌آلودش نشون می‌داد که از خواب بیدارش کردم. - ژاکان، عزیزم! نخواستم همون اول دلخوریم رو نشون بدم و با یه تک سرفه صدام رو از گرفتگی نجات دادم. - خواب بودی نازار خانوم؟! وقتی نازش می‌کردم کلی ذوق می‌کرد؛ اینبار به یه تک لبخند پشت گوشی رضایت داد. - دیگه بیدارم عشقم! واقعا با یه عشقم گفتن، آدم عاشق طرف میشه؟ یا این کلمه داره خیلی راحت و الکی روی زبون ما ازش سوء‌استفاده میشه؟ - فکر کنم امروز اصلا با هم حرف نزدیم، نه؟! تنها حرفی بود که میشد بزنم و سریع به اصل مطلب نرسم. - واقعا؟! سرم شلوغ بود امروز، متوجه نشدم. ساعدم زیر سرم قرار گرفت و با دست آزادم گوشی رو محکم‌تر گرفتم. چرا باید اینقدر سرش شلوغ باشه که وجود من از اولویت فکریش کنار بره؟! شاید اگه تماس ژابیز نبود، اینهمه در برابر هر حرفش، ذهن من به سمت تحلیل نمی‌رفت. - میشه بگی چرا اینهمه شلوغ بودی؟! دل‌دل می‌کردم که چیزی نشنوم که بیشتر از این آشفته شم و شیما با خونسردی کلامش هم نتونست این حس رو ازم دور کنه. - مثل همیشه دیگه، توی آموزشگاه مشغول بودم! و حالا دقیقا توی همین نقطه می‌رسیدیم به اصل درگیری فکری من! - کل تایمت آموزشگاه بودی یا جایی هم رفتی؟! مکثش نشون از فکر می‌داد، انگار که نمی‌خواست بی‌محابا جواب بده! - مگه قرار بود جای دیگه برم؟ توپ رو زمین من انداخت و نخواست مستقیم جواب بده. سکوت اتاق وقتی با سکوت هر دو نفرمون همراه میشد، زیر اون تاریکی، حس وهم و دلهره‌ رو توی وجودم بیشتر می‌کرد. خودم رو از تک‌و‌تو ننداختم و همون طور مصمم جواب دادم. - گفتم شاید خریدی، چیزی داشتی و رفته باشی بازار! این دفعه سریع و با لحنی هوشیار پاسخ داد که فرصتی واسه تحلیل برام نذاره. - نه! کل خریدا رو اون روز با تو انجام دادم. تموم روز کاری رو آموزشگاه بودم. پلکام روی هم افتاد. نمی‌دونم از خیالی راحت یا آشفتگی درونی، فقط اون لحظه به خودم قبولوندم که شیما به من دروغ نمیگه و ممکنه ژابیز اشتباه گرفته باشه؛ اما اگه بیشتر به مغزم فشار میاوردم به این نکته می رسیدم که ژابیز دختری نیست که واسه یه دیدار نامطمئن اون ساعت با اون عجله باهام تماس بگیره. در واقع اون شب خودم رو به راحتی گول زدم، فقط واسه اینکه ذهنم رو درگیر اون تردید لعنتی نکنم.

#پارت سی و شش تا وارد خونه شدم، مامان غافلگیرم کرد. - ژاکان همین الان افسانه گوشی رو قطع کرد، یعنی دو ساعته مخ من رو خورد. به چهره‌ی کلافه‌ی مامان نگاه سرسری انداختم و کیف و کلاسور دستم رو روی میز سالن گذاشتم. امون از دست این زنا که حداقل قبل شروع گلایه یه لیوان آب دست آدم نمیدن. بدون درآوردن کتم روی مبل ولو شدم و در برابر چهره‌ی گرگرفته‌ی مامان از در دیگه‌ وارد شدم. - ژابیز کجاست؟! صورتش بیشتر قرمز شد از اینهمه بی‌خیالی ظاهری من و با هوفی که کشید روی مبل مقابلم نشست. - کلاس کنکور داشت. دلم نیومد توی همین حالت سردرگم باقی بمونه، پس خودم سر بحث‌ رو به‌دست گرفتم. - این موضوع واسه من تموم شده‌ست مامان، بهتره افسانه و عمو جهان هم قبولش کنن. مردمکای مامان با نارضایتی توی حدقه چرخ خورد و با حرص دستی به گونه‌هاش کشید. - والا پیش فامیل افت داره عروسمون بره شاگرد بزک کن زنا بشه! امون از این فامیل که هیچ‌وقت دست از فضولی و حرف درآوردن برنمی‌دارن. چشمای مامان طوری اطراف رو از نظر گذروند که انگار ترسید حرفش به گوش یکی از این فامیل رسیده باشه. کمرم رو به جلو خم کردم و دستای کشیده‌م رو توی هم گره زدم. - حرف مردم واسم مهم نیست، مهم شیماست که دوست داره این هنر رو یاد بگیره. ابروهای مامان با تعجب بالا پرید و نتونست متلک گذشته رو نندازه. - خوبه والا، تا دیروز راضی به این ازدواج نبودی، حالا واسه شیما سنت‌شکنی می‌کنی! نه انگار با مراعات نمیشه این بحث رو جمع کرد. کفری از جا پا شدم و کیف و کلاسورم رو با شتاب از روی میز برداشتم. - آره بده که می‌خوام با شرایط خودم رو وفق بدم. نباید سمت دختری می‌رفتم که پیشنهاد خودتون بوده! طبق معمول مامان در برابر جوش و خروش من کوتاه اومد و سراسیمه از جاش پا شد. - والا ژاکان تقصیر من نیست، افسانه کلی ازت گله کرد که چرا به این دختر چراغ سبز نشون دادی؟! می‌گفت تو روی جهان واستاده که دیگه شوهر دارم و اختیارم دستشه. می‌دونستم به اینجا می‌رسیم و شیمای زرنگ با این ترفند دهن خونواده‌ی سختگیرش رو می‌بنده. در هر صورت آبی بود که ریخته شده و من هم از اون دست آدمایی نبودم که بعد زدن حرفی زیرش بزنم. به سمت اتاقم قدم برداشتم و طوری که مامان شیر فهم بشه، جوابش رو دادم. - خب راست گفته، حرف حق جواب نداره! اما اون هم لحظه‌ی آخر طاقت نیاورد و طوری با اطمینان زمزمه کرد که شک درست نبودن کارم رو توی دلم بندازه. - فقط خدا کنه که پشیمون نشی! تا وارد اتاق شدم و در رو بستم، چشمام رو با دو انگشت فشار دادم. سرم به حد انفجار رسیده بود از این جر و بحث خاله زنکی. کتم رو از تن درآوردم و همراه با وسایل دستم روی تخت پرت کردم. بوی پلوی زعفرونی مامان حتی توی اتاق من هم پیچیده بود، ولی چه حیف که این حرفا واسه آدم اشتها نمی‌ذاشتن. تا روی تخت نشستم، گوشیم زنگ خورد. معلوم بود کی پشتش بی‌قراری می‌کنه. - جونم شیما! تن صداش پر از حس‌های مختلف بود، از ذوق و شوق بگیر تا نگرونی و دلواپسی! - ژاکان، عزیزم تازه رسیدی خونه! سعی کردم حرفای مامان روی کلامم تاثیر بد نذاره. - یه چند دقیقه میشه! با حالتی از شک و تردید منظورش رو به گوشم رسوند. - می‌دونم خسته‌ای ولی واسه فردا باید یه چند تا وسیله بخرم، قراره آموزش رنگ مو بهم بدن. کمرم رو به دیوار چسبوندم و پاهام رو درازکش کردم. - یه ساعتی استراحت کنم میام دنبالت، خوبه؟! این بار خیالش راحت‌تر شد که صداش رنگ هیجان و خوشی به خودش گرفت. - خیلی هم خوبه عزیزم، فقط... مکثش زیاد طول نکشید و با شرمندگی که ازش بعید بود ادامه داد. - اگه بابا اینا چیزی گفتن یه وقت، به دل نگیریا! چند ثانیه سکوت کردم. هنوز حرف آخر مامان ته ذهنم چرخ می‌خورد؛ «فقط خدا کنه که پشیمون نشی!» - شیما... یه چیزی بگم ناراحت نمی‌شی؟ سریع و مطمئن جوابم رو داد. - نه عزیزم، بگو! نفسی کشیدم و سرم رو به دیوار تکیه دادم. - می‌دونی، من که از این کار پشیمون نیستم، ولی بعضی وقتا حس می‌کنم همه فکر می‌کنن این تصمیم فقط تصمیم منه. دوست داشتم یه جاهایی خودت هم جلوتر وایستی که همه بدونن این راهیه که خودت انتخابش کردی. صدای شیما آروم شد. - می‌دونم ژاکان... حق داری. فقط بابا رو که می‌شناسی، اگه مستقیم جلوش واستم، همه چی رو خراب می‌کنه. واسه همین پشت تو قایم شدم، ولی فکر نکن بارش رو انداختم روی دوشت. اگه لازم باشه، منم وامیستم! دلم نیومد بیش از این اون رو توی منگنه قرار بدم، حالا که از این راهی که انتخاب کرده، اینقدر ذوق‌زده‌ست. - مهم اینه تو الان خوشحالی واسه هدفی که در نظر گرفتی، منم سعی می‌کنم تا جایی که راه داشته باشه، حمایتت کنم. کلام همراه با دلبری همیشگیش ته دلم رو گرم کرد که تونسته بودم این چنین حمایتش کنم. - چقده عشقی شما، زودی بشه جبران کنم واست! با این چند جمله‌ی ساده خستگی تمام روز رو از تنم بیرون کشید. امون از این زنا که با طنازیشون خوب نخ ما مردا رو به‌دست می‌گیرن و بلدن چطوری ما رو سر پا نگه‌ دارن.

#پارت سی و پنج - اوی اوی افتادم دیوونه! فریاد شاکی پسر جوونی که کنار پیچ جاده توسط دوست دیگه‌ش به شوخی به پایین کوه آویزون شده بود، باعث قطع شدن این نقطه‌ی اتصال عذاب‌آور البته از نظر اون شد. ژاکان رد نگاهش رو به سمت داد و فریاد جوونا تغییر داد که در انتها با خنده و سر و کله زدن با هم از مسیر گذشتن. از این فرصت استفاده کرد و اون هم از داخل کوله‌پشتیش کولمن کوچیک آب رو درآورد و یه جرعه نوشید. احساس کرد مسیر خشک و سوزان گلوش با قطرات آب از گرگرفتگی نجات پیدا کرد. ژاکان انگار از روی صورت و واکنشش فهمید که از شنیدن این حرف حس خوبی پیدا نکرده که مسیر صحبتش رو سمت دیگه کشوند. - نمی‌خوام بدون اینکه بدونی چه بلایی سرم اومده، گذشته‌م روی تصمیمی که برای آینده می‌گیری تأثیر بذاره. کلافه پلک بست. از اینهمه اصرار ژاکان به این موضوع سر در نمیاورد؛ در صورتی که در ذهن اون این مسئله کوچک‌ترین اهمیتی نداشت. - قبلا هم بهت گفتم که اینطور نیست، اشتباه می‌کنی! چشماش این بار به روی چهره‌ی عبوس ژاکان باز شد که با طلبکاری نگاش می‌کرد. - یعنی اینقدر سختته که بشنوی چی شده؟! نه، حداقل به پاس تموم لطفایی که بهش داشته باید این اجازه رو می‌داد. کمی به جلو خم شد. دستش رو زیر گونه‌ش گذاشت و ساعد تا شده‌ش روی رون پاش قرار گرفت. با نگاهی دقیق روی ژاکان تمرکز کرد. - اگه دوست دارین بگین، می‌شنوم دکتر! ژاکان از لحن دوباره رسمی شده‌ش و شنیدن واژه‌ی دکتر از زبونش مردمکای چشماش رو با غیض چرخوند، ولی گلایه نکرد. نفسش رو خالی کرد و با چهره‌ی متفکر و درهم که نشون از یادآوری خاطرات تلخش می‌داد، شروع به تعریف کرد. - شیما دختر عموی پدریم بود. چون مادر من با خونواده‌ی پدری شما فامیل می‌شدن، از سمت پدری شناخت زیادی از ما ندارید. خونواده‌ی پدریم از طایفه‌ی قدیمی کرد به نام مرادی هستن که توی کرمانشاه جزو خونواده‌های معروف محسوب میشن. خونواده‌ی شیما هم مثل ما از دوران بچگیش به تهرون مهاجرت کرده بودن و همین باعث رفت و آمد بیشتر دو خونواده توی این سالا شد. وقتی از تو جواب منفی شنیدم، بیشتر به درس و دانشگام رسیدگی کردم تا اینطوری رنج نخواستنت رو از یاد ببرم. بغض با شرمندگی از گلوم مثل زهر پایین رفت و چشمام به لرزش افتادن. نگاه مواج ژاکان مثل یه سونامی من رو توی خودش غرق کرد. - از خیلی جهات با هم فرق داشتیم. شیما دختر سرزنده و آزادی بود که سبک زندگیش با روحیات خشک من فاصله داشت. یه دختر سر به هوا که دوست داشت توی زندگیش عشق و حال کنه و از پول باباش بهترین استفاده رو ببره. نمی‌دونم چطور شد که از من خوشش اومد و با اصرارای مامان که مثلا می‌خواست دست من رو بند زندگی کنه به خواستگاریش رفتم. گمون نمی‌کردم این دختر به آدم غیرمنعطف و عصا قورت داده چون من جواب مثبت بده، ولی شاید همین آشنایی، رفت و آمد زیاد دو خونواده و موقعیت درسی و شغلی من باعث شد که خونواده‌ی شیما هم این ازدواج رو مناسب اون بدونن و ترغیبش کنن. یکماه اول نامزدی با روحیه‌ی شادابی که از خودش نشون داد و اون همه دلبری و شیطنت وجودش تونست من رو به سمتش بکشونه و در آخر راضی به عقد شدم. ژاکان تعریف می‌کرد و نگاه غرق در خاطراتش باعث شد ناخودآگاه خودش رو میون روزهای گذشته‌‌ی اون تصور کنه. *** - ژاکان اجازه بده دیگه! فرمون ماشین رو به سمت خروجی بزرگراه چرخوندم و به قیافه‌ی بانمکش که با بدجنسی خودش رو به موش مردگی زده بود، چشم غره رفتم. - شیما جان، قشنگ من! شما چه احتیاجی به سر کار رفتن داری آخه؟! با لج ازم رو برگردوند و کمرش رو محکم به پشتی صندلی کوبوند. دست به سینه شد و با ابروهایی خم به جلوش زل زد. از اینکه دلخورش کردم، ته دلم عذاب وجدان ناخنک کشید ولی واقعا دلیلی واسه اینهمه اصرارش نمی‌دیدم. اونی که حتی توی خونه‌ی پدریش همیشه همه چیز واسش مهیا بوده و هیچ وقت مشکل مالی نداشتن، چرا باید واسه رفتن به این شغل اینجوری پافشاری کنه؟! سعی کردم با خونسردی متقاعدش کنم. - ببین عزیز دلم حتی خونواده‌ی خودت هم راضی نشدن که تو بری سمت آرایشگری، چه برسه به من. بدون اینکه تغییری توی استایلش بده با لحنی غمبار که رگه‌های حرص رو هم میشد توش دید، جوابم رو داد. - بله همیشه همین بوده ولی من فکر می‌کردم وقتی همسر جناب دکتری مثل تو میشم، دیدت با بقیه فرق می‌کنه و اونقدر آدم منطقی هستی که به زنت آزادی عمل بدی. انگار از دریچه‌ی دیگه وارد شد و با جواب نگرفتن از دلبری و شیطنت حالا با گفتمان منطقی و سیاست، شخصیت دموکراسی پسند من رو هدف قرار داد. سرعت ماشین رو کمتر کردم تا لاین حرکت رو تغییر بدم. همزمان به آرومی استدلال خودم رو به زبون آوردم. - من الان همه فکر و ذکرم تا قبل عروسی گرفتن تخصصم هست، نمی‌تونم درگیر این باشم که از این و اون متلک بشنوم، چرا به زنم اجازه دادم بره سر همچین کاری؟! شیما با شتاب تغییر موقعیت داد و به سمت من خودش رو چرخوند. صدای کوبیده شدن بدنش روی صندلی دوباره بلند شد. از دست این دختر که اینهمه انرژی رو معلوم نبود از کجا میاره؟! - من عاشق آرایشگریم ژاکان! چرا نباید توی کاری که اینهمه دوسش دارم فعالیت کنم؟! یه نگاه زیرچشمی به صورت زیباش که زیر اون شال صورتی می‌درخشید، انداختم. واقعا اینهمه به این حرفه علاقه داشته و توی این سالا به خاطر مخالفت خونواده نتونسته به سمتش بره! ممکنه با پذیرفتن من یه جنگ جهانی توی فامیل راه بیفته که نباید همسر دکتر شغلی مثل بزک کردن زنا رو داشته باشه، ولی من اونقدر آدم با درکی هستم که نخوام جلوی اینهمه علاقه‌ی شیما رو به این کار بگیرم. از طرفی هم نخواستم زود جواب مثبت بدم که خیالش راحت شده و موضوع رو پیش همه لو بده. اخلاقش رو خوب می‌دونستم که واسه اینکه دهن بقیه رو ببنده از من مایه گذاشته و با جسارت میگه که شوهرم اجازه داده و به بقیه ربط نداره. بارها این مورد رو ازش شنیده بودم که در برابر نصیحت‌های بزرگترا به نفع خودش استفاده می‌کرد . - باشه، اخمات رو وا کن، حالا در موردش بیشتر فکر می‌کنم. امان از این دختر که بدون مراعات و ناگهونی به سمتم هجوم آورد و من رو توی آغوشش کشید. - وایی مرسی عشقم، می‌دونستم نه نمیگی! کنترل فرمون داشت از دستم در میومد که با خنده بهش تذکر دادم. - شیطونی نکن دختر، ممکنه تصادف کنیم! به گونه‌م بوسه‌ی تندی زد و خوشحال از به ثمر نشستن هدفش روی صندلی کنارم آروم گرفت. من با لبخند نگاش کردم؛ غافل از اینکه خیلی وقتا محبت برای دو نفر، معنی یکسانی نداره.

#پارت سی و چهار باورش نمیشد که توی بازه‌ی زمانی این چنین کوتاه دوباره سوار ماشین ژاکان شده و مسیر غیر از بیمارستان تا خونه‌ش رو با اون طی می‌کنه. وقتی صبح زود روز جمعه اول صدای زنگ موبایلش و شنیدن صدای ژاکان که خبر از حضورش پشت در خونه رو می‌داد و بعد وارد شدن به داخل و پیشنهاد رفتن به کوه رو جلوی چشمای متعجب مامان و یاسر داد، کلی آچمز شد و در برابر نگاه تایید مامان چاره‌ای جز سکوت واسش نموند. هنوز از اینکه نتونسته در برابر پیشنهاد کوه‌نوردی ژاکان مخالفت نشون بده، از دست خودش شاکی بود و حرصش رو با انگشتاش روی دسته‌ی کوله‌پشتی خالی می‌کرد. - هر چی بیشتر فشار بیاری از کیفت صدای اعتراضی نمی‌شنوی! با نگاهی متزلزل سرش رو به سمت ژاکان چرخوند. انتظار نداشت اینهمه خوب آنالیزش کرده باشه. با لبایی به هم چفت شده، خیره‌ی چهره‌ی پیروزمندش شد. چه تیپی هم به هم زده بود. برعکس اون خودش رو واسه یه راه‌پیمایی توپ آماده کرده بود. از شخصیت دکتر بودنش این استایل سویشرت و شلوار اسلش کمی دور به نظر می‌رسید؛ مخصوصا که بیشتر اوقات اون رو با کت و شلوار رسمی دیده بود. ژاکان فرمون رو چرخوند و با قرار دادن دستش به گوشه‌ی لب از کش اومدنش جلوگیری کرد. انگار از دست انداختن اون زیادی خوشش اومده که ناپرهیزی کرده و یواشکی می‌خندید. - در هر صورت بهتر بود فکر می‌کردین که شب قبل بنده رو هم از این دعوت مطلع کنین! به خودش حق داد که نوع کلامش با دلخوری و توپ پر ادا بشه و هیچ تلاشی واسه کم کردن شدت لحنش از خود نشون نداد. ژاکان دیگه زیادی امروز خودش رو رها کرده بود که به لبخندش عمق داد و با صدا خندید. چشمای اون هم دیگه بیشتر از این گردتر نمیشد از اینهمه پررویی جناب دکتر! - اگه خبرت می‌کردم که خیلی رسمی عذرم رو می‌خواستی و دستم می‌موند توی پوست گردو! سرش رو به سمت جلو چرخوند و نامحسوس دندون قروچه کرد. هر چی بیشتر نگاش می‌کرد، بیشتر ازش متعجب میشد و حرصش می‌گرفت. - استفاده از آپشن مادرت و یاسر روش جوونمردونه که نیست، ولی تنها راه موفقیته! روشش واقعا بی‌شرمانه ولی به گفته‌ی ژاکان تنها راه‌حل موجود بود. انگار توی این سالا ژاکان خیلی خوب از نقطه ضعفاش باخبر شده که اینجوری بهش پاتک میزنه. تنها راهی که می‌تونست دلش رو خنک کنه، زدن این حرف با بی‌تفاوتی کامل در کنارش بود. - واقعا یه چند ساعت رو به خاطر اونا می‌تونم تحمل کنم! انتظار داشت دوباره صدای ترمز و نفسای تند شده‌ی ژاکان رو بشنوه، ولی این دفعه دکتر از دنده‌ی درستش بلند شده بود که جواب متلک بی‌ادبانه‌ش رو نداد. هر چند تا رسیدن به پای کوه هم نه حرفی زد و نه دیگه لبخند ژکوند بهش تحویل داد. - کاش یه لباس راحت‌تر می‌پوشیدی، کافه که نیاوردمت. نفسش رو بی‌صدا خالی کرد و واسه گذشتن عابری که از بالا به سمت پایین کوه قدم برمی‌داشت، ایستاد و بدنش رو متمایل کرد. ژاکان دو قدم جلو رفته رو عقب گرد کرد تا خودش رو با گام‌های اون هماهنگ کنه. کوله‌پشتی رو به سمت دیگه‌ی شونه‌ش هدایت کرد. کت و شلوار راسته‌ی مشکیش واقعا واسه کوه‌پیمایی پوشش راحتی نبود، ولی از قصد پوشید که تمایلش واسه راحت نبودن با این آدم رو نشون بده. - من باهاش مشکلی ندارم. ژاکان چند ثانیه توی سکوت اون رو از نظر گذروند و بعد سرش رو آروم به تایید تکون داد؛ اما توی نگاهش یه دلخوری پررنگ موج میزد. دوباره به ادامه‌ی مسیر پرداختن و صدای آب در حال جریان رودخونه که با رد شدن صدای عابران خودی نشون می‌داد بهش یه آرامش دلچسبی بخشید. از اینکه ژاکان حرفی نمیزد و اجازه می‌داد اون از منظره و هوای خوب مسیر بهره ببره، توی دلش ازش ممنون بود. یه مقدار که به سمت بالا حرکت کردن، دمای بدنش هم بیشتر شد و خودش رو بابت این لجبازی در مورد لباس شماتت کرد. اگه از شدت تعرق هلاکم میشد، هرگز در مقابل دکتر نکته سنجی چون ژاکان شکایتی به زبون نمیاورد. - یه کم روی اون تخته‌سنگا بشینیم، نفس تازه کنیم. عجیب بود که امروز این‌قدر حواس ژاکان به حال و روزش بود و زودی عکس‌العمل نشون می‌داد. طوری این حرف رو به زبون آورد که جوابش رو قطعی می‌دونست و قصد شنیدن پاسخی هم از جانبش نداشت. به هر حال اونقدری لجباز نبود که از خیر این پیشنهاد عالی بگذره. وقتی روی تخته‌سنگا جا گرفتن، متوجه‌ی مسیری که پیموده بودن شد. جاده‌ی باریک که از کنار رودخونه‌ی کم آب می‌گذشت از این بالا دیدن داشت. هوای خنک و مطبوع رو به کام کشید و با لذت چشماش بسته شد. خیلی سال بود که از خودش این نعمت کوه‌نوردی رو دریغ کرده بود. صدای یک زوج جوون که توی پیچ پایین جاده می‌خندیدن باعث باز شدن پلکاش شد. دست توی گردن هم انداخته و با شوخی و خنده عکس سلفی می‌نداختن. بی‌اختیار لبهای اون هم از دیدن این صحنه به لبخند کش اومد که متوجه‌ی نگاه خیره‌ی ژاکان به خودش شد. زیرچشمی داشت اون رو می‌پایید. تا رد نگاهشون به هم متصل شد، مردمکای ژاکان هم به سمت همون جوونا منحرف شد. نباید ولی گونه‌هاش داغ شد وقتی نگاه پرحسرت دکتر رو به روی اونا تماشا کرد. - بعضی جاها آدم رو ناخواسته پرت می‌کنن به گذشته. ژاکان روی تخته‌سنگ کمی جابه‌جا شد و کوله‌ش رو کنار پاش گذاشت ولی نگاهش هنوز روی اون دو تا کبوتر عاشق مونده بود. - شیما هم مثل من عاشق کوه‌نوردی بود، ولی من اون تایم نامزدیمون بابت درسا خیلی سرم شلوغ بود و نمیشد زیاد بیایم. وقتی ژاکان دوباره اون رو مستقیم نگاه کرد، دیگه حسرتی توی چشماش ندید. دوست نداشت از رابطه‌ی گذشته‌ش با نامزدش بشنوه، ولی قصد اینم نداشت که اون رو از بازگو کردنش منصرف کنه. - من وقتی با شیما عقد کردم، واقعا سعی کردم تو رو فراموش کنم و بچسبم به آینده‌م. ژاکان مکث کرد و از کوله‌پشتیش قمقمه‌ی آب رو بیرون آورد. یه نفس سر کشید، تشنگی زیاد اون واسش سوال برانگیز شد. لبش رو از داخل دهن جوید ولی نتونست جلوی کنجکاویش رو بگیره. - اگه اینطور بوده، چرا تهش به جدایی رسیدین؟! نگاه دقیق و صریح ژاکان به چشمای اون اجازه‌ی تغییر مسیر رو نداد. میخکوب شده، تماشاش کرد. - چون اونم عاشق نبود. باید بین دو نفر حداقل یکیشون واقعا عاشق باشه تا رابطه پایدار بمونه. ابروش بالا پرید و زیر پلکش نبض زد. خواست بگه خیلی از اونایی که عاشقم بودن کارشون به جدایی رسیده که ژاکان اجازه‌ی ایراد کلام رو بهش نداد. - در رابطه با تو می‌دونم اگه موافقت کنی، نمی‌ذارم دوباره راهم به اون سمت بره، چون... کاش مکث نمی‌کرد، اون هم اینقدر غلیظ وقتی که چشماش رو با نگاه پر حرارتش این چنین به زنجیر کشیده. - از دست دادن این چشما واسم از محالاته!

با سپاس فراوان از دیده‌ی پر مهرتون سادات عزیز🙏🌹🌹 @سادات.۸۲

ممنون ازت هانیه جان. خسته نباشید🙏🌹🌹 @هانیه پروین