Melikadanayii

شهاب مکثی کرد و با لحنی آروم‎‎‎‎‎‎‎تر و خونسرد گفت: - چیز جدی‎‎‎‎‎‎‎ای نیست، درمورد چندتا از پرونده هاست که قرار بود کنسل بشند؛ اگه خدا بخواد قراره از قاچاق بیرون بیام؛ هم من و هم الکس. با شنیدن حرفی که الان شهاب زد، قلبم از هیجان و شادی لبریز شد، با ذوق و خوش‎‎‎‎‎‎‎‎حالی گفتم: - باورم نمیشه.. .جدی میگی؟ شهاب لبخندی زد و گفت: - معلومه که جدی میگم عزیزم، خودت که می‎‎‎‎‎‎‎‎دونی توی این کاری که ما بودیم نقطه ضعف داشتن برابر بود با مرگ و شکست، ما الان یک خانواده‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ی بزرگی هستیم و بهترین تصمیم این بود که طمع بیشتری نداشته باشیم. نفس عمیقی کشیدم و گفتم: - این بهترین کاری بود که میشد انجام داد. شهاب برای حرفی که می‎‎‎‎‎‎‎‎خواست بزنه یکم دودل بود، سرش رو پائین انداخت و گفت: - در رابطه با کاری که کمال می‎‎‎‎‎‎‎خواست انجام بده من می‎‎‎‎‎‎‎خواستم درس خوبی بهش بدم، اماّ الکس و پدرت بر این باور هستن که مجازاتش رو تو انتخاب کنی. از استرس کف دست‎‎‎‎‎‎‎هام عرق کرد، تمام بدنم سرد شد، بعد از مکث طولانی گفتم: - ببین شهاب، خواهش‎‎‎‎‎‎‎‎می‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنم برات سوءتفاهم نشه عزیزم، اماّ همون جوری که تو اخلاق من رو می‎‎‎‎‎‎‎شناسی باید بهت بگم که هیچ تنبیهی قرار نیست برای کمال در نظر بگیرم، فقط اگر شماهم موافق باشید می‎‎‎‎‎‎‎خواستم باهاش تماس بگیرم و ازش بپرسم چرا قرار بوده از اعتماد من نسبط به خودش سوءاستفاده کنه. شهاب نگاهش رو که به پائین بود بالا آورد و خیره به چشم‎‎‎‎‎‎‎هام نگاه کرد، اخم ریزی بین ابروهاش نشست و با لجبازی گفت: - حالا که به همین آسونی بخشیدیش، پس بهتره که هیچ صحبتی هم بین تون برقرار نشه. با این که دلم می‎‎‎‎‎‎‎خواست به کمال زنگ بزنم و کلی حرف بارش کنم ولی اینبار بر خلاف چیزی که می‎‎‎‎‎‎‎‎خواستم گفتم: - باشه، هرجور که تو صلاح می‎‎‎‎‎‎‎‎دونی. شهاب با نگاه مشکوکی بهم نگاه می‎‎‎‎‎‎‎کرد، با بی اعتمادی گفت: - الان مطمئن باشم باهاش صحبت نمی‎‎‎‎‎‎کنی؟ از این‎‎‎‎‎‎‎که اعتماد شهاب رو نسبط به خودم از دست داده بودم از دست خودم عصبانی شدم، لبخندی گرم نشست روی لبم و با اطمینان خاطر گفتم: - قسم می‎‎‎‎‎‎‎خورم هیچ نوع تماسی باهاش نداشته باشم، خیالت راحت مرد من. شهاب که قانع شده بود لبخندی زد و نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت. - گمان کنم تا یک ساعت دیگه این پسره پدرام برسه عمارت، تا قبل از اومدنش من هم بهتره برم حمام و یک دستی به چهره‎‎‎‎‎‎‎‎م بکشم. - باشه عزیزم برو.

لبخندی محو اومد روی لبم، سرم رو به نشونه‎‎‎‎‎‎‎ی باشه تکون دادم و بدون هیچ حرفی به سمت اتاق شهاب رفتم، در اتاق رو آروم باز کردم، نگاهی گذرا به اتاق تاریک انداختم، شهاب توی اتاق نبود، یک‎‎‎‎‎‎‎تای ابروم بالا رفت و هزار فکر جورواجور اومد توی ذهنم، تمام بدنم گر گرفت و شقیقه‎‎‎‎‎‎‎‎‎م نبض‎‎‎‎‎‎‎‎های ناهماهنگ میزد، با پاهایی بی‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎توان به سمت اتاق خودم رفتم، بغض عجیب غریبی راه گلوم رو بسته بود، از همه بیشتر این حجم از ناراحتیم برام قابل درک نبود، شاید براش کار فوری‎‎‎‎‎‎ای پیش اومده باشه و بدون این‎‎‎‎‎‎که به پدر و الکس اطلاع داده باشه بیرون رفته، در اتاقم رو باز کردم و با دیدن چیزی که می‎‎‎‎‎‎‎دیدم لبخندی از ذوق و اشتیاق اومد روی لبم، بی صدا رفتم توی اتاق و خیلی آروم در رو بستم، پاورچین پاورچین به سمت تخت رفتم و شالم رو از روی سرم برداشتم و گذاشتم روی میز کنار تخت، کنار شهاب دراز کشیدم و در همون تاریکی اتاق که کمی چشمانم بهش عادت کرده بود به چهره‎‎‎‎‎‎‎‎ی مردانه‎‎‎‎‎‎‎‎ی شهابم خیره شدم، این چشم‎‎‎‎‎‎‎های طوفان زده که الان بسته و خواب بودن، من رو بدجوری درون خودش غرق کرده بود، جوری که الان انتهای اون دریای آبی چشم‎‎‎‎‎‎‎هاش بودم، یکم که دقت کردم چیزی رو توی آغوش شهاب دیدم، خیلی آروم نیمه نشسته شدم و خم شدم سمت شهاب، با دیدن پیراهن راحتیم توی آغوشش بغض توی گلوم نشست، این‎‎‎‎‎‎‎بار اشکی که درون چشم‎‎‎‎‎‎‎هام جمع شده بود از غم و ناراحتی نبود بلکه از عشقی پاک و عمیق بود، بوسه‎‎‎‎‎‎‎‎ی آرومی به پیشانیه شهاب زدم و دوباره دراز کشیدم، چشم‎‎‎‎‎‎‎‎های شهاب باز شد و با دیدن من لبخندی اومد روی لبش، با صدایی خواب‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎آلود و دورگه گفت: - خسته نباشی ملکه‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ی من. - ممنونم چشم‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ قشنگم. یک دستش رو بالا آورد و موهام رو نوازش کرد، با مهربونی گفت: - حالت که خدایی نکرده بد نشد عشقم؟ - نه عزیزدوردونه‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎م، خداروشکر بهترم. شهاب نشست و دستش رو دراز کرد کلیدپریز رو کنار تخت بود زد و چراغ اتاق روشن شد، با دیدن موهای آشفته‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ش که چندتا از تارموهاش روی پیشانیش ریخته بود لبخند پهنی اومد روی لبم، با لحنی مهربون گفتم: - اگه دل من یک دشت باشه، تو جوشان‎‎‎‎‎‎‎ترین چشمه‎‎‎‎‎‎‎ی مخفی منی قربونت برم. شهاب با حالتی خاص بهم نگاه کرد، یکم بهم نزدیک‎‎‎‎‎‎‎تر شد و با لحنی لرزون گفت: - خدای من تو یک فرشته‎‎‎‎‎‎‎‎ای؛ انشالله هفته‎‎‎‎‎‎‎‎‎ی دیگه که باهم ازدواج کردیم، تمام تو سهم من میشه برای همیشه. چشم‎‎‎‎‎‎‎‎هام رو بستم و لبخندی زدم، حس سبکی تمام وجودم رو فرا گرفت؛ با یادآوری حرفی که رز بهم زد من هم مثل شهاب روی تخت نشستم و گفتم: - راستی شهاب، مادرت گفت بهت بگم که تمام کارهایی رو که بهش سپرده بودی رو انجام داده غیر از پرونده‎‎‎‎‎‎ی دال. شهاب اخم‎‎‎‎‎‎‎هاش توهم دیگه رفتن و زیرلب با حرص گفت: - حاضرم شرط ببندم پول چندین برابری درخواست کرده و مادرمم قبول نکرده. با کنجکاوی گفتم: - برای چی پول بیشتری درخواست کردن؟

در اتاق ملیکا رو باز کردم و رفتم داخل، به سمت یکی از لباس راحتی‎‎‎‎‎‎‎‎های ملیکا رفتم و یکی‎‎‎‎‎‎‎‎شون رو بداشتم، آروم به سمت بینیم بردم و با تمام قدرتی که توی بدنم بود بو کشیدم، خدای بزرگ قسمت می‎‎‎‎‎‎دم این‎‎‎‎‎‎‎‎‎بار من رو با ملیکا برای کارهای بدم مجازات نکن، به سمت تخت رفتم و دراز کشیدم، پیراهن ملیکا رو توی آغوشم گرفتم و چشم‎‎‎‎‎‎‎‎‎هام رو بستم، خیلی زود حس سبکی وجودم رو فرا گرفت و به خواب رفتم. *** ملیکا بعد از این که فاطیما کل پاساژها و مغازه هارو کلاً گشت و همه‎‎‎‎‎‎‎‎‎ی مارو مجبور به خریدن کلی لباس و انواع و اقسام کیف، کفش، روسری، لوازم آرایش کرد بله‎‎‎‎‎‎‎‎خره رضایت داد ساعت شش عصر به عمارت بگردیم، تازه اگر آنجلا یادآوری نمی‎‎‎‎‎‎کرد که قراره پدرام به عمارت بیاد فکر نکنم تا دوازده شب هم ما به خونه برمی‎‎‎‎‎‎‎گشتیم؛ با پاهایی که از خسته‎‎‎‎‎‎‎گی ذوق ذوق می‎‎‎‎‎‎‎کردن وارد نشیمن شدیم، الکس به همراه پدر جلوی تلوزیون نشسته بودن و داشتن فوتبال تماشا می‎‎‎‎‎‎کردن، هردوی آن‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ها با شنیدن صدای ما که وارد نشیمن شدیم برگشتن و به ما نگاه کردن، الکس خنده‎‎‎‎‎‎‎ای کرد و گفت: - شرط می‎‎‎‎‎‎‎‎بندم همین الان هم فاطیما رو به زور از خرید کردن منصرف کردین. آنجلا آهی کشید و گفت: - پسرم دقیقاً زدی به هدف، به خدا اگه قرار نبود پدرام به عمارت بیاد حالا حالا دست از سر ما برنمی‎‎‎‎‎‎‎‎داشت. فاطیما قهقه‎‎‎‎‎‎‎‎‎ای زد و با لبخندی دندون‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎نما گفت: - خیلی در حق من ظلم کردین، من هنوز کلی خرید داشتم که انجام ندادم. به من اشاره کرد و دوباره گفت: - ملیکا قرار بود یک چندتایی کتاب بگیره که به لطف آنجلا جون نگرفت. با مهربونی گفتم: - اشکالی نداره عزیزم، من یک وقت دیگه هم می‎‎‎‎‎‎‎تونم برم کتاب بگیرم، هرچی باشه تا یکی دو ساعت دیگه قراره آقاپدرام بیاد اینجا و همه‎‎‎‎‎‎‎‎مون باهاش آشنا بشیم. رز با نگرانی رو به الکس و پدرم گفت: - شهاب کجاست؟ الکس با خونسردی گفت: - بعد از یک ساعتی که شما رفتین یکم خسته بود رفت به اتاقش که یکم استراحت کنه. دلم برای دیدن شهاب ضعف رفت، رو به جمع گفتم: - من هم یکم خسته هستم، تا اومدن مهمون‎‎‎‎‎‎‎‎‎مون بهتره یه من هم یکم استراحت کنم. رز لبخند گرمی بهم زد و زیرلب جوری که فقط من بشنوم گفت: - به شهاب بگو کارهایی که بهم سپرده بود رو دقیق انجام دادم، فقط موند پرونده‎‎‎‎‎‎‎ی دال.

شهاب چشم‎‎‎‎‎‎‎‎هاش رو با عصبانیت بست، معلوم بود که داره حرف من رو توی ذهنش سبک سنگین می‎‎‎‎‎‎کنه، خودش بهتر می‎‎‎‎‎‎‎دونست که من بیشتر از هر کسی به خون کمال تشنه‎‎‎‎‎ هستم ولی باید به بعد انتقام هم فکر کرد، پدر نفس عمیقی کشید و با خونسردی گفت: - بهتره تصمیم این کار رو به عهده‎‎‎‎‎‎‎‎ی خود ملیکا بزاریم. شهاب نیشخندی زد و گفت: - حاضرم قسم بخورم ملیکا بدون هیچ معطلی میگه بخشش و تمام. سعی کردم خونسردی‎‎‎‎‎‎‎مو حفظ کنم، نفس عمیقی کشیدم و گفتم: - پس اگر ملیکا بگه بخشش ماهم می‎‎‎‎‎‎‎بخشیم. شهاب معلوم بود براش سخته که از کنار این اتفاق بدون هیچ عکس‎‎‎‎‎‎‎‎‎العملی بگذره ولی اون‎‎‎‎‎‎قدرها هم احمق نبود که به ملیکا استرس وارد کنه، بعد از مکثی طولانی گفت: - باشه، هرجور ملیکا صلاح بدونه. بایادآوری پدرام رو به شهاب کردم و گفتم: - راستش یک زحمتی برات داشتم شهاب. شهاب لبخند کم‎‎‎‎‎‎‎جونی زد و گفت: - چه زحمتی الکس، تو من رو زیاد زیر دین خودت بردی، هرچیزی که باشه برات از ته قلب انجام میدم. لبخندی اومد روی لبم و گفتم: - خواهش می‎‎‎‎‎‎‎‎کنم، کاری نکردم؛ راستش تو در موضوع پیگیری گذشته‎‎‎‎‎‎‎ی آدم‎‎‎‎‎‎‎‎‎ها خیلی بیشتر از من ماهر هستی قبل ازدواج فاطیما با پدرام می‎‎‎‎‎‎‎‎خوام همه چیز رو درموردش بفهمم. شهاب سرش رو به علامت باشه تکون داد و گفت: - فامیلیش چیه؟ - پدرام فاتحی. *** شهاب با بدنی خسته روی تخت دراز کشیدم و به سقف اتاف خیره شدم، تمام کارهای انتقالی و برگذاری شغل جدید رو به اختیار مادرم گذاشته بودم چون خودم اصلاً در شرایطی نیستم که بخوام کارهارو اداره کنم؛ هنوز هم حرف الکس رو که در مورد حال ملیکا گفت رو باور نکردم، صبح سرمیز صبحانه خیلی پکر و رنگ پریده بود، باید خودم پیگیری کنم و با دکتری که ملیکا رو دید صحبتی کنم وگرنه دلم آروم و قرار نداره، سمت راست سرم درد شدیدی گرفت، به خواب احتیاج داشتم ولی بهتر از هر چیزی می‎‎‎‎‎‎دونستم که این چندروز به بودن ملیکا در کنارم عادت کرده بودم و هیچ‎‎‎‎‎‎‎جوره الان خوابم نمی‎‎‎‎‎برد، با فکری که به سرم زد از روی تخت بلند شدم و از اتاق خودم بیرون رفتم.

به همراه شهاب و پدرم به نشیمن رفتیم که من پیشنهاد دادم به اتاق خصوصی بریم چون به هیچ‎‎‎‎‎‎وجه به هیچ‎‎‎‎‎‎‎‎چیزی نمی‎‎‎‎‎‎‎تونستم که اعتماد کنم؛ روی یکی از مبل‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎های تک نفره نشستم، شهاب و پدر هم نشستن که بلافاصله شهاب با نگرانی گفت: - الکس دیروز قبل از این که من به عمارت برسم دکتر درمورد حال ملیکا چی گفت: انتظار همچین سوالی رو از جانب شهاب داشتم، خودم رو برای هر جمله‎‎‎‎‎‎‎ای آماده کرده بودم غیر از حقیقت، اصلاً دلم نمی‎‎‎‎‎‎خواست شهاب باز دست به دیونه‎‎‎‎‎‎بازی بزنه و حالش بد بشه، برای همین با لحنی خونسرد گفتم: - چیز خواستی نگفت، مثل همیشه یکم ضعف کرده بود و افت فشار داشت همین. شهاب یک‎‎‎‎‎‎‎تای ابروش رو بالا انداخت و پوزخندی زد، پدرم با لحنی مشکوکانه گفت: - برای این از دیروز تا الان خودت رو توی اتاق کارت حبس کردی؟ شهاب با شنیدن حرفی که پدرم زد با وحشت بهم نگاه کرد و با لحنی لرزون گفت: - خواهش می‎‎‎‎‎‎‎کنم حقیقت رو بگو الکس. ظاهرم رو حفظ کردم و گفتم: - باور کنید دارم حقیقت رو می‎‎‎‎‎‎‎گم. رو به پدرم کردم و ادامه دادم. - دلیل این که از دیروز توی اتاق کارم بودم این بود که داشتم به چندتا کارها رسیدگی می‎‎‎‎‎‎‎کردم، قرار بر این شد که از کار قاچاق بیرون بیام و داشتم یکم حساب کتاب می‎‎‎‎‎‎‎کردم. شهاب که انگار کمی قانع شده بود با لحنی آروم‎‎‎‎‎‎تر گفت: - خوب راستش من هم چندروزی هست که توی همچین فکری بودم، به نظرم رسید که الان که یک خانواده‎‎‎‎‎‎‎‎ی بزرگی هستیم نقطه ضعف‎‎‎‎‎‎‎های زیادی داریم و این برای دشمن‎‎‎‎‎‎‎‎ها خوراک در دسترسی هست. با اطمینان گفتم: - من هم دقیقاً همین در نظرم بود. پدرم لبخندی زد و گفت: - این بهترین تصمیمی هست که میشد گرفت. شهب که انگار چیزی یادش اومده باشه گفت: - ببخشید محسن‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎جان بین کلامت پریدم، اماّ قبل از هر چیزی این رو بگم من یک‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎نفر این‎‎‎‎‎‎بار از کنار کمال خونسرد گذشت نمی‎‎‎‎‎‎‎کنم این رو گفته باشم. با این‎‎‎‎‎‎‎که حق با شهاب بود اماّ نمی‎‎‎‎‎‎شد این‎‎‎‎‎‎بار ریسک کنم چون حال ملیکا خوب نبود و دوست نداشتم که هیچ تنشی براش به وجود بیاد، برای همین با آرامش و لحنی آروم گفتم: - ببین شهاب تو بهتر از هر کسی می‎‎‎‎‎‎‎دونی که من بیشتر از تو دلم می‎‎‎‎‎‎‎خواد پدر این کمال بی‎‎‎‎‎‎پدر رو در بیارم ولی قبل از هرکاری باید به نتایج اون کارهم فکر کنیم، ما اگر جنگی رو شروع کنیم با اطمینان میگم این جنگ قربانی‎‎‎‎‎‎های زیادی داره و هیچ دلم نمی‎‎‎‎‎‎خواد که یکی از اون قربانی‎‎‎‎‎‎ها ملیکا باشه.

- یک جوری داری بهم نگاه می‎‎‎‎‎‎‎‎‎کنی انگار قراره با نگاهت چیز شومی رو از من دور کنی! لبخند کم‎‎‎‎‎‎‎‎‎جونی زدم و گفتم: - زیاد هم به خودت امیدوار نباش جوجه، بیشتر محو چهره‎‎‎‎‎‎ی خواب‎‎‎‎‎‎‎‎‎آلودت شده بودم. ملیکا پشت چشمی نازک کرد و با حالتی قهرآلود شروع به خوردن صبحانه کرد، شهاب نگاه مشکوکی به چهره‎‎‎‎‎‎‎ی رنگ پریده‎‎‎‎‎‎‎‎م کرد، نگاهم رو ازش دزدیدم و خودم رو سرگرم خوردن صبحانه‎‎‎‎‎م کردم، با صدای پدر سرم رو بالا گرفتم. - میگم الکس پسرم، من و شهاب باهم صحبت کردیم و قرار شد ملیکا به همراه شهاب با ما هفته‎‎‎‎‎‎ی دیگه عقد کنند. لبخند زورکی‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ای روی لبم نشست که بیشتر شبیه به دهن کجی بود، رو به ملیکا و شهاب کردم و گفتم: - این عالیه. فاطیما تک‎‎‎‎‎‎‎سرفه‎‎‎‎‎‎‎‎ای کرد و از روی صندلیش بلند شد، رو به جمع کرد و با لحنی پر از استرس گفت: - الان که همه‎‎‎‎‎‎‎‎‎مون دور هم دیگه جمع شدیم می‎‎‎‎‎‎‎خوام خبر خوبی رو به همه‎‎‎‎‎‎تون بدم. نگاهش رو به من انداخت و لبخند دلنشینی زد، با قدردانی گفت: - اماّ قبل از این که این خبر رو بدم می‎‎‎‎‎‎‎خوام که بدونید، من سالیان سال این زندگیم، در تمام مراحل سختی که پیش‎‎‎‎‎‎‎رو داشتم الکس مثل یک، پدر، برادر و یک دوست درکنارم بود و من خوشبختم رو الان فقط مدیون درک و شعور الکس هستم که با تمام وجودش من رو درک کرد و مورد قضاوت انجام نداد. مکثی کرد و ادامه داد. - ازت ممنونم الکس، این‎‎‎‎‎‎رو بدون تا قطره‎‎‎‎‎‎ی آخر جونم رو مدیون تو هستم. لبخندی زدم و با مربونی گفتم: - همین که تو خوش‎‎‎‎‎‎‎‎‎حال باشی کافیه. فاطیما لبخندی زد و نگاهش رو به جمع انداخت، دستش رو روی شکمش گذاشت و چشم‎‎‎‎‎‎‎هاش رو بست، با صدایی آروم گفت: - قراره یک عضو جدید کوچولو به جمع‎‎‎‎‎‎‎مون اضافه بشه، پدرش تا شب به تهران می‎‎‎‎‎‎رسه و قراره برای آشنایی با شما به عمارت بیاد. ملیکا از شادی جیغی کشید و با سرعت از روی صندلی بلند شد و به طرف فاطیما رفت، هم‎‎‎‎‎‎دیگه رو توی آغوش کشیدند، ملیکا با تن صدای بلندی گفت: - ای‎‎‎‎‎‎جانم، قراره یک نینی کوچولو بیاد بین‎‎‎‎‎‎مون. فاطیما از ملیکا تشکر کرد، رز، مادرم و دافنه هم از روی صندلی بلند شدند و به طرف فاطیما رفتن، یکی یکی اون رو در آغوش گرفتن و ابراز خوش‎‎‎‎‎‎‎‎حالی کردن، مادرم بیشتر از همه فاطیما رو توی اغوش خودش نگه داشت و اصرار داشت که فاطیما هنوز همون دختر کوچولو هست. بعد از کلی ذوق زدن خانوم‎‎‎‎‎‎‎‎ها بابت شنیدن این خبر تصمیم بر این شد که همه‎‎‎‎‎‎‎‎گی برن خرید و گشت و گذار کنند.

*** الکس دوتا تقه به در اتاق کارم خورد و در آروم باز شد، اسماء با یک سینی وارد اتاق شد و با مهربونی گفت: - آقا براتون قهوه با کیک آوردم. لبخند کم‌جونی زدم و بی‌حال زیرلب تشکری کردم، اسماء سینی رو گذاشت روی میز کارم و بدون هیچ حرف دیگه‌ای از اتاق بیرون رفت، فنجون قهوه رو برداشتم و یک جرعه ازش خوردم، از دیروز نتونسته بودم بخوابم، اصلا مگر می‌شد که خوابید، دارم از غم جسم بی‌حال ملیکا نابود می‌شم؛ دیروز وقتی حالش بد شد فوری زنگ زدم به دکتری که آشنای قدیمیم بود و خواهش کردم که خودش رو فوراً برسونه، حال ملیکا رو چک کرد و واسش یک سرم تقویتی زد، اما با یادآوری حرف‌های آخرش مو به تنم سیخ می‌شد. ( الکس داداش، باور کن اصلا دوست ندارم همچین حرفی رو بهتون بزنم اما بهتره که هر لحظه خودتون رو آماده کنید، متاسفانه حال خواهرتون خیلی وخیم هستش و برای هرنوع درمانی دیر شده) بغض سنگینی که داشت گلوم رو از هم می‌پاشید رو با سختی قورت دادم، از دیروز به هیچ‌کس نگفتم که دکتر چه حرفی زده، مخصوصاً شهاب چون اطمینان نمیدم خودش هم حالش بد نشه، از این حالی که توش بودم دارم دیونه می‌شم؛ در اتاق به آرومی باز شد و مادرم اومد داخل، با دیدن چهره‌ی بی‌حال و چشم‌های قرمزم با نگرانی به سمتم اومد و گفت: - پسرم، خواهش می‌کنم بگو چی شده، از دیروز که با دکتر صحبت کردی یک بند خودت رو توی اتاق کارت حبس کردی. لبم رو با زبونم تر کردم و با صدایی گرفته گفتم: - چی می‌خواهی بشنوی مامان؟ مادرم اشک دور چشم‌هاش جمع شد و اومد کنارم ایستاد، دستش رو گذاشت روی شونه‌هام و با لحنی ترسیده و دودل گفت: - التماست می‌کنم بگو که گفته ملیکا حالش خوب میشه. قطره‌ی اشکی روی گونه‌هام سر خوردن، قلبم رو انگار یک نفر توی دست‌هاش گرفته بود و داشت فشار می‌داد، سرم رو پائین انداختم، حرفی برای گفتن نداشتم، اصلاً چی می‌تونستم بگم، می‌گفتم من دوسال پیش از مریضیه ملیکا مطلع شدم و هیچ اقدامی نکردم و باعث حال وخیمش شدم، هیچکسی جزع خود من مقصر نیست، خدایا دارم خفه میشم به بزرگیت قسمت می‌دم یک‌کاری کن؛ مادرم سکوت من رو که دید من رو یکم تکون داد و با صدای نسبتاً بلندی گفت: - الکس جواب من رو بده، دارم دیونه میشم. نفس عمیقی کشیدم و مشت محکمی روی میز زدم، با عصبانیت بلند شدم و با آخرین توانم فریاد زدم. - چی می‌خواهی بدونی مامان؟ مکثی کردم و با لحنی که از غم لرزید گفتم: - دکتر گفت خودتون رو برای هر اتفاقی آماده کنید. *** با اصرار مادرم به سالن غذاخوری رفتم و نشستم سر میز، به هیچ‌وجه حال و حوصله هیچ‌کس و هیچ‌چیزی رو نداشتم و نمی‌خواستم که از اتاقم بیرون بیام، اما مادرم مدام گفت نباید چیزی به روی خودم بیارم که شهاب و ملیکا متوجه چیزی بشند، نگاهی گذرا به بقیه انداختم، دافنه با دیدن حال زارم لبخند مهربونی زد و سوالی نگاهم کرد، زیرلب خیلی آروم گفتم: - بعداً راجبش صحبت می‌کنیم. نگاهم رو از روی دافنه برداشتم و به پدرم نگاه کردم، تمام سعی‌مو کردم تا حداقل خونسردی مو حفظ کنم. - ملیکا و شهاب هنوز بیدار نشدن؟ پدر لبخند گرمی زد و گفت: - قبل از اومدنم، بهشون سر زدم، الان‌هاست که بیان. با صدای ملیکا سرم چرخید سمت ورودی سالن. - به‌به خانواده‌ صبح همه‌گی بخیر. یکم برای خودم آب ریختم و چندجرعه خوردم تا یکم از سنگینیه بغض لعنتیم کم بشه، لبخند‌کم جونی زدم و گفتم: - صبح‌ توهم بخیر جوجه، حالت بهتره؟ پشت‌سر ملیکا شهاب هم با قدم‌های آروم وارد سالن شد و باهم به سمت میز غذاخوری اومدن، مادرم، رز، دافنه و فاطیما از دیدن ملیکا لبخندی زدن و با دیدنش ابراز خوش‌حالی کردن، ملیکا تشکری از همه کرد و به همراه شهاب روی صندلی نشستند، ملیکا که نگاه خیره‌ی من رو به خودش دید، لبخند دندون نمایی زد و گفت:

با تابیدن نور خورشید توی صورتم چشم‌هام رو باز کردم، تمام بدنم بی‌حس بود، نگاهی گذرا به اتاقم انداختم، شهاب کنارم دراز کشیده بود و غرق در خواب بود، با دیدن صورت مردونه‌ی شهاب لبخندی اومد روی لبم، اما لبخندم دوامی نیاورد و خیلی زود از صورتم پاک شد، با یادآوری اتفاق‌ها ظربان قلبم بالا رفت، خدایا من چه حماقتی کرده بودم، باید در اولین فرصت با کمال تماس بگیرم و حساب‌شو کف دست‌هاش بزارم، خیلی آروم بدون‌ این‌که شهاب رو بیدار کنم توی تخت نیمه‌نشسته شدم، محو چهره‌ی شهابم شدم، تک‌تک خطوط‌های صورتش رو برانداز کردم، یک‌حسی درونم رو قلقلک می‌داد که دستم رو دراز کنم و موهاشو نوازش کنم ولی مانع حس درونم شدم و بهتره بزارم که استراحت کنه، این‌طور که معلومه وقتی من توی آغوش الکس بی‌هوش شدم، حال بدم رو به شهاب اطلاع دادن و اون‌هم دلش نیومده که من رو توی این حال تنها بزاره، حس شرمندگی تک‌تک سلول‌های بدنم رو مثل پیچیک‌های گل گوشت‌هار در بر گرفته بود و داشت وجودم رو درون خودش می‌بلعید؛ گذشتن گذر زمان رو نفهمیدم چه‌طوری گذشت؛ شهاب چشم‌هاش رو باز کرد و با دیدن من که نیمه نشسته بودم، با عجله نشست و با نگرانی و لحنی ترسیده گفت: - حالت خوبه ملیکا؟ لبخندی مهربون اومد روی لبم، با عشق گفتم: - وقتی تو کنارم هستی مگه میشه حالم بد باشه، مورفین‌من. لبخند کم‌رنگی نشست گوشه‌ی لبش، سرش رو انداخت پائین و گفت: - وقتی مادرم باهام تماس گرفت، گفت حالت مساعد نیست نزدیک بود همون لحظه پشت فرمون سکته کنم. تک‌خنده‌ای کردم و دستم رو بردم بالا و گونه‌شو نوازش کردم. - من بدون تو لحظه‌ای نمی‌تونم نفس بکشم وقتی الکس گفت رفتی، قسم می‌خورم برای یک لحظه روحم از تنم جدا شد. شهاب نگاهش رو به چشم‌هام دوخت، مردمک چشم‌هاش از غم و ناراحتی بزرگ شده بودن، لبخند غمگینی اومد روی لبم و دوباره گفتم: - وقتی با این نگاه طوفان زده‌ات نگاهم می‌کنی دلم می‌خواد همین‌جا توی آغوشت محو بشم، اصلاً می‌دونی چیه آقا شهاب، تو حق نداری به هیچ‌وجه من رو دیگه تنها بزاری! مکثی کردم و گفتم: - مفهوم شد؟ شهاب قهقه‌ای زد و گونه‌م رو محکم کشید، با مهربونی گفت: - یک نفر هست که من دیوانه‌ی نگاهش شده‌ام، عاشق و شیفته‌ی چشم سیاهش شده‌ام، لرزه‌ی دست و دلم، هرتپش قلبم از اوست، محو لبخند بر آن صورت ماهش شده‌‌ام. از این همه عشق و محبتی که شهاب نسبت به من داشت بیشتر از قبل عذاب‌وجدان توی وجودم ریشه کرد، بغض تلخی نشست توی گلوم، اشک چشم‌هام رو پر کرد، نگاهم رو از شهاب دزدیدم و به دکمه‌های پیراهنش نگاه کردم، با لحنی گرفته گفتم: - بابت کاری که کردم واقعا از ته دلم ازت معذرت می‌خوام. مثل این‌که بدجوری نمک پاشیدم روی زخم شهاب چون تازه یادش اومد و با لحنی تند و عصبانی گفت: - فقط می‌خوام یک چیزی رو بدونم، چی پیش خودت فکر کردی، آخه لامصب تو با خودت نگفتی این‌جوری اگر من بفهمم قضیه از اینی که هست بدتر میشه؟ آب دهنم رو قورت دادم و گفتم: - می‌دونم هرچی که بگی حق داری، الکس همه‌چی رو برام تعریف کرد، باور کن خودمم می‌دونم کارم یک حماقت محض بود. شهاب برای حرفی که می‌خواست بزنه یکم دودل بود. - فقط بهم بگو چی باعث شد برای دیدن کمال به من دروغ بگی؟ سرم رو آروم بالا گرفتم و به چشم‌هاش نگاه کردم، مثل دریای طوفان زده که تمام کشتی‌ها درونش غرق شدن داشت بهم نگاه می‌کرد، با صدای آرومی گفتم: - چون ازت می‌ترسیدم.

الکس اومد کنارم روی تخت نشست، دستم رو توی دستش گرفت و آروم نوازش کرد، از خشم و عصبانیت چندلحظه پیش توی چشم‌هاش خبری نبود، به‌جاش داشت با نگرانی بهم نگاه می‌کرد، از تصور این‌که شهاب ترکم کرده قطره‌ی اشکی روی گونه‌م پایین چکید، با بغض گفتم: - شهاب من رو ترک کرد، بازم منو تنها گذاشت؟ الکس من رو توی آغوش خودش کشید و موهام رو نوازش کرد با مهربونی گفت: - نگران نباش جیگر‌گوشم، شهاب ترکت نکرده فقط خیلی عصبانی بود نمی‌خواست خدایی نکرده دلت رو بشکنه برای همین با من تماس گرفت و گفت چندروزی رو میره شمال تا یکم آروم بشه. بی‌صدا گریستم، روحم انگار داشت از بدنم جدا می‌شد، حالم دست خودم نبود، چه‌طور همچین حماقتی رو انجام دادم، لعنت به من از اولش می‌دونستم اگه شهاب متوجه‌ی دروغم بشه عصبانی میشه، با صدای ناراحت الکس به خودم اومدم: - چرا بهش دروغ گفتی ملیکا؟ آروم از بغلش بیرون اومدم و به چشم‌های آبی الکس نگاه کردم، با شرمنده‌گی گفتم: - الکس باور کن از اولش دروغ نگفتم. الکس چشم‌هاشو باریک کرد و کنجکاو پرسید. - از اولش واسم تعریف کن بدون هیج دروغی. همه‌چیز رو مو به مو واسه الکس تعریف کردم و دلیلمم برای این‌که چرا از دقیقه‌ی آخر به شهاب دروغ گفتم رو هم توضیح دادم، الکس نیشخندی زد و گفت: - از اونی که فکر می‌کردم آب زیرکاه‌تره، پسره‌ی موزی. یک‌تای ابروم رو بالا انداختم و گفتم: - راستی الکس منظورت از این‌که توی نشیمن گفتی قرار بوده یک‌کاری رو انجام بده چی بوده؟ الکس مکثی کرد و گفت: - شهاب به من درمورد ملاقات تو و کمال گفته بود، من هم با مادرم صحبت کردم و بهش گفتم که تمام سیگنال‌های گوشی و لپ‌تاپ‌هاشو هک کنه، مادرم خیلی زود متوجه شد از تماس‌های کمال که از این قراره موقعیت رو بسنجه و تورو بدزده، من هم خیلی زود با شهاب تماس گرفتم و اون خودش رو با سرعت به تو رسوند، از اون‌طرف من با فرودگاه تماس گرفتم و اطلاع دادم که اگر کمال به غیر از مادرش هرکس دیگه‌ای رو سوار هواپیما کرد به من خیلی زود اطلاع بدن. با تعجب و حیرت به الکس نگاه کردم، با اطمینان خاطر گفتم: - الکس من حاضرم قسم بخورم کمال اصلا قصد همچین کاری رو نداشته چون فکر می‌کرد من قراره با شهاب به خونه‌ی پدرم برم. الکس پوزخندی زد و گفت: - گوشی شهاب رو هک کرده بود و متوجه شده بوده که شهاب پیش تو نیست و تو به همراه پدرت به خونه رفتی، مادرم طی این‌که تماس تلفنی کمال رو هک کرده بود متوجه شد. تمام تنم از حماقتی که کرده بودم گر گرفت، هرچی هم که خودم رو لعنت کنم باز کمه، اماّ کاری که کرده بودم و نمی‌شد به عقب برگردم؛ دردی که توی قفسه‌ی سینه‌م بود داشت بدتر می‌شد و نفس کشیدن برام داشت هرلحظه دشوار‌تر می‌شد، الکس انگار متوجه‌ی حالم شد چون با نگرانی گفت: - ملیکا، حالت خوبه؟ با سختی گفتم: - خوبم. الکس از روی تخت بلند شد و از روی میزعسلی که روش پارچ آب و یک لیوان قرار داشت یکم آب ریخت و لیوان رو گرفت سمتم، با دست‌هایی که هیچ جونی توش نبود لیوان رو با هزار زحمت از الکس گرفتم و چند جرعه خوردم. با بغضی که داشت هرلحظه بیشتر و بیشتر خفه‌م می‌کرد گفتم: - الکس، خواهش‌میکنم به شهاب بگو برگرده. الکس دوباره کنارم نشست و شروع به صحبت کردن کرد، اماّ من هیچی از حرف‌هاش رو نمی‌فهمیدم، گوش‌هام داغ کرده بودن و پشت‌سرم شروع کرد به نبض زدن، چشم‌هام سیاهی رفتن و توی آغوش الکس از هوش رفتم.

نفس حبس شده‌ام رو بیرون دادم و با شرمنده‌گی به کمال نگاه کردم، بغضم رو قورت دادم و گفتم: - نمی‌خواستم که این‌جوری بشه متاسفم. کمال لبخند مهربونی زد و اومد کنارم روی مبل نشست، با لحنی ملایم گفت: - فدای سرت عسل‌نبات، شهابه دیگه کاری نمیشه کرد. از این حجم از درک و شعور کمال لبخندی اومد روی لبم، پدر هم اومد روی یکی از مبل‌ها نشست و رو به کمال با احترام گفت: - برای این اتفاق متاسفم. کمال رو به پدرم لبخندی زد و گفت: - اگه پای ملیکا وسط نبود می‌دونستم چه‌طوری باید از خجالت شهاب در بیام اماّ به ملیکا قول دادم که هر اتفاقی هم که بیافته خطای از طرف من سر نزنه. پدر لبخندی زد و چیزی نگفت، کمال نگاهی به ساعتش انداخت و رو به من کرد و گفت: - من دیگه باید برم عزیزم داره دیرم میشه. *** دوساعتی از رفتن کمال می‌گذشت، چندباری با شهاب تماس گرفتم ولی گوشی‌شو خاموش کرده بود، از استرس کف دست‌هام عرق کرده بودن و پاهام گزگز می‌کردن، رو به پدرم با نگرانی گفتم: - به نظرت من رو می‌بخشه؟ پدر دوتا بوقی زد و بلافاصله در عمارت الکس باز شد، رو به من لبخند گرم و مهربونی زد و گفت: - الان رو یکم بهش حق بده دخترم ولی شهابی رو که من می‌شناسم فکر نکنم طاقت قهر با تو رو داشته باشه. با یادآوری الکس قلبم تندتر زد، فقط همین کم بود الکس این قضیه رو بفهمه، دیگه باید خودم قبر خودم رو با دست‌هام می‌کندم، پدر ماشین رو پارک کرد و باهم از ماشین پیاده شدیم، توی دلم داشتم صلوات می‌فرستادم که شهاب آقایی کرده باشه و چیزی به الکس نگفته باشه؛ پشت سر پدرم وارد نشیمن شدم، الکس به همراه آنجلا و رز توی نشیمن بود، تا چشمش به من افتاد از روی مبل بلند شد و اومد سمتم، صورتش از عصبانیت کبود شده بود، با صدای دورگه و عصبانی گفت: - وای به حالت ملیکا. بازوم رو گرفت توی دستش که پدرم با عصبانیت رو به الکس گفت: - هیج‌کدوم تون حق ندارید ملیکا رو سرزنش کنید. الکس که از خشم می‌لرزید گفت: - چی، نباید سرزنش کنم، هیچ می‌فهمید چیکار کردید؟ مکثی کرد و فریاد زد. - هیچ می‌دونید این پسره‌ی احمق که شما دوتا بهش اعتماد داشتید قرار بوده چیکار کنه؟ پدر خونسرد شونه‌شو بالا انداخت و گفت: - برام مهم نیست چیکار می‌خواسته انجام بده. نفس عمیقی کشید و ادامه داد: - و اینم بگم هیچ‌کس حقی نداره دخترم رو اذیت کنه گفته باشم. الکس که متوجه‌ی حال دگرگونم شد یکم آروم‌تر شد و با لحنی که کمی ملایم شده بود رو به پدر گفت: - قسم می‌خورم نمی‌خوام که ملیکا رو سرزنش کنم فقط قصد دارم باهاش یکم خصوصی صحبت کنم همین. با صدایی که به‌زور خودم می‌شنیدم گفتم: - بهتره بریم اتاق من. پدرم زیرلب گفت: - باشه اماّ وای به حالت اگه حالش بد بشه. الکس سرش رو تکون داد، به همراه الکس رفتیم سمت اتاقم، در اتاق رو باز کردم و رفتم داخل، بی‌حال و با بدنی سست نشستم روی تخت و به الکس نگاه کردم که بدون مقدمه و با بی‌رحمی گفت: - قبل از هرچیزی اینو بهت بگم که شهاب رفت. از شنیدن حرفی که الکس زد قلبم هری ریخت، تپش قلبم بالا رفت و درد وحشت‌ناکی توی سینه‌ام پیچید، با ناباوری گفتم: - چی، کجا رفت؟

آب دهنم رو قورت دادم و با صدایی که خودم‌هم به‌زور می‌شنیدم گفتم: - باشه می‌شینم، اماّ قول بده آروم باشی. شهاب چشم‌هاش رو بست و نفس عمیقی کشید، دست‌هاش که دور صورت من قاب بود رو پائین اورد و یکی از دست‌هاشو توی موهاش فرو کرد، خدایا یعنی از این بهتر نمی‌شد الان من چه‌طوری از دل شهاب دربیارم؛ کمال تک‌سرفه‌ای کرد و با نگرانی رو به من کرد و گفت: - ملیکا رنگ از صورتت پریده. با دستش به مبل اشاره کرد و با مهربونی گفت: - بهتره که بشینی عزیزم. شهاب نوچی کرد و پوزخندی زد زیر لب فحشی نثار کمال کرد و با خشم و نفرت زیرچشمی به کمال نگاه کرد، برای این‌که هردوی اون‌ها رو از صدا نیارم با قدم‌های لرزون به سمت مبل‌دونفره‌ای رفتم و نشستم، شهاب رو کرد سمت کمال و تا خواست که حرفی بزنه قامت پدرم از پله‌ها پائین اومد و با عصبانیت گفت: - اینجا چه‌خبره؟ کمال با دیدن پدرم لبخند گرمی زد و به سمت پدرم رفت، پدر که از دیدن کمال زیاد خوشنود نشده بود ولی چیزی به روی خودش نیاورد و به سمت کمال رفت، کمال دستش رو آورد بالا و رو به پدر گفت: - سلام از دیدن‌تون خوش‌حالم آقا‌محسن. پدرم لبخند کم‌رنگی زد و با اکراه با کمال دست داد، زیرلب گفت: -ممنونم. پدرم رو به شهاب کرد و یک‌تای ابروش رو انداخت بالا، با ملایمت گفت: - چیزی شده، میشه بپرسم چرا خونه رو گذاشتید رو سرتون؟ شهاب که تا الان هم به‌زور جلوی خودش رو گرفته بود با دست به کمال اشاره کرد و با صدایی که از خشم می‌لرزید گفت: - من هیچ علاقه‌ای به این‌که همسرم با این آقا قرار ملاقات اون‌هم دور از چشم من گذاشتن ندارم. کمال پوزخندی زد و با طعنه زیرلب گفت: - باعث بدبختی و رنج‌عذاب ملیکا شده و تازه هنوز هم طلبکاره! از دست تو کمال، بد حرفی زدی شهاب الان‌هاست که خون جلو چشم‌شو بگیره خونه‌رو، روی سرت خراب می‌کنه، حدسم درست از آب دراومد، شهاب با قدم‌های بلند و سریع خودش رو به کمال رسوند و مشت محکمی توی گونه‌ش زد، پدرم خیلی زود به خودش اومد و بین کمال و شهاب قرار گرفت، رو به شهاب کرد و با عصبانیت غرید. - حق نداری تصمیم من رو زیر سوال ببری شهاب، بهتره بری توی حیاط تا آروم بشی. کمال دستش رو بالا آورد و خون گوشه‌ی لبش رو پاک کرد، شهاب با حیرت گفت: - کدوم تصمیم پدرجان؟ پدرم سینه‌شو سپهر کرد و با خونسردی گفت: - من از ملیکا خواستم با کمال امروز تنهایی ملاقات داشته باشند، بهتره توهم با این موضوع که بردیا و ملیکا باهم پسردایی و دختر عمه هستن کنار بیای پسرم. دست‌های شهاب مشت شدن، چند دقیقه توی همون حالت موند و خیلی سریع بدون این‌که چیزی بگه از خونه رفت بیرون و در حیاط با صدای بدی بسته شد.

دست کمال که روی پاهاش بودن مشت شدن، لبخند زورکی‎‎‎‎‎‎‎ای زد و گفت: - اذیتت که نمی‎‎‎‎‎کنه؟ نفس عمیقی کشید و ادامه داد. - منظورم اینه، قدر تو می‎‎‎‎‎دونه؟ با لحنی آسوده‎‎‎‎‎‎خاطر گفتم: - خیالت راحت کمال، شهاب من رو از هرکسی بیشتر دوست داره؛ خوب یک‎‎‎‎‎‎جورای من رو بیشتر از حد معمول دوست داره. لبخندی اومد روی لبش و گفت: - امیدوارم خوشبخت بشی، قلب مهربونت لیاقت خوش‎‎‎‎‎‎بختی رو داره. تا اومدم حرف بزنم زنگ آیفون به صدا در اومد، قلبم هری ریخت و با ترس به سمت آیفون رفتم، قبل از این‎‎‎‎‎که در رو باز کنم رو به کمال گفتم: - خواهش می‎‎‎‎‎‎کنم برو توی اتاق من، اگر شهاب باشه دردسر میشه. کمال با خونسردی گفت: - من جایی نمیرم و ترسی از شهاب هم ندارم. پوفی کردم و با اکراه کلید آیفون رو فشار دادم، در حیاط به شدت باز شد و شهاب با عجله به داخل حیاط اومد و با عصبانیت فریاد زد. - ملیکا. آب دهنم رو قورت دادم و در نشیمن رو باز کردم، خداخدا کردم قبل از دعوای این دونفر پدرم متوجه شده باشه و بیاد، با ترس به شهاب نگاه کردم که از عصبانیت کبود شده بود و داشت می‎‎‎‎‎اومد سمتم؛ با تته‎‎‎‎‎پته گفتم: - شهاب همه‎‎‎‎‎‎چیز رو توضیح میدم، خواهش‎‎‎‎‎میکنم آروم باش. شهاب بدون‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎این که به من توجه‎‎‎‎‎ای داشته باشه، آروم من رو کنار زد و به داخل اومد، رو به کمال با صدایی که از خشم می‎‎‎‎‎لرزید گفت: - پسره‎‎‎‎‎ی وقیح، چه‎‎‎‎‎طور جرات کردی در کمال خونسردی به دیدن ملیکا بیای؟ کمال در کمال آرامش از روی مبل بلند شد و خونسرد گفت: - نمی‎‎‎‎‎دونستم باید از جناب‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎عالی اجازه بگیرم. قبل از این‎‎‎‎‎که شهاب به کمال نزدیک بشه خودم رو بین‎‎‎‎‎شون انداختم و رو به شهاب گفتم: - شهاب، لطفاً آروم باش، خواهش‎‎‎‎‎می‎‎‎‎‎کنم. قلبم از ترس به کندی می‎‎‎‎‎زد، چشم‎‎‎‎‎هام یک‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎لحظه هیچ‎‎‎‎‎جای رو ندید، کمال با عصبانیت به شهاب تشر زد و گفت: - تو چه‎‎‎‎‎طور آدمی هستی، نمی‎‎‎‎‎بینی رنگ از صورت ملیکا پریده؟ به من اشاره کرد و گفت: - کوری؛ نمی‎‎‎‎‎بینی داره از ترس سکته می‎‎‎‎‎‎‎‎کنه؟ شهاب نگاهش رو از کمال برداشت و نگران به من نگاه کرد، با ترس بهم خیره شد، دست‎‎‎‎‎‎هاشو آورد بالا و صورتم رو قاب گرفت، با مهربونی گفت: - باشه ستاره‎‎‎‎‎‎ی‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎شبم، من آرومم. مکثی کرد و گفت: - بهتره یکم بشینی تا رنگ به صورتت بیاد قربونت برم.

پنج دقیقه‎‎‎‎‎‎ای از رفتن پدر به اتاق می‎‎‎‎‎‎گذشت که صدای آیفون اومد، با عجله بلند شدم و با دکمه‎‎‎‎‎‎ی آیفون رو حیاط رو باز کردم، از پنجره‎‎‎‎‎‎‎ی نشیمن نگاه انداختم که کمال با یک دسته‎‎‎‎‎‎‎گلرز صورتی داشت به سمت نشیمن می‎‎‎‎‎اومد، به سمت در نشیمن رفتم و در رو باز کردم، کمال با دیدنم لبخند گرم و مهربونی زد و گفت: - خوش‎‎‎‎‎‎حالم که می‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎بینمت عسل‎‎‎‎‎نباتم. لبخندی زدم، دستم رو دراز کردم و دسته‎‎‎‎‎گل رو از کمال گرفتم، با مهربونی گفتم: - خوش‎‎‎‎‎اومدی، منم از دیدنت خوش‎‎‎‎‎‎حالم. به داخل خونه اشاره کردم و دوباره گفتم: - بیا داخل، راحت باش به‎‎‎‎‎جای شهاب پدرم داخل اتاقه. کمال گل رو به دستم داد و با قدم‎‎‎‎‎های آروم اومد توی نشیمن، خنده‎‎‎‎‎‎ای کرد و گفت: - حاضرم شرط ببندم تو بهش نگفتی که قراره امروز هم‎‎‎‎‎دیگه رو ببینیم. از خجالت گونه‎‎‎‎‎هام گر گرفت و با صدای آرومی گفتم: - این‎‎‎‎‎طور بهتره، خدامی‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎دونه اگر شهاب می‎‎‎‎‎‎اومد چه بلای سر هردوی شما می‎‎‎‎‎‎‎‎‎اومد. کمال خیلی صمیمی روی یکی از مبل‎‎‎‎‎ها نشست و نگاهی گذرا به فضای نشیمن انداخت. - خونه‎‎‎‎‎ی خیلی دنج و قشنگیه. - آره، من عاشق خونه‎‎‎‎‎ی پدرم هستم. قبل از این‎‎‎‎‎که کمال چیزی بگه دوباره گفتم: - چی میل داری؟ کمال لبخندی زد و با قاطعیت گفت: - باور کن چیزی میل ندارم. به مبل اشاره کرد و دوباره گفت: - بهتره بشینی، هرچی باشه زیاد وقت نداریم. نگاهی به ساعت توی دستش کرد و گفت: - سه‎‎‎‎‎‎ساعت دیگه پرواز دارم، زیاد وقت ندارم که بمونم. به سمت مبل رفتم و نشستم، به استایل کمال نگاهی انداختم، پیراهن آستین بلند قهوه‎‎‎‎‎‎‎ای که جنس کتان داشت تنش کرده بود با شلوار کتان مشکی، موهاش رو حالت خیلی ساده‎‎‎‎‎‎ای داده بود و مثل گذشته یکم ته‎‎‎‎‎‎ریش داشت؛ تک‎‎‎‎‎سرفه‎‎‎‎‎ای کرد و گفت: - حالت چه‎‎‎‎‎طوره؟ - خوبم، قلبم همون‎‎‎‎‎‎جوریه، گاهی خوبه و گاهی خیلی درد می‎‎‎‎‎‎گیره. کمال مکثی کرد و گفت: - شهاب چی، تصمیم داری چیکار کنی؟ لبخندی زدم و با ملایمت گفتم: - هفته‎‎‎‎‎‎ی دیگه ازدواج می‎‎‎‎‎کنیم.

- می‎‎‎‎‎‎‎خوای از بقیه پنهان کنی؟ مکثی کردم ولی بلافاصله گفتم: - هر تصمیمی که بگیری این‎‎‎‎‎‎‎‎رو بدون من پشت‎‎‎‎‎‎تو هستم. فاطیما لبخندی زد و گفت: - از این‎‎‎‎‎که عصبانی نشدی و بهم پشت نکردی واقعاً ممنونم الکس؛ باور کن از همه بیشتر از خشم تو بود که ترسیده بودم. صداش لرزید و با بغض ادامه داد. - برعکس تصورات من مثل یک کوه پشتم بودی و ازم حمایت کردی، نزاشتی که حماقت کنم دستش رو روی شکمش گذاشت و آروم نوازش کرد. - و بچه‎‎‎‎‎‎‎مو از بین ببرم، تو بهم معرفت و مردونگی رو امروز به صورت خیلی واضح نشون دادی. لبخندی گرم و مهربون اومد روی لبم. - از وقتی که خیلی کوچیک بودی خودم بزرگت کردم، نه مثل خواهر، بلکه برام مثل دختر خودم می‎‎‎‎‎‎مونی کوچولو. خنده‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ی آرومی کرد و گفت: - سرمیز شام وقتی همه بودن اعلام میکنم که قراره یک کوچولو به عضو خانوادمون اضافه بشه. *** ملیکا از همون صبح استرس بدی افتاده بود توی جونم، از ترس این‎‎‎‎‎که شهاب متوجه بشه و من رو نبخشه داشتم دیونه می‎‎‎‎‎شدم، خدای من این فکر احمقانه از کجای سرم اومد که پنهانی به دیدار کمال بیام، پدر که متوجه‎‎‎‎‎‎‎ی استرسم شده بود با مهربونی گفت: - لازم نیست نگران باشی دخترم، اگرم خدایی نکرده شهاب فهمید خودم باهاش صحبت می‎‎‎‎‎کنم و بهش میگم که خودم کمال و تمام حواسم بوده. - باور کن بابا اگر بفهمه توی صورتم نگاه نمیکنه. پدر خنده‎‎‎‎‎‎ای کرد و گفت: - آنقدر به خودت استرس وارد نکن، عزیزک بابا. پدر جلوی حیاط خونه پارک کرد و باهم پیاده شدیم، پدر قفل در حیاط رو باز کرد و منتظر موند تا من اول وارد بشم، زیرلب تشکری کردم و وارد حیاط خونه شدم، اون‎‎‎‎‎قدری حجم استرس توی وجودم زیاد بود که بدون توجه کردن به حیاط و خونه خیلی زود عرض حیاط رو طی کردم و رفتم داخل نشیمن، به ساعت توی دستم نگاهی انداختم، ده‎‎‎‎‎‎دقیقه به پنج عصر بود و الان‎‎‎‎‎ها بود که کمال برسه، بابی‎‎‎‎‎حالی نشستم روی یکی از مبل‎‎‎‎‎ها و به پدرم نگاه کردم که با مهربونی گفت: - من میرم توی اتاقم، بهتره چشمم بهش نیافته چون اطمینان نمیدم که یک سیلی بهش نزنم. با شرمندگی گفتم: - ممنونم که روم رو زمین ننداختی بابا. پدر لبخندی زد و از نشیمن بیرون رفت.

پدرام که انگار تعجب کرده بود خیلی زود و با نگرانی گفت: - تویی فاطیما، معلوم هست تو کجایی، پس چرا هرچی باهات تماس می‎‎‎‎‎گرفتم و ایمیل می‎‎‎‎‎‎زدم جوابم رو نمی‎‎‎‎‎‎دادی؟ فاطیما آب دهنش رو قورت داد و گفت: - یکم کار برام پیش اومد و چند وقتی هست اومدم ایران. پدرام با مهربونی گفت: - حالت خوبه، چرا انقدر صدات گرفته‎‎‎‎‎‎ست؟ فاطیما نگاهی گذرا به من انداخت ولی خیلی زود نگاهش رو از من گرفت و به از پنجره به بیرون خیره شد، فاطیما با دودلی گفت: - پدرام. - جانم عزیزم، چی شده، داری نگرانم می‎‎‎‎‎‎کنی؟ - حاضری به خاطر من مسلمون بشی؟ پدرام تک‎‎‎‎‎خنده‎‎‎‎‎‎ای کرد و گفت: - یادمه بهم گفتی دین من باعث نمیشه تو دیدگاه دیگه‎‎‎‎‎‎‎ای به من داشته باشی! دست آزاد فاطیما که روی پاهاش بود مشت شد، با لحنی که سعی داشت خونسرد و آروم جلوه بده گفت: - جوابم رو ندادی پدرام، حاضری مسلمون بشی؟ پدرام مکثی کرد و با مهربونی گفت: - اون‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎قدری دوستت دارم که بخوام هرکاری برات انجام بدم، خوب راستش مسلمون شدن هم خیلی فکر خوبیه. لبخندی اومد روی لبم، هنوز ندیده از این پسره خوشم اومد، این‎‎‎‎‎‎طور که معلومه واقعاً مرده، فاطیما لبخند دلنشینی زد و آروم گفت: - من ازت باردارم پدرام. پدرام قهقه‎‎‎‎‎‎‎ای زد و با ذوق گفت: - چی، یعنی دارم بابا میشم، وای خدای من، باورم نمیشه. - سه روز پیش متوجه شدم که باردارم، خوب راستش همین امروز تصمیم داشتم بچه رو سقط کنم. پدرام با ناراحتی گفت: - اگه بچه رو سقط می‎‎‎‎‎کردی هیچ‎‎‎‎‎وقت نمی‎‎‎‎‎بخشیدمت فاطیما، اماّ چرا؟ - چون فکر نمی‎‎‎‎‎‎کردم که خوش‎‎‎‎‎حال بشی و قبول کنی که مسلمون بشی. *** ماشین رو توی حیاط پارک کردم و با مهربونی رو به فاطیما گفتم: - دوست داری چیکار کنی؟ با کنجکاوی گفت: - درمورد چی؟

دقیقاً همون بلایی سر فاطیما اومد که سر مادرم و پدرم اومده بود، با این تفاوت که این‎‎‎‎‎‎بار جایگاه عوض شده بودن، دستی به موهام کشیدم و کلافه از روی مبل بلند شدم، دستم رو دراز کردم و با مهربونی گفتم: - فعلاً از این جهنم بریم بیرون، بعداً راجبش صحبت می‎‎‎‎‎‎کنیم. فاطیما دستم روگرفت و از روی مبل بلند شد، بدون این‎‎‎‎‎که به کسی رفتن‎‎‎‎‎مون رو اطلاع بدیم خیلی سریع از مطب قلابی بیرون اومدیم و سوار ماشین من شدیم، فاطیما تک‎‎‎‎‎سرفه‎‎‎‎‎‎ای کرد و به ماشین خودش که یکم اون‎‎‎‎‎‎ور تر پارک بود اشاره کرد و گفت: - ماشین من چی میشه؟ - یکی از بچه‎‎‎‎‎‎‎هارو می‎‎‎‎‎فرستم که بیاد ببره. فاطیما سرش رو به نشونه‎‎‎‎‎‎ی باشه تکون داد و از پنجره‎‎‎‎‎‎ی ماشین به بیرون نگاه کرد، ماشین رو روشن کردم و از پارک بیرون اومدم، با سرعت نه‎‎‎‎‎‎چندان زیادی روندم، بعد از ده‎‎‎‎‎دقیقه که هردوی ما سکوت کرده بودیم، من سکوت رو شکستم و گفتم: - همین الان باهاش تماس بگیر و بهش بگو، نمی‎‎‎‎‎‎زارم یک بچه‎‎‎‎‎ی بی‎‎‎‎‎گناه دیگه بدون پدر بزرگ بشه. فاطیما با صدای لرزونی گفت: - من این بچه رو نمی‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎خوام، دوست ندارم برای این‎‎‎‎‎که بیاد واسه بچه‎‎‎‎‎‎ش پدری کنه بهش التماس کنم. عصبانی مشتم رو به فرمون کوبیدم و با عصبانیت گفتم: - د آخه لعنتی. مکثی کردم و آروم‎‎‎‎‎‎تر گفتم: - دوستش داری؟ فاطیما آروم گفت: - آره. - خوب پس بنظر تو الان اون بنده‎‎‎‎‎ی خدا حق نداره که بدونه قراره پدر بشه؟ فاطیما نگاه ترسیده‎‎‎‎‎‎ای بهم کرد و گفت: - اگه قبول‎‎‎‎‎‎مون نکنه چی، اگه مارو نخواد چی؟ نفس عمیقی کشیدم و گفتم: - ببین فاطیما چرا داری قصاص قبل از جنایت می‎‎‎‎‎کنی آخه خواهر من، تو بهش بگو اگر قبول نکرد ما یک فکر دیگه درموردش می‎‎‎‎‎کنیم. فاطیما مکثی کرد و با دست‎‎‎‎‎‎های لرزونش گوشیش رو از توی کیفش در آورد، ماشین رو کنار خیابون پارک کردم و منتظر بهش نگاه کردم، گوشی رو گذاشت روی بلندگو، بعد از پنجمین بوق صدای مردونه‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ی پدرام پشت تلفن پیچید. - الو، بفرمائید؟ فاطیما مکث طولانی‎‎‎‎‎‎ای کرد و با صدای گرفته‎‎‎‎‎‎ای گفت: - الو، منم فاطیما.

*** الکس دست‎‎‎‎‎‎هام رو بالا آوردم و شقیقه‎‎‎‎‎‎‎هام رو ماساژ دادم، کلافه پوفی کردم و به صورت رنگ پریده‎‎‎‎‎‎‎‎ی فاطیما نگاه کردم، با لحنی که تمام سعی‎‎‎‎‎‎‎‎مو داشتم کنترل کنم و آروم باشم گفتم: - پسره الان کجاست؟ فاطیما قطره‎‎‎‎‎‎‎‎ی اشکی از چشم‎‎‎‎‎‎‎هاش پائین چکید و با صدایی که بزور از گلوش بیرون می‎‎‎‎‎‎اومد گفت: - نمی‎‎‎‎‎‎دونم، الکس باور کن نمی‎‎‎‎‎‎خواستم این‎‎‎‎‎‎طور بشه. نباید کاری می‎‎‎‎‎‎کردم که ازم بترسه و دست به کارهای وحشتناکی مثل خودکشی بزنه، برای همین با صداقت و مهربونی گفتم: - فاطیما تو به اندازه‎‎‎‎‎‎ی ملیکا برام عزیزی قسم می‎‎‎‎‎‎خورم، لازم نیست بترسی من تورو حتی ذره‎‎‎‎‎‎‎ای هم قضاوت نمی‎‎‎‎‎‎کنم، فقط قبل از هرکاری می‎‎‎‎‎‎‎خوام که بدونم، خودش هم در جریان هست که تو بارداری یا نه؟ فاطیما مکثی کرد و با من‎‎‎‎‎من گفت: - نه خبر نداره، دوهفته‎‎‎‎‎‎‎ای هست که به ایتالیا رفته. یک‎‎‎‎‎‎‎‎تای ابروم رفت بالا و نفس عمیقی کشیدم تا روی اعصابم مسلط باشم. - میشه لطفاً از اول آشنایی‎‎‎‎‎‎تون تا الان که دور از چشم‎‎‎‎‎من اومدی بچه‎‎‎‎ی طفل معصوم رو سقط کنی تعریف کنی؟ فاطیما آهی کشید و سرش رو پائین انداخت، با لحنی ناراحت و آشفته گفت: - حدوداً یک‎‎‎‎‎‎سالی هست باهم آشنا شدیم، اولین دیدارم با پدرام توی استانبول بود، روز به روز بیشتر باهم وقت می‎‎‎‎‎‎گذروندیم، مرد خوب و باادابی هستش، شغلش استاد زبان هست و درآمد نسبتاً خوبی داره، دوهفته پیش از طرف یکی از شرکت‎‎‎‎‎‎‎‎های انتشاراتی پیشنهاد کار گرفت و چون موقیت و درآمدش خوب بود قبول کرد، قبلش با من صحبت کرد و از من خواست با اون به ایتالیا برم و من قبول نکردم، بهش گفتم یک‎‎‎‎‎‎‎سری کار دارم و بعد از انجام کارهام شاید بهش ملحق شدم. قطره‎‎‎‎‎‎‎‎های اشکش پشت‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎سرهم روی گونه‎‎‎‎‎‎هاش می‎‎‎‎‎‎اومد، بهش نزدیک‎‎‎‎‎‎تر شدم و دستم رو گذاشتم روی شونه‎‎‎‎‎‎هاش، با ملایمت گفتم: - چرا بهش نگفتی که بارداری؟ به اطراف کلینیک نگاهی انداختم و اخمی بزرگ نشست روی پیشونیم، به فضای اطراف اشاره کردم و گفتم: - و این‎‎‎‎‎که چرا توی همیچین‎‎‎‎‎‎‎جای نامعتبر اونم قایمکی خواستی این بچه‎‎‎‎‎‎‎ی معصوم رو سقط کنی؟ فاطیما چیزی نگفت و فقط اشک‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎هاش بودن که مثل بارون روی گونه‎‎‎‎‎‎‎‎هاش می‎‎‎‎‎‎اومد، لحنم یکم عصبی‎‎‎‎‎‎‎تر شد و با صدای یکم بلندتری گفتم: - اون‎‎‎‎‎‎‎روی من رو بالا نیار فاطیما جواب من رو بده. لبش رو با زبونش‎‎‎‎‎‎تر کرد و با صدایی که از گریه‎‎‎‎‎‎ی زیاد دورگه شده بود گفت: - پدرام مسیحی هستش. خنده‎‎‎‎‎‎‎‎ی تلخی اومد روی لبم.

یک شونیز بلند مشکی به جنس ساتن برداشتم به همراه یک شلوار پارچه‎‎‎‎‎‎‎‎ای سفید، شونیز دکمه‎‎‎‎‎‎ای بود و قدش تا روی زانوهام بود، لباس‎‎‎‎‎‎هارو که انتخاب کردم برداشتم و گذاشتم روی تخت، نشستم روی صندلیه میز توالت و موهام رو شونه کردم، از روی صندلی بلند شدم و رفتم سمت تخت تا لباس‎‎‎‎‎‎‎هام رو تنم کنم، در اتاق یک‎‎‎‎‎‎دفعه باز شد و شهاب اومد داخل، تا چشمش به من افتاد لبخند پهنی اومد روی لبش، با خنده گفت: - ام، میگم من میرم بیرون، لباس پوشیدی بیا داخل نشیمن. با حیرت بهش نگاه کردم و چیزی نگفتم، شهاب خیلی زود به بیرون رفت و در اتاق رو بست، نفس حبس شده‎‎‎‎‎‎‎ام رو رها کردم و تندتند لباس‎‎‎‎‎‎هام رو پوشیدم، یک آرایش مختصری کردم و از اتاق بیرون رفتم، با یادآوری این‎‎‎‎‎که گوشیم رو توی اتاق جا گذاشتم، برگشتم و گوشیم رو از توی اتاق برداشتم و به سمت نشیمن راه افتادم، صدای گفتگوی پدرم و شهاب داشت می‎‎‎‎‎‎‎‎‎اومد، با رفتن من توی نشیمن شهاب نگاهش رو از من دزدید و لبخندی دلنشین روی لبش نشست، پدرم با دیدنم با مهربونی گفت: - صبحت بخیر دخترم. - ممنونم پدر. نگاهی گذرا به نشیمن انداختم، کسی به غیر از پدرم و شهاب توی نشیمن نبود، رو به پدر کردم و همون‎‎‎‎‎طور که داشتم روی یکی از مبل‎‎‎‎‎‎ها می‎‎‎‎‎‎نشستم گفتم: - بقیه کجان؟ شهاب به‎‎‎‎‎جای پدرم جوابم رو داد. - الکس با فاطیما یک‎‎‎‎‎جایی کار داشتن و صبح خیلی زود به بیرون رفتن، مادرم به همراه آنجلا و دافنه چندجایی خرید داشتن و گفتن که هرموقعه توهم مساعد بودی من تورو به اون‎‎‎‎‎‎ها ملحق کنم. بایادآوری کمال و دیدارم، لبخندی زدم و گفتم: - ممنونم ولی من چیزی فعلاً احتیاج ندارم، دوست دارم امروز برم زیارت و از اون‎‎‎‎‎طرف برم سرخاک مادرم. شهاب لبخندی زد و گفت: - هرجوری که مایلی عزیزم، پس بهتره اول یکم صبحانه بخوری بعدش خودم تورو می‎‎‎‎رسونم. لبخندی عجولانه زدم و گفتم: - نه نه ممنون، دوست دارم امروز با پدرم وقت بگذرونم. پدرم که متوجه‎‎‎‎‎ی لحنم شد لبخندی زد و رو شهاب گفت: - آره پسرم حق با ملیکاست، امروز رو بهتره پدر دختری وقت بگذرونیم. شهاب لبخند گرمی زد و گفت: - هرجور راحتین. بعدش رو کرد سمت من و گفت: - عزیزم بهتره صبحانه‎‎‎‎تو بخوری و سروقت قرص‎‎‎‎‎هاتو مصرف کنی. از روی مبل بلند شدم و با مهربونی گفتم: - اوه اصلاً حواسم به خوردن قرص‌‌‌‌‌‌هام نبود. مکثی کردم و گفتم: - خودت صبحانه خوردی؟ - نه هنوز نخوردم، منتظر شدم تو بیدار بشی باهم بخوریم عزیزم.

چشم‎‎‎‎‎‎‎های بازم رو که دید لبخندی زد و بامهربونی گفت: - هنوز بیداری جان دلم؟ بی‎‎‎‎‎حال و با لحنی خسته گفتم: - اهوم، یکم توی خوردن شام زیاده‎‎‎‎‎روی کردم و معده‎‎‎‎‎‎م درد گرفته. اومد کنارم روی تخت نشست و بازوم رو آروم نوازش کرد. - باید بگم شام واقعاً عالی بود عروسکم، دست پختت حرف نداره. لبخندی دندون‎‎‎‎‎‎‎‎نمایی زدم و گفتم: - می‎‎‎‎‎دونم. شهاب قهقه‎‎‎‎‎ای زد، انگار که چیزی یادش اومده باشه گفت: - میگما ملیکا، من با الکس و پدرت صحبت می‎‎‎‎‎کنم، بهتره اگر توهم موافق باشی هفته‎‎‎‎‎‎‎ی دیگه به همراه الکس و پدرت ماهم عقد کنیم، دلیلی نداره بندازیم عقب. از حرفی که شهاب زد دلم ضعف رفت، یکم نیمه نشسته شدم و دست‎‎‎‎‎‎های شهاب رو گرفتم توی دستم، لبخندی زدم و گفتم: - معلومه که منم موافقم شوالیه‎‎‎‎‎ی چشم آبی. شهاب خم شد و بوسه‎‎‎‎‎‎ای روی موهام زد، زیرلب آروم و عاشقانه زمزمه کرد. _ ناز چشمان تو را شعر کنم در دل شب، تاکه مهتاب ننازد به جمالش هر شب.. . از عشق لبریز شدم، حس سبکی درون تک‎‎‎‎‎‎تک سلول‎‎‎‎‎های بدنم پیچید، قلبم سرشار از عشق تندتند می‎‎‎‎‎‎تپید، لبخندی زدم و من هم مثل شهاب تیکه شعری از مولانا رو زمزمه کردم. - گر تو گرفتارم کنی، من با گرفتاری خوشم! داروی دردم گر تویی در اوج بیماری خوشم. *** با تبیدن نور آفتاب از پنجره‎‎‎‎‎‎ی اتاق چشم‎‎‎‎‎‎‎هام رو باز کردم، خمیازه‎‎‎‎‎‎‎ای کشیدم و نشستم، به دور و اطرافم نگاه کردم، شهاب توی اتاق نبود، کی بیدار شده و رفته رو نفهمیده بودم، نگاهی به ساعت روی دیوار انداختم، ساعت نه‎‎‎‎‎‎‎نیم صبح بود، این‎‎‎‎‎‎طور که معلومه حتماً شهاب زودتر از خواب بیدار شده تا به کارهاش رسیدگی کنه، از روی تخت بلند شدم و گوشیم رو از روی میزعسلی برداشتم، کمال پیام داده بود. ( چشم عسل‎‎‎‎‎‎نبات، کاری انجام نمیدم که آقا شهاب عصبی بشه، ساعت پنج عصر همین روز خونه‎‎‎‎‎‎ی محسن می‎‎‎‎‎بینمت، پروازم رو جلو انداختم و الان ایران هستم) نفس عمیقی کشیدم و لبخند بدجنسی اومد روی لبم، شهاب فکر می‎‎‎‎‎کنه فردا قراره کمال رو ببینم، باید امروز به یک بهونه از عمارت بیرون برم، این‎‎‎‎‎جوری خیالم راحت‎‎‎‎‎‎تره که تنهایی با کمال ملاقات کنم، نمی‎‎‎‎‎تونم به قول‏‎‎‎‎‎‎‎های شهاب اعتماد کنم، پیام رو از توی گوشیم پاک کردم، گوشی‎‎‎‎‎مو باز گذاشتم روی میزعسلی و با لبخند پیروزمندانه‎‎‎‎‎‎‎ای به سمت حمام رفتم؛ یک‎‎‎‎‎‎‎دوش سرپایی و مختصری گرفتم، حوله‎‎‎‎‎مو دورم پیچیدم و اومدم بیرون، حوله‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎م چون حالت دکلته بود نور آفتاب به سرشونه‎‎‎‎‎‎های برهنه‎‎‎‎‎‎م می‎‎‎‎‎تابید و سفیدیه پوستم رو بیشتر جلوه می‎‎‎‎‎‎داد، رفتم سمت کمد لباس‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ها و درش رو باز کردم.

چشم‎‎‎‎‎‎‎هام از تعجب گرد شدن، مشت محکمی روی میزم زدم و با عصبانیت گفتم: - و توهم قبول کردی؟ شهاب شونه‎‎‎‎‎شو بالا انداخت، آهی کشید و گفت: - به یک شرط قبول کردم که خودمم هم اون‎‎‎‎‎‎جا حضور داشته باشم، اولش ملیکا مخالفت کرد و گفت محسن رو به جای من با خودش به ملاقات می‎‎‎‎‎‎‎‎‎بره ولی من اصلاً قبول نکردم و گفتم باید من هم باشم، اماّ به صورت پنهان توی یک از اتاق‎‎‎‎‎‎‎های خونه‎‎‎‎‎ی محسن. دستی به موهام کشیدم و از روی صندلی بلند شدم، با عصبانیت طول اتاق رو بالا، پائین کردم و گفتم: - آخه پسر تو عقل تو از دست دادی، چرا اجازه دادی؟ شهاب سرش رو پائین انداخت و با صدای آرومی گفت: - نمی‎‎‎‎‎تونم دلش رو بشکنم. دست‎‎‎‎‎‎‎هاش که روی پاهاش بود مشت شدن، با لحنی ملایم‎‎‎‎‎‎‎‎تر گفتم، - باشه، اماّ منم میام. شهاب سرش رو آورد بالا و خنده‎‎‎‎‎‎ی کوتاهی کرد. - قول میدم با شنیدن این خبر ملیکا زهر ترک میشه و کلاً بیخیال قرارش میشه. لبخند شیطانی‎‎‎‎‎‎‎ای اومد روی لبم و گفتم: - قرار نیست ملیکا متوجه‎‎‎‎‎ی حضور من بشه، به هیچ‎‎‎‎‎وجه نمی‎‎‎‎‎‎تونم به این پسره اعتماد کنم. - منم همین‎‎‎‎‎‎‎طور. *** ملیکا بی‎‎‎‎‎‎حال خودم رو روی تخت‎‎‎‎‎‎ خوابم انداختم، شام یکم برام سنگین بود و معده‎‎‎‎‎‎‎م درد گرفته بود و تیر می‎‎‎‎‎کشید، با یادآوری نگاه های بین پدرم و رز لبخندی اومد روی لبم، سر میز شام الکس از شهاب رز رو برای پدرم خواستگاری کرد، چهره‎‎‎‎‎‎ی شهاب واقعاً دیدنی بود از خجالت و حرص کبود شده بود ولی چیزی به روی خودش نیاورد، با ازدواج مادرش و پدرم موافقت کرد، الکس اعلام کرد که یک‎‎‎‎‎‎هفته‎‎‎‎‎ی دیگه اگر همه موافق باشن پدرم و رز، الکس با دافنه عقد کنن و یک دورهمی کوچیک و خانوادگی داشته باشیم، همه‎‎‎‎‎مون با خوش‎‎‎‎‎حالی موافقت کردیم، حتی آنجلا هم با لبخند و رضایت به پدرم و رز نگاه می‎‎‎‎‎‎کرد، اماّ غایب بودن فاطیما سر میز شام باعث تعجبم شد اماّ چیزی نگفتم؛ باید به کمال پیام بدم، گوشیم رو برداشتم و برای کمال پیام نوشتم. ( پس‎‎‎‎‎‎فردا که به ایران اومدی، ساعت پنج خونه‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ی پدرم بیا، راستی شهاب هم هست ولی قول داده که کار احمقانه‎‎‎‎‎‎‎ای نکنه و توی یکی از اتاق‎‎‎‎‎‎ها منتظر می‎‎‎‎مونه، خوش‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎حال میشم اگر توهم کاری نکنی که اون رو حرص بدی.) پیام رو ارسال کردم و گوشی‎‎‎‎‎‎مو گذاشتم روی میزعسلی کنار تخت، چشم‎‎‎‎‎‎هام رو بستم، هنوز خوابم نبرده بود که در اتاق آروم باز شد و شهاب اومد داخل.

علی‎‎‎‎‎‎حیدر با نگرانی گفت: - باشه داداش باهاشون تماس می‎‎‎‎‎‎‎گیرم و اطلاع میدم، اماّ اتفاقی افتاده، از دست دادن همچین گروه‎‎‎‎‎‎‎های به این بزرگی می‎‎‎‎‎‎تونه اعتبار تو یکم خراب کنه. نفس عمیقی کشیدم و با خونسردی گفتم: - همون بهتر بزار خراب بشه، می‎‎‎‎‎‎خوام از این‎‎‎‎‎کار بیام بیرون. خنده‎‎‎‎‎ای کرد و گفت: - چی باعث شده الکس چلپی بزرگ منصرف بشه؟ با مهربونی گفتم: - تو این‎‎‎‎‎‎کار تا زمانی روی اوج و قدرت هستی که نقطه ضعفی نداشته باشی، من الان یک خانواده‎‎‎‎‎‎‎ی بزرگی دارم و دلم نمی‎‎‎‎‎‎خواد اون‎‎‎‎‎‎هارو طعمه‎‎‎‎‎‎ی کارهای خودم بکنم، انشالله اگر خدا بخواد دوست دارم برم تو کار صادرات چرم. - بهترین تصمیمی هستش که تا به الان گرفتی داداش، خانواده از همه‎‎‎‎‎‎چیز بالا تر هستش. - این تصمیم رو باید خیلی وقت پیش می‎‎‎‎‎‎‎گرفتم، اماّ ماهی رو هرموقعه ازآب بگیری تازه‎‎‎‎‎‎‎ست، بازم بابت این‎‎‎‎‎که از اول تا به الان وفادار کنارم بودی ممنونم علی‎‎‎‎‎حیدر، این‎‎‎‎‎رو خواستم بدونی هرموقعه که به چیزی احتیاج داشتی می‎‎‎‎‎‎‎تونی با خیال راحت رو من حساب کنی. - من رو از این بیشتر شرمنده نکن، تو جزئی از خانواده‎‎‎‎‎ی خودم هستی. *** نیم ساعتی بود مکالمم با علی‎‎‎‎‎‎‎حیدر تموم شده و هنوز فاطیما نیومده بود، کلافه نفس عمیقی کشیدم، چندتقه به در خورد. - بیا داخل. به جای فاطیما، قامت شهاب توی چهارچوب در بود، انگار از قبل سرحال‎‎‎‎‎‎‎تر به نظر می‎‎‎‎‎رسید، لبخندی گرم و دوستانه‎‎‎‎‎‎ای زدم و با دست به مبل‎‎‎‎‎‎‎های توی اتاق اشاره کردم. - چرا ایستادی، بشین. شهاب روی یکی از مبل‎‎‎‎‎‎ها نشست، دندون قروچه‎‎‎‎‎‎‎ای کرد و با حرص گفت: - کمال از ملیکا خواسته هم‎‎‎‎‎‎دیگه رو ملاقات کنن. یک‎‎‎‎‎تای ابروم بالا رفت، پوزخندی روی لبم اومد و با تلخی گفتم: - ملیکا چی گفته؟ شهاب که انگار خیلی کلافه بود ولی خودش رو داشت کنترل می‎‎‎‎‎کرد گفت: - مرتیکه‎‎‎‎‎‎ی نفهم فکر کرده من می‎‎‎‎‎خوام بلای سر مادرش بیارم و همین رو بهونه کرده که برگرده به ایران، قبل از رفتنش هم خواسته که ملیکا رو ببینه، ملیکای ساده‎‎‎‎‎‎لوح منم بهش گفته خونه‎‎‎‎‎‎ی محسن هم‎‎‎‎‎دیگه رو ببین.

این‎‎‎‎‎‎‎‎طور که معلومه شهاب هیچ‎‎‎‎‎‎‎جوره کوتاه نمیاد، زیاد اصرار کردن‎‎‎‎‎‎‎‎های من هم باعث میشه باخودش فکر کنه من به کمال حسی دارم، برای همین لبخندی گرم و مهربون اومد روی لبم و با مهربونی گفتم: - حالا که تو این‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎جوری خیالت راحت‎‎‎‎‎‎‎‎‎تر هستش باشه، اماّ بهم قول بده کار عجولانه‎‎‎‎‎‎‎‎‎ای ازت سر نزنه. شهاب لبخند پیروزمندانه‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ای نشست روی لبش، با مهربونی گفت: - چشم، قربونت برم. *** الکس نگاهی به ساعت روی دیوار اتاقم انداختم، ساعت یک‎‎‎‎‎‎‎ربع به پنج عصر بود؛ کارهام خیلی عقب افتاده بودن و راهی برای رقیب‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎های کاریم باز شده بود و از نبود من تمام تلاش‎‎‎‎‎‎‎‎شون رو کرده بودن که از من جلوتر بزنند، با مرخص کردن علی‎‎‎‎‎‎‎‎حیدر یکم کار برام دشوار شده بود و نمی‎‎‎‎‎‎تونستم یک آدم قابل اعتماد مثل علی‎‎‎‎‎‎حیدر پیدا کنم، از اون‎‎‎‎‎‎‎طرف دلم می‎‎‎‎‎‎‎خواد از این‎‎‎‎‎‎‎کار بیرون بیام و به کلی خلاف رو کنار بزارم، باید مشورتی با وکیل امور مالیم بکنم و اگر همه‎‎‎‎‎‎‎‎‎چیز روبه‎‎‎‎‎‎‎راه بود یک شرکت صادرات چرم راه‎‎‎‎‎‎‎اندازی کنم؛ باید قبلش با مادرمم مشورت بکنم ببینم نظر اون درمورد این‎‎‎‎‎‎‎‎کار چیه، بایادآوری فاطیما و کارهای مشکوک اخیرش گوشیم رو برداشتم و شماره‎‎‎‎‎‎‎‎ی فاطیما رو گرفتم، بعداز چهارمین بوق صدای پرانرژیش پشت گوشی پیچید. - الو جانم الکس؟ - کجایی، می‎‎‎‎‎‎‎‎خوام باهام صحبت کنیم. - یک‎‎‎‎‎‎‎چندجایی کار داشتم حل کردم، تو راه عمارت هستم، تا یک‎‎‎‎‎‎‎ربع دیگه میرسم. - باشه، توی اتاق کارم منتظرتم. - حله. گوشی رو قطع کردم، از روی تخت بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم، باید به اتاق کارم برم تا یکم به اوضاع رسیدگی کنم؛ در اتاق کارم رو باز کردم و رفتم پشت‎‎‎‎‎‎‎‎میزم و نشستم، چندتا پرونده‎‎‎‎‎‎‎ی ناتمومم که روی میز بود رو برداشتم و مطالعه کردم، هنوز چندتا محلوله بود که به دست خریدارها نرسیده بود، باید تمام هزینه‎‎‎‎‎‎‎‎هاشون رو طبق روز بهشون پس می‎‎‎‎‎‎دادم و از اون‎‎‎‎‎‎‎طرف هم که هیچ‎‎‎‎‎‎وقت مستقیم خودم باهاشون صحبت نمی‎‎‎‎‎‎‎‎کردم باید مثل گذشته رابط بین‎‎‎‎‎‎‎مون این خبر رو بهشون می‎‎‎‎‎‎داد، شماره تلفن علی‎‎‎‎‎‎حیدر رو گرفتم، بعد از دومین بوق جواب داد. - الو، جانم داداشم. تک‎‎‎‎‎‎سرفه‎‎‎‎‎‎‎ای کردم و گفتم: - نمی‎‎‎‎‎‎‎‎خواستم مزاحمت بشم علی‎‎‎‎‎‎‎‎جان، اماّ قبل از رفتنت به استرالیا، یک زحمت کوچیک برات داشتم. با مهربونی گفت: - این حرف‎‎‎‎‎‎‎ها چیه الکس‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎جان، شما نور چشمی‎‎‎‎‎‎‎ما هستی، هرکاری که باشه با جون و دل انجام میدم. - می‎‎‎‎‎‎‎خواستم با رئیس گروه، آلیدور و پالی تماس بگیری و بهشون اطلاع بدی تمام هزینه‎‎‎‎‎‎‎هاشون رو طبق روز بهشون بر می‎‎‎‎‎‎گردونیم و می‎‎‎‎‎تونن محلوله‎‎‎‎‎شون رو از جای دیگه تهیه کنن.

برای حرفی که می‎‎‎‎‎‎‎خواستم بزنم دودل بودم، می‎‎‎‎‎‎ترسیدم باز مثل چنددقیقه پیش عصبی بشه ولی دلم رو به دریا زدم و گفتم: - میگما چشم قشنگ من؟ - جانم ستاره‎‎‎‎‎‎‎‎ی شبم؟ سعی کردم ترسم رو پنهان کنم، آروم از آغوشش بیرون اومدم و به چشم‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎هاش نگاه کردم و گفتم: - قول میدی که زود عصبی نشی؟ شهاب که زرنگ‎‎‎‎‎‎‎تر از من بود گفت: - کمال چیزی بهت گفته؟ - خوب راستش یک‎‎‎‎‎‎جورایی آره، قراره بیاد ایران و مادرش رو با خودش ببره، قبل از رفتش گفت که هم‎‎‎‎‎‎‎دیگه رو ببینیم. شهاب خونسرد و در کمال آرامش گفت: - توهم قبول نکردی و اون هم خداروشکر اصرار نکرد. لبخند دندون نمایی زدم و دستش رو گرفتم توی دستم، با مهربونی گفتم: - نیم ساعت، اونم توی خونه‎‎‎‎‎‎‎ی پدرم. شهاب چشم‎‎‎‎‎‎‎هاش از تعجب گرد شد، با عصبانیت و حرص بهم نگاه کرد، چندباری دهنش رو باز کرد که چیزی بگه اماّ باز سکوت کرد، در آخر با جدیت گفت: - باشه، اماّ یک شرط دارم. با مظلومیت گفتم: - چه شرطی؟ - من هم باید اون‎‎‎‎‎‎‎جا حضور داشته باشم. خنده‎‎‎‎‎‎ای کردم و گفتم: - اوه، آره حتماً توهم بیا، اصلاً چه‎‎‎‎‎طوره الکس هم بیاد جمع‎‎‎‎‎‎‎مون جمع میشه، فقط متاسفانه مطمئن نیستم کسی سالم از خونه بیرون بره. شهاب با قاطعیت گفت: - همین که گفتم، یا من هم باید بیام، یا کلاً بهتره از فکرش بیرون بیای. باید تیر آخرم رو می‎‎‎‎‎‎‎زدم، سرم رو کج کردم و با مظلومیت گفتم: - آخه هم‎‎‎‎‎‎‎نفسم، معلومه که اگه توهم بیای یک دعوای بزرگ بین‎‎‎‎‎تون اتفاق میافته. دستم رو بردم بالا و گونه‎‎‎‎‎‎‎‎شو کشیدم، با لبخند ادامه دادم. - من شهابم رو می‎‎‎‎‎‎‎شناسم الاهی قربونت برم، باشه دلت راضی نمیشه من تنها باهاش ملاقات کنم، چشم پدرم رو هم میگم که حتماً پیشم باشه. شهاب با اکراره و دودلی بهم نگاه کرد، آهی کشید و با همون لحن حرصی گفت: - آخه ببین من به این پسره هیچ اعتمادی ندارم. مکثی کرد و گفت: - میام و توی یکی از اتاق‎‎‎‎‎‎‎‎ها پنهان میشم که اگر فکر نا به‎‎‎‎‎‎‎‎جای باز به کله‎‎‎‎‎‎‎‎اش زد این‎‎‎‎‎‎‎بار نمی‎‎‎‎‎‎زارم قسر در بره.

شهاب خنده‎‎‎‎‎‎ی حرصی‎‎‎‎‎‎ای کرد و گفت: - آره خوشم اومد، زرنگ از آب در اومد، اماّ چرا به تو زنگ زده؟ پوفی کردم و گفتم: - چیز خاصی نگفت، فقط خواست یک تذکر کوچیک بده که همه‎‎‎‎‎‎چیز رو می‎‎‎‎‎دونه، اماّ نمی‎‎‎‎‎‎خواد کاری بکنه. الکس پوزخندی زد و گفت: - حاضرم قسم بخورم بهت گفته، من فقط به خاطر تو کاری باهاشون ندارم چون خاطرت برام عزیزه. شهاب دندون قروچه‎‎‎‎‎‎‎‎ای کرد، جرات این‎‎‎‎‎که به شهاب نگاه کنم رو نداشتم، آب دهنم رو قورت دادم و گفتم: - خواهش می‎‎‎‎‎کنم، التماس‎‎‎‎‎‎‎تون می‎‎‎‎‎‎کنم آنقدر این مسئله رو کشش ندین. رو به هر جفت‎‎‎‎‎‎شون کردم و با لحنی پر از بغض گفتم: -هردوتون همین الان قسم بخورید که هیچ قدمی دیگه بر نمی‎‎‎‎‎‎دارید. درد بدی توی قلبم و قفسه‎‎‎‎‎‎ی سینه‎‎‎‎‎ام پیچید، پاهام یکم بی‎‎‎‎‎حس شدن، از درد شدیدی که داشت نقطه به نقطه‎‎‎‎‎‎‎ی بدنم رو فرا می‎‎‎‎‎گرفت اخم‎‎‎‎‎هام توهم رفت، بی‎‎‎‎‎‎حال دوباره نشستم، به سختی نفس می‎‎‎‎‎‎کشیدم، شهاب با صدای لرزونی گفت: - قسم می‎‎‎‎‎خورم، هرچی تو بگی ملیکا، خواهش می‎‎‎‎‎‎کنم بگو که الان حالت خوبه؟ الکس خیلی سریع از روی مبل بلند شد و همون‎‎‎‎‎جور که داشت به سمت من می‎‎‎‎‎‎اومد با صدای خیلی بلندی گفت: - اسماء. با صدای بی‎‎‎‎‎جون و گرفته‎‎‎‎‎‎‎ای گفتم: - نگران نباشید، خوبم. شهاب دستش رو بالا آورد و من رو آروم کشید توی آغوشش، آرامش مثل رعدبرق درون وجودم جرقه زد و درد سینه‎‎‎‎‎‎م آروم شد، لبخند رضایت بخشی اومد روی لبم، خودم رو محکم‎‎‎‎‎‎تر درون آغوشش فرو بردم و چشم‎‎‎‎‎‎‎هام رو بستم، الکس با لحنی شیطون گفت: - خوب فکر کنم من برم اتاقم بهتر باشه، سرراه یادم باشه به اسماء بگم مشکلی نیست. شهاب خنده‎‎‎‎‎‎‎ی ریزی کرد، صدای قدم‎‎‎‎‎‎‎های الکس می‎‎‎‎‎‎اومد که داشت از نشیمن بیرون می‎‎‎‎‎رفت؛ شهاب موهام رو نوازش کرد و زیرلب آروم زم‎‎‎‎‎‎زمه کرد. - حتی تصور این‎‎‎‎‎که تو کسی غیر از من رو دوست داشته باشی من رو می‎‎‎‎‎‎‎‎کشه، قلبم به درد میاد، روحم از هم می‎‎‎‎‎‎‎پاشه. با لحنی مهربون گفتم: - تو به کالبد جسمم معنای زندگی رو نشون دادی. خنده‎‎‎‎‎‎‎‎ای آروم کرد و گفت: - تو به تاریکیه قلبم نور بخشیدی، به روح گم‎‎‎‎‎‎‎راه شده‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ام راه زندگی رو نشون دادی.

شهاب اومد رو به روم ایستاد و با چشم‎‎‎‎‎‎‎‎های طوفان زده و ترسیده بهم نگاه کرد، لبخند غمگینی زد و گفت: - فکر نمی‎‎‎‎‎کنم حال من برات مهم باشه، همین الان تصمیم داشتی من و خانوادت رو ترک کنی. اخم‎‎‎‎‎‎‎هام توهم رفت، از دیدن شهاب توی این حال از خودم بدم اومد، خدای من غلط کردم، نباید کاری بکنم که دوباره بهش حمله دست بده، اماّ نگرانی‎‎‎‎‎‎‎مو بروز ندادم، با خونسردی گفتم: - آره اتفاقاً به خوب نکته‎‎‎‎‎‎‎‎ای اشاره کردی، من لحظه‎‎‎‎‎‎‎ای هم اینجا نمی‎‎‎‎‎مونم، بهتره این رو بفهمید. شهاب لبخندی غمگین زد و سرش رو پائین انداخت، با صدایی که دورگه شده بود گفت: - برای اون پسره می‎‎‎‎‎خوای شهابت رو ترک کنی، یعنی اون از من برات عزیز تره؟ از فکری که شهاب با خودش می‎‎‎‎‎‎کرد ترس بدی توی دلم افتاد، نه نباید اجازه می‎‎‎‎‎‎دادم همچین فکری با خودش بکنه، با لحنی ملایم‎‎‎‎‎‎‎‎‎تر گفتم: - ببین شهاب قسم می‎‎‎‎‎‎‎خورم من فقط برای سلامت همه هست که این‎‎‎‎‎‎قدر پافشاری می‎‎‎‎‎‎کنم، دلم نمی‎‎‎‎‎‎خواد هیچ‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎کدوم‎‎‎‎‎‎‎تون رو از دست بدم، چرا نمی‎‎‎‎‎‎خواهید بفهمید؟ شهاب دستم رو گرفت و آروم بوسه‎‎‎‎‎‎‎‎ای زد، با مهربونی گفت: - تو حاکم تمام منی، الاهی قربون اون قلب مهربونت برم، قسم می‎‎‎‎‎‎‎خورم همه‎‎‎‎‎‎چیز رو مو به مو برات تعریف کنم. چشم‎‎‎‎‎‎‎هام رو تنگ کردم و مشکوکانه گفتم: - وای به حال‎‎‎‎‎‎‎تون اگر کوچیک‎‎‎‎‎‎‎‎ترین دروغی بگید. *** روی مبل نشستم، شهاب هم کنارم نشست، مثل همیشه الکس روی مبل تک‎‎‎‎‎‎نفره‎‎‎‎‎‎‎ای نشست، منتظر به هردوی اون‎‎‎‎‎‎‎‎ها نگاه کردم، اماّ الکس برعکس لبخندی که توی حیاط روی لبش بود، الان طلبکارانه بهم نگاه کرد و باجدیت گفت: - تو از کجا متوجه‎‎‎‎‎ شدی که من و شهاب هنوز دنبال کمال هستیم؟ قلبم هری ریخت، لبم رو با زبونم تر کردم و با تته پته گفتم: - امم، خوب، چیه فکر کردین من متوجه نمیشم؟ الان نوبته شهاب بود که چشم‎‎‎‎‎‎‎هاشو تنگ کرده بود و یک‎‎‎‎‎‎تای ابروش رو انداخت بالا، پرسش‎‎‎‎‎‎گرانه و دودل گفت: - با کمال صحبت کردی؟ کم نیارودم، از روی مبل بلند شدم و با عصبانیت گفتم: - من از شما سوال دارم نه شما از من، بعدش هم مگر من بچه‎‎‎‎‎‎‎م که شما دارین من رو محاکمه می‎‎‎‎‎‎کنید؟ الکس خیلی جدی گفت: - اون روی من رو بالا نیار ملیکا، لطفاً بشین و اول توضیح بده که از کجا متوجه شدی؟ بدون این‎‎‎‎‎‎که به شهاب نگاه کنم گفتم: - آره با کمال صحبت کردم، اینم بگم که متوجه‎‎‎‎‎‎ی تمام کارهاتون شده و فهمیده دنبال مادرش هستید.