H.DNR

کاش کسی را داشتم در میان سیل انسانی و در این جنگل بشریت حامی من بود یکی، تنها یکی از این‌هایی که در دایره‌ی اطرافم‌ دیده می‌شوند.

مرا می‌ستایید‌، همه‌ی افکارم را عقایدم را اخلاقم را دوست می‌داشت، نه چون با من هم‌نظر بود! چون با من هم‌قدم‌ بود و مرا‌ به‌ قول‌ بعضی‌ها‌ قبول داشت! حتی اگر پندار هایم‌ برایش‌ نامفهوم و بی‌دلیل بود چون من بودم، من‌را قبول داشت....

افسوس که حتی من هم من را قبول ندارد. چه توقع بعیدی‌ دارم من!

-یادداشت های خانم شاید در غیاب آقای‌ دال‌ره؛