با پروفایل نفر قبلی یک داستان کوتاه بساز

[ملیکا ملازاده 1,611]

در حد چند خط

[ملیکا ملازاده 1,611]

اول خودم می‌نویسم: 

اون به سمت دوربین برگشت و لبخند زد. بعد از عکس لبخندش رو خورد و به سمت آینه برگشت. اما ترسید. دختر توی آینه هنوز لبخند میزد. 

ویرایش شده جمعه در 22:43 توسط ملیکا ملازاده

[زینب چرمگر 1,670]

26 دقیقه قبل، ملیکا ملازاده گفته است:

اول خودم می‌نویسم: 

اون به سمت دوربین برگشت و لبخند زد. بعد از عکس لبخندش رو خورد و به سمت آینه برگشت. اما ترسید. آینه هنوز لبخند میزد. 

درست نمی‌دانست کجاست؛ در یک اتاق بود. اطراف را نگاه کرد، چشم‌هایش را چرخاند و نگاهش به گوشه‌ای از دیوار زوم شد. با حیرت به کنسول چوبی قدیمی کنار اتاق خیره شد. اتاق آشنا بود، وسایل هم همین‌طور. اما نوع چینش اتاق و وسایل، همه نشانه‌ی یک چیز بود: سفر کرده بود‌. سفر در زمان!

جلو رفت. شمعدانی‌های بلورین را که در نور چشمک می‌زدند بوسید، آینه‌ی کهنه‌ی وصل به دیوار را نگاه کرد و انگشتانش را روی کتاب‌های قطور روی هم چیده شده کشید. صدای تیک‌تاک ساعت رادیویی قدیمی، مثل ضربان قلب خانه بود.

لبخندی روی لبش نشست. این بو را می‌شناخت؛ بوی چوب کهنه و گلاب و لحظه‌های دور کودکی. او در خانه‌ی مادربزرگ بود.

[ایلماه 314]

نمیدانست چطور شد که نگاه از کتاب گرفت شاید به خاطر بوی عطری که داخل خانه پیچیده بود لبخندی روی لبش نشست و عمیقا بو را به خورد ریه‌هایش داد او اینجا بود شاید نه در این لحظه ولی حتما امروز اون داخل اتاقش بود

[Delvin 225]

گوشی را بالا آورد و عکس گرفت. پرسید:
ـ چرا فقط از دستم عکس گرفتی؟

لبخند زد:
ـ چون همین دست، امن‌ترین جای دنیاست.

چیزی نگفت؛ فقط محکم‌تر بغلش کرد.

ویرایش شده 16 ساعت قبل توسط Delvin

[ایلماه 314]

موهای بافته شدم این‌دفعه به دستای اون بافته شده بود عطر دستاش و زمزمه‌های همیشگیش هنوز داخل گوشم بود 

لالایی شبونش...

ابراز علاقش...

دلتنگی‌هایی که در نبودم بهش دست می‌ده...

گل مصنوعی رو هم بالای گوشم گذاشتم و با یک موبایل و یک چیک کوچیک همراه با یادگاری‌هایی که ردش پررنگ بود ابدی‌ترین علاقه من شد