مهدیه طاهری

زیر مجموعه‌ی خودم هستم، مثل مجموعه‌ای که سخت تهی‌ست. 

در سرم فکر کاشتن دارم، گرچه باغ من از درخت تهی‌ست.

عشق، آهوی تیزپا شد و من ببر بی‌حرکت پتوهایم. 

خشمگين نیستم که تا امروز نرسیدم به آرزوهایم؛ نرسیدن، رسیدن محض است. 

آبزی، آب را نمی‌بیند؛ هر که در ماه زندگی کند، رنگ مهتاب را نمی‌بیند. 

دوری و دوستی حکایت ماست؛ هر چه غیر این هست، در هوس است. 

پای انتخاب در میان باشد، انتخاب پرنده قفس است. 

وسعت کوچک رهایی را از نگاه اسیر باید دید؛ کوه در رشته کوه بسیار است، کوه را در کویر باید دید. 

در سرم فکر کاشتن دارم، گرچه باغ من از درخت تهی‌ست. 

عشق را، شعر را، مکاشفه را، همه را از نداشتن دارم.