رمان چرخه دنیا | bano.z کاربر انجمن نودهشتیا

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هفتاد و پنجم

بلافاصله بعد وصل شدن تماس صدای بهراد تو گوشم پیچید :

_الو سلام داداش خوبی ؟!

+الو سلام بهراد خان ، چاکرم ، شما خوبی ؟ خانواده خوبن ؟

_شکر ما هم خوبیم ، ما رو نمیبینی خوشی دادا ؟ سراغی نمیگیری؟!

+کم سعادتیه داداش ، شما به بزرگی خودت ببخش!

_نفرما اروین خان ، کم سعادتی ما هست .

یکم مکث کرد و ادامه داد:

_راستش قرض از مزاحمت ، اینه که می خوام بدونم خبری از صدف ما داری ؟ از دیروز هر چی زنگ میزنم گوشیش خاموشه !

چشمام رو محکم رو هم فشار دادم ، مونده بودم بگم یا نه ولی در اخر تصمیم گرفتم در جریانش بزارم :

_راستش بهراد ، چه طوری بگم ؟!

نفسم رو فوت کردم و با صدایی که سعی می کردم جلوی لرزشش رو بگیرم گفتم :

_صدف نیست بهراد از پری شب گم شده ، منم امروز صبح فهمیدم ، راستش این اواخر میونمون یکم شکرابه ، چند وقتیه خبری ازش نداشتم ، یعنی صدف نمی خواست باهام حرف بزنه ، امروز هم دوستش کامیلا بهم خبر داد ، منم از صبح دارم دنبالش می گردم .

بهراد سکوت کرده بود ، صدای نفسای عمیقی رو میشنیدم ، بعد چند دقیقه صدای ضعیفش به گوشم رسید :

_بد بخت شدم اروین ، تو رو خدا پیداش کن ! من با این وضعیت الان به خان داداشم بگم صدف گم شده سکته می کنه !  

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هفتاد و شش

نفس عمیقی کشیدم و گفتم :

_با کدوم وضعیت ؟ اتفاقی دیگه ای هم افتاده ؟!

صدای کلافه بهراد تو گوشی پیچید :

_مفصله جریانش ، بعدا برات تعریف می کنم همین قدر بدون که ساحل دو. سه سال پیش وقتی برای تحصیل به ایتالیا رفت کشته شد و ما هم دنبال قاتلش بودیم و فهمیدیم یک باند خلاف کارن و الانم تو المان هستن !

استرسم با این حرف بهراد بیش تر شد و پرسیدم :

_راستش قبلا یه چیزایی صدف بهم گفته بود ، نکنه ناپدید شدن الانشم به همون قضیه برمیگرده ؟!

بهراد با صدای گرفته گفت :

_والا احتمال اینکه اون باند بخوان خصومت شخصی باهامون داشته باشن یک اپسیلون هم نیست ! آخه باند مافیای ایتالیا چه صنمی میتونه با ما داشته باشه ! ولی اگه الان به داداشم اینا هم بگم همین فکر رو می کنن ، زن داداشم این دفعه دیگه طاقت نمیاره ، این چند وقت هر دو حسابی اذیت شدن ؛ تو رو خدا اروین یک کاری بکن ، من فعلا جریان رو بهشون نمیگم و برای غیبت صدف یه  چند روزی بهونه ای میارم ، ولی بیش تر از اون نه میتونم نه میشه که ازشون پنهان کرد ، لطفا پیداش کن !

دستی به پیشونیم کشیدم و گفتم :

_تمام سعیم رو می کنم بهراد ، شاید الان زمان مناسبی نباشه ولی صدف مثل نفس میمونه برام ، دوسش دارم بهراد ، میدونم عموش هستی و الان موقع این حرف نیست ، فقط می خوام مطمئن باشی که تمام تلاشم و برای پیدا کردنش می کنم .

بهراد بین این همه تشنج یک تک خند زد و گفت :

_میدونم اروین ، منم یک مردم ، از نگاهات تو شمال اون چند وقت که تو ایران بودین ، فهمیدم دوسش داری ، بهت اطمینان دارم داداش ، امیدم اول به خدا و بعد تو هست ، هر خبری شد لطفا سریع من رو در جریان بزار ، مرسی ، خداحافظ .

ویرایش شده 15 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هفتاد و هفت

به پاکت سیگار خالی ای که دستم بود نگاه کردم ، یک روزی از آدمایی که سیگار می کشن متنفر بودم ؛ حالا خودم به درجه ای رسیدم که تو این یکماه که خبری از صدف ندارم یک پاکت رو تموم کردم ؛ فقط به خاطر اینکه آرامش بگیرم ! ولی دریغ از یک ثانیه آرامش فقط الکی دود تو ریه هام کردم ، با حرص پاکت رو پرت کردم تو سطل داخل تراس و به خودم قول دادم دیگه نکشم ، صدف به من سالم نیاز داره نه یک معتاد به سیگار !

روی صندلی نشستم و ارنجم و رو زانوهام گذاشتم و موهام و چنگ زدم ، یاد سه هفته پیش افتادم ، وقتی که به همه دری زدم و صدف رو پیدا نکردم ، حتی پلیس رو هم در جریان گذاشتم ، کامیلا هم به هر چی دوست و آشنا داشت رو زده بود ؛ ولی دریغ از یک نشونی!

وقتی ردی پیدا نکردم و به بهراد خبر دادم خیلی حالش بد شد و نمیدونست چه طوری این خبر رو بده !

یک هفته ای طول کشید تا تونستن کار هاشون رو راست و ریست کنن و به المان بیان ، وقتی رفتم فرودگاه ، اصلا بهرام خان رو نشناختم ، موهاش سفید تر از قبل  بود؛ لاغر شده بود ، سهیلا خانوم هم که هیچی اصلا حال درستی نداشت ، بهراد هم همراهشون اومده بود .

هر سه کلافه و پریشون بودن ، اون ها رو به خونه ام اوردم و از اون روز تو خونه من ساکنن ، البته یک بار با تمام اصرار های من برای ماندنشان رفتن آپارتمان صدف ، ولی حال سهیلا خانوم بد شده بود جایز ندونستم اونجا بمونن ، بعد اون هم هر چه قدر گفتن میریم جای دیگه ، نذاشتم .

تو افکارم غرق بودم که دستی روی شونه ام نشست .

 

ویرایش شده 15 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هفتاد و هشت

سرم و بالا اوردم و با بهرام خان رو به رو شدم ، اومدم از جام بلند بشم که نذاشت و روی صندلی رو به روییم نشست ، تا حالا انقدر بهم ریخته و اشفته ندیده بودمش !

چند دقیقه ای به سکوت گذشت تا این که بهرام خان شروع کرد حرف زدن :

_من نمیدونم کِی و کجا چه بدی در حق کسی کردم که خدا این جوری داره ازم امتحان میگیره ، من خیلی ادم معتقدی نبودم ولی همیشه دو دوتام چهار تا بوده ، تا جایی که تونستم سعی کردم حق و نا حق نکنم و نون حلال سر سفره ام بیارم ، سعی کردم تا حد توان هر جا هر کمکی که از دستم برمیومده دریغ نکنم ، تو شرکت و کارخونه حتی نذاشتم حقوق کارگرهام یک ثانیه دیر و زود بشه ، جوون که بودم بابام همش تو گوشم میخوند ، عرق کارگر خشک نشده باید بهش حقش رو داد ، منم همیشه به این حرف پایبند بودم ، از وقتی هم خدا بهم ساحل و صدف رو داد ،بیشتر سعی کردم سالم زندگی کنم ، این دو تا دختر مثل جون بودن و هستن برام ، ولی نمیدونم حکمت خدا چیه که من و با نقطه ضعف هام امتحان می کنه ، ساحل و که از دست دادم .‌.

مکث کرد ، به چهره مغمومش نگاه کردم ، میدونستم داره جلوی اشک ریختنش رو میگیره ، مرد با صلابتی بود و این طور بی قرار شدنش ادم رو به لرزه مینداخت ، بلند شدم برم براش اب بیارم که دستش رو روی دستم گذاشت و نشوندم و ادامه داد :

_ بشین بابا جان ، من بیش تر از هر چیزی به دو گوش شنوا نیاز دارم که یکم این دل رو سبک کنم ، حالا از شانس بدت این قرعه به نام تو افتاده !.

لبخند کم جونی زدم و دستم و رو شونه اش گذاشتم و گفتم :

_اگه انقدر سعادت دارم که شما من رو پسر خودتون میدونید ، گوش دادن به حرف هاتون و سبک شدن دلتون کم ترین کاریه که میتونم انجام بدم و این از خوش شانسیمه پای حرف هاتون بشینم !

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هفتاد و نه

لبخند کم جونی بهم زد و گفت :

_ قدیما اگه ما یه کاری برای یک بزرگ تر انجام می‌دادیم بهمون میگفتن پیربشی جوون ، ولی من الان میگم انشالله تو زندگی پیروز و سرافراز باشی پسرم!

تشکر کردم و بهرام خان بعد چند ثانیه ادامه داد :

_داشتم میگفتم ، وقتی خدا ساحل رو ازم گرفت خیلی داغون شدم ؛ ولی گفتم حکمتی توش بوده ، خدا خودش برکت رو داده و حالا هم صلاح دونسته بگیره ازم ، ولی الان که صدف گمشده دارم فکر می کنم کجا دل کدوم بنده خدا رو شکستم ، حق کی رو پایمال کردم که بچه هام دارن تقاص پس میدن !

نفس عمیقی کشیدم و گفتم :

_من کوچک تر از اونیم که بخوام شما رو اروم کنم ولی اینو از ته دل میگم ، به عنوان کسی که چند ساله وارد بیزنس شده و یک شناخت کمی از افراد پیدا کرده و پیشتون درس پس میده ، تو این همه سال آدمی به خوبی شما ندیدم ، تو همون مدت کمی که ایران بودیم ، مجذوب محبت و گرمی خانوادتون شدم ، بهرام خان مطمئنم که شما هیچ بدی در حق کسی نکردید ؛ این هم به قول خودتون یک امتحان الهیه ، کم نیارید ، من مطمئنم صدف سالم و سلامت هست ، حس می کنم و مطمئنم الان صدف به امید و انرژی شما نیاز داره تا پیداش کنید لطفا خودتون رو نبازید ، الان بهراد و سهیلا خانوم به شما تکیه کردن ؛ این تکیه گاه رو بهم نریزید !

چند ثانیه تو سکوت بهم خیره شدیم ، بهرام خان سکوت رو شکست و گفت :

_ بعضی وقتا ما بزرگتر ها هم احتیاج به نصیحت و امید داریم ، مرسی پسرم .

لبخندی بهش زدم همون موقع بهراد صدامون کرد که شام اماده اس و داخل رفتیم 

ویرایش شده 17 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هشتاد 

چند دقیقه ای از تماس دلوکا کارآگاهی که بهرام خان استخدام کرده بود میگذشت ولی کسی حرف نمیزد همه تو شُک بودیم ، خیلی سعی کردم چهره ارومی به خودم بگیرم ولی نتونستم ، تو حال خودم بودم که با داد بهراد که گفت زن داداش به خودم اومدم ، به طرف سهیلا خانوم که نگاه کردم دیدم بیهوش رو مبل افتاده ؛ بهرام خان و بهراد سریع سمتش رفتن منم به سمت اشپزخونه رفتم و تند تند شروع کردم اب قند نمک درست کردن ، در اخر یه کاسه اب هم پر کردم و بردم ، لیوان اب قند رو روی میز گذاشتم و کاسه رو سمت بهرام خان گرفتم و گفتم :

_یه کم به صورتش بپاشین !

وقتی دیدم کاسه رو نمیگیره به چهره اش نگاه کردم ،صورتش زرد شده بود و لباش به سفیدی میزد و دستش روی قلبش بود .

سریع کاسه رو روی میز گذاشتم و شونه هاش رو گرفتم و نشوندمش و رو به بهراد گفتم زنگ بزن اورژانس!

بهراد با این حرفم به خودش اومد تند تند شماره گرفت ، یک ربع بعد امبولانس رسید و بعد چکاب به سهیلا خانوم سرُم وصل کردن ؛ ولی بعد معاینه بهرام خان تشخیص دادن که ببرنش بیمارستان ، از اونجایی که من چند سالی المان بودم و یکم مسلط تر بودم تو زبان و کار ها من با بهرام خان راهی شدم و بهراد پیش سهیلا خانوم موند .

چند ساعتی از بستری شدن بهرام خان تو سی سی یو  میگذشت و من هم روی نیمکت های پشت سی سی یو نشسته بودم که گوشیم زنگ خورد بهراد بود ، ازم آدرس خواست و پرسید چه جوری تاکسی بگیره ، هر چی گفتم بمون خونه به گوشش نرفت و گفت سهیلا خانوم ولش نکرده و می خواد بیاد بیمارستان ، لوکیشن و شماره آژانس رو بهش دادم و تماس رو قطع کردم .

ویرایش شده 18 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صدو هشتاد و یک

حدود بیست دقیقه بعد بهراد و سهیلا خانوم رسیدن و منم کوتاه شرح حال بهرام خان رو بهشون دادم و گفتم جای نگرانی نیست ؛ سهیلا خانوم می خواست بره بهرام خان رو ببینه بلاخره بعد کلی زبون ریختن و از این اتاق به اون اتاق رفتن بهش اجازه دادن پنج دقیقه بره تو سی سی یو و بهرام خان رو ببینه .

من و بهراد هم رو صندلی نشسته بودیم ، بهراد بی مقدمه پرسید :

_به نظرت یه گروه مافیا چه دشمنی میتونن با داداشم داشته باشن ؟ که هم ساحل رو کشتن و هم صدف و دزدیدن و اصلا معلوم نیست در چه حاله!

بی حرف بهش نگاه کردم ، چشماش سرخه سرخ بود ، کلافگی از سر روش میبارید ، با صدای لرزون ادامه داد:

_من از وقتی سنم کم بود پیش داداش بهرام و زن داداش بزرگ شدم ، صدف و ساحل قبل اینکه بچه برادرام باشن مثل خواهر بودن برام ، داداشم و زن داداشم حق پدر و مادری گردنم دارن ، نمیتونم غمشان رو ببینم اروین ! نمیتونم ببینم ، ولی هیچ کاری از دستم بر نمیاد ! دلم می خواد همه اینا یک خواب باشه ، یکی بیاد بیدارم کنه بگه ، پاشو داداش کابوس بود تموم شد ، من قبلا یک بار عزای یک خواهرم و گرفتم ؛ دیگه تحمل ندارم داداش !

بعد هم صورتش رو با دست هاش پوشوند ، شونه هاش میلرزید ، حال خودم بهتر از بهراد نبود ولی من ته قلبم مطمئن بودم صدف سالم و سلامته اگه چیزیش میشد حس می کردم به خاطر همین با همون  لحن مطمئن گفتم :

_من مطمئنم صدف حالش خوبه بهراد .

دست رو قلبم گذاشتم و ادامه دادم :

_اگه خدایی نکرده طوریش بشه این قسمت از من حس می کنه و از تپش می ایسته ! ولی الان آرومه ، مطمئنم حالش خوبه ، مطمئنم به زودی پیداش می کنیم ، هر چی باشه بلاخره دِلوکا یک ردی ازش زده ؛ پیداش می کنیم .

ویرایش شده 18 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هشتاد و دو

بهراد سری تکون داد و گفت :

_امیدوارم داداش!

همون موقع سهیلا خانوم هم بیرون اومد ، بهراد و سهیلا خانوم می خواستن شب بیمارستان بمونن که مانع شدم ، حتی بهرام خان هم از پشت شیشه بهم اشاره کرد ببرمشون ، واقعا هم کاری از دستشون بر نمیومد حتی داخل سی سی یو هم نمیتونستن برن ، بلاخره بعد هزار تا دلیل اوردن و کلی کلنجار رفتن قانع شدن که به خونه بیان و صبح برگردن !

___________________

دو روزی از بستری شدن بهرام خان میگذشت و ماهم یک پامون تو بیمارستان بود یک پامون کلانتری و پلیس برای پیگیری پرونده صدف ، بین این همه شلوغی دایانا هم از صبح کلید کرده بود و از صبح هزار بار زنگ زده بود و منم همه تماس هاش رو ریجکت کردم ، سه هفته ای بود ندیده بودمش ، یک هفته بعد گم شدن صدف،  با تهدید باباش و نصیحت های بابام بلاخره اومد دادگاه و توافقی جدا شدیم و از اون به بعد ، نه تلفن زده بود ، نه دیده بودمش ، ولی امروز از صبح ول کن نبود !

بعد از ظهر بود و هوای بیرون حسابی سرد و برفی بود ، دو ساعتی بود بهرام خان به بخش منتقل شده بود و ما هم تو اتاقش بودیم ، من و بهراد بعد اتفاقات دو روز پیش تصمیم گرفتیم تا حدالامکان اخبار مربوط به صدف رو سانسور کنیم و تحویل سهیلا خانوم و بهرام خان بدیم ، سهیلا خانوم از فلاکس یک لیوان چای ریخت و دستم داد ، لبخندی زدم و تشکر کردم که دوباره گوشیم به لرزه دراومد ، راستش یکم نگران شده بودم و تصمیم گرفتم جواب بدم ؛ با یک عذر خواهی از اتاق بیرون اومدم و تماس رو وصل کردم :

_بله ؟!

صدای بغض دارش تو گوشم پیچید:

_نزدیک ده هزار بار از صبح بهت زنگ زدم و جواب ندادی ! حالا هم جواب دادی میگی بله ؟! فقط همین !

کلافه چشمام رو مالوندم و  گفتم :

_انتظار دیگه ای اگه داشتی ، اشتباه می کردی !

با حالت غم زده ای گفت :

_دلم برات تنگ شده اروین ! من اینجا غیر تو کسی رو ندارم که ! دق کردم از تنهایی!

روی نزدیک ترین صندلی نشستم و گفتم :

_خودت اصرار داشتی اینجا بمونی ، من فکر کردم پیه تنهایی و غربت رو به خودت مالیدی ! مگه پا تو تویه یک کفش نکردی که برنمی کردی ایران و می خوای همین جا ادامه تحصیل بدی و زندگی کنی ؟! پس تنهایی هاش رو هم تحمل کن ، اگر هم تحمل نداری کسی جلوت رو نگرفته میتونی برگردی ایران یا زود تر کارای ثبت نام دانشگاه رو بکنی وچند تا دوست پیدا کنی ! من علاف نیستم که دم به دقیقه بیام خاله بازی خونت !

با گریه و نفس نفس گفت :

_خیلی بی معرفتی اروین ، مهرت به گربه ها و پرنده ها بیش تر از منه ! تو رو خدا یک امروز رو بیا بهم سر بزن ، از فردا هر چی تو بگی !

پوف کلافه ای کشیدم و گفتم :

_من وقت ندارم دایا ، الکی منتظر من نباش که نمیام ، از این به بعد هم هر موقع کار ضروری داشتی زنگ بزن ، اونم فقط به خاطر قولی که به بابات دادم ، وقتی یکم جا بیوفتی اینجا دیگه حتی شماره ات رو هم نمی خوام رو صفحه گوشیم ببینم ، امیدوارم این دفعه فهمیده باشی چی میگم خداحافظ .

بدون اینکه بزارم چیزی بگه تماس رو قطع کردم و بعد چند دقیقه به اتاق برگشتم ، دو ساعتی گذشت و هوا تاریک بود ، سهیلا خانوم قصد موندن داشت و هر چی گفتیم قبول نکرد یکی از ما بمونیم ، به خاطر همین من و بهراد بالاجبار خداحافظی کردیم و راهیه خونه شدیم !

بهراد که از خستگی داشت بیهوش میشد رفت بخوابه ، ولی من هر کاری کردم خوابم نبرد ، حس عذاب وجدان نمیذاشت بخوابم ، پدر دایا اون رو به من سپرده بود تصمیم گرفتم برم و دم درش یک سر بهش بزنم و برگردم .

ویرایش شده 18 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هشتاد و سه 

سویچ و برداشتم و راهی شدم ، نمیدونم چه قدر طول کشید که به ساختمون رسیدم ، تصمیم گرفتم ماشینم رو تو خیابان پارک کنم ، ورود به پارکینگ مساوی بود با مرور خاطرات صدف ، کل این ساختمون خاطراتم با صدف رو تداعی می کرد ، می خواستم با سرعت از لابی رد بشم که دایا رو دیدم ، اومدم برم سمتش که متوجه شدم داره با شخصی که تو دیدم نیست حرف میزنه !

اخمام رفت تو هم ، این دختر که کسی رو اینجا نمیشناخت! این وقت شب با کی این طوری گرم بحث کردنه؟!

جوری که نبینتم ، یکم جلو تر رفتم و پشت دیواری پناه گرفتم و نگاهی به شخص مذکور انداختم و با دیدنش دهنم از تعجب باز موند ! پارسا بود ، همون دوستش خانوادگی صدف ، همون آشغالی که دایا رو گول زده بود و تا اینجا کشوند و بعد دایا فهمیده بود طرف خامش کرده و ازش جدا شده بود و چون به صورت غیر قانونی اومده بود و اقامت نداشت ، باباش ازم خواهش کرد کمکشون کنم و به خاطر همین سوری عقد کردیم  !

وایستا ببینم اصلا این چرا داره با دایانا حرف میزنه ؟ سر چی دارن بحث میکنن ؟ اصلا تو فرانکفورت چی کار می کنه ! نکنه داره دوباره دایا رو خاموش می کنه ؟!

از این جا صداشون رو به طور واضح نمیشنیدم ، پس اروم اروم جام رو عوض کردم پشت ستون نزدیک بهشون پنهان شدم.

ویرایش شده 18 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هشتاد و چهار

دایا :

_تو بهم گفتی اگه عقد نامه ام رو بدم و شب تولد اروین سرگرمش کنم ، یک کاری می کنی اروین مال من بشه و گذشته رو اینجوری جبران می کنی‌! ولی کو اون نتیجه ای که میگفتی ، دختره رو هم ازش جدا کردیم ولی در اخر بازم از من دوری می کنه ! تو گفتی اگه دختره ازش سرد بشه ، اروین خود به خود میاد سمت من ، ولی بازم بهم کلک زدی ، دوباره از یک سوراخ دوباره گزیده شدم !

پارسا پوزخندی زد و گفت :

_بی عرضه گی خودت رو پای من ننویس ، اگه تو تونسته بودی ، اروین رو بکشی سمت خودت ، جوری که صدف ببینه و دل بکنه ، من الان مجبور نبودم عشقم و یک جا زندانی کنم !

دهنم از شدت شک باز مونده بود ! ولی به سختی خودم و جمع و جور کردم ، مشتم رو گره کرده بودم و دوست داشتم تو صورت جفتشون فرود بیارم ، ولی الان مجبور بودم خودم و کنترل کنم تا به صدف برسم.

دایانا با عصبانیت توپید :

_خفه شو ، اگه کسی اینجا بی عرضه باشه اون تویی ، اگه زود تر دست به کار شده بودی ، اون دختره عوضی به تو دل می‌بست و اروین مال من میشد .

صدای سیلی تو فضا پیچید و به دنبالش صدای نحس پارسا :

_ هر وقت خواستی اسم صدف رو به زبون بیاری دهنت و اب بکش ، عوضی تویی و هفت جد و آبادت دختره هرجایی ؛ از این به بعد سمت خودم نبینمت که بد میبینی !

بعد هم صدای قدم هاش اومد ، ولی دایانا هم بی کار ننشست و دوباره فاصله بینشون رو پر کرد و گفت :

_ببین،  تقاص این سیلی رو بد پس میدی! اون قدر هام که فکر می کنی احمق نیستم ، یا من و به خواسته ام میرسونی و طبق قرارمون پیش میری ، یا همه چیز رو میزارم کف دست پلیس!

 

ویرایش شده 18 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هشتاد و پنج 

پارسا با تمسخر گفت :

_وای تورو خدا من رو لو نده ! 

بعد جدی تر ادامه داد :

_فکر کردی بری پیشش پلیس بدون مدرک چیزی رو ازت قبول می کنن بچه جون ، هر غلطی دلت می خواد بکن ، دیگه نه صدات و بشنوم نه خودت رو ببینم !

دوباره اومد بره که اینبار صدای دایا متوقف کرد :

_مطمئنی مدرکی ازت ندارم ؟! پس این چیه ؟

چند ثانیه ای صدای مبهم  یک فیلم تو فضا پخش شد هر کاری کردم ببینم فیلم رو نشد ولی دیدم که چهره پارسا در هم رفت ، دویید سمت دایا تا گوشی رو ازش بگیره ولی دایا گوشی رو پشت سرش برد و گفت :

_چیه می خوای پاکش کنی ؟ فایده نداره قربونت ، این فیلم نسخه دیگه ای هم داره که دست یکی از دوست هامه ، در ضمن اگه بخوای به خاطر این فیلم بلایی هم سرم بیاری ، دوستم این فیلم رو میذاره دست پلیس !

صدای قدم های کلافه پارسا تو فضا پخش می شد ولی چند ثانیه بعد یک دفعه متوقف شد و صدای پوزخندی اومد :

_گفتی دوست ؟! تو که دوستی اینجا نداری ! داری بلوف میزنی!

دایا تو دیدم راسم قرار گرفت و چهره تخسی گرفت و گفت :

_ وقتی من رو تو این کشور غریب ول کردی و چند روزی رو تو کمپ  گذروندم ، دوستای زیادی برای خودم پیدا کردم ، من اون احمقی که تو و اروین فکر می کنید نیستم ! از تموم کثافت کاری هات خبر دارم ، از شراکتت با شروین مولر گرفته تا همکاریتون با ایتالیایی ها ! 

با لبخند پیروز مندانه نزدیک پارسا شد و گفت :

_حالا یا پای قرار دادمون میمونی و کمک می کنی اروین رو به دست بیارم یا پته ات رو میریزم روی اب ! تصمیم با تو هست ، تا فردا فرصت داری بهش فکر کنی !

بعد هم با قدم های بلند سمت اسانسور رفت و سوارش شد !

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هشتاد و شش

پارسا چند دقیقه ای رو کلافه دور خودش چرخید ، خیلی دوست داشتم به باد مشت و لگد بگیرمش ، ولی صدف تو دست های این کثافت بود من برای رسیدن بهش باید تحمل می کردم ؛ بعد چند دقیقه با چهره درهم از لابی بیرون رفت و منم چند ثانیه صبر کردم و پشت سرش خارج شدم ؛ تو دلم هزار بار خدا رو شکر کردم که بر حسب اتفاق ماشین رو بیرون پارک کردم ، سریع سوار ماشینم شدم و از دور دیدم که پارسا سوار ماشین شد و به راه افتاد ، با فاصله تعقیبش کردم ؛ بارش برف سنگین بود و به من تو پنهان کردن خودم کمک می کرد ، خدا هم داشت همکاری می کرد که من به صدف برسم !

نیم ساعتی تو راه بودیم که از شهر خارج شدیم ، بعد یک ربع رانندگی توقف جاهای عجیب غریب و پیچ در پیچ بلاخره ماشین پارسا جلوی یک باغ ویلای درندشت ایستاد ، من هم ماشینم رو در دورترین فاصله و در گوشه ای ترین جای ممکن پارک کردم که به چشم نیاد ، بعد اینکه پارسا وارد ویلا شد ، از ماشین پیاده شدم تا سر و گوشی آب بدم .

با قدم های اروم به سمت باغ رفتم و دور اطرافم رو چند ثانیه یک بار چک می کردم ، به نزدیک دیوار های باغ که رسیدم با چشم دنبال دوربین گشتم و پیداشون کردم ، سعی کردم تو دید دوربین ها نباشم و دور و اطراف دیوار هارو چک کردم گوش هام رو تیز کرده بودم ببینم صدایی میشنوم یا نه !

تنها صدایی که به گوش میرسید صدای جیرجیرک بود و صدای دیگه ای نمیشنیدم ، دیوار های ویلا بلند بود و نمیتونستم ازش بالا برم دور تا دور دیوار هارو گشتم بلکه بتونم یک جای پا پیدا کنم !

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هشتاد و هفت

بلاخره بعد کلی گشتن جا پای مورد نظرم رو پیدا کردم و از دیوار بالا رفتم، لبه دیوار نشستم و اطراف رو از نظر گذروندم ؛ وقتی مطمئن شدم خطری نیست به سختی از دیوار پایین اومدم و وارد باغ شدم ، خوبیش این بود که درخت ها بهم این امکان رو میدادن که بتونم پنهانی حرکت کنم ، کمی که جلو رفتم دیدم چند تا نگهبان دور ساختمان پشتی باغ در حال پست دادن هستن .

شروع کردم به شمردنشون ، پنج نفر بودن ، تعدادشون زیاد نبود ولی مسلح بودن ! اروم و پاورچین پاورچین سعی کردم دورشون بزنم و به پشت ساختمون برسم ، از پنجره قدی پشت ساختمون که باز بود داخل شدم و پشت مبل ها پنهان شدم و به سختی خودم و به طبقه دوم رسوندم و صدای صحبت دو نفر به گوشم رسید؛ به سمت صدا حرکت کردم و به اتاقی رسیدم ، صدای گفت گو از داخل اتاق بود ، گوش هام رو تیز کردم که بشنوم ، یکم که دقت کردم صدای پارسا رو تشخیص دادم که می‌گفت:

_ من نمی خوام بهت آسیب بزنم صدف ، تو عشقمی ، اگه به خاطر اون پسره داری من رو رد می کنی در اشتباهی ! خودت دیدی که گولت زده بود ، اون زن داره صدف ، خیلی هم دوستش داره ، داشت بازیت میداد.

این داشت راجع به من حرف میزد؟! اخمام رفت تو هم مرتیکه چرند گوی مزخرف ، با دایا نقشه ریخته من و از چشم صدف بندازه ؟! خب گیریم که موفق شدی با گروگانگیری که به جایی نمیرسی ! آخه احمق کی رو دیدی که عاشق کسی بشه که دزدیدتش! خدایا یه فرصت جور کن من این کفتار رو تا حد مرگ بزنمش !

اومدم برم تو که صدای پایین شنیدم و پریدم تو اتاق رو به رویی ، طرف یکی از نگهبان ها بود ، داشت به پارسا میگفت تو دوربین ها یکی رو دیدن که وارد ساختمون شده ، با  دست تو پیشونیم زدم ؛ لعنتی ، پاک یادم رفته بود که تو ساختمون هم امکان داره دوربین باشه !

سریع گوشیم رو دراوردم و بعد سایلنت کردنش ، یک لوکیشن برای بهراد فرستادم و پیامی هم با این مضمون بهش دادم که صدف اینجاست و منم اومدم دنبالش و بره و پلیس بیاره ، بعد هم یک تک زنگ زدم که اگه خوابه بیدار بشه !

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هشتاد و هشت 

وقتی صدای پاشون اومد و دور شدن ؛ لای در رو باز کردم و راهرو رو چک کردم وقتی از نبود دوربین و ادم مطمئن شدم اروم سمت دری که اتاق صدف بود رفتم ، دستگیره رو کشیدم ، ولی باز نشد ، لبام جمع کردم و به شانسم لعنت فرستادم ، تو جیب هام رو گشتم بلکه یک چیز تیز پیدا کنم ؛ ولی هیچی پیدا نکردم ، دسته کلیدم تو جیبم بود و سعی کردم به اخرین گزینه امیدم چنگ بندازم ، دونه دونه کلید هارو به در انداختم ولی باز نشد دوتا کلید اخر بود و ناامید شده بودم ، کلید رو به درانداختم و بعد پیچوندن تو قفل در کمال تعجب در با صدای تیکی باز شد ؛ اون لحظه انگار بهم دنیا رو داده بودن !

سریع در رو باز کردم و داخل شدم ، با چشم دنبال صدف گشتم و روی تخت یک نفره داخل اتاق پیداش کردم ، روی تخت به پهلو دراز کشیده بود و تو خودش جمع شده بود ، پشتش به من بود و نمیدید من رو ، اروم اروم جلو رفتم ، همش میترسیدم یکی از خواب بیدارم کنه و اینا همش خواب و خیال باشه !

بلاخره به صدف رسیده بودم وقتی نزدیکش رسیدم گفت :

_الکی زور نزن ، حرف من همونیه که گفتم ، بمیرم هم به تو بله نمیگم ، حتی اگه من رو بکشی !

صداش میلرزید ، دلم براش پر پر میزد ! عین یک جوجه که تو چنگال گربه بود داشت میلرزید ، جلو رفتم و کنارش زانو زدم و صداش کردم :

_صدفم ، خانوم بلا ! 

ویرایش شده 19 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و هشتاد و نه 

سرش و بالا اورد و ناباور بهم نگاه کرد ، چند ثانیه تو سکوت بهم خیره شد و گفت :

_خواب میبینم ؟!

دستم رو روی بازوش گذاشتم و گفتم :

_نه ، واقعیته ، منتها وقت نداریم ، باید از اینجا ببرمت بیرون .

به چهره رنگ و رو رفته اش نگاه کردم ، حس کردم هنوز دلخوره نمی خواد بهم گوش بده !

به خاطر اینکه نرمش کنم گفتم :

_باور کن ماجرا ها اون جور که فکر می کنی نیست ، بعدا مفصل بهت توضیح میدم ، باید زود تر برات میگفتم ولی نشد ، الان بزار نجاتت بدم ، بعد رفتیم بیرون اصلا من و اتیش بزن !

لبخند کم جونی رو لبش اومد که سریع خوردش و گفت :

_فکر نکن بخشیدمت ، فقط می خوام از دست این ادم کثافت راحت بشم که باهات میام !

باشه ای گفتم و کمکش کردم بلند بشه، بلند که شد اروم به سمت در رفتم و همه جا رو چک کردم و بیرون اومدیم ، اینکه از دوربین ها فرار کنیم خیلی سخت بود ، به سختی از ساختمون بیرون اومدیم و وارد باغ شدیم .

دو قدم برنداشت بودیم که صدای شلیک اومد و به دنبالش پهلو سمت چپم سوخت ، دستم و به پهلوم گذاشتم و جوشش خون رو حس کردم . 

صدف ترسیده به بازوم چسبیده بود ، هنوز نفهمیده بود چی شده ، با ته مونده توانم به جداش کردم و گفتم :

_بدو ، برو ، از اون دیوار میتونی بری بالا .

سویچم رو به سختی از جیبم بیرون اوردم ولی دیگه نتونستم سر پا بمونم و روی زانو به زمین افتادم ، صدف تازه خونی که روی برف ها میریخت و دید و جیغ خفیفی کشید و به گریه افتاد و بغلم چهار دست و پا زمین افتاد و اسمم رو صدا کرد 

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و نود 

سویچ و سمتش گرفتم و گفتم :

_صدف .....وقت نداری ..برو ..من چیزیم نمیشه ..برو ..خواهش می کنم.

سرش رو به نفی تکون میداد و هر چی میگفتم گوش نمیداد ، بعد چند دقیقه صدای چند تا پا رو شنیدم که نزدیک میشدن ، هر چی سعی کردم بلند بشم نتونستم ، صدف که تلاشم رو دید کمکم کرد ، چاره ای نبود ؛ باید معتلشون  می کردیم بلکه بهراد پیامم رو دیده باشه تو راه باشه، یکم که دور شدیم پشت یک درخت پنهان شدیم و اروم به صدف گفتم:

_رد خون من و جای پاهامون روی برف ها مونده ؛ لجبازی نکن سویچ بگیر برو ، اصلا برو کمک بیار .

صدف گوله گوله اشک میریخت ، بلاخره راضی شد و گفت :

_باشه ، قول میدم زود برگردم .

سویچ و گرفت و همین طور که چشم تو چشم بودیم عقب عقب رفت تا از نظر محو شد ، خون زیادی ازم رفته بود و بی حال شده بودم ، روی برف ها نشستم و تو دلم خدا خدا می کردم که صدف نجات پیدا کنه ، چشم هام رو بسته بودم و به خاطر ضعف و سرمایی که از زمین به بدنم نفوذ می کرد به لرزه افتاده بودم .

ویرایش شده 22 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و نود و یک 

بعد چند دقیقه صدای پاهایی رو نزدیکم شنیدم ولی توان اینکه بلند بشم رو نداشتم رفته رفته توانم تحلیل میرفت ، صدای پا نزدیکم متوقف شد ، صدای پوزخند پارسا رو شنیدم ؛ کنارم روی دو پا نشست و با تمسخر گفت : 

_میبینم که داری ریغ رحمت و سر می کشی ؟ خوبه ، مرده ات به کارم میاد ! حداقل اینجوری صدف کامل مجبوره ازت دل بکنه ! نمیتونه از چنگم فرار کنه ، مثل یک بچه آهو همیشه تو چنگالم میوفته ، میدونی همین چموش بودنش و دوست دارم ، همین که به این سادگی پا نمیده ، بر عکس اون خواهر هرزه اش که خیلی راحت قلبش رو به نامم زد ، ارزون بود و دردسترس ، ازش استفاده کردم تا صدف و به دست بیارم ؛ ولی فهمیدو موی دماغم شد ، اگه بیش از حد فضولی نمی کرد و عین کنه بهم نمی‌چسبد شاید الان زنده بود !

با ته مونده توانم گفتم :

_خفه.. ه ..شو حروم...زاده...

با لگد به پهلوم زد که دادم بالا رفت ، دیگه چیزی نمیفهمیدم ، از درد مچاله شده بودم ، دیگه داشتم هوشیاری رو از دست میدادم و پلک هام داشت سنگین میشد که تو لحظات آخر صدای یک نفر شنیدم که دویید و به پارسا گفت :

_رئیس محاصره شدیم !

به دنبالشم صدای آژیر پلیس و بعد تو سکوت مطلق فرو رفتم......

ویرایش شده 22 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و نود و دو

صدف 

با ترس و لرز داشتم رانندگی می کردم و نگران اروین بودم ، نمیدونستم چی کار کنم ، حتی یک تلفن هم نداشتم ! 

پرنده این اطراف پر نمیزد ، اشک هام پشت هم روی گونه هام میریختن و تو دلم داشتم به خدا میگفتم که از عمر من کم کنه ولی بلایی سر اروین نیاد ، تو همین حال و هوا بودم که چند تا ماشین رو از دور دیدم ، ماشین و بردم  وسط جاده ایستادم و مه شکن هاش رو روشن کردم و پیاده شدم و دستام رو روی هوا تکون دادم .

وقتی بهم رسیدن ، فهمیدم پلیس هستن و تا اومدم بهشون توضیح بدم صدای اشنایی رو شنیدم که ناباور گفت :

_صدف!!!! خودتی ؟!!

با بهت سمتش برگشتم ، به چشم هام اعتماد نداشتم ؛ یعنی واقعا این موجود لاغر شده با سر و موی اصلاح نشده بهراد بود ؟؟؟

اشک هام بیش تر شد و بهت زده دو قدم سمتش برداشتم ، حال و روز اونم بهتر از من نبود ؛ انگار اونم باور نکرده بود ، اینی که اینجا جلوش وایستاده منم !

بلاخره به زبون اومدم و گفتم :

_بهراد خودتی ؟!

با لبخندی که میرفت روی لبش شکل بگیره گفت :

_آره،  خودمم وروجک ، خواب نمی‌بینیم!

با گریه و ناباوری سمتش دوییدم که تو آغوشش گرمش فرو رفتم !

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و نود و سه 

بعد چند دقیقه یهو یاد اروین افتادم. سریع از اغوشش بیرون اومدم و گفتم :

_بهراد ، اروین! باید نجاتش بدیم ، زخمی شده ، نتونست فرار کنه ، منو نجات داد !

دوباره سیل اشک هام راه افتاد بهراد جلو اومد و پیشونیم و بوسید و گفت :

_نگران نباش نجاتش میدیم !

بعد هم سمت یکی از پلیس ها رفت و صداش کرد جلو رفتم و براشون خلاصه وار موقعیت و توضیح دادم ، بهراد پشت فرمون ماشین اروین نشست و منم بغلش و قرار شد ببرمشون دم ویلا باغی که این یک ماه توش اسیر بودم ،دروغ چرا هر چه قدر بهش نزدیک میشدم ، لرزش صدا و دستام بیش تر میشد !

به اون مکان کوفتی فوبیا پیدا کرده بودم ولی به خاطر اروین باید تحمل می کردم !

بعد ده دقیقه به ویلا رسیدیم و نیرو های پلیس مکان و محاصره کردن ، بعد چند دقیقه ،پلیس و افراد پارسا با هم درگیر شدن اصلا نمیدونم اون دقایق چطوری سپری شدن و چطور پارسا فرار کرد ، چه طور دو تا از افرادش به دام افتادن تو اون لحظه ها فقط به اروین فکر می کردم به محض اینکه پلیس بهمون اجازه ورود داد و شنیدم که با بیسیم امبولانس خبر کرد و گفت یک نفر اینجاست که وضعش وخیمه ، دیگه نفهمیدم چه جوری به داخل هجوم بردم و رفتم همون جایی که از اروین جدا شدم !

از پشت سر میشنیدم که بهراد صدامون می کنه و میگه اروم باشم ، ولی من چیزی نمیشنیدم ، بالای سرش که رسیدم ، زانوهام سست شد خون روی برف های اطرافش پر شده بود و چشم هاش بسته شده بود و بی جون دراز کشیده بود ، دیگه حال خودم و درک نمی کردم ، روی دو زانو نشستم و سرم و روی سینه اش گذاشتم با جیغ و داد اسمش رو صدا می کردم و ضجه میزدم ، بهراد نمیتونست کنترلم کنه ، وقتی امبولانس رسید بهراد به زور و کشون کشون من و عقب برد تا دکتر ها بتونن کارشون رو انجام بدن! 

ویرایش شده 22 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و نود و چهارم 

بهراد بازوهام رو گرفته بود و داشت دلداریم میداد، از دور میدیدم که بهش ماسک اکسیژن وصل کردن و روی برانکارد گذاشتنش و سوار امبولانس شدن ، از دست بهراد در رفتم و سوار امبولانس شدم و گفتم که منم می خوام همراهش بیام ، سر و ریختم و که دیدن چیزی نگفتن ، بهراد هم که دید اینجوری اروم ترم چیزی نگفت و رفت که سوار ماشین اروین بشه و پشت سرمون بیاد !

اصلا نمیفهمیدم که کجاهستیم و خودمم حالم خوب نیست و یک ماهه درست و حسابی غذا نخوردم ، اصلا مهم نبود که اروین زن داره و بهم دروغ گفته ! هیچی مهم نبود فقط می خواستم سالم و سلامت باشه ، حتی اگه مال من نباشه !

تو دلم ریز ریز براش دها می کردم و دستش رو تو دستم گرفته بودم که یهو دیدم صدای یک بوقی از دستگاه‌هایی که بهش وصل بود میاد و دکتر ها هم به تکاپو افتادن !

دستگاه شک رو که دیدم ، تازه فهمیدم چه خبره و ناباور به خط صاف روی دستگاه نگاه کردم ، بعد چند ثانیه دوباره دست آروین رو گرفتم ، با این که دوست داشتم از ته دلم ضجه بزنم ولی جلوی خودم و گرفتم که دکتر ها بتونن کارشون رو انجام بدن ، تو دلم هم دعا می کردم و با اروین حرف میزدم و بهش میگفتم ، تا برام همه چیز رو توضیح نداده نمیتونه من و تنها بزاره و بره 

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و نود و پنجم 

تو اون لحظه ها تازه معنی این حرف رو فهمیدم که میگن نصف عمرم رو تو لحظه از دست دادم یعنی چی !

یک چشمم به مانیتور بود و یک چشمم به اروین و اشک میریختم ، تا بلاخره ضربان قلبش برگشت و خط صاف دستگاه مواجه شد و من تو اون لحظات هزار بار مردم و زنده شدم ، وقتی اروین دوباره برگشت ، از ته دل زار زدم و خدا رو شکر کردم. 

بلاخره امبولانس پس از لحظات طولانی وایستاد و در امبولانس باز شد و اروین رو سریع به اورژانس بردن ، بعد معاینه هم سریع به اتاق عمل بردنش !

انقدر حالم بد بود که غیر سلامتی اروین به چیز دیگه ای فکر نمی کردم ، چند ساعتی پشت در اتاق عمل با بهراد بودیم و حرف خاصی بینمون رد و بدل نشده بود ، فقط یک بار پلیس اومد که ازم اظهاریه بگیره که بهراد با دیدن حالم ردشون کرد و به بعد موکول کرد ! 

بلاخره بعد گذشت چند ساعت دکتر از اتاق عمل بیرون اومد و من بهراد به سمتش حجوم بردیم ، لبخندی به رومون پاچید و با لحن ارومی برامون توضیح داد که خداروشکر گلوله با ارگانهای حساس و اصلی برخورد نکرده ولی اروین خون زیادی رو از دست داده و چند روزی باید بیمارستان باشه و تا صبح هم به هوش نمیاد !

با شنیدن حرف های دکتر ، زیر لب هزار بار خدا رو شکر کردم و تازه انگار خستگی و ضعف بهم غلبه کرد و تلو خوردم و بهراد جلو اومد و بغلم ‌کرد ، تنها چیزی که تا اون ثانیه سر پا نگهم داشته بود آدرنالین بود و با ته کشیدنش من بیهوش تو دست های بهراد افتادم !

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و نود و ششم

چشم هام رو به سختی باز کردم و اولین چیزی که حس کردم بوی تند الکل بود ، به اطرافم نگاه کردم و با دیدن بهراد که سرش رو به صندلی تکیه داده بود و خواب هفت پادشاه و میدید ، تازه یاد اتفاقات دیروز افتادم !

اومدم جا به جا بشم که به خاطر اینکه به دستم انژیوکت بود و دستم خشک شده بود آخم در اومد و باعث شد بهراد تو جاش تکون بخوره بیدار بشه !

چند ثانیه ای هنگ بود تا موقعیتش رو پیدا کنه ، با دیدن من سریع تو جاش نیم خیز شد و گفت :

_ چرا بیدار شدی ؟ چیزی شده ؟! جاییت دردمی کنه؟؟

سرم و به نفی تکون دادم و گفتم :

_نه حالم خوبه ، می خوام به اروین سر بزنم .

نگاهی به ساعتش انداخت و گفت :

_اخ کی صبح شد !

بعد هم سرش و به طرفم گرفت و گفت :

_از جات جم نخور تا یک پرستار بیارم چکت کنه ، بعد هر جا خواستی میریم !

تا اومدم اعتراض کنم گفت :

_حرف نباشه!

و همونجور که با گوشیش شماره میگرفت  بیرون رفت و چند دقیقه بعد با یک پرستار برگشت ، بعد معاینه ، پرستار با تایید اینکه حالم خوبه و مشکلی ندارم آنژیوکت رو از دستم دراورد و مرخصم کرد ؛ بهراد هم بلاخره اجازه داد برم اروین رو ببینم ، به بخش منتقل شده بود ، ولی هنوز خواب بود و پرستارش بهمون گفت به خاطر درد بهش ارامبخش تزریق کرده و احتمالا تا چند ساعت دیگه بیدار بشه !

ویرایش شده 22 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و نود و هفتم

وقتی پرستار رفت ، تازه سوالاتی که از دیشب توی سرم هجوم آورده بود رو یادم اومد پس رو به روی بهراد وایستادم و گفتم :

_راستی تو کی اومدی المان ؟ مامان و بابا کجان ؟! نگو که از دزدیده شدنم خبر دارن !

بهراد دست هاش رو بالا اورد و تکون و گفت :

_هوووو ، اروم باش بهت برسیم ! برات همه چیز رو توضیح میدم الان .

بعد هم شروع کرد به تعریف کردن ، از اینکه اروین کلی دنبالم گشته و پیدام نکرده ، از اون وقتی که بهراد مجبور شده برای مامان و بابام توضیح بده ، از اینکه تو یک هفته ای که بتونن کاراشون رو بکنن تا بتونن بیان المان چه حال بدی داشتن ، از بی قراری های هر چهار نفرشون ، از روزی که دلوکا بهشون گفته که همونایی که ساحل رو کشتن من رو هم دزدیدن از اینکه حال بابا بد شده و چند روزی بستری بوده ؛ ولی الان حالش خوبه و مرخص شده و دارن میان پیشم ، ولی نمیدونست اروین چه طور دیشب من رو پیدا کرده ؛ فقط گفت که دیشب یک پیام و لوکیشن فرستاده و گفته من رو پیدا کرده و به بهراد گفته  پلیس بیاره ؛ تو تمام این مدت اشک میریختم و به حرف های بهراد گوش میدادم ، حتی چند جا کنترلم رو هم از دست دادم و بهراد آرومم کرد ، دل تو دلم نبود که مامان و بابا رو ببینم و ازشون عذر خواهی کنم ؛ نا خواسته کلی اذیتشون کرده بودم .

تو اتاق اروین قدم میزدم که بهراد گفت :

_دو دقیقه بشین صدف ، سر گیجه گرفتم به خدا ، هنوز نمی خوای بگی ، چرا دزدیدنت و کیا بودن ؟! 

سر تکون دادم و گفتم :

_ بزار اروین بیدار بشه ، مامان و بابا هم بیان ، با هم توضیح میدیم !

قبل از اینکه مامان اینا برسن پلیس یک بار دیگه برای اظهارات اومد و اینبار مصمم باهاشون رفتم و چیزایی که میدونستم و براشون تعریف کردم .

بعد هم قرار شد شکایت نامه تنظیم کنم ، بعد تموم شدن کارشون ازم تشکر کردن و منتظر موندن تا اروین هم به هوش بیاد و حرف هاش رو بشنون .

چند ثانیه بیش تر از برگشتم به اتاق اروین نگذشته بود که صدای صدف گفتن مامان تو گوشم پیچید ، با اشک و ذوق سمت صدا برگشتم و با مامان و بابام رو به رو شدم ؛ دیگه نتونستم جلوی خودم و بگیرم به سمتشون دوییدم و تو بغلشون جا گرفتم ، چه قدر بهم ریخته بودن ، خستگی روحی و جسمی از سر روشون میبارید ، پشت هم ازشون عذرخواهی می کردم و سر و صورتشون رو میبوسیدم 

ویرایش شده 24 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صدو نود و هشتم 

بعد نیم ساعت رفع دلتنگی بلاخره اروین هم بهوش اومد و بعد اینکه توسط دکتر و پرستار ها چکاب شد ، اول پلیس رو به اتاقش فرستادن ، نیم ساعتی بیرون منتظر بودیم و من از کنار مامان و بابا جم نمی‌کردم؛ پلیس ها که بیرون اومدن ، بلاخره ما تونستیم پیش اروین بریم ، هنوز ازش دلخور بودم ؛ ولی می خواستم حرف هاش رو بشنوم ، یک حسی میگفت زود قضاوتش کردم ، چون به گفته بهراد تو این یک ماه کلی خودش و به اب و آتش زده تا من و پیدا کنه و این فقط از یک ادم عاشق برمیاد ، نه یک دروغ گوی دقل باز !

وقتی داخل شدیم اروین تو سکوت به رو به روش خیره شده بود ، وقتی مامان و بابا رو دید اومد تو جاش جا به جا بشه و بلند بشه که از درد آخش درومد !

بهراد سریع دویید سمتش و کمکش کرد ، بابا هم گفت :

_نمی خواد بلند بشی پسرم ، باید مواظب باشی !

اروین هم که درد می کشید سعی کرد لبخندی روی لبش بشونه .

مامان دست آروین رو تو دست گرفت و گفت :

_هزار بار ازت ممنونم پسرم ، تو صدفم و برگردوندم،  نمیدونم این لطفت رو چه جوری جبران کنم !

اروین لبخندی زد و گفت :

_نگین سهیلا خانوم ، من کاری نکردم ، تازه خودم رو مقصر هم میدونم ، با این حرف ها شرمنده ام نکنید !

مامان با لبخند گفت :

_نزن این حرف رو پسرم ، ما تو این چند وقت دیدیم که چه قدر زحمت کشیدی ، بعدشم که جونت رو برای صدفم به خطر انداختی ، عاقبت به خیر بشی انشالله.

اروین خجول سر به زیر انداخت و گفت :

_شرمنده ام نکنید ، در واقع مقصر اصلی این اتفاق منم و یه عذر خواهی بهتون بدهکارم !

با تعجب به اروین خیره شدم ، چرا خودش رو مقصر میدونست؟!

ویرایش شده 24 تیر توسط bano.z

[زینب چرمگر 1,231]

پارت صد و نود و نهم 

بابا زود تر از همه پرسید :

_چرا خودت و مقصر میدونی پسرم ؟

اروین خجالت زده از هممون رو گرفت و با لحن خجولی گفت :

_راستش برام سخته که بخوام براتون توضیح بدم ، ولی این توضیح رو اول به صدف و بعد هم به شما که جز خوبی ازتون ندیدم بدهکارم !

بعد هم چشم هاش رو بست و نفس عمیقی کشید و ادامه داد :

_من چند سالی هست به خاطر تحصیل و کار اینجام ، البته قصد برگشت دارم و به محض گرفتن فوق برمیگردم ایران ، من دوره لیسانسم و تو برلین گذروندم ، قرار بود فوق ام رو هم همون جا بگیرم که یک روز بابام زنگ زد و گفت دختر یکی از دوست هاش قاچاقی به المان فرار کرده و دنبالشن و ردش رو تو فرانکفورت زدن و ازم خواست ، که برم دنبالش ، چند روزی طول کشید تا پیداش کنم تو کمپ بود و وضع خوبی نداشت ، وقتی باهاش حرف میزدم کلی گریه می کرد و پشیمون بود ، گول یک پسری به اسم پارسا خالقی رو خورده بود و قاچاقی اومده بود .

یکم بهمون زمان داد تا این شک رو رد کنیم ، البته من زیاد شکه نشوده بودم ولی مامان و بابا و کمی هم بهراد متعجب بودن !

مامان به سختی پرسید :

_این فقط یک تشابه اسمی هست دیگه ؟! نه ؟!

پوزخند صدا داری زدم و گفتم :

_نه ! تشابه نیست خود کثافتشه !

این بار هر سه با تعجب به من نگاه کردن و گفتم:

_بعد اروین من توضیح میدم الان می خوام حرف های اروین رو بشنوم ، برام مهمه !

اروین چشماش رو بست و  بعد چند تا نفسی عمیق ادامه داد :

_ چند روزی کلنجار رفتیم برای اینکه از قانون نجاتش بدیم ولی نشد و به خاطر مسائل قانونی مجبور بود با یک نفر که اقامت المان داره ازدواج کنه !

به این جای حرفش که رسید با خجالت و سختی ادامه داد :

_چند روزی با بابام دعوا داشتیم ، دوستش ازش  خواسته بود که من این کار رو انجام بدم ، چون به عجیبی و ادم غریبه اعتمادی نداره ، از بابا خواسته بود ما دو تا به صورت صوری ازدواج کنیم و بعد اینکه کار ها راست و ریست شد به صورت توافق جدا بشیم ، بلاخره بعد یک هفته کلنجار رفتن با بابا راضی شدم به صورت صوری با دایا ازدواج کنم و بعد اینکه از دست قانون خلاص شد ، برش گردونم ایران و جدا بشیم ، تو این مدت هم مجبور شدم به فرانکفورت  انتقالی بگیرم ؛ولی کار ها اون طور که فکر می کردیم پیش نرفت ! بعد اینکه دایا از چنگ قانون فرار کرد و تونست به وسیله اون عقد نامه اقامت بگیره پاشو کرد توی یه کفش که برنمیگرده ایران و می خواد اینجا درس بخونه ؛ باباش هم که به همه دروغ گفته بود که دخترش برای تحصیل رفته المان از خدا خواسته قبول کرد ، منتها یه چیز این وسط می لنگید دایانا حاظر نبود ازم طلاق بگیره و هر روز یک بهونه می‌آورد ؛ من هم چون نمی خواستم بابام و اقای کیان مهر پدر دایا ناراحت بشن ، سعی داشتم خودم مشکل رو حل کنم ، تا اینکه اتفاقی با صدف اشنا شدم !

خجالت زده روش رو برگردوند و گفت :

_دوست داشتم به طور رسمی و تو یه موقعیت بهتر اینو بگم ، اما همیشه بخت با ادم یار نیست !

نفس عمیقی کشید و رو به مامان و بابا گفت :

_من کم کم با شناخت صدف بهش علاقه مند شدم و دایانا هم این رو فهمید ، خونه دایانا تو برج صدف هست و خیلی زود تر از خودم فهمید دارم به صدف علاقه مند میشم و به خاطر همین بد قلقی هاش بیش تر شد