محیا سمامی

پارت هشت به مین نگاه کردم و گفتم ـ ببرش اتاق بازجویی مین سرش را تکان داد و از راهرو دور شد چند دقیقه بعد وارد اتاق بازجویی شدم الکس بلک‌وود روی صندلی نشسته بود دستبند به دست‌هایش بود و سرش پایین بود. پرونده را روی میز گذاشتم و روبه‌رویش نشستم. گفتم ـ گفتی می‌خواستی فقط با من حرف بزنی الکس سرش رو بالا اورد و گفت ـ همه فکر می‌کنن من پدرم رو کشتم ـ من هنوز به هیچ‌کس اتهام نزدم ـ اما همه بهم شک دارن ـ پس کمکم کن حقیقت رو بفهمم الکس نفس عمیقی کشید. ـ شب قتل من با پدرم دعوا کردم ـ سر چی؟ ـ ارث. ـ بعد از دعوا چی شد؟ الکس نگاهش را پایین انداخت. ـ از اتاقش بیرون اومدم ـ مطمئنی؟ ـ آره ـ کسی رو توی راهرو دیدی؟ الکس چند ثانیه فکر کرد. ـ نه الکس چند لحظه به میز خیره موند. ـ چیزی یادت اومده؟ الکس با صدایی لرزان گفت: ـ نه فقط.... ـ فقط چی؟ ـ وقتی از اتاق بیرون اومدم صدای بسته شدن در رو شنیدم ـ یعنی خودت در رو قفل نکردی؟ الکس سرش را تکان داد. ـ نه نفسم را آرام بیرون دادم. پس بعد از خروج الکس یک نفر دیگر هنوز داخل اتاق ویلیام بلک‌وود بوده است.

پارت هفت حدود نیم ساعت بعد به اداره پلیس رسیدیم. ماشین را داخل پارکینگ متوقف کردم. همین که خواستم پیاده بشم صدای زنگ تلفنم بلند شد. شماره ناشناس. چند ثانیه به صفحه گوشی خیره ماندم. بعد تماس را جواب دادم. ـ بفرمایید صدای مردی از پشت خط گفت ـ کارآگاه دنبال قاتل اشتباهی نگرد. اخم کردم. ـ تو کی هستی؟ مرد بدون اینکه به سؤال من جواب بده، گفت: ـ ویلیام بلک‌وود قبل از مرگش چیزی رو پنهان کرده بود. ـ منظورت چیه؟ ـ اگر پیداش نکنی قاتل هیچ‌وقت پیدا نمی‌شه. ـ من هنوز نمیدونم باید دنبال چی بگردم. صدای خنده کوتاهی از پشت خط آمد. ـ دیر شده کارآگاه تماس قطع شد. چند لحظه گوشی را در دستم نگه داشتم. مین که کنارم ایستاده بود پرسید ـ کی بود؟ سرم را تکان دادم. ـ نمی‌دونم یه فرد ناشناس اما یه چیز رو مطمئنم قاتل داره بازی رو از ما جلوتر پیش می‌بره. در همان لحظه یکی از مأمورها با عجله از ساختمان بیرون دوید. ـ کاراگاه به سمتش برگشتم. ـ چی شده؟ ـ باید بیاید پایین یکی از مظنون ها اصرار داره با شما حرف بزنه. ـ کدومشون ـ الکس بلک وود

پارت شش به افسر نگاه کردم و گفتم ـ بیاریدش داخل باید شناسایی بشه. بعد داخل عمارت رفتم و اونا اون مرد رو اوردن تو و اون دختر جوان گفت ـ ال..الکس به اون دختر نگاه کردم و گفتم ـ این اون نفر پنجمی بود که فرار کرده بود درسته؟ دختر من رو نگاه کرد و چیزی نگفت افسر مین چند قدم نزدیک اومد و گفت ـ بله خودشه گفتم ـ باید ببریمشون بازداشت بشن تا فردا ازشون بازجویی بشه. افسر مین نگاهی به من کرد و گفت ـ شما که نمی‌خوایید اون پسر بچه رو بازداشت کنید؟ به پسر بچه نگاه کردم که رفته بود و تو بغل اون دختر خوابیده بود. به اون دختر نگاه کردم و گفتم ـ این پسر بچته؟ اون سرش رو تکان داد و به افسر مین نگاه کردم و گفتم ـ این پنج نفر رو به اداره پلیس منتقل کن و بچه رو پیش مادرش بزار و جدا نکن. بعد مامور ها داخل عمارت اومدن و بهشون دستبند زدن و بردنشون داخل ماشین. وقتی که همه رفتن من و افسر مین تنها موندیم و سوار ماشین نشدیم یه افسر مین نگاه کردم و گفتم ـ بریم افسر؟ افسر به من نگاه کرد و خندید و گفت ـ افسر؟ منو همون مین صدا کن گفتم ـ با اینکه چند سالی باهم رفیقیم ولی باز به همون افسر گفتن عادت کردم. بعد سوییچ ماشینم رو از جیبم در اوردم و رفتم و روشنش کردم و سوار شدیم. توی راه بودیم که گفتم ـ مین من واقعا گیج شدم مین نگاهم کرد و گفت ـ چرا؟ گفتم ـ با اینکه هنوز بازجویی نکردیم اونا رو ولی هزارتا سوال تو سرمه مین گفت ـ چه سوالایی؟ ی نفس عمیق کشیدم و گفتم ـ در اتاق اقای بلک وود از داخل قفل شده بود پس چجوری به قتل رسیده؟ همه کسایی که تو این خونه هستن همسر و بچه های اقای بلک وود هستن چطوری باید............. مین حرفم رو قطع کرد و گفت ـ اگه قراره من به این سوالا جواب بدم تو چرا کاراگاه شدی؟ سرمو تکان دادم و دیگه هیچی نگفتم.

پارت پنج به سمت آشپزخونه رفتم خدمتکار روی صندلی نشسته بود و رو به روی اون افسر مین نشسته بود. افسر مین من رو دید و بلند و شد و گفت ـ سلام کاراگاه بروکس ـ سلام افسر مین به خدمتکار نگاه کردم یک صندلی از گوشه آشپزخانه برداشتم و رو روش نشستم و گفتم ـ اسمت چیه؟ ـ ماریا ـ توبه پلیس زنگ زدی؟ ـ بله ـ وقتی به پلیس زنگ زدی چه اتفاقی افتاد؟ خدمتکار لیوانی که دستش بود رو گذاشت روی میز و گفت ـ من برای اقای بلک وود و مهمون ها شام برده بودم بعد از اون همه توی عمارت بودن. ـ مهمون ها؟ ـ بله اون پنج نفری که داخل عمارت هستند. ـ مگه اینا یه خانواده نیستن چرا باید مهمون باشن؟ خدمتکار بک جرعه ای از اب رو خورد و گفت ـ خانم اما و اقای ویلیام و اقای الکس خونه های جدا دارن برای همین کمتر به اینجا میان خانم مارگارت بچه هاش رو به اینجا دعوت کرده بود. افسر مین به خدمتکار نگاه کرد و گفت ـ خانم مارگارت زن اقای ریچارده؟ خدمتکار به افسر نگاه کرد و گفت ـ بله قربان دوباره به افسر مین نگاه کردم و بعد به خدمتکار نگاه کردم و گفتم ـ میدونی اسم نفر پنجمی که فرار کرده چیه؟ ـ بله اقای الکس بلک وود به افسر مین نگاه کردم و دوباره به خدمتکار نگاه کردم و گفتم ـ اخرین بار چی اقای بلک وود رو زنده دیدی؟ ـ ساعت یازده شب ـ تنها بود؟ ـ نه تنها نبود اخم کردم خدمتکار ادامه داد ـ وقتی از کنار اتاقش رد شدم صدای دو نفر رو شنیدم میخواستم سوال بعدی رو بپرسم که افسر اومد داخل آشپزخانه و گفت ـ کاراگاه و افسر مین یکی رو پشت عمارت پیدا کردیم. از روی صندلی بلند شدم و به همراه افسر مین و افسر پلیس به پشت عمارت رفتیم. مأمور ها دور مردی جمع شده بودند نزدیک رفتم و مرد رو نگاه کردم لباس هاش کاملا خیس شده بود و یک گوشه نشسته بود و لباس هاش گلی شده بود نزدیک تر رفتم و اون مرد تا من رو دید گفت ـ من نکشتم من پدرم رو نکشتم.

پارت چهار افسر نگاهی کرد و گفت ـ توی آشپزخونه داره ازش داره به سوالای افسر مین جواب میده. گفتم ـ همه چی غیر عادیه پنج نفر داخل خونه بودن که یکی فرار کرده یعنی اون اقای بلک وود رو کشته ولی وقتی به اون خانوم نگاه کردم به شدت استرس داشت قاتل یعنی کیه اون پسربچه که نمیتونه باشه، این خونه دوربین نداره؟ چرا در اتاق اقای بلک وود از داخل قفل شده بود یعنی خودکشی کرده؟ واییی توی این خونه چه اتفاقی افتاده. افسر نگاهی به من کرد و گفت ـ برای پاسخ دادن به این سوال ها اینجا هستید کاراگاه. چند لحظه سکوت کردم. حق با اون بود. من باید به این سوالا جواب بدم و برای همین اینجام. اگه قاتل فرار کرده پس چطور در اتاق از داخل قفل بود؟ پس اگه قاتل فرار نکرده پس هنوز داخل عمارته. نفس عمیقی کشیدم و گفتم ـ اول میخوام با خدمتکاران صحبت کنم. افسر گفت ـ کاراگاه میخواید فردا از همه بازجویی کنید؟ گفتم ـ امشب فقط از خدمتکار میخوام چنتا سوال بپرسم. بعد به سمت آشپزخونه حرکت کردم وقتی که داشتیم میرفتیم طبقه بالا آشپزخونه رو دیده بودم اما وقتی که میخواستم از سالن اصلی خارج شم متوجه شدم که اون زن میانسال به من خیره شده اما نه، به من نگاه نمی‌کرد به پشت سرم نگاه میکرد انگار از چیزی که پشت سر من بود ترسیده بود. برگشتم و به پشت سرم رو نگاه کردم اما هیچکس نبود.

پارت سه افسر گفت ـ طبقه بالا به طبقه بالا رفتم و چشمم به اتاقی خورد که مامور ها داشتند انجا را بررسی میکردند. داخل اتاق رفتم و به دور و بر نگاه کردم میز کار اون مرد کاملا بهم ریخته بود و صندلی پشت میز افتاده بود. به جسد نگاه کردم روی اون پارچه سفید انداخته بودن پارچه رو کنار زدم و مردی حدود شصت ساله بود چشمانش باز مانده بود و روی پیراهن سفیدش لکه های خون دیده میشد. بلند شدم و پارچه رو روی جسد کشیدم و به افسر نگاه کردم و افسر گفت ـ در از داخل قفل شده بود. نگاهی به افسر کردم و گفتم ـ حتما باید نفر اخری که از این خونه فرار کرده رو پیدا کنیم. بعد دوباره گفتم ـ اسم مقتول چیه؟ افسر گفت ـ ریچارد بلک وود به طبقه پایین رفتم و اون چهار نفر رو دیدم. به افسر نگاه کردم و گفتم ـ کی به پلیس زنگ زده؟ اصلا شما از کجا میدونید پنج نفر داخل خونه بودن؟ افسر به من نگاه کرد و گفت ـ خدمتکار زنگ زد.... پریدم وسط حرفش و گفتم ـ پس شش نفر داخل خونه بودن درسته؟ افسر ادامه داد ـ خدمتکار این خونه گفت.... دوباره پریدم وسط حرفش و گفتم ـ خدمتکار کجاست میخوام خودم باهاش حرف بزنم.

پارت دو حدود نیم ساعت بعد به عمارت بلک وود رسیدم ماشینم رو کنار چند ماشین پلیس پارک کردم و از ان پیاده شدم. برای چند ثانیه به عمارت خیره موندم ساختمانی بزرگ و در عین حال ترسناک به نظر می‌رسید. هرچقدر بیشتر به عمارت نگاه میکردم بیشتر اشنا به نظر میرسید. به سمت ورودی عمارت رفتم کنار در یک افسر پلیس ایستاده بود افسر به محض دیدنم گفت ـ کارگاه بروکس؟ سرم رو تکان دادم و گفتم ـ وضعیت چطوره؟ افسر گفت ـ مقتول توی یک اتاق افتاده بود. گفتم ـ تنها بود؟ افسر در عمارت رو باز کرد و گفت ـ نه پنج نفر داخل خونه بودن به افسر نگاه کردم و گفتم ـ فقط پنج نفر؟ افسر به داخل عمارت رفت و گفت ـ بله قربان. به داخل رفتم صدای قدم های پایم داخل سالن پیچید. افسر من رو به داخل سالن اصلی راهنمایی کرد. به داخل سالن اصلی رفتم و پنج نفر رو دیدم که هر کدوم با چهره هایی مضطرب همدیگر رو نگاه میکردن. یکی از انها زن میانسالی بود که مدام دست هاشو توی هم می‌فشرد. بعدی دختری جوان بود که سرش رو پایین انداخته بود‌. نفر بعد پسری بود که روی مبل تک نفره نشسته بود و پاهاش رو روی هم انداخته بود و خیلی سرد من رو نگاه کرد. و نفر اخر پسربچه ای بود که روی زمین نشسته بود و با ماشین اسباب بازی خود بازی میکرد. و بعد به چند مامور پلیس نگاه کردم که دور تا دور سالن اصلی بودن. به افسر پلیس نگاه کردم و گفتم ـ مگه پنج نفر نبودن؟ افسر گفت ـ بله پنج نفر بودن اما یکی از اونها فرار کرد و چند مأمور دارن دنبالش میگردن مطمئن هستیم زیاد دور نشده. به افسر پلیس نگاه کردم و گفتم ـ مقتول توی کدوم اتاق به قتل رسید؟

پارت اول به ساعت نگا کردم ساعت ۲:۱۰ دقیقه رو نشون میداد. بارون اروم به شیشه دفترم میخورد و هوا سرد شده بود. روی صندلی چرمی قدیمیم نشسته بودم و پرونده ای که از صبح درگیرش بودم رو برسی میکردم. خسته شده بودم از روی صندلیم بلند شدم که در همین لحظه تلفتم زنگ خورد نگاهم روی صفحه گوشی ثابت موند ناشناس بود. یک شماره ناشناس توی نیمه شب حس میکنم خبر خوبی نیست. تلفنم رو برداشتم و جواب دادم ـ ایتن بروکس هستم چند لحظه سکوت شد یکی از پشت خط گفت ـ کاراگاه.... فکر میکنم یکی رو کشتن. گفتم ـ کجا دوباره سکوت برقرار شد شخص گفت ـ عمارت بلک وود گفتم ـ اسمش برام اشناس خیلی اشنا‌ میدونم کجاست فکر کنم قبلا اونجا رفتم. تماس رو قطع کردم. کتم رو پوشیدم و سوییچ ماشین رو برداشتم و از دفترکارم بیرون زدم. سوار ماشین شدم، بارون شدید تر شده بود فقط میخواستم خودم رو هرچه سریعتر به عمارت بلک وود برسونم چون خیلی خیلی خیلی برام اشنا بود.

به نام خداوند حقیقت نام رمان: پنج مظنون نام نویسنده: محیا سمامی ژانر: معمایی ، جنایی خلاصه: بعضی پرونده ها سال ها قبل از وقوع جرم آغاز میشوند عجیب نیست؟ همه چیز در دنیا عجیب است. اسم من ایتن بروکس است سال هاست در کارم یاد گرفته ام هیچ چیز ان طور که به نظر می‌رسد نیست ادم ها دروغ میگویند. سرنخ ها گمراه میکنند و حقیقت همیشه جایی پنهان میشود که هیچکس دنبالش نمی‌گردد. اما ان شب، یک تماس در نیمه شب همه چیز را تغییر داد. داستان از عمارت بلک وود آغاز میشود. صاحب ثروتمند عمارت بلک وود به قتل می‌رسد اما عجیب تر از خود قتل صحنه جرم بود؛ درهایی که از داخل قفل شده بودند و پنج نفری که هرکدام چیزی برای پنهان داشتند. من وارد پرونده ای شده بودم که به ظاهر ساده بود، پیدا کردن یک قاتل در میان پنج مظنون اصلا کار ساده نبود.

پارت چهارده صبح دوباره با همان صدای تکراری بیدار شدیم هر روز تکراری تر از دیروز میشد. ما هم مثل همیشه صف شدیم صبحونه رو گرفتیم و خوردیم. بعد نگهبان گفت ـ بازی پنجم تون بازی شطرنج. بعد بدون اینکه توضیحی راجب بازی بده در رو باز کرد و ما رفتیم بیرون. به سمت کاترین رفتم و گفتم ـ کاترین چرا توضیح ندادن؟ کاترین جوابی نداد انگار تو فکر بود دوباره گفتم ـ کاترین؟ کاترین سرش رو چرخوند و گفت ـ بله؟ گفتم ـ به چی فکر میکنی؟ گفت ـ به اینکه جنازه ها رو چیکار میکنن، چی گفتی به من؟ گفتم ـ راست میگی جنازه ها رو چیکار میکنن؟ نگهبان در ی جایی رو باز کرد و گفت ـ برید داخل و به صف شید یکی گفت ـ چرا نگهبان جوابی نداد. به داخل رفتیم و کف سالن ی زمین بزرگ شطرنج بود. کنار نگهبان ها چند جعبه بزرگ بود.ما به صف شدیم و وقتی نوبت به ما رسید دیدیم دارن به ما اسلحه میدن گفتم ـ اسلحه برای چیه؟ نگهبان گفت ـ باید همه اسلحه رو بگیرضن بعد توضیح میدم. چند دقیقه گذشت و همه اسلحه هاشومو گرفتن. نگهبان گفت ـ این بازی شطرنج ولی بجای اینکه مهره باشه باید خودتون نقش مهره ها رو بازی کنید. نگهبان ادامه داد ـ شما ۲۲۱ نفر هستید........ اسلحه اش رو اورد بالاو بدون معطلی با تیر یکی رو زد و چند نفر جیغ زدن و ادامه داد ـ حالا شدید ۲۲۰ نفر یکی گفت ـ چرا کشتنش نگهبان گفت ـ به خاطر اینکه باید به به دو گروه ۱۱۰ نفره تقسیم بشید و اون اضافی بود. خب میریم سراغ ادامه توضیحات به دو گروه تقسیم میشید و یکی.... به جعبه های بغل یکی از نگهبان ها اشاره کرد و ادامه داد ـ یک گروه لباس سفید میپوشه و یک گروه لباس سیاه و بازی میکنید و یک گروه می‌بره داخل بازی شطرنج شما مهره هایی رو که بهشون رسیدید میزنید اما تو این بازی شما باید با اسلحه طرف مقابل رو حذف کنید.

ممنونم خیلی زحمت کشیدید

پارت سیزده صدای تیر اندازی می اومد کسایی که از در رد نشده بودن داشتن کشته میشدن. به سمت اتاق رفتیم و یکی از مرد ها سمت اون پسر که داشت به کشتنمون میداد رفت و با یقیه لباسش رو گرفت و گفت ـ احمق داشتی ما رو به کشتن میدادی چرا این کارو کردی روانی. پسر با لکنت گفت ـ ی...یقه...لب..لباسمو... ول....کن اون مرد یقه لباس پسر رو ول کرد و با سرعت خیلی زیاد پرتش کرد روی زمین و گفت ـ تو احمق داشتی به کشتمون میدادی چرا این کارو کردی قرار بود باهم فرار کنیم. پسر از روی زمین خواست بلند شه که مرد با پاش کوبند به قفسه سینه پسر و پسر دوباره روی زمین افتاد و گفت ـ من..من خواستم فرار کنم، حالا که زنده ای. مرد دوباره ی یقه لباس پسر رو گرفت و انداختش زمین و میخواست بزنتش که یکی از زن ها گفت ـ ولش کن مرد ی لگد به پسر زد و رفت سمت تختش‌. نگهبان ها به داخل اومدن و ماهم مثل همیشه به صف شدیم و غذا رو گرفتیم غذا سیب زمینی آبپز بود. هرکی غذای خودش رو گرفت و خوردن و روی تخت دراز کشیدن و برق ها خاموش شد.

پارت دوازده صدای شلیک توی گوشم می‌پیچید صداش قطع نمیشد نگهبان ها داشتن شلیک میکردن. حواسم پرت شد و داشتم پامو میزاشتم توی خونه های زرد که کاترین منو گرفت میخواستم ازش تشکر کنم که دیدم گرگ داره با تمام سرعت سمت ما میاد ما هم با تمام سرعتی که داشتیم از روی خونه های مشکی سریع حرکت کردیم. به ساعت نگاه کردم ۵۹ ثانیه مونده سرعت گرگ به شدت زیاد شده بود و گرگ دوید سمت من منم هم سرعتم رو بیشتر کردم ولی گرگ خیلی خیلی نزدیک تر میشود یکی داشت سعی میکرد بدو که از در خروجی خارج بشه اما گرگ با سرعت گرفتش‌. بلند داد زدم ـ باید بکشونیمش این ور تا بتونید از در خروجی رد بشیم. یکی که همینطوری داشت میدوید گفت ـ من این کار رو میک......... پاش رفت روی خونه زرد و کشته شد. یکی از مرد ها گفت ـ راست میگه باید بیاریمش این ور به ساعت نگاه کردم ۲۱ ثانیه وقت داشتیم گفتم ـ زیاد وقت نداریم باید از در خروجی رد بشیم، باید بریم جلوی گرگ و بعدش فرار کنیم و در رو باز کنیم. همه به هم نگاه کردیم و بعد سمت هم دیگه رفتیم گرگ به طرف ما اومد در همین لحظه یکی از پسر ها سریع دوید و رفت سمت در خروجی و در رو باز کرد و رفت داخل. گفتم ـ وایی داری چه غلطی میکنی‌. کاترین گفت ـ الان وقتش نیست ۱۰ ثانیه مونده گرگ با نعره با سرعت تمام سمت ما داشت میوند. گفتم ـ حالا بعد با سرعت از خانه های مشکی رد شدیم و سمت در خروجی رفتیم. ۳.۲.۱ وقت تمومه.