رمان من و ماه | بهاره شیرین سخن کاربر انجمن نودهشتیا

**بهاره شیرین سخن** · 18 ساعت قبل

#پارت225#

با رفتن ماشین به سمت ساحل، متعجب‌تر شدم. ساحلی بود درست نزدیک به ویلای خودمان؛ یک جاده‌ی ساحلیِ زنده و پرشور که با تیرچراغ‌های پرنور تزئین شده بود و انعکاس نورهای زرد و طلایی‌شان روی آب‌های تیره و آروم دریا می‌لغزید. کلی آدم و ماشین در حال رفت‌وآمد بودند؛ صدای خنده‌ها، گپ‌وگفت‌ها و ریتم شاد و تندِ یک موزیک بندریِ عربی از دور به گوش می‌رسید و بوی تند و وسوسه‌انگیز ادویه‌های جنوبی و غذاهای دریایی کبابی از همان فاصله در هوا موج می‌زد.

کمی جلوتر، روی آب، یک لنج بزرگ و چوبی که به شکل یک رستوران ساحلی مجلل بازسازی شده بود، با چراغونی‌های رنگارنگ و خیره‌کننده‌اش مثل نگینی در دل شب می‌درخشید. با دیدن این انتخابِ سیاوش به وجد آمدم. نگاهم را به نگاه منتظرش دوختم و اصلاً نتوانستم حجم هیجانم را کنترل کنم.

ـ وای چقدر جذابه! اینجا رو چطور پیدا کردی سیاوش؟

سیاوش که با آرامش و تسلط، فرمان جگوار را می‌چرخاند و لب ساحل پارک می‌کرد، نگاه کوتاهی به من انداخت و گفت:

ـ تو بنر تبلیغاتی پاساژ دیدم.

باورم نمی‌شد؛ حواسش به همه‌چیز بود. دقیق، هوشیار و بی‌نقص. انتخاب بی‌نظیری داشت.

ماشین را خاموش کرد و با هم پیاده شدیم. نسیم خنک و مرطوب دریا صورتم را نوازش داد. از روی یک پل چوبی پهن و طنابی که با فانوس‌های کوچک دریایی روشن شده بود، به سمت عرشه‌ی ورودی کشتی قدم برداشتیم. تخته‌های چوبی زیر گام‌هایمان صدای جیرجیر خفیف و نوستالژیکی می‌دادند.

به محض ورود به محوطه‌ی اصلی، فضای داخلی کشتی نگاهم را ربود. همه‌چیز از چوب ساج براق و تیره ساخته شده بود؛ میز و صندلی‌های چوبی محکم با روکش‌های پارچه‌ای دست‌دوز به رنگ زرشکی و سرمه‌ای، در دو ردیف منظم در امتداد پنجره‌های گرد و بزرگ کشتی (پورتهول‌ها) چیده شده بودند. روی هر میز، یک فانوس شیشه‌ای کوچک با شمعی روشن قرار داشت که نوری ملایم و صمیمی به فضا می‌بخشید. سقف با تورهای ماهیگیری سنتی، طناب‌های کنفی قطور، صدف‌های دریایی بزرگ و سکان‌های چوبی قدیمی به زیبایی تزئین شده بود.

کشتی پر از زندگی و هیاهو بود. خانواده‌ها و جوان‌ها دور میزها نشسته بودند؛ صدای به هم خوردن قاشق و چنگال‌ها، پچ‌پچ‌های شاداب، صدای قلیان‌هایی با تنگ‌های شیشه‌ای کارشده و صدای موسیقی زنده که از انتهای عرشه توسط گروهی از نوازندگان محلی با دمام و نی‌انبان اجرا می‌شد، کل فضا را پر کرده بود.

گارسون‌ها و خدمه‌ی رستوران با یونیفرم‌های سرمه‌ای و پیش‌بندهای سفید کتان، مدام بین میزها در رفت‌وآمد بودند. روی سینی‌های بزرگ نقره‌ای که با مهارت روی یک دست نگه می‌داشتند، بشقاب‌های پر از میگو پفکی، ماهی شیر و کباب سوکلا، قلیه‌ماهی‌های پرادویه و تند با برنج‌های زعفرانی قالبی و کاسه‌های سفالی حاوی سس‌های تند بندری خودنمایی می‌کرد و عطر گشنیز و تمبرهندی و فلفل سیاه مستقیمی به مشام می‌رسید.

یکی از خدمه، مرد جوانی با لبخندی گرم و احترامی خاص، جلو آمد:

ـ شبتون بخیر جناب، خوش آمدید. میز دونفره رزرو داشتید یا سالن آزاد؟

سیاوش با صدایی رسا و همان ابهت همیشگی‌اش جواب داد:

ـ یه میز دو نفره، لب آب و کنار پنجره که دید به ساحل داشته باشه.

ـ حتماً قربان، از این طرف خواهش می‌کنم.

گارسون ما را به سمت انتهای سالن، کنار یکی از بهترین پنجره‌های رو به خلیج برد. سیاوش صندلی چوبی را با وقار عقب کشید تا من بنشینم. همین که نشستم و به موج‌های آرامی که به تنه‌ی چوبی کشتی می‌خوردند نگاه کردم، لبخندی روی لبم نشست؛ هنوز هم در حیرت بودم که چطور یک بنر ساده در پاساژ، توانسته بود پای ما را به چنین شبِ زنده و متفاوتی باز کند.

گارسون با دفترچه و قلمش منتظر سفارش ما بود که سیاوش رو به من گفت:

ـ اینجا فقط غذاهای دریایی داره، چی می‌خوری بگم برات بیارن؟

کمی به منو نگاه کردم و گفتم:

ـ ماهی بریان‌شده.

سیاوش رو به گارسون کرد و با تحکم همیشگی‌اش گفت:

ـ یک پرس با تمام مخلفات ماهی بریان‌شده، یک پرس هم میگو.

گارسون بعد از ثبت سفارش‌ها تعظیمی کوتاه کرد و از ما دور شد. باد خنک دریا از پنجره‌ی بازِ کشتی به صورتم می‌خورد، صدای نرم و منظم برخورد موج‌ها به بدنه‌ی چوبی لنج و بوی عطر ادویه‌های جنوبی حالم را حسابی جا آورده بود. با ذوق به چراغونی‌ها و رفت‌وآمد آدم‌ها نگاه می‌کردم که ناخودآگاه نگاهم به سیاوش افتاد و گفتم:

ـ ممنون به‌خاطر انتخاب متفاوتت.

یک تای ابرویش را بالا داد و با لحنی کنجکاو گفت:

ـ نمی‌دونستم این چیزا برات مهم باشه.

با زیرکی جوابش را دادم:

ـ برای همه‌ی آدم‌ها مهمه، به‌نظرم خانم و آقا هم نداره؛ فقط بعضی‌ها احساساتشون رو به زبون میارن و بعضی‌ها نه.

سیاوش که انگار دوست داشت این بحث ادامه پیدا کند، نگاهش را روی صورتم ثابت نگه داشت و گفت:

ـ اونوقت چی می‌شه که تو به زبون میاری؟!

شانه‌ای بالا انداختم:

ـ خب من ترسی برای بیان احساسم ندارم. به‌نظرم احساسات هر آدمی باید جریان پیدا کنه و به زبون بیاد، اگه نیاره فقط به خودش ظلم کرده.

انگار برای اولین‌بار بود چنین حرفی را از زبان یک آدم می‌شنید. به پشتیِ صندلی چوبی‌اش تکیه داد و با جدیت و نگاهی عمیق گفت:

ـ اگه دیگران از بیان این احساسات سوءاستفاده کنن چی؟

لحنش طوری بود که انگار دنبال یک جواب برای دل و فکر و روحِ سرگردانِ خودش می‌گشت. بی‌درنگ گفتم:

ـ همه‌ی آدم‌ها این‌طور نیستند. حتی اگه از احساسات هر آدمی سوءاستفاده بشه، از ارزش اون احساس چیزی کم نمی‌شه، بلکه جایگاه اون آدم فرق می‌کنه...

از طرز حرف زدنم جا خورد؛ چند ثانیه در سکوت خیره‌ام ماند و انگار به فکر عمیقی فرو رفته بود. برای اینکه سنگینی فضا را بشکنم، لبخندی زدم و گفتم:

ـ بی‌خیال این حرفا! اصلاً یادم نبود هنوز از دستت دلخورم، وگرنه انقدر راحت باهات حرف نمی‌زدم.

کمی به سمت میز مایل شد. لبخندی از جنس یک خوش‌آمدنِ عمیق از صداقت کلامم روی لب‌هایش نشست؛ نوری که توی چشم‌هایش بود درخشش بیشتری از فانوس‌ها و چراغ‌های کشتی داشت. دستش را روی میز گذاشت، نفس آسوده‌ای کشید و خیلی آرام و شمرده گفت:

ـ اگه منظورت اتفاق ظهره، باید بگم که حق داری... من زیاده‌روی کردم، ولی باور کن نگرانت شدم.

به نگاهش چشم دوختم. صراحت و صداقت بیانش در نگاهِ همیشه مغرور و تاریکِ چشمانش کاملاً پیدا بود. از جمله‌ای که بیان کرد تمام بدنم به لرزه درآمد؛ انگار خون توی رگ‌هایم ناگهان گرم و پرحرارت شد. این اعتراف از زبان سیاوشِ مغرور و سنگی تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید؛ باورم نمی‌شد به همین وضوح بگوید که نگرانم شده است.

گیج و دستپاچه نگاهم را از چشمانش دزدیدم؛ ضربان قلبم بالا رفته بود و واقعاً نمی‌دانستم چه پاسخی باید به این اعترافِ ناباورانه‌اش بدهم. درست در همان لحظه‌ی نفس‌گیر، گارسون با سینی‌های بزرگ و چوبیِ غذاها کنار میز ظاهر شد و بشقاب‌های پر از ماهی بریان‌شده‌ی طلایی و میگوهای داغ و معطر را جلوی رویمان گذاشت.

**بهاره شیرین سخن** · 18 ساعت قبل

#پارت226#

هر دو در سکوت مشغول خوردن غذایمان شدیم؛ سکوتی که با صدای ملایم موسیقی و نوای امواج دریا درهم‌آمیخته بود. چند لقمه از ماهی بریان‌شده خورده بودم و طعم ادویه‌های تند جنوبی زیر زبانم نشسته بود که سیاوش چنگالش را به شکم چند میگو فرو برد، دستش را روی میز کشید و چنگال را مستقیم به سمت من گرفت:

ـ بیا از این هم بخور، ببین طعمشو دوست داری؟!

نگاهم به میگوهای روی چنگال افتاد. پوسته‌ی کرمی‌رنگ، شاخک‌ها و دست‌وپاهای باریکشان بدون اینکه کنده شوند توی روغن بریان شده بودند؛ درست شبیه سوسک‌های بزرگ و چندش‌آور. با هجوم ناگهانی این تصویر به ذهنم، معده‌ام به جوش آمد. حالت تهوع شدیدی گلویم را فشرد و بی‌اختیار عق زدم.

لب‌هایم را محکم روی هم فشرده بودم تا خودم را کنترل کنم، اما دیگر طاقت نیاوردم. صندلی را با شتاب به عقب هل دادم، از پشت میز کنده شدم و به سمت دیواره‌ی بازِ عرشه‌ی کشتی که رو به آب‌های تاریک دریا بود هجوم بردم. خم شدم و محتویات دهانم در آب تیره ریخته شد.

چند ثانیه بیشتر طول نکشید که سیاوش با چهره‌ای هراسان و نگران خودش را به من رساند. دستش را پشت کمرم گذاشت و با لحنی آشفته پرسید:

ـ چی شد یهو؟! حالت خوبه؟ می‌خوای بریم درمانگاه؟

چشمانم را محکم بستم و دستم را به نرده‌های چوبی کشتی گرفتم. با صدایی که به زور از گلویم درمی‌آمد، آرام گفتم:

ـ خوبم...

اما همان لحظه دوباره تصویر آن میگوهای دست‌وپادار جلوی چشمانم نقش بست؛ چنگی بی‌رحمانه به دلم زد و این‌بار عمیق‌تر و با سوزش شدیدتری عق زدم. اشک در چشمانم جمع شده بود که پسری قدبلند و چهارشانه با چهره‌ای آفتاب‌سوخته و ته‌لهجه‌ی جنوبی، با لیوانی آب خنک به دست کنارم آمد و با لحنی دلسوزانه گفت:

ـ چیزی شده خانوم؟ این لیوان آب و بگیر بخور...

پسر جلوتر آمد و می‌خواست لیوان آب را به لب‌هایم نزدیک کند که سیاوش با یک حرکت ضربتی و مقتدرانه، لیوان را از میان انگشتان او قاپید. اخم‌هایش درهم رفت و با لحنی که در یک لحظه دوباره تند و برنده شده بود، رو به پسر گفت:

ـ شما بفرمایید... چیز خاصی نیست.

سرم را به سختی بالا آوردم، لیوان را با دست‌های لرزان از دست سیاوش گرفتم و جرعه‌ای آب خنک نوشیدم تا سوزش گلویم بخوابد. درست در همان حال، پسر جوان دوباره رو به من کرد و با لحنی صمیمی و کش‌دار گفت:

ـ بانوی زیبا، من پزشکم، از دوبی اومدم؛ می‌خواین معاینه‌تون کنم؟

کلمه‌ی «بانوی زیبا» مثل جرقه‌ای روی انبار باروت سیاوش افتاد. در کسری از ثانیه، عضلات فکش منقبض شد و مثل یک ببر زخمی رگ‌های گردنش بالا زد. خشم از چشمان سیاهش زبانه کشید و قدمی سنگین به جلو برداشت تا دهان باز کند و حساب پسر را کف دستش بگذارد.

ترسیدم کار به درگیری و رسوایی در رستوران بکشد؛ با تمام ضعفی که داشتم پیش‌دستی کردم. دست راستم را جلو بردم، بازوی محکم و عضلانی‌اش را گرفتم و با لحنی ملتمسانه گفتم:

ـ سیاوش... تو رو خدا بیا بریم، من حالم خوب نیست... خواهش می‌کنم.

واقعاً در آن لحظه حوصله‌ی جروبحث و دست‌به‌یقه شدنش را نداشتم. سیاوش درجا ایستاد. رگ خشمش آرام نگرفت، اما ایستادنش، همان مهار شدن ناگهانی‌اش فقط و فقط به خاطر التماس من بود. حس عجیبی از غرور در دلم جوانه زد؛ اینکه حرف من در اوج خشم توانسته بود او را متوقف کند.

پسر جوان که چهره و لحن عربی‌اش بیشتر نمایان شده بود، با دیدن نگاه برزخی سیاوش حساب کار دستش آمد و آرام از ما فاصله گرفت. با دستم سیاوش را کمی به سمت خودم کشیدم و با دست دیگرم لیوان نیمه‌پر را روی یکی از میزهای خالی آن حوالی گذاشتم.

انگشتان مشت‌شده‌ی سیاوش کم‌کم باز شد. وقتی دستم را از روی بازویش پایین کشیدم و کف دستم با حرارت داغ پوست دستش مماس شد، قلبم از آن گرمای پنهان به لرزه درآمد. آرام دستم را از دستش جدا کردم.

سیاوش نفس عمیقی کشید و با لحنی که پشیمانی و کلافگی در آن موج می‌زد، گفت:

ـ نمی‌دونستم بدت میاد، وگرنه اصلاً بهت تعارف نمی‌کردم.

نمی‌خواستم دوباره آن صحنه‌ی چندش‌آور برایم تداعی شود؛ سرم را تکان دادم و گفتم:

ـ اشکال نداره... فقط بیا بریم.

سیاوش نگاهی به من انداخت و گفت:

ـ تو برو سمت ماشین، تا من حساب کنم بیام.

کیف‌دستی‌ام را از پشت میز برداشتم و به سمت پل خروجی لنج رفتم. نسیم دریا کمی حالم را جا آورده بود. چیزی طول نکشید که سیاوش هم با گام‌های بلند و سریع خودش را به من رساند. کنار جگوار نقره‌ای رسیدیم، سوار شدیم و درها را بستیم.

سیاوش سوییچ را چرخاند و استارت زد. صدای استارت خوردن موتور در فضا پیچید، اما ماشین روشن نشد. بار دیگر با شتاب استارت زد؛ باز هم هیچ، فقط صدای خفه‌ای از زیر کاپوت آمد.

سیاوش با خشم و ضربِ دست روی فرمان کوبید و غرید:

ـ لعنتی... بنزین تموم کرده!

با تردید و چشمانی نگران به او نگاه کردم و پرسیدم:

ـ حالا چی می‌شه؟

با کلافگی دستش را میان موهای پرپشتش کشید و گفت:

ـ مجبوریم بقیه‌ی راه تا ویلا رو قدم بزنیم.

گوشی موبایلش را از جیب کتش درآورد، شماره‌ای گرفت و به محض برقراری تماس، بدون هیچ سلام و مقدمه‌ای با تحکم گفت:

ـ لنجِ رستوران ساحلی؛ سریع بیاین این ماشین و جابه‌جا کنید و بنزین بزنید.

حتی منتظر پاسخ طرف مقابل هم نشد و بلافاصله تماس را قطع کرد. نمی‌دانستم پشت خط چه کسی بود، اما هر که بود بی‌شک یکی از آدم‌ها و زیردست‌های وفادارِ سیاوش رادمنش بود.

قفل درها را باز کرد. هر دو در سکوت از ماشین پیاده شدیم؛ درحالی‌که تمام ساک‌های خرید و لباس‌های نو داخل صندوق عقب ماشین باقی مانده بود.

**بهاره شیرین سخن** · 18 ساعت قبل

#پارت227#

به سمت ویلا حرکت کردیم. از کنار دریا و روی ماسه‌های نرم و خنک ساحل، شانه به شانه‌ی هم قدم برمی‌داشتیم. صدای آرام و مداوم برخورد موج‌ها با خط ساحلی و انعکاس نور نقره‌ای ماه روی سطح آب، فضایی رؤیایی و جادویی ساخته بود. دانه‌های ریز شن لای انگشت‌های پاهایم با آن صندل‌های بنددار می‌رفتند و پاهایم کاملاً شنی شده بودند، اما حتی ذره‌ای برایم اهمیت نداشت؛ این اولین‌باری بود که قدم زدن کنار سیاوش را تجربه می‌کردم. گرمای حضورش در آن خنکای شبانه، حسی تازه و شیرین در دلم ریخته بود.

ناگهان صدای زنگ گوشی موبایلم سکوت آرامش‌بخش ساحل را شکست. دستم را داخل کیف‌دستی بردم و گوشی را بیرون کشیدم. با روشن شدن صفحه و دیدن شماره و نام آرمان، ابروهایم در هم رفت و شوکه شدم. در دلم غریدم: *«تو چی می‌خوای الان؟ آخه الان وقت زنگ زدنه؟!»*

سیاوش که متوجه توقف من شده بود، سرش را برگرداند. قد بلند و چهره‌ی مصممش در نور ماه واضح بود و حس کردم از همان فاصله نام روی صفحه‌ی موبایل را خواند. رگ گردنش دوباره کشیده شد؛ مشخص بود کلافه و عصبی شده است، اما این‌بار صدایش درنیامد، فقط گام‌هایش سنگین‌تر و سریع‌تر شد. دلم نمی‌خواست به هیچ وجه آن شب به‌یادماندنی و دل‌نشین، مخصوصاً بعد از آن اعتراف شیرین سیاوش و ملایمت لحنش خراب شود.

تماس قطع شد و صدای زنگ خوابید. نفس راحتی کشیدم، اما ثانیه‌ای نگذشته بود که گوشی دوباره شروع به لرزیدن و زنگ خوردن کرد. سیاوش چند قدم جلوتر از من رفت، درست لب آب ایستاد، دست‌هایش را در جیب شلوارش فرو برد و پشت به من، به دوردست‌های تاریک خلیج خیره شد.

چند قدم با او فاصله داشتم. خوب می‌دانستم اگر جواب ندهم، آرمان تا صبح دست از تماس برنمی‌دارد و قضیه پیچیده‌تر می‌شود. با اکراه آیکون سبز را کشیدم و گوشی را روی گوشم گذاشتم:

ـ سلام آرمان.

صدای گرم و بی‌خیالش توی گوشم پیچید:

ـ سلام هایرون جان، خوبی؟ خواب که نبودی؟

نگاهم مدام به قامت کشیده‌ی سیاوش بود. سعی کردم لحنم را خونسرد نگه دارم:

ـ نه، بیدارم... کار داشتی؟

ـ زنگ زدم حالت رو بپرسم و بگم که فرداشب، شب یلداست... یلدات مبارک. جای تو خیلی خالی می‌شه دورهمیِ امسال.

به سیاوش نگاه می‌کردم؛ لرزش عجیبی در صدایم افتاده بود که خودم هم مهارش را از دست داده بودم. سیاوش پشت به من لب آب ایستاده بود، انگار می‌خواست فاصله‌اش را حفظ کند تا مزاحمتی برای مکالمه‌ام نداشته باشد؛ غافل از اینکه او هرچه که بود، برای من مزاحم نبود... بلکه تمام حواسم را مال خود کرده بود.

بریده‌بریده و با صدایی که به زور از گلویم خارج می‌شد، گفتم:

ـ ممنون که به یادم بودی... یلدای شما هم... مبا... رک باشه.

آرمان متوجه آشفتگی لحنم شد و با نگرانی پرسید:

ـ سرحال نیستی هایرون... اتفاقی افتاده؟ حالت خوبه؟

نمی‌خواستم پای دلهره و نگرانی وسط بیاید و او قضیه را به خانواده منتقل کند؛ برای همین با عجله گفتم:

ـ من خوبم... نگران نباش.

به محض گفتن «نگران نباش»، دیدم که کتف‌های سیاوش جمع شد و دست‌هایش از پشت پارچه‌ی شلوار مشت شدند. همان کلماتی که دقایقی پیش میان من و خودش رد و بدل شده بود، حالا داشت برای مرد دیگری تکرار می‌شد و همین او را به آتش می‌کشید. برای اینکه غائله را زودتر ختم کنم، با لحنی قاطع و سریع گفتم:

ـ آرمان، من الان جایی‌ام... بعداً با هم حرف می‌زنیم. فعلاً خداحافظ.

بدون اینکه منتظر جوابش بمانم، تماس را قطع کردم. می‌دانستم شاید با این لحن ناگهانی و حرفی که زدم آرمان به شک بیفتد، اما در آن لحظه فقط و فقط نمی‌خواستم این شب و حال‌وهوای میان من و سیاوش خراب شود.

گوشی را داخل کیف‌دستی‌ام گذاشتم و چند قدم برداشتم تا کنار سیاوش برسم. او هنوز همان‌طور سفت و منقبض، لب خط موج ایستاده بود و به تاریکی بی‌انتهای دریا نگاه می‌کرد.

آرام نزدیکش شدم و گفتم:

ـ سیاوش... بهتره بریم تا زودتر به ویلا برسیم.

این‌بار بدون اینکه حتی یک لحظه سرش را بچرخاند یا نگاهم کند، به حرکت افتاد؛ با گام‌هایی تند و پر از سکوتی سنگین که مثل آواری روی ساحل خلوت فرود آمده بود.

**بهاره شیرین سخن** · 15 ساعت قبل

#پارت228#

سعی کردم قدم‌هایم را به او برسانم. شن‌های خیس و چسبنده زیر کفش‌هایم سنگینی می‌کردند و با هر گام، سوزش شدیدی در کف پاهایم می‌پیچید. باد سرد شبانه کیش به صورتم شلاق می‌زد و خستگیِ ساعت‌ها راه رفتن و تنش، توانم را بریده بود. کلافه و از نفس افتاده، سرعتم را کم کردم و تقریباً با ناله گفتم:

ـ سیاوش، چرا این‌قدر تند می‌ری؟ پاهام اذیت شد... نمی‌تونم پات بیام!

سیاوش ناگهان در جا ایستاد. به سمتم چرخید و نگاهی بهم انداخت؛ در عمق چشمان کشیده‌اش، موجی از گرفتگی، لجاجت و یک برزخ درونی داد می‌زد. دست‌هایش را در جیب شلوارش مشت کرد و گفت:

ـ من تند نمی‌رم، تو زیادی لفتش می‌دی.

با تعجب چشم‌هایم را گرد کردم و خیره‌اش شدم:

ـ من کی لفتش دادم؟ دارم پا به پای تو توی این شن‌ها می‌دَوَم!

سیاوش دوباره عصبی شد. دست پرحرارتش را میان موهای پرپشتش کشید، کلافه پوفی کرد و با لحنی سرشار از حرص گفت:

ـ باشه! اصلاً من لفتش دادم، خوب شد؟! حالا بیا بریم تا دیر نشده، نصف شب شد وسط این ساحل!

دوباره خواستم قدم از قدم بردارم و دنبالش راه بیفتم که گوشی لعنتی‌ام با لرزش و صدای زنگ گوش‌خراشش در سکوت وهم‌انگیز دریا به صدا درآمد. صدای زنگ مثل سیلی توی صورتم نشست. با تردید و تپش قلبی که بی‌اختیار بالا رفته بود، گوشی را از کیف‌دستی‌ام بیرون کشیدم.

نور صفحه افتاد روی صورتم: «آرمان» بود.

دوباره شماره‌ی آرمان! می‌دانستم بدجور نگرانم شده؛ چون ظهر حسابی از سر بازش کرده بودم و تماس قبلی را هم آن‌قدر دستپاچه قطع کردم که هرکس دیگری هم بود دل‌نگران می‌شد. برای همین حسابی مردد بودم جواب بدهم یا نه. گوشه‌ی چشمم سنگینی نگاه تیز سیاوش را حس می‌کرد.

با کلافگی انگشتم را روی صفحه کشیدم، گوشی را جواب دادم و تند گفتم:

ـ بله آرمان؟

آن‌قدر این کار را با عصبانیت و اضطراب انجام دادم که لبه‌ی لمسی گوشی به گونه‌ام خورد و لعنت به این شانس... صدا رفت روی اسپیکر!

صدای پر از مهر و برادرانه‌ی آرمان با ولوم بالا در خلوت ساحل و لابه‌لای زوزه‌ی باد پیچید:

ـ هایرون جان؟ تو حالت خوبه؟ نگرانت شدم به خدا... خیلی زود گوشی رو قطع کردی، صدات می‌لرزید! اصلاً کجایی تو؟

می‌خواستم زبان باز کنم و یک کلمه دیگر حرف بزنم، بگویم خوبم و قطع کنم... اما در کسری از ثانیه، طوفانی به پا شد. گوشی توسط سیاوش از دستم کشیده و جدا شد! دست بلندش در هوا قوسی کشید و با تمام قدرت، با یک حرکت پرتش کرد توی موج‌های وحشی آب!

همه‌چیز آن‌قدر یهویی و شوکه‌کننده شد که فرصت هیچ عکس‌العملی نداشتم. نگاهم میخکوبِ نقطه‌ای شد که گوشی‌ام در هوا پرواز کرد و مثل سنگی توی آب افتاد و روی موج‌های کف‌آلود به رقص درآمد و در تاریکی قعر دریا محو شد. با ناباوری نگاهم را به سیاوش دوختم.

کلافه، نفس‌زنان و با رگ‌های متورم گردن، به آب زل زده بود؛ در چشمانش ردی از پشیمانیِ آنی و خشم کور موج می‌زد. انگاری خودش هم شوکه بود و نمی‌دانست دقیقاً چه غلطی کرده و چرا این کار جنون‌آمیز را انجام داده است!

با صدایی بلند که سرشار از شوک، بغض و ناراحتیِ مطلق بود فریاد زدم:

ـ چرا این کارو کردی؟! مگه دیوونه شدی تو؟!

سیاوش که حالا با آن استیصال و نفس‌های کشدار، بیشتر به یک پسربچه‌ی حسود چهارساله می‌مانست تا یک مهندس مغرور و پرجذبه، مات مانده بود چه جوابی به من بدهد. سینه‌اش با شتاب بالا و پایین می‌شد؛ مدام نفس‌های عمیق و لرزان می‌کشید و دو تا دست‌هایش را از فرط کلافگی روی سرش می‌کشید و توی موهایش چنگ می‌زد.

کاسه‌ی صبرم لبریز شد. جلو رفتم و دوباره با نهایت حنجره‌ام فریاد کشیدم:

ـ با توام سیااااااوش! چرا این کارو کردی؟ هان؟!

این‌بار سد صبوری او هم شکست؛ چشمانش مثل آتش گُر گرفت، رگ‌های شقیقه‌اش زد بیرون و با تمام حجم صدایش درست در چند سانتی‌متری صورتم فریاد کشید:

ـ آره دیوونه شدم! می‌فهمی؟! وقتی می‌بینم تنهایی توی این جزیره‌ی پر از بی‌ناموس راه می‌افتی می‌ری خرید، دیوونه می‌شم! وقتی اون لباس کوفتی رو پوشیدی و دیوونه شدم! وقتی صد تا چشم هیز و ناپاک روی تو بلند می‌شه و نگاهت می‌کنن دیوونه می‌شم! وقتی این پسره‌ی الدنگ یه‌ریز بهت زنگ می‌زنه و «جان» می‌بنده به خیک اسمت دیوونه می‌شم!

خشکم زد... سر جایم میخکوب شدم.

شنیدن این جملات از زبان «سیاوش رادمنش» محال ممکن بود! مردی که غرورش آسمان را سوراخ می‌کرد، مردی با نقاب سنگ و انضباط آهنین، حالا داشت با فریاد، حسادتِ دیوانه‌وار و جنون مالکیّتش را اعتراف می‌کرد. این جملات فقط حرف‌هایی نبودند که به سادگی شنیده و فراموش بشوند؛ بلکه مثل سونامی ویرانگری بودند که داشت از درون از منِ مغرور یک ویرانه می‌ساخت.

حال عجیبی داشتم؛ حالی سرشار از یک عطش و تشنگیِ سوزان در تمام بندبند وجودم. احساس می‌کردم قلبم در قفسه‌ی سینه جا نمی‌شود؛ حس می‌کردم روحم می‌خواهد پیراهن و جسمم را پاره کند و دیوانه‌وار به سمت سیاوش به پرواز دربیاید و توی آغوشش غرق شود...

ولی نباید کم می‌آوردم! نباید زیر بار این زورگویی می‌شکستم و ضعف نشان می‌دادم. نباید می‌فهمید چطور با این کلمات روحم را تسخیر کرده.

اشک در چشمانم جوشید اما با حرص و خشم، بغضم را پس زدم و فریاد کشیدم:

ـ درست حرف بزن! آرمان پسرخاله‌ی منه، مثل برادر بزرگمه! الدنگ یعنی چی؟! به چه حقی به خانواده‌ی من توهین می‌کنی؟!

سیاوش که با شنیدن دفاع من از او، صد برابر عصبی‌تر و غیرتی‌تر به نظر می‌رسید، با چشم‌هایی که از شدت خشم تیره شده بود، چند قدم سنگین به سمتم جلوتر آمد:

ـ نکنه ناراحت شدی؟! بهت برخورد به اون پسره چیزی گفتم؟! اصلاً خوب کاری کردم گوشی رو پرت کردم تو آب! خیلی هم کار درستی کردم! نذار اون روی سگم بالا بیاد هایرون... نذار کنترلمو از دست بدم، اون‌وقت یه کاری دست خودم و خودت می‌دم که پشیمونی به بار بیاره!

نمی‌خواستم فکر کند از هیکل تنومندش یا تهدیدهای ترسناکش می‌ترسم. سرم را بالا گرفتم و در حالی که می‌لرزیدم، بلند و بی‌پروا گفتم:

ـ مثلاً اون روی سگت بالا بیاد چه غلطی می‌کنی؟! کاری‌ام مونده نکرده باشی با من؟! چپ و راست بهم دستور می‌دی، تحقیرم می‌کنی، امر و نهی می‌کنی... مگه خودت نبودی دم از حریم خصوصی می‌زدی؟! مگه نمی‌گفتی حریم آدما برات مهمه؟! پس چرا گوشی که وسیله‌ی شخصی منه و کل زندگیم توش بود رو پرت کردی تو آب؟! با چه حقی؟! تو صاحب منی؟!

لعنت بیاید به آن اشک‌هایی که بی‌موقع و بی‌امان سرازیر شدند...

شانه‌هایم مثل بید می‌لرزیدند. گلویم به خاطر بالا آوردن‌های مکرر و اسید معده و این فریادهای از ته‌دل و خفه‌کننده‌ای که کشیده بودم، به شدت می‌سوخت و تیر می‌کشید. دیگر نتوانستم خودم را نگه دارم. صورتم را پوشاندم و از ته دل هق زدم.

سیاوش تا قطره‌های درشت اشک‌های مرا دید که روی گونه‌هایم جاری شد، خشمش در یک ثانیه یخ زد. نگاهش روی صورت خیسم لرزید؛ با پایش لگدی محکم و کلافه به شن و ماسه‌های خیس ساحل زد و ماسه‌ها را به هوا پاشید. دستش را روی صورتش کشید و زیر لب با دردی عمیق، یک «لعنتیِ» بلند و جانسوز به زبان آورد.

ناگهان فاصله‌ی بینمان را با قدم‌های بلند و پرشتابش پر کرد. در یک لحظه، به سرعت برق و باد به سمتم خیز برداشت. قبل از اینکه بخواهم عقب بکشم یا پسش بزنم، توی یک حرکت سریع و قاطع، با دست مردانه و قدرتمندش پشت سرم را گرفت، مرا محکم به سینه‌ی ستبر و بتنی‌اش فشرد و تن لرزانم را توی آغوش پهن و داغش قفل کرد!

دست‌هایش دور کمر و پشتم حلقه شد و چنان مرا در آغوش کشید که صدای تپش‌های نامنظم و کوبنده‌ی قلبش درست کنار گوشم طبل می‌زد. گریه‌هایم دیگر بند نمی‌آمد و تبدیل به هق‌هقی تلخ و بی‌وقفه شده بود.

گریه می‌کردم... از دلتنگی شدید برای خانواده‌ام، برای پدرم، مادرم و هانا؛ از این حس و حال غریب و ناشناخته‌ای که مثل موریانه به جانم افتاده بود و روحم را به بازی گرفته بود؛ از این بلاتکلیفی و ترسی که نمی‌دانستم آخر این ماجرا و این سفر جهنمی چه چیزی قرار است به سرم بیاید؛ از مرزهایی که میان یک نامزدی صوری و دروغین با یک دلبستگی آتشین و کور شکافته شده بود؛ از مرزهایی که ناخواسته پایم را فراتر از آن‌ها گذاشته بودم...

همه‌چیز، همه‌چیز دست به دست هم داده بود تا تمام غرورم بشکند و در آغوش مردانه، داغ و به‌طرز کشنده‌ای امنِ سیاوش به هق‌هق بیفتم و سرم را میان سینه‌اش پنهان کنم.

**بهاره شیرین سخن** · 15 ساعت قبل

#پارت229#