Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل - با هردوی شما هستم، بهتره گوشهاتون رو خوب باز کنید، تا قبل از مجلس عقد هیچ کاری انجام نمیدین. الکس دندون قروچهای کرد ولی چیزی نگفت، پوزخندی زدم و گفتم: - اگه توی این فاصله اقدام کرد چی؟ مادر لبخند مهربونی زد و گفت: - خیالت راحت پسرم، هم من و هم آنجلا تمام حواسمون رو جمع میکنیم تا تمام سیگنالهاشون رو هک کنیم و سر از کارهاشون در بیاریم. محسن بلافاصله گفت: - رز این ریکس خیلی بزرگیه. حلقهی اشکی دور چشمهای مادرم جمع شد و نگاهش رو از من دزدید، رو به محسن گفت: - تمام این سالها فقط یک آرزو داشتم، اونهم اینکه تنها پسرم رو توی لباس دامادی ببینم، هیچ دلم نمیخواد که به جای کتشلوار دامادی؛ کفن تن پسرم و همهی شماها بکنم. سرم رو پایین انداختم و با انگشتهای دستم بازی کردم، شقیقهم نبض میزد و درد سرم شدیدتر شده بود، سکوت سنگینی فضای اتاق کار الکس رو فرا گرفته بود، هیچکس حرفی نزد حتی نفسهاشون هم سنگین شده بود، مادرم بدون هیچ حرف دیگهای از اتاق بیرون رفت الکس بلافاصله با خونسردی گفت: - زنها زیادی احساساتی هستند، ما نباید دست رو دست بزاریم، به هیچوجه امیر براتی رو احمق فرض نکنیم، اونقدری نفوذی داره که تمام این سالها بدون هیچ ردی خودش رو از دنیا پنهان کرده و تازه بعد از به قتل رسیدن برادرش به میدان اومد، باید تمام اکیپ رو جمع کنیم. سرم رو به نشانهی تائید تکون دادم و گفتم: - اولین قدممون پیدا کردن محل سکونتش هست. *** «ملیکا» کف دستهام از استرس عرق کرده بودن، میدونستم که خون ریخته شدهی علی یک روزی بر میگرده و انتقامشو میگیره، بعد از اینکه کلی به آنجلا خواهش کردم یک چیزهای جزئی برام توضیح داد و از اینجایی که معلومه بدجوری شهاب و الکس عصبانی شدن، یک حسی از ته دلم میگفت زنگ بزنم و از کمال کمک بخوام ولی در برابرش باید با خشم اون دوتا عجوزه روبهرو میشدم؛ بیخیال کمال شدم باید ذهنم رو به کار مینداختم، لعنت به من اگه علی رو اونقدر زود به قتل نمیرسوندم شاید میتونستم چیزی در مورد امیر بفهمم؛ دوتا تقه به در اتاق خورد و به آرومی باز شد و فاطیما اومد داخل، با دیدنش لبخندی بیجون اومد روی لبهام، دستم رو بلند کردم و به کنارم اشاره کردم. - بیا عزیزم. فاطیما نفس عمیقی کشید و لبخند دندوننمایی زد، کنارم روی تخت نشست و با شیطنت گفت: - اشتباه نکنم، باز کار گروهی اونم از نوع قتل دستجمعی داریم. یکتای ابروم رو انداختم بالا و با طعنه گفتم: - هیچ کشت و کشتاری قرار نیست اتفاق بیافته. فاطیما شونهشو بالا انداخت و بیتفاوت گفت: - این چیزی نیست که ما خواسته باشیم، در اصل انتخابی هست که خود امیر براتی کرده. فکری اومد توی ذهنم، بلافاصله گفتم: - تو باید به من کمک کنی فاطیما. فاطیما انگار که مشکوک شده بود من ازش چه درخواستی دارم با دودلی گفت: - خواهشمیکنم هرچیزی که هست خودت رو توی دردسر ننداز. - باید با امیر براتی صحبت کنم، آخرینبار اون از خیر انتقام گرفتن گذشت و بهجای اون پول زیادی از کمال گرفت، شاید اینبار هم بشه بدون خونریزی توافق کنیم. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل پوزخندی زد و با تلخی گفت: - آره حق با تو هست، اما اگر الکس و شهاب بفهمن به خدا برای هردوی ما بد تموم میشه. - حاضرم تا آخر عمرم تو صورتم نگاه نکنند، تا اینکه از دستشون بدم. فاطیما مکثی کرد و گفت: - باشه، سعیم رو میکنم که یک شماره تماس ازش گیر بیارم. *** تمام بدنم سست شده بود، خدایا امروز چه روز خسته کنندهای بود، از همه بدتر چرا هرچه زودتر تموم نمیشد که شاید یکم از استرسی که توی بدنم بود کمتر بشه، به ساعت روی دیوار نگاهی انداختم، تازه ساعت دهدقیقه به نه شب بود، از روی تخت بلند شدم و رفتم جلوی میزآینه و به خودم توی آینه نگاه انداختم، نسبت به پارسال خیلی لاغرتر شده بودم و رنگ به صورتم نبود، بیخیال آیندهی نامعلومم شدم، بهتره که سرنوشتم رو به دست خود نویسندهی اصلی بسپارم. رژگونهم رو برداشتم و یکم به گونههام زدم، شهاب همیشه عاشق این بود که من توش چشمهام سورمه بکشم، برای همین سورمهرو برداشتم و داخل چشمم رو کشیدم، ریملرو هم برداشتم و به مژههام زدم، در آخر تینت لب قهوهرو برداشتم و به لبهام زدم، با دیدن چهرهم لبخندی زدم، گوشیم رو که روی تخت بود برداشتم و از اتاقم بیرون رفتم، صدای صحبت کردنهاشون از سالن نشیمن میاومد وارد نشیمن شدم و با صدای پر انرژی گفتم: - سلام مجدد به همهگی. *** شهاب با صدای ملیکا نگاهم رو از الکس گرفتم و به ملیکا نگاه کردم، با دیدنش قلبم فرو ریخت انگار که روح داشت از بدنم جدا میشد، درون قفسهی سینهم قلبم بدجوری داشت بیقراری میکرد؛ الکس به ملیکا لبخند مهربونی زد و گفت: - علیکسلام خوشگلم. ملیکا پشت چشمی برای الکس نازک کرد، اومد کنار من روی مبل دونفره نشست و زیرلب گفت: -اینجوری بهم نگاه نکن. دستش رو توی دستهام گرفتم و گفتم: لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل دستش رو توی دستهام گرفتم و گفتم: - هرچهقدر که دوست داشته باشم نگاهت میکنم، توهم میتونی به اینجور نگاههای من عادت کنی جوجه. صورتش قرمز شد و نگاهش رو ازم دزدید، با خجالت گفت: - اما وقتی اینجوری با این نگاه تبدارت بهم نگاه میکنی قلبم توی سینهم ایست میکنه. مکثی کرد و با لحنی آهستهتر گفت: - من ندانم ز نگاه تو چه خواندم اما؛ دانم این چشم همان قاتل دلخواه من است. تمام سلولهای بدنم غرق در لذتی جاودان شد، قلبم هر لحظه میخواست از توی سینهم بیرون بزنه؛ با صدای الکس که من رو داشت خطاب میکرد نگاهم رو از ملیکا گرفتم و به الکس نگاه کردم. -اگه دو دقیقه با چشمهات خواهر من رو درسته قورت ندی آقا شهاب، بعد از شام تو اتاق مخصوص منتظرتم. ملیکا زودتر از من جواب داد. - که در مورد قتلآم باند عربها نقشه بکشید؟ الکس اخم ریزی کرد و با جدیت گفت: -این مسئله شوخی بردار نیست، برای حفظ امنیت تو نه تنها باند عربها، بلکه کل کرهزمین رو هم نابود میکنیم. ملیکا خواست حرفی بزنه که مادرم با مهربونی گفت: - دخترم هیچ کشت و کشتاری قرار نیست اتفاق بیافته، تو انقدر خودت رو ناراحت موضوعی که قرار نیست انجام داده بشه نکن. ملیکا پوفی کرد و زیرلب باشهای گفت، اسماء سرخدمتکار اومد توی نشیمن و با احترام رو به الکس گفت: -شام آمادهست آقا. -ممنون. اسماء لبخندی زد و از نشیمن بیرون رفت. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل *** شهاب ساعت از نیمه شب هم گذشته بود، نگاهی به چهرهی غرق در خواب ملیکا انداختم که مثل فرشتهها خوابیده بود، دستم رو خیلی آروم بلند کردم و موهاش رو نوازش کردم، از نگاه کردن به صورت زیبای ملیکا نمیتونستم دست بردارم تکتک اعضای بدنم الان فقط یک خواستهای رو داشتن، اونم در کنار یار بودن؛ نفس عمیقی کشیدم و با نارضایتی از روی تخت بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم، طبق گفتهی الکس بابد به اتاق مخصوص میرفتم؛ چند تقه به در اتاق کار زدم و در رو باز کردم الکس به همراه آنجلا توی اتاق روی کاناپه نشسته بودن، رفتم توی اتاق و در رو بستم، یک تای ابروم رو بالا انداختم و گفتم: - فکر کردم فقط خودمون دوتا هستیم. آنجلا به یکی از کاناپهها اشاره کرد و با ملایمت گفت: - بشین پسرم، من از الکس خواستم توی جمع اینطور بگه. به سمت کاناپهای که آنجلا اشاره کرده بود رفتم و نشستم، لحنم رو ملایمتر کردم و رو به آنجلا گفتم: - شما زن باهوشی هستین، اتفاقا من از دیدنتون اینجا خوشحال شدم. - ممنونم. الکس تکسرفهای کرد و گفت: - خوب بهتره تعارف کردن رو کنار بزاریم. رو به من کرد و ادامه داد. - مادرم تونسته تمام آدرس املاکی که امیربراتی و علی براتی دارن رو پیدا کنه، اما این وسط یک مشکلی هست. حدس مشکل زیاد هم دشوار نبود، با خونسردی گفتم: - توی هیچکدوم از آدرسهای که پیدا کردین کسی زندگی نمیکنه. الکس پوزخندی زد و گفت: - دقیقا. آنجلا بلافاصله گفت: - اینها یک برادر دیگه هم دارن، محمد ببر که چندسالی هست فامیلیشو تعغیر داده. با خونسردی گفتم: - محمد ببر برادر ناتنی امیر براتی بود و از اونجایی که من چندسالی هست باهاش کار میکردم، تقریبا نفوذ توی گروهشون غیر ممکنه. الکس نیشخندی زد و گفت: - این فرضیه واسه زمانی بود که ببر زنده بود، الان شرایط خیلی فرق میکنه. مکثی کوتاه کرد و گفت: - تو قرار بر این بود برای گروه دال اسلحه قاچاق کنی و رئیس فعلی این گروه کسی نیست جزء امیربراتی؛ خوب حالا که خودش دوست داره با دم شیر بازی کنه هیچ اشکالی نداره. خواندن فکری که الکس توی سرش داشت زیاد سخت و دشوار نبود. - اما بعد این ایمیل فکر نکنم اونقدرها هم احمق باشه و خودش شخصا برای تحویل گرفتن جنسها بیاد. آنجلا در جواب حرف من با خونسردی گفت: - قراره کی بهشون جنس رو تحویل بدی؟ - ماه آینده. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل چشمهای الکس برق خطرناکی زد و با بدجنسی گفت: - واسش ایمیل بفرست و بگو توی این هفته محمولهرو بهش تحویل میدی و اینهم ذکر کن که توی آدارهی آگاهی به یک چیزهای شک کردن و بهتره یک آدم مطمئن برای تحویل بفرستند. آنجلا در ادامهی حرف الکس گفت: - من با فاطیما هماهنگ کردم، قراره توی اداره آگاهی یکجور شایعات پخش بشه، چون صددرصد امیربراتی آدمهاش رو برای تحقیق به اداره میفرسته، من مطمئن هستم که اون نفهمیده که ما متوجه شدیم ایمیل از طرف اون بوده. حرفهاشون قابلقبول بود ولی نکتهای هم داشت. - ولی باز دلیل نمیشه که ریکس کنه و خودش بیاد. الکس بین حرفم پرید و گفت: - آره حق داری ولی حداکثر یکی از آدم حسابیهاش رو میفرسته و ما میتونیم از طریق اون نفوذ کنیم. سرم رو برای تائید حرف الکس تکون دادم و گفتم: - بهتره فقط ما سهنفر و فاطیما از این جریان خبر داشته باشیم، مادرم و محسن زیاد از این ماجرا استقبال نمیکنند. از روی مبل بلند شدم و ادامه دادم. - من همین امشب ایمیل رو ارسال میکنم و تاریخ تحویلرو پسفردا شب تعین میکنم. تردید و ترس توی چشمهای آنجلا نشست. - یعنی یک شب قبل از عقدتون؟ الکس زودتر از من جواب داد. - هرچی زودتر این قضیه بسته بشه بهتره، قرار نیست هیچ اتفاق بدی بیافته. از خستهگی زیاد سرم داشت گیج میرفت و قدرت تصمیمگیری نداشتم، برای همین رو به هردوی اونها گفتم: - امشب رو بهتره استراحت کنیم فردا کلی کار داریم. *** ملیکا با تابیدن نور خورشید توی چشمهام با بیمیلی چشمهام رو باز کردم، خمیازهای کشیدم و نگاهی به ساعت روی دیوار انداختم، ساعت هفتنیم صبح بود و از اینکه اینقدر زود بیدار شدم پوفی کردم، توی تختم از این پهلو به اون پهلو شدم و دوباره سعی کردم که خوابم ببره ولی مغزم هوشیار تر از اونی شده بود که دوباره بتونم بخوابم، کلافه نشستم و با بدنی بیحال به دیوار روبهروم خیره شدم بهتره برم یک دوش آب سرد بگیرم شاید این خستهگی که کل بدنم رو درون خودش به اسارت برده بود کمتر بشه. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل از روی تخت بلند شدم و به سمت حموم رفتم هنوز لباسهام رو در نیاورده بودم که احساس کردم در اتاقم باز شده و کسی به داخل اومده، از لای در نگاه انداختم که قامت فاطیما رو وسط اتاق دیدم در رو باز کردم و از حموم بیرون اومدم، فاطیما با دیدنم لبخند هراسونی زد، رنگ به صورتش نداشت و مثل گچ سفید شده بود، با چند قدم سریع خودم رو بهش رسوندم، دستم رو بلند کردم و شونهاش رو گرفتم با نگرانی گفتم: - حالت خوبه، اتفاقی افتاده؟ لبش رو با زبونش تر کرد و با صدایای که از ترس دورگه شده بود گفت: - من خوبم، اما به یک مشکل خوردیم. مکث کرد و با اون چشمهای قهوهای که از ترس تیرهتر شده بود بهم خیره شد، سعی کردم که آرامش خودم رو حفظ کنم، دستم رو که روش شانهی فاطیما بود برداشتم و گذاشتم پشت کمرش، با اون یکی دستم به تختم اشاره کردم و گفتم: - بهتره که اول بشینی تا نفست بالا بیاد. سرش رو به علامت باشه تکون داد و به سمت تخت رفت و نشست، از روی میزعسلی کنار تختم که پارچ آب و لیوان بود، یک لیوان آب ریختم و رفتم کنار فاطیما روی تخت نشستم، لیوان رو گرفتم سمتش و گفتم: - یکم آب بخور عزیزم. فاطیما لیوان رو از دستم گرفت و با ناراحتی گفت: - الکس هردوی مارو هیچوقت نمیبخشه. از اینکه داشت اینقدر مبهم حرف میزد یکم عصبی شدم و با لحنی کلافه گفتم: - میشه لطفاً درست توضیح بدی ببینم چی شده. - میدونستم اگر بخوام یک شماره تماس یا آدرس ایمیل از امیر براتی گیر بیارم فقط لازمه که لپتاپ الکس یا شهاب رو هک کنم، من هم چون با سیگنالهای الکس بیشتر آشنای داشتم پس با خودم گفتم کارم آسونتر هستش، دقیقاً وقتی که شماره تماسی ازش پیدا کردم تا اومدم رد پای خودم رو توی سیستم پاک کنم مچم رو گرفت، الان دقیق نمیدونم این شخصی که فهمید من توی سیستم الکس بودم آنجلا بود یا خود الکس. ترس تمام وجودم رو درون خودش فرو برد، اماّ هنوز امیدی وجود داشت. - ولی اگر خود الکس بوده که رد تو گرفته، تا الان باید اومده باشه سراغت. فاطیما جرئهای آب از لیوانی که دستش داده بودم رو نوشید، میدونستم چهقدر از خشم الکس میترسه خود من هم دست کمی از فاطیما نداشتم، با حرفی که زد قلبم بیشتر فرو ریخت. - از این میترسم که الکس دیگه من اعتماد نکنه، اماّ اگر هنوز کوچیکترین شانس برامون مونده باشه اینکه آنجلا به جای الکس فهمیده باشه. لبخند شرمندهای زدم و با قاطعیت گفتم: - من اجازهی اینکه الکس بخواد تورو توبیخ کنه نمیدم، بهش حقیقت رو میگم این من بودم که ازت خواهش کردم. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل حال فاطیما یکم بهتر از موقعهای که توی اتاق اومده بود شد. - تو دختر خیلی شجاعی هستی، الکس خیلی شانس آورد که تو خواهرش هستی. لبخندی اومد روی لبم؛ فاطیما مکثی کرد و گفت: - از الکس که بگذریم، با شماره میخواهی چیکار کنی، باهاش تماس میگیری؟ قلبم دیوانهوار خودش رو به قفسهی سینهم میزد، کف پاهام از شدت استرس گزگز کردن، اماّ من مجبور بودم باید هرطور که شده این جنگ رو خاتمه میدادم نباید اجازه میدادم بعد از پشتسر گذاشتن این همه سختی یکی پیدا بشه و خانوادهم رو نابود کنه، آب دهنم رو قورت دادم و گفتم: - همین الان باهاش تماس میگیرم، باید قبل از اینکه الکس پیداش بشه باهاش صحبت کنم. فاطیما گوشیشو از توی جیب شلوارش بیرون آورد و شمارهی امیر براتی رو که از حفظ بود گرفت و گوشی رو گذاشت روی بلندگو، بعد از چهارمین بوق صدای مردونهی امیر براتی پشت گوشی پیچید. - منتظر تماست بودم فاطیما چلپی. انگشت اشارهم رو بالا آوردم و روی دماغم گذاشتم، به جای فاطیما من با لحنی خونسرد که برای خودم هم جای تعجب داشت گفتم: - چرا باید منتظر تماس من باشی، یا خیلی زرنگی یا خیلی ابلح. صدای پوزخند امیر براتی خیلی واضح اومد، با لحنی تلخ و گزنده گفت: - دلم واسه شنیدن صدات تنگ شده بود قاتل کوچولو. ای عوضی زرنگ پس صدای من رو شناخت، من هم مثل خودش کم نیاوردم و با کنایه گفتم: -ولی من برعکس تو اصلاً هیچ علاقهی به شنیدن صدای تو نداشتم. - برای همین اون پلیس غلابیِ کوچولو رو وادار کردی که با هک کردن لپتاپ الکس شمارهی من رو برات گیر بیاره؟ از تعجب چشمهام گشاد شد، فاطیما که حال و روزش بدتر از من بود، خیلی زود خودم رو جمعجور کردم و با لحنی گزنده گفتم: - خیلی داری ریکس میکنی امیر، من بهجای تو بودم با الکس و شهاب دشمنی نمیکردم. امیر قهقهای زد، با لحنی که مثلاً میخواست من رو مسخره کنه گفت: - آها، پس میخواهی بگی که زنگ زدی من رو تهدید کنی درست میگم؟ با خونسردی گفتم: - تو یکبار فرصت داشتی من رو به قتل برسونی ولی اینکارو نکردی و بهجای اون پول خیلی زیادی از کمال سعادت گرفتی، الان چرا باید زیر توافقنامهت بزنی؟ از لحن خندون چندلحظه پیشش دیگه خبری نبود، با عصبانیت غرید. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل - اون دیگه به خودم مربوط میشه کوچولو، اماّ اینرو بدون شده یک روز قبل از مرگم هم شده انتقام خون برادرم رو از تو و اون الکس چلپی میگیرم، بهتره که خوب گوشهاتو باز کنی؛ من کاری به کار اون نامزدت ندارم و اگر یکم عقل هنوز توی سرش مونده باشه وسایلش رو جمع میکنه و با مادر عزیزش و اون دوستدختر دوران جوانیش میره به همون پناهگاهشون توی ویستیر و اماّ اگر توی این جنگی که بین من و الکس چلپی کوچکترین دخالتی داشته باشه، قسم میخورم تمام کسانی رو که توی اون عمارت کوفتی زندگی میکنند رو یکجا نابود میکنم. نه مثل اینکه هرچی من کوتاه میام این عوضی بدتر وحشی میشه، اخمهام بدجوری توی همدیگه رفتند استرسی که توی وجودم بود جاش رو به عصبانیت داد. - توهم بهتره خوب گوشهات رو باز کنی امیر براتی، من چیزی برای از دست دادن ندارم همینطوریش هم دکترها از من قطع امید کردن ولی تو خیلی چیزها داری که از دست بدی، این رو هم بدون تو هنوز حتی ذرهای الکس رو نمیشناسی چون اگر میشناختی این ریکس رو با زندگی خودت نمیکردی. امیر کمی مکث کرد و با لحنی که آرومتر شده بود گفت: - میدونم چهقدر خانوادهت واست مهم هستن و تو تنها کسی هستی که میتونی جلوی این خونریزی رو بگیری. نگاهی زیر چشمی به فاطیما انداختم، از عصبانیت کبود شده بود و داشت جوری به صفحه گوشی با نفرت نگاه میکرد انگار چهرهی امیر رو داخل صفحه گوشی میدید، با امیدی که توی قلبم برای خاتمهی این جنگ لعنتی بود گفتم: - و پیشنهاد تو چیه؟ با لحنی که ازش ذهر میچکید گفت: - شبی که قراره عقد کنی، بعد از مجلس جلوی چشم تمام خانوادهت خودکشی کن. بغض لعنتیم بدون اینکه روش کوچیکترین اختیاری داشته باشم توی گلوم نشست، چندباری دهنم رو باز کردم تا حرفی کوبنده بزنم اماّ حتی یک کلمه هم نتونستم که بزنم، فاطیما صبرش لبریز شد و با نفرت گفت: - تو عوضیترین آدمی هستی که توی عمرم دیدم، اماّ باور کن تو حتی طلوع خورشید هفتهی آینده رو نمیبینی آقای براتی. - امیدوارم دم دروازهی برزخ چهرهی زیباتون رو ببینم فاطیما چلپی. اینبار منظور حرفش با من بود. - و اماّ تو ملیکا خانوم، تا شب عقدت بهت فرصت میدم خانوادهت رو نجات بدی، در غیر این صورت بعد از گذشت نیمه شب تمام کسانی که برات مهم هستن رو از دست میدی. فاطیما خواست حرفی بزنه ولی امیر گوشی رو قطع کرد، نتونستم توی چشمهای نگران و عصبی فاطیما نگاه کنم، حسابی گیج و سردرگم شده بودم، عقل و احساسم باهم مخالف بودن، گوی انگار هرکدوم توی یک جناح مختلفی ایستاده بودن و قصد ویران کردن همهجا رو داشتند، فاطیما سکوت من رو که دید ترسیده گفت: - تو که به حرفهای اون پسرهی احمق فکر نمیکنی؟ سرم رو بالا آوردم و به چهرهی رنگ پریدهی فاطیما نگاه کردم، دهنم از استرس خشک شده بود، میترسیدم حقیقت رو بگم و فاطیما رازم رو فاش کنه، با لحنی که سعی داشتم حس درونیم رو مخفی نگهدارم گفتم: - معلومه که نه، چرا باید ازش بترسم پسرهی ابلح. از حرفی که زدم معلوم بود حتی ذرهای قانع نشده، تا اومد که دهنش رو باز کنه و حرف بزنه در اتاق به شدت باز شد و الکس با چهرهی خشمگین وارد اتاق شد، توی تمام این چندسالی که الکس رو میشناسم اینقدر عصبانی ندیده بودمش، رو به هردوی ما فریاد زد. - به چه حقی با امیر براتی صحبت کردین؟ من زودتر از فاطیما جواب دادم و با ملایمت گفتم: -الکس باور کن فاطیما هیچ تقصیری نداره من ازش خواهش کردم. از روی تخت بلند شدم و رفتم سمت الکس و ادامه دادم. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل از روی تخت بلند شدم و رفتم سمت الکس و ادامه دادم. - کسی که باید ازش عصبانی باشی منم نه فاطیما. برق ترسناکی توی چشمهای الکس بود، دستش رو بالا آورد و سیلی محکمی توی گونهم زد، از شدت ظربه چند قدم عقب رفتم و یکم تلوتلو خوردم، صورتم داغ شده بود و گزگز میکرد، اشکهام بیاختیار روی گونههام میاومدن ولی الکس عصبانیتر از چیزی بود که به اشکهای من کوچکترین اهمیتی بده، رو به فاطیما گفت: - تکلیف تو یکی رو بعداً مشخص میکنم. فاطیما برعکس ترسی که قبلاً از الکس داشت با شجاعت از روی تخت بلند شد و روبهروی الکس ایستاد و پوزخندی زد. - حق نداری با خواهری که برای نجات جون شما حتی حاضره از زندگیِ خودش بگذره اینطوری رفتار کنی. جرات اینکه به چهرهی الکس نگاه کنم رو به هیچوجه نداشتم، تنها کورسوی امیدم به شهاب بود، چون اتاق شهاب به اتاق من نزدیکه و تنها چیزی که الان میخواستم این هستش بیاد منو از دستهای الکس نجات بده؛ الکس که با حرف فاطیما عصبانیتر شده بود با لحنی بلندتر گفت: - من واقعاً نمیفهمم، نمیخوامم که شما زن جماعت رو درک کنم. از گوشهی چشمم نگاهی به الکس انداختم، فاطیما رو از سر راهش کنار زد و اومد روبه روی من و بازوم رو محکم توی دستش گرفت، یا من زیادی از حد ضعیف شده بودم یا اینکه زور الکس سر به فلک کشیده بود، لبم رو دندون گرفتم تا دردی که توی بازوم پیچیده بود رو مخفی کنم، مکث الکس رو که دیدم نگاهم رو از زمین برداشتم و به چشمهای آبی الکس نگاه کردم، تصویر پدرم رو واضح میشد توی چشمهاش دید، نمیدونم چی توی صورتم دید چون ملایمتر از قبل ادامه داد. - نباید باهاش صحبت میکردی، ما قرار بود فرداشب توی گروهشون نفوذ کنیم باید بگم با این کار شما دونفر همهچی کلاً بهم ریخت. آب دهنم رو قورت دادم تا بغضی که گلوم رو در بر گرفته بود کم بشه، با صدایی که خودم هم بهزور متوجه میشدم گفتم: - اون گفت اگه کاری رو که میگم انجام ندی تمام خانوادهتو یکجا نابود میکنم. الکس بازوم رو رها کرد و با همون دستش کلافه دستی به موهاش کشید، رفت سمت پارچ روی میزعسلی، اون رو برداشت و محکم به آینهی اتاقم زد، با برخورد پارچ به آینه صدای بدی توی اتاق پیچید، لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل تکههای شکستهی آینه روی زمین افتادن و بیشتر فضای کف اتاق پر شد از خورده شیشه، دیگه توان تحمل وزنم رو نداشتم پاهام هرلحظه داشت بیجونتر میشدن، با قدمهای لرزون به سمت تختم رفتم و نشستم، اشکهام بدون اینکه کوچیکترین اختیاری داشته باشم روی گونههام پایین میاومدن، حال و روز فاطیما از من یکم بهتر بود با ملایمت رو به الکس گفت: - وقتی داشتم لپتاپ تو هک میکردم دقیقاً لحظهی آخر به جزء خودم رد سیگنال خیلی قویای رو تونستم تشخیص بدم، تا همین چنددقیقه پیش فکر کردم اون سیگنال تو یا آنجلا هستید. الکس به فاطیما چپچپ نگاه کرد، مکثی کوتاه کرد و ابنبار برخلاف چنددقیقه پیش آروم گفت: - خودم متوجهی این موضوع شدم، رد دوتا سیگنال همزمان اون هم بدون محافظت توی سیستمم، اول رد سیستم تورو گرفتم و خیلی زود متوجه شدم دنبال چی بودی، برای همین تصمیم گرفتم به جای اینکه رد دومین سیگنال رو بگیرم گوشیتو هک کنم. پس الکس تمام مکالمهی بین من و امیر رو گوش داده بود؛ از این بهتر نمیشد هنوز یک ساعت نگذشته بود که دستمون برای الکس رو شده بود، قطعاً تا ظهر نشده خبر این کار من و فاطیما رو به گوش کل اعضای عمارت میرسوند و فقط خدا میدونه شهاب قرار بود چه واکنشی از خودش نشون بده، الکس رو به من کرد و با جدیت گفت: - ازت بیشتر از اینها توقع داشتم، فکر نمیکردم مثل احمقها رفتار کنی. تمام خشمی که از امیر براتی درونم بود رو بیرون ریختم، از روی تخت بلند شدم و با عصبانیت گفتم: - لازم نیست به من یاد بدی چی خوبه چی بد، هرکاری که کردم فقط برای محافظت از شما بوده. الکس اخمهاش توهم دیگه رفتن، با صدای بلندی گفت: - یعنی میخوای بگی من عقلم از تو یک علف بچه کمتره ها؟ با صدای شهاب هر سهی ما نگاهمون به در اتاق افتاد. - هیچ معلوم هست اینجا چهخبره؛ صداتون توی کل عمارت داره میپیچه. نگاهش مستقیم روی من بود، از حرارت نگاهش داشتم ذوب میشدم خدایا خودت به فریادم برس، با مهربونی گفتم: - همهچی رو توضیح میدم. الکس نیشخندی زد، با کنایه رو به شهاب گفت: - میخواد گندی رو که زده توضیح بده. اخمهای شهاب توهم دیگه رفتن، رو به الکس با لحنی محکم گفت: - این چه طرز صحبت با ملیکاست؟ الکس به کلی از کوره در رفت و فریاد زد. - دِآخه لعنتی تو که خبر نداری بدون اینکه به بعدش فکر کنه چیکار کرده. شهاب چشمهاش رو تنگ کرد و با لحنی مشکوک رو به من گفت: - چیکار کردی؟ دقیق نمیدونستم چیجوری توضیح بدم که شهاب هم مثل الکس خشمگین نشه، نگاهم رو از چشمهای شهاب دزدیدم و به زمین نگاه کردم، فاطیما به خودش اومد و رو به شهاب کرد و گفت: - خواهش میکنم یکم مراعات حال ملیکا رو داشته باشید. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل الکس نفس عمیقی کشید، عصبانیتش جاش رو به نگرانی داد، با لحنی کلافه رو به فاطیما گفت: - من میرم به اتاق کارم، خودت هم برای شهاب همهچیز رو توضیح بده، تا اطلاع ثانوی دلم نمیخواد چشمم به چهرهی تو و اون خانوم مثلاً زرنگ بخوره. با قدمهای سریع از اتاق بیرون رفت، چند دقیقه سکوت وحشتناکی حکمران اتاق بود، هیچکدوم حرف نزدیم شهاب وقتی دید نه من و نه فاطیما چیزی نمیگیم رو به من گفت: - نمیخوای توضیح بدی ملیکا؟ با آخرین شجاعتی که توی وجودم بود سرم رو بالا گرفتم و با تردید به چشمهای غمزدهی شهاب نگاه کردم، آب دهنم رو قورت دادم تا اومدم که حرفی بزنم فاطیما پیشقدم شد و تمام موضوع رو سیر تا پیاز برای شهاب تعریف کرد، تمام مکالمهی بین من و امیر رو ریز به ریز گفت و شهاب با هر کلمهای که از دهن فاطیما بیرون میاومد بیشتر قرمز میشد؛ طبق حدسی که میزدم شهاب هم دقیقاً با همون نگاه وحشتناکی که الکس بهم نگاه میکرد بهم خیره شد، با صدایی که از خشم دورگه شده بود رو به فاطیما گفت: - من و ملیکا رو بیزحمت تنها بزار. با حالتی زار به فاطیما نگاه کردم، کاشک میشد که ذهنم رو بخونه و متوجهی درخواستم بشه و از اتاق بیرون نره، اماّ فاطیما برعکس خواستهای که من داشتم فقط باشهای زیرلب گفت و آروم از اتاق بیرون رفت و در اتاق رو بست، با تنها شدن من و شهاب تمام اون یکذره شجاعتی که درونم بود فروکش کرد و باز بدنم بیحس شد، با بیحالی روی تخت نشستم و منتظر شدم شهاب هم مثل الکس هرچی از دهنش بیرون میاد بارم کنه؛ شهاب بدون هیچ حرفی اومد کنارم روی تخت نشست و دست راستم رو که انگشترم(همون انگشتری که الکس به ملیکا داده بود و داخل نگینش ذهر کشندهای داشت) توی انگشت حلقهم بود لمس کرد، با چابکی و خیلی سریع قبل از اینکه واکنشی از خودم نشون بدم انگشتر رو از دستم بیرون کشید و توی مشتش نگه داشت، با بهت بهش نگاه کردم و سوالی بهش خیره شدم، با صدایی بغض آلود گفت: - این بهتره پیش من بمونه. خدا بگم تورو چیکار کنه فاطیما، اگر میگذاشت که خودم برای شهاب همهچیز رو توضیح بدم اون قسمتی رو که امیر بهم گفت خودکشی کن رو سانسور میکردم، از اینجا که معلومه شهاب ذهنم رو خونده بود از هرکسی بیشتر توی دنیا شهاب من رو میشناخت، میدونست برای نجات دادن خانوادهم هرکاری میکنم؛ سعی کردم توی لحن گفتارم بغضی که توی گلوم بود رو مخفی کنم. - انگشترم رو بهم پس بده لطفاً. قطرهی اشکی از چشمهای شهاب پایین چکید، از دیدن چشمهای اشکآلود شهاب قلبم به درد اومد، روحم هرلحظه میخواست از بدنم بیرون بره و فقط داشت به حماقتهام پوزخند میزد؛ دستم رو بالا بردم و قطرهی اشک شهاب رو که روی گونهش بود با انگشت اشارهم برداشتم و بردم سمت لبم و بوسیدم، با لحنی مملو از غم گفتم: - برای نجات جون شما، این جسم فانی رو که هیچ، روحمم رو اگر لازم باشه قربانی میکنم. دستم بیجون روی پاهام افتاد، شهاب گونهم رو نوازش کرد و با نگرانی گفت: - گونهت چرا قرمزه؟ لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل با یادآوری سیلیای که الکس توی گونهم زد لبخند تلخی اومد روی لبم، با ناراحتی گفتم: - فکر کنم بیش از اندازه اعصاب برادرم رو بهم ریختم و اون هم از کوره در رفت. شهاب دندون قروچهای کرد و زیرلب گفت: - به حسابش میرسم. وای خدا فقط این وسط دعوای شهاب و الکس کم بود، خیلی زود با مهربونی گفتم: - لازم نیست عصبی بشی، خوب راستش این سیلی یکجورایی حقم بود چون بیشتر از حدم زبون درازی کردم. - ولی باز حق نداره دست روت بلند کنه. - هی بیخیال، هرچی باشه اون برادرمه. *** الکس بیشتر از اینکه اعصابم از ملیکا خورد بود، حالم از خودم هم بهم میخورد نباید به صورت نازنینش اونجور سیلی میزدم، ایشالله دستم بشکنه؛ با باز شدن در اتاق نگاهم رو از پنجرهی به در انداختم، مادرم به همراه، پدرم، رز و فاطیما به داخل اتاق اومدن، نگاهی گذرا به تکتک چهرههاشون انداختم، معلومه که تازه از خواب بیدار شدن و از اونجایی که خشم توی چهرهی پدرم معلوم بود همه چیز رو فاطیما واسشون توضیح داده، دستم رو بلند کردم و به مبلها اشاره کردم. - بهتره که همهتون بنشینید، چون از اونجای که این دو خانوم خرابکاری کردن حرف برای گفتن زیاد داریم. مادرم، رز و فاطیما هر کدوم روی مبلها نشستند، پدرم با اخمهای توهم رفته به سمتم اومد و رو به روم ایستاد، با لحنی خشمگین گفت: - رز همین الان ایمیل شهاب رو چک کرد. با عجله نگاهم رو به رز انداختم و سوالی بهش نگاه کردم، رز یکم دستپاچه شد ولی خیلی زود خودش رو جمعجور کرد و گفت: - دیشب شهاب برای گروه دال پیام فرستاده بوده و برنامهای که واسه ماه آینده بود رو جلو. پریدم وسط حرف رز و گفتم: - اینجاشو در جریان هستم، بهم بگو گروه دال چی جواب داده؟ رز نفس عمیقی کشید و گفت: - فهمیدن کاسهای زیر نیم کاسهست، چون با قاطعیت نوشته بود که جنسهارو نمیخواد. شقیقهی سرم از شدت عصبانیت نبض میزد، دیگه از این بهتر نمیشد، تمام امیدمون به دسترسی به باند عربها توی نزدیکترین زمان هیچ و پوچ شد؛ با حرفی که مادرم زد چشمهام از تعجب بزرگ شدن. - بهنظرم بهتره از کمال سعادت کمک بگیریم، دفعهی پیش اون زودتر از ما امیرراتی رو پیدا کرد، شاید الان اون بتونه بهمون بگه پاتوق فعلی گروه دال کجاست. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل خندهای عصبانی کردم و غریدم. - به هیچوجه، شده تمام دنیا رو ماءمور کنم تا امیربراتی رو پیدا کنند، از کمال درخواست کمک نمیکنم. فاطیما با ترس یکم مِنمِن کرد و با دودلی گفت: - الان توی زمانی نیستیم که غرور حرف اول رو بزنه، پای جون ملیکا وسطه، حاضرم قسم بخورم وقتی براتی داشت بهش پیشنهاد خودکشی میداد از اعماق وجودش داشت این حرف رو سبک سنگین میکرد. قلبم فرو ریخت، ترس از دست دادن ملیکا کل وحودم رو از هم پاره کرد، انگار یک نفر داشت گلوم رو فشار میداد و راه نفسم رو تنگ کرده بود، پدرم با صدایی که پر از بغض و ناراحتی گفت: - باید قبل از مراسم عقد امیربراتی رو متوقف کنیم، به هر نحوی که شده. چند نفس عمیقی کشیدم و به فکر فرو رفتم، کمک گرفتن از کمال یک اشتباه محض بود ولی از یک لحاظ دیگه شاید کمک بزرگی برامون باشه، یکم کوتاه اومدم و گفتم: - باشه، از کمال هم کمک میگیریم، هرطور که شده امیربراتی رو پیدا میکنیم. فاطیما با هیجان گفت: - من یک فکری دارم، از نظر من بهتره که عمارت رو تخلیه کنیم چون تقریباً بیشتر از گروهکها آدرس اینجا رو به راحتی بلد هستن، پدرام یک خونه توی وسط شهر گرفته، بهتره تا تموم شدن این قضیه بریم اونجا. فکر خوبی بود برای مخفی نگه داشتن ملیکا، اماّ من کسی نبودم که توی این وضعیت بحرانی بتونم به کسی اعتماد کنم، برای همین با خونسردی گفتم: - امنیت عمارت دوبرابر جاهای دیگهست، تعداد نگهبانهارو دوبرابر میکنم. مادرم در موافقت حرف من گفت: - حق با الکسه، عمارت جای امنی هستش. *** سر میز صبحانه هیچکس حرفی نزد، در تمام مدت ملیکا حتی کوچیکترین نگاه هم بهم ننداخت و این کممحلی اون بیشتر قلب من رو خون کرد، چندباری خواستم برم و از دلش در بیارم ولی با یادآوری همچین خرابکاریای که کرد پشیمونم کرد؛ از عمارت بیرون رفتم بهتره یکم توی حیاط قدم بزنم تا شاید از حس خفهگیای که داشتم کمتر بشه، با صدای دافنه قدمهام رو متوقف کردم. - الکس. دافنه خیلی زود خودش رو به من رسوند و باهم شروع کردیم به قدم زدن، با لحنی مهربون گفت: - نگران نباش، به دلم آگاهه هیچ اتفاق بدی برای هیچکس نمیافته. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل - نگران نیستم، فقط از دست خودم عصبانیم نباید ملیکا رو وارد اینکار لعنتی میکردم. دافنه دستم رو توی دستش گرفت و با آرامش گفت: - عزیز من تو که نمیدونستی قراره اینجور بشه، اتفاقی هست که افتاده و نمیشه به عقب برگشت، بهتره به جای افسوس خوردن برای گذشته به فکر آینده مون باشیم. *** ملیکا از صبح الکس حتی بهم نگاه هم نمیکنه، خوب راستش از دستش ناراحت نیستم بیشتر تقصیر خودم بود که تمام نقشههاشون رو خراب کرده بودم، پدرم کلافه بود و همش با نگرانی بهم نگاه میکرد، شهاب که از پدرم هم بدتر بود چندباری که بهش نگاه کردم احساس کردم توی چشمهاش اشک جمع شده، از روی تخت بلند شدم و به سمت پنجرهی اتاقم رفتم به حیاط دلباز و زیبای عمارت نگاه کردم، هرگوشهی این حیاط برام یادآور اون روزهای که الکس بهم آموزش میداد تا بتونم روی پاهای خودم باشم بود، همون صبح وقتی شهاب انگشترم رو ازم گرفت با قاطعیت مجبورم کرد که دست روی قرآن بزارم و قسم بخورم هیچ بلای سر خودم قرار نیست بیارم، اولش با اینکار مخافت کردم ولی وقتی اشکهای شهاب رو روی گونههاش دیدم راضی شدم که قسم بخورم، اماّ چهطور میشه از من توقع داشتن که دست روی دست بزارم و منتظر باشم خانوادم به دست امیر سلاخی بشن. *** شهاب در اتاق کار الکس باز شد و محسن با چهرهای گرفته به داخل اتاق اومد، الکس با دیدن محسن گفت: - خب، چی گفت، قبول کرد؟ محسن اومد روی مبل رو به روی من نشست، آهی کشید و با لحنی غمگین گفت: - کمال خیلی بدجور زخمی شده، اونجور که مادرش میگفت فعلاً توی کماست. الکس مشت محکمی روی میز کارش زد و زیرلب غرید. - لعنت به این شانس. محسن رو به من کرد و گفت: - شما چی پیدا کردین پسرم؟ کلافه فقط داشتم پاهام رو تکون میدادم، با ناامیدی گفتم: - لعنت بهش انگار آب شده رفته توی زمین، هرجایی که میشد رو توی استانبول آدم فرستادیم، طبق گفتهی ملیکا چهرهش دقیقاً مثل برادرش علی هستش؛ برای همین با الکس عکسش رو به تمام فرودگاههای بینالمللی دادیم ولی هیچ به هیچ. محسن کمی به فکر فرو رفت، بعد از مکثی کوتاه گفت: - من چندتایی از دوستان خیلی قدیمیم توی شهر دیترویت هستن، اونجور که خیلی وقت پیشها شنیدم خیلی از گروهکهای خلافکار وقتی میخوان مخفی بشن اونجا رو انتخاب میکنند. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل یکتای ابروم بالا رفت، الکس پوزخندی زد و گفت: - چهطور به فکر خودم نرسیده بود؛ یادمه وقتی تازه توی اینکار رفته بودم طی پشنهادهایی که بهم دادن به این شهر توی ایالت میشیگان رفتم، اونجا پر از خلافکارهای هست که یکی از اون یکی خطناکتر هستن. یک چیزهایی درمورد این شهر به گوشم خورده بود، برای همین بلافاصله گفتم: - اماّ اونها قانونی رو بین خودشون دارن. الکس همزمان با من گفت: - جناح همهی ما یکیه، اینجا کسی حق لو دادن هیچ گروهکی رو نداره. محسن لبخندی زد و گفت: - تا زمانی این حرف درسته که یکیشون زیر دین کسی نباشند. من و الکس منتظر به محسن نگاه کردیم که رو به من با مهربونی گفت: - با پدرت وقتی جون بودیم اشتباهی راهمون به دیترویت افتاد، اونجا اتفاقی به یک پسری برخورد کردیم که بدجوری توی دردسر افتاده بود و نیاز به کمک داشت، خوب رضا برای کمک به این جون زیاد خوشحال نشد و همهش میگفت بهتره خودمون رو توی دردسری که به ما مربوط نیست نندازیم، اماّ من دلم بدجوری برای تنکس سوخته بود و اصرار کردم بعد از کلی زحمت رضا رو راضی کردم که به تنکس کمک کنیم، خلاصه هرطور که بود اون رو نجات دادیم و اون به من و رضا قول داد هر چیزی که هر زمانی ازش بخواهیم برامون انجام بده، خوب راستش من هرزگاهی باهاش در تماس هستم و احوالش رو میپرسم. الکس اخمهاش که توهم دیگه بودن باز شد و لبخندی بدجنس اومد روی لبهاش، با اون غرور همیشهگیش گفت: - بهتره دست روی دست نزاریم پدر، همین الان باهاش تماس بگیر، اماّ تمام موضوع رو در اختیارش نزار. محسن سری تکون داد و از روی مبل بلند شد. - شماره تماسش رو توی یکی از دفترهام نوشتم. *** چندتقه به در اتاق ملیکا زدم و در رو آروم باز کردم، جلوی پنجرهی سراسری ایستاده بود و با دیدن من لبخند مهربونی اومد روی لبهاش، رفتم سمتش و رو به روش ایستادم، به چشمهای درشت و خمارش خیره شدم، سیاهی چشمهاش مثل آسمون پر از ستاره میدرخشیدن، با عشق داشتم از نگاه کردن به تکتک اعضای صورتش لذت میبردم، با مهربونی یکی از دستهاش رو بلند کرد و گونهمو نوازش کرد، قلبم از تمام استرس و مشکلاتی که روش سنگینی میکرد رها شد؛ دستش رو که روی صورتم بود توی دستم گرفتم و بوسهای به پشت دستش زدم؛ با مهربونی گفتم: - همین الان از پیش الکس و پدرت اومدم، تقریباً همه چیز رو دوباره داریم جفتجور میکنیم. لبخندش از روی لبش محو شد، نگاهش رو ازم دزدید و با صدای آرومی گفت: - امیربراتی حق داره که بخواد من رو بکشه، مرگ علی واقعاً بیرحمانه بود. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل نفس عمیقی کشیدم، خدا الکس رو از روی زمین محو کنه که برای نقشههای شوم و بدجنسگرانهش از ملیکا سوءاستفاده کرد، اماّ کاری هست که شده و الان موقعهای نبود که بخوام با این حرفها روحیهی ملیکا رو از این داغونتر بکنم، بهش نزدیکتر شدم و آروم گرفتمش توی آغوشم و سرش رو فشار دادم به سینهم، بوسهای به کف سرش زدم و گفتم: - قتل علی تقصیر تو نبود، اون موقعه تو به درستی نمیدونستی داری چیکار میکنی، لازم نیست اینقدر خودت رو مقصر بدونی. دستهای ملیکا دور کمرم حلقه شد، درون قفسهی سینهم غوغای برپا شد عطر موهاش رو درون ریههام فرستادم؛ ملیکا با صدایی بغضآلود گفت: - لازم نیست اشتباهی رو که من مرتکب شدم رو لاپوشانی کنی، از همون لحظهای که علی رو کشتم میدونستم زمانی میرسه که باید تقاصش رو پس بدم. شونههاشو گرفتم و از خودم کمی دورش کردم، به چشمهای خیسش نگاه کردم و با جدیت گفتم: - هر ساعت هزاربار هم که شده تکرار میکنم، قرار نیست برای تو اتفاقی بیافته، خواهش میکنم توهم کم خودت رو سرزنش کن. *** الکس نگاهی به ساعت انداختم، پنج عصر بود و هنوز هم میلی به خوردن غذا یا چیزی نداشتم، فقط منتظر بودم که پدرم بیاد و نتیجهی گفتگو شو با تنکس برام بگه، بیقرار توی اتاق شروع به قدم زدن کردم به هرکسی که به ذهنم میرسید تماس گرفتم و بهشون سپردم تا ردی از گروه دال برام پیدا کنند، هربار که پیامکی برام میاومد با عجله نگاه میکردم و هر دفعه هم بیشتر از قبل ناامید میشدم، لعنت بهش انگار مثل یک سایه بود هرچی بیشتر تلاش میکردیم که پیداش کنیم بیشتر ازش دور میشدیم، تنها امیدمون فقط پدرم و تنکس بود با باشدن در اتاق به قامت پدرم نگاه انداختم، بلافاصله گفتم: - چی شد؟ پدرم اینبار برخلاف دفعهی پیش لبخندی زد و با خونسردی گفت: - باهاش صحبت کردم، گفت چندروزی هست به دیترویت اومده ولی آدرس دقیقی رو ازش نداشت، اماّ گفت تا چندساعت بیشتر طول نمیکشه و جای دقیقشو بهمون میگه. نفس راحتی کشیدم، لبخندی زدم و رفتم سمت پدر و دستم رو روی شونهش گذاشتم، با ملایمت گفتم: - ممنونم. پدر لبخندی زد و گفت: - انجام وظیفهم بود پسرم. *** شهاب با شنیدن خبر توی پوست خودش نمیگنجید، لبخند دندوننمایی زد و گفت: - این عالیه پسر، قبل از اینکه خودش متوجه بشه مثل آبکش سوراخش میکنیم. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل ملیکا با لحنی گرفته گفت: - راه دیگهای جزء کشتن نیست، نمیشه مکانشون رو به پلیس لو بدیم؟ هنوز هم با ملیکا سرسنگین بودم، دلم نیومد بیشتر از این بهش بیاعتنا باشم، برای همین با مهربونی بهش لبخندی زدم و با ملایمت گفتم: - تا دلت بخواد توی هر کشوری و هرجایی که فکرش رو بکنی آشنا و پارتی دارن، کسی که پاتوقش به شهری مثل دیترویت بیافته یا خیلی احمقه یا قوی. ملیکا فقط با نگرانی بهم نگاه کرد و چیزی نگفت؛ اسماء به نشیمن اومد و اعلام کرد که شام آمادهست، همهگی از نشیمن به سمت سالن غذاخوری رفتیم و هرکسی روی صندلیه همیشهگیش نشست، از اونجای که ناهار هم نخورده بودم با اشتها برای خودم برنج و خورشت قیمه کشیدم، توی سکوت شام خوردیم و یکییکی از سرمیز شام بلند شدیم و به نشیمن رفتیم، فاطیما و دافنه خمیازهای کشیدن و گفتند که میرن تا بخوابند؛ به ملیکا نگاه کردم که روی یک مبل دونفره نشست قبل از اینکه شهاب بره و کنارش بشینه خودم رو به مبل رسوندم و کنار ملیکا نشستم، با دیدنم کنارش لبخند غمگینی زد، چشمکی بهش زدم و دستم رو دور کمرش حلقه کردم و کشیدمش سمت خودم، شهاب مثل گرگ زخمی بهم نگاهی انداخت و رفت روی مبل تکنفرهای نشست، پدرم، رز و مادرم هم هر کدوم روی یکی از مبلهای تکنفره نشستند، تا رز خواست حرفی بزنه با صدای گوشی پدرم سکوت کرد، پدرم با عجله نگاهی به صفحهی گوشی انداخت و گفت: - تنکس هستش. گوشی رو جواب داد و گذاشت روی بلندگو، صدای مردی که قشنگ ایرانی صحبت میکرد پشت گوشی پیچید. - بهبه آقای راد، از شما دیگه توقعه همچین کاری رو نداشتم برام آدم بفرستی تا آدرسم رو برات پیدا کنند. از تعجب ابروهام بالا رفتن، اشتباه نکنم باید صدای امیربراتی باشه، از کنار ملیکا بلند شدم و رفتم سمت پدرم، شهاب هم همین کار رو انجام داد، پدرم با تن صدای خیلی جدیای گفت: - تنکس کجاست؟ امیر خندهای کرد و با بدجنسی گفت: - عمر شو داد به شما، طفلک ولی چه مرد خوبی بود. گوشی رو از دست پدرم بیرون کشیدم، سعی کردم خشن بودن صدام رو پنهان کنم و با خونسردی گفتم: - داری با دم شیر بازی میکنی براتی. امیر با کنایه گفت: - من مثل برادرم سادهلوح نیستم پسر، من رو یا خیلی دست کم گرفتین یا من خیلی شمارو دست بالا. شهاب برعکس لحن من که خونسرد بود با خشم غرید. - فکر کردی حالا که ببر مرده و تو رئیس گروه دال شدی خیلی نفوذناپذیر شدی بچه؟ معلوم بود شهاب بدجوری با این حرفش امیر رو عصبانی کرده چون با خشم گفت: لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل - من از وقتی که توئه بچه سوسول داشتی توی بهترین دانشگاهها تحصیل میکردی داشتم برای اینروزها تعلیم میدیدم، پس نباید هرکسی رو ضعیف بشماریم، مگه نه الکس؟ پوزخندی زدم و گفتم: - اینکه توی دیترویت، حتی اگر مثل موش بری توی لوله فاضلاب میگردم و پیدات میکنم فهمیدی؟ با حرفی که زد قلبم هری ریخت. - اماّ تا اون موقعه خواهر گندزادهت کفن پوشیده. امیر تماس رو قطع کرد، شهاب فریاد زد. - لعنتی، خودم میکشمت عوضی. ملیکا از روی مبل بلند شد و اومد سمتمون با آرامش و مهربونی گفت: - من هیچهم از امیر نمیترسم، در اصل اونه که باید از ما بترسه. لبخندی محو اومد روی لبم، از اینکه میدیدم روحیهشو هنوز از دست نداده خیالم راحت شد، پدرم آهی کشید و با ناراحتی گفت: - پستفطرت، تینکس بیچاره که گناهی نداشت عوضی مریضه. با صدای مادرم همهمون برگشتیم و به مادرم نگاه کردیم. - باید تا دیر نشده یک فکر دیگهای بکنیم. نگاهش خیره موند روی من و ادامه داد. - پس این نگهبانهای جدید چی شدن؟ نگاهی به ساعت توی دستم کردم و گفتم: - تا نیمساعت دیگه باید که برسن. شهاب زیرلب گفت: - خوبه حداقل از این بابت خیالمون راحت باشه. *** ملیکا با سردرد شدید به اتاقم اومدم، شهاب و بقیه به اتاق کار الکس رفتند تا نقشهی جدیدی رو بکشند، من به میل خودم خواستم به اتاقم برگردم چون هم به اندازهی کافی سردرد داشتم و از یک طرف دیگه خواستم چندتایی نامه بنویسم، نمیدونم این چه حسی بود که درونم شعلهور شده بود و فقط دم گوشم آروم زمزمه میکرد. - بیا، توهم بهما بپیوند. باز خداروشکر اسماء زحمت کشیده بود و خورده شیشههارو از روی زمین تمیز کرده بود، رفتم سمت پاتختی کنار تخت خوابم و در یکی از کشو هاش رو باز کردم، چندتا ورق آچار برداشتم و خودکار مشکی که در کنار ورقههابود رو هم برداشتم و نشستم روی تختم. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل اولین نامهم رو برای شهاب نوشتم، از تمام حرفهایی که توی دلم بود و میخواستم که بعد از مرگم بدونه نوشتم، دومین نامه رو برای الکس نوشتم، سومین نامهرو برای پدرم نوشتم طولانیترین نامهم بود، آخری رو برای کمال نوشتم؛ نامههارو برداشتم و گذاشتمشون توی همون کشو و در کشو رو بستم، روی تخت دراز کشیدم و به سقف اتاق خوابم نگاه کردم، دلیل اینکارم رو خودم هم نمیدونستم فقط یک حسی نزدیک بهم میگفت لازم بوده و باید انجام میدادی، چشمهام رو بستم و خیلی زود به خوابی آروم فرو رفتم. با نفس کشیدن عطر آشنای چشمهام رو باز کردم و به چهرهی دلربای شهابم نگاه کردم، دوست داشتم تا آخرین لحظهی مرگم همین چهرهی مردونهی شهاب رو خیره نگاه کنم، اونقدر غرق در تماشای چهرهی شهاب بودم گذشت زمان رو نفهمیدم چهجوری گذشت، چشمهای شهاب باز شدن و خمار بهم نگاه کرد، با مهربونی گفتم: - صبحت بخیر عزیزم. شهاب لبخند بیحالی زد و گفت: - صبح توهم بخیر ملکهی من. میخواستم ازش درمورد نقشه بپرسم ولی بلافاصله پشیمون شدم؛ نیمه نشسته شدم و به پشت تخت تکیه دادم؛ شهاب که انگار بیشتر منظور حرفش با خودش بود تا من. - چندباری به الکس گفتم از این نگهبانهای جدید خوشم نمیاد، اماّ کو گوش شنوا، نمیدونم چرا حس خوبی ازشون نگرفتم. نگاهم رو که روی خودش دید ادامه داد. - باور میکنی، وقتی به اون برادر دیونهت گفتم از نگهبانها خوشم نیومده چی بهم گفت؟ تصور حرفی که الکس زده زیاد سخت نبود، جلوی خندهم رو گرفتم و گفتم: - چی گفت عزیزم؟ - با اون غرور احمقانهاش گفت، مگه قراره فردا بهجای ملیکا با اینها عقد کنی. نتونستم جلوی خندهم رو بگیرم، قهقهای زدم و با مهربونی گفتم: - هی بیخیال، الکسه دیگه بعضی وقتها حرفهایی میزنه به دلنگیر. شهاب خودش هم خندهش گرفت، با مهربونی گفت: - نه عزیزم ناراحت نشدم، فقط اگر خندههای فاطیما رو موقعهی شنیدن حرف الکس رو فاکتور بگیرم. از روی تخت بیرون اومدم و نیمنگاهی به ساعت روی دیوار انداختم، ساعت دهنیم بود و این یعنی همهی اعضای عمارت بیدار شدند، رو به شهاب کردم و لبخند دندوننمایی زدم. - لطفاً از اتاق برو بیرون، میخوام برم حموم. شهاب یکتای ابروش رو بالا انداخت و لبخند شیطنتآمیزی زد، زیرلب همونجور که از تخت بلند میشد گفت: - همین یک امروز رو هم هرکاری دوست داری انجام بده، از فردا معلوم میشه رئیس کیه. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل تکخندهای کردم وقتی شهاب از اتاق بیرون رفت، به سمت حموم رفتم، یک دوش خیلی مختصری گرفتم و حولهم رو دور بدنم پیچیدم از حموم بیرون اومدم و رفتم سمت کمد لباسهام، یک لباس بلند نخی سفید، که پر از گلریزههای شکوفه بودن، آستینهای لباس از آرنج دستم پلیسه میخورد و کلوش میشد، لباس خیلی دلنشینی بود؛ لباس رو تنم کردم و به لطف الکس که آینهی اتاقم رو شکسته بود بیخیال آرایش کردن شدم و فقط برس رو برداشتم و موهام رو شونه کردم و آزادانه دورم ریختم؛ موبایلم رو برداشتم و از اتاقم بیرون رفتم، توی سالن نشیمن کسی نبود حتماً یا توی سالن غذاخوری هستند یا طبق معلوم توی اتاق کار الکس، چون هیچ صدایی از سمت سالن غذاخوری نمیاومد پس حتماً دومین حدسم درست بوده؛ پشت در اتاق کار یکم مکث کردم، صدای گفتگوهای الکس و پدرم خیلی واضحه داشت میاومد، یک حسی از ته دلم میگفت همینجا بمونم و گوش بگیرم اماّ وجدانم قبول نکرد و بدون در زدن در اتاق رو باز کردم؛ تقریباً همهی اعضای خانواده توی اتاق بودن غیر از خودم، شهاب با دیدنم لبخند مهربونی زد که واسش پشت چشمی نازک کردم، الکس و پدرم با دیدنم لبخند هراسونی زدن و گفتگو شون رو متوقف کردن، نیشخندی تلخ کنج لبم نشست، رو به پدرم با کنایه گفتم: - اگر مزاحمتون شدم میتونم برم. پدر به میز کار الکس تکیه داده بود، با حرفی که زدم نگاه مهربون و نگرانی بهم انداخت، اومد رو به روم ایستاد و دستی به شونهام زد و گفت: - عزیزک بابا، کی گفته که او مزاحمی، تو تاج سر منی یکییکدونهم. - در مورد چی داشتین صحبت میکردین؟ الکس تکسرفهای کرد و نگاهی مهربون بهم انداخت، دستش رو بالا آورد و به کنار خودش اشاره کرد و گفت: - بیا کنار من بشین جوجه، همهچیز رو مو به مو واست تعریف میکنم. از کنار پدرم گذشتم و به سمت الکس رفتم، کنارش روی مبل دونفره نشستم و منتظر بهش نگاه کردم، تا الکس اومد حرفی بزنه شهاب زودتر گفت: - همونجوری که قبلاً هم بهت گفتم عزیزم من نسبت به این نگهبانهای جدید حس خوبی رو نداشتم، برای همین اسم و فامیلی چندتایی شون رو به یکی از آشناهام دادم و همین نیمساعت پیش با من تماس گرفت و گفت، یکی از نگهبانها سابقه داره و الان هم تهت تعقیب هستش. الکس دندون قروچهای کرد و گفت: - نگهبانها بیشترینشون سابقه دار هستند، اینکه دلیل نمیشه. پدرم در جواب الکس گفت: - داری درست میگی پسرم، اماّ این رو هم قبول کن که هیچکدوم شون در حال حاضر تحت تعقیب نیستند. رو به پدرم گفتم: - چرا تحت تعقیب هستش؟ پدرم کلافه نفس عمیقی کشید و گفت: - به جرم قتل، اینطور که معلومه مادرش عرب و پدرش ایرانی هستش، کلاً شش ماهه که به ایران اومده. زیرلب گفتم: - آها که اینطور. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل بعد با صدای بلندتری رو به شهاب گفتم: - و تو فکر میکنی چون مادرش عرب هستش و از قضا قاتل هم هست پس حتماً برای براتی کار میکنه درست میگم؟ شهاب به الکس چشمغرهای رفت و با حرص گفت: - من تنها کسی نیستم که توی این اتاق این فکر رو میکنم. بعدش به انجلا و فاطیما نگاهی انداخت، دافنه با خونسردی شونهشو بالا انداخت و گفت: - از نظرم شما زیادی دارید قضیهرو سخت میکنید، بهجای اینکه اینجا باهم دیگه بحث کنید، خیلی راحت اخراجش کنید تا هیچ شکی هم توی دلتون نمونه. فاطیما در جواب دافنه گفت: - در حال حاضر بهترین کار همینه. الکس کلافه پوفی کرد و گفت: - باشه. از کنارم بلند شد و همونطور که داشت به سمت اتاق میرفت گفت: - همین الان میرم باهاش صحبت میکنم. نگاهش رو من ثابت موند و ادامه داد. - امروز تو به هیچوجه از اتاق کار بیرون نمیای، اینجا امن ترین اتاق عمارت هستش. حوصلهی بحث با الکس رو نداشتم، برای همین سرم رو به نشونهی باشه تکون دادم، الکس بدون هیچ حرف دیگهای از اتاق بیرون رفت؛ فاطیما که انگار چیزی یادش اومده باشه گفت: - راستی اونقدر شماها همهش درحال قر زدن بودین یادم رفت بهتون خبر خوبی رو بدم. همه توی سکوت با هیجان به فاطیما نگاه کردیم، آنجلا لبخندی زد و گفت: - خاله به قربونت بره، چه خبری هستش؟ فاطیما لبخند دندوننمایی زد و رو به جمع گفت: - صبح ساعت هفت با پدرام به ازمایشگاه رفتیم و از اون طرف سونوگرافی هم دادم، خوب خداروشکر. دستش رو روی شکمش گذاشت و مکثی کرد، با آرامش ادامه داد. - دکتر گفتش که دوقلو باردارم؛ ایجانم پدرام از شدت خوشحالی بال در آورده بود. قهقهای زدم و با ذوق گفتم: - از الان گفته باشم، اسمهاشون رو خاله ملیکا شون تعین میکنه. فاطیما لبخندی زد و دافنه که کنار فاطیما نشسته بود، فاطیما رو توی آغوش گرفت و با صدای بغضآلود گفت: - خدایا شکرت، برات خیلی خوشحالم فاطیما، مطمئن هستم تو مادر خیلی خوبی برای بچههات میشی. نگاهم توی چشمهای شهاب قفل شد، میتونستم امید به آینده رو توی اون دریای طوفان زده ببینم. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل *** طبق دستور آقا الکس توی اتاق کار موندم و بیرون نرفتم، فقط فاطیما پیشم توی اتاق موند و از این بابت خداروشکرگذار شدم چون تنهای دلم میگرفت، فضای اتاق کار الکس زیادی از حد دلگیر و خفه بود، یادم باشه بعداً به الکس درمورد دیزاین این اتاق صحبت کنم، فاطیما خمیازهای کشید و با لحنی بامزه گفت: - باورم نمیشه، یعنی هیچوقت یادم نمیاد که به اندازهی الان اینقدر دلم بخواد همهش بخوابم، کمکم داره از خودم بدم میاد، این حجم از به درد نخوری واقعاً آدم رو کفری میکنه. لبخندی مهربون زدم و گفتم: - این حرفها چیه عزیزم، تو هرچی باشه صاحب دوتا بچه هستی باید هم یکم بیحال شده باشی، این قضیهی براتی که تموم بشه قطعاً باید بریم دنبال یک سیسمونی مفصل و دکراسیون اتاقهاشون. از حرفی که زدم گونههای فاطیما از شوق قرمز شدن، با ذوق خندهای کرد و گفت: - وای فکرش هم قلبم رو سرشار از عشق میکنه. - تو مادر خوبی میشی، قلب مهربونی داری دختر. فاطیما خواست حرفی بزنه که با شنیدن صدای تیراندازی قلبم هری ریخت، شوق توی چشمهای فاطیما جاش رو به ترس و نگرانی داد، خیلی سریع از روی مبل بلند شدم و رفتم سمت میز الکس، در کشوی میز رو باز کردم و تفنگ مشکی الکس رو برداشتم، فاطیما با وحشت داشت به من نگاه میکرد، از روی مبل بلند شد و قاطعانه گفت: - فکرش رو هم نکن، نمیزارم از اتاق بیرون بری. از این که باید مینشستم توی اتاق و منتظر میشدم تکتک اعضای خانوادهم کشته بشن حتی فکر کردن بهش قلبم رو به درد میآورد، با جدیت گفتم: - فاطیما بهتره خودت رو خسته نکنی، من لحظهای نمیتونم اینجا بشینم و دست روی دست بزارم، اونها من رو میخوان و من هم میرم. به فاطیما فرصت حرف زدن ندادم، خیلی آروم از سر راهم کنارش زدم و با عجله از اتاق بیرون اومدم و در اتاق الکس رو از پشت قفل کردم، فاطیما نباید زخمی بشه اون قراره مادر بشه و من این اجازه رو نمیدم خودش رو به کشتن بده؛ با قدمهای سریع از پلههای عمارت پائین رفتم، صدای هیاهو و تیراندازی از توی حیاط میاومد، پس نگرانیهای شهاب بیحوده نبوده؛ آنجلا توی نشیمن بیقرار قدم میزد با دیدن من فریاد زد. - اینجا چیکار میکنی، برگرد به اتاق کار همین الان. قطرهی اشکی از چشمم روی گونهم افتاد، با بغض گفتم: - بقیه کجان؟ آنجلا بغض توی گلوش رو کنترل کرد و با صدای گرفتهای گفت: - پدرت و رز بیرون عمارت رفتند، الکس و شهاب توی حیاطن. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل با حیرت به دهن آنجلا نگاه کردم، نه امکان نداشت اجازه بدم بلای سر شهاب و الکس بیاد، آنجلا آب دهنش رو قورت داد و آروم به سمتم اومد، با قاطعیت گفت: - هر دوی اونها میتونند از خودشون دفاع کنند، خواهش میکنم برگرد به اتاق. زیرلب گفتم: - به هیچوجه. فرصت اینکه بهم برسه و جلوم رو بگیره بهش ندادم، دویدم سمت در عمارت، صداهای تیراندازی داشت بیشتر میشد، به التماس و خواهشهای آنجلا هیچ توجهای نکردم، در خروجی عمارت رو باز کردم و وارد حیاط شدم، هر طرفی رو که نگاه میکردم جنازهای از نگهبانها افتاده بود، ظربان قلبم رو به کاهش رفت، دل جرات اینکه به جنازه ها نگاه بکنم رو نداشتم که مبادا شهاب و الکس جزئی از اونها باشند، با قدمهای لرزون جلوتر رفتم و تفنگم رو بالا آوردم؛ رفتم بالاسر اولین جنازه و به صورتش نیمنگاهی انداختم، با دیدن چهرهی ناآشنا نفسی راحت کشیدم؛ با شنیدن اسمم از سمت چپ حیاط نگاهم رو از جنازهی مرد گرفتم و به الکس نگاه کردم. - ملیکا؛ لعنتی تو اینجا چیکار میکنی. بقیهی حرفش رو فریاد کشید. - همین الان برو تو. به حرفش اعتنای نکردم و با قدمهای سریع رفتم سمتش، با نزدیک شدن به الکس و دیدن بازوی زخمی شدهاش تمام بدنم برای چند لحظه بیحس شد، با نگاهی اشکآلود گفتم: - زخمی شدی. چند قدمی که بینمون فاصله بود رو پر کرد و بازوم رو محکم گرفت، با لحنی وحشتزده گفت: - قسمت میدم همین الان برو داخل عمارت. با التماس ادامه داد و گفت: - خواهش میکنم. پاهام برای رفتن یاری نمیکردند، نیمهی روحم توی این حیاط با مرگ یک قدم فاصله داشت، اونوقت من چهطور راحت راهم رو بگیرم برم توی عمارت؛ با شنیدن صدای مردی ناآشنا الکس من رو خیلی سریع پشت خودش قایم کرد. - بهبه میبینم خیلی شجاعتر از اونی هستی که فکرش رو میکردم، گندزاده. الکس با عصبانیت و خشمی مهار نشدنی با فریاد گفت: - دهنت رو ببند عوضی، به چه جراتی خواهر من رو اینطور خطاب میکنی. صدای شلیکی از پشت سر مرد غریبه اومد که بلافاصله با تنی آغشته به خون نقش زمین شد، شهاب تفنگ به دست دقیقاً پشت سر مرد ایستاده بود و با دیدن مرد که نیمه جون روی زمین افتاده بود پوزخندی زد و زیرلب فحشی نثارش کرد. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل چشمهاش که به من افتاد با وحشت و ترس گفت: - اینجا چه غلطی میکنی ملیکا. از پشت الکس کامل بیرون اومدم و دویدم سمت شهاب و خودم رو توی آغوش گرمش انداختم، سرم رو به سینهی مردانهاش فشار دادم و با بغض گفتم: - از من انتظار داری وقتی تو اینجا توی این رگبار تیراندازی هستی من با خیال راحت توی عمارت بشینم؟ شهاب دستهاش رو بالا آورد و دور کمرم گذاشت و من رو به خودش بیشتر نزدیک کرد، بوسهای آروم به سرم زد و با مهربونی گفت: - الاهی من قربون اون دل مهربونت برم، خداروشکر تموم شد؛ همهی اونهای که آدم براتی بودن کشته شدند. نفسی راحت کشیدم، با صدای الکس از آغوش شهاب بیرون اومدم و به مردی که شهاب زخمیش کرده بود نگاه کردم. - ملیکا مواظب باش. مرد زخمی با بیحالی دستی که توش تفنگ داشت رو بالا آورد و به سمت من گرفت، همزمان صدای دوتا شلیک اومد؛ الکس سر مرد رو نشونه گرفته بود و مرد آخرین کور سوی چشمهاش رفت، اماّ دوتا صدای شلیک اومده بود اون یکی به کجا اثابت کرده بود؛ صداهای اطرافم کمی برام سنگین شده بودن، قلبم برعکس این اواخر دیگه درد نمیکرد، حتی انگار دیگه ظربانهاش رو حس نمیکردم وقتی به خودم اومدم دیدم روی زمین توی آغوش شهابم هستم، توی اون چشمهاش طوفانی بر پا بود، میدیدم که الکس هم کنارم روی زمین نشسته و داره حرفهایی رو میزنه اماّ من هیچکدوم از حرفهاشون رو نمیشنیدم، یا شاید هم دلم نمیخواست که بشنوم، شاید اگر میشنیدم دارن چی میگویند رفتن واسم سختتر میشد؛ پلکهام داشتن سنگین میشدن، روحم داشت از بدنم خارج میشد ولی جسمم داشت آخرین تلاشش رو میکرد برای ادامهی زندگی میکرد، صدای مادرم دم گوشم زمزمه شد. - عروسکم، مامان منتظرته؛ دختر قشنگم مامانی دوستت داره. قطرهی اشکی از گوشهی چشمم پائین اومد، دهنم بیش از حد اندازه خشک شده بود، تمام توانم رو جمع کردم و با صدای آرومی رو به شهاب گفتم: - و اماّ عزیزمن تمام پایانهای خوش به نرسیدن ختم میشه؛ دوستت دارم شوالیهی من. چشمهام رو بستم و تمام بدنم سبک شد.. . *** پانزدهسال بعد فاطیما نگاهی به چهرهی زیبای دخترم انداختم، چشمهاش از اشک برقی زد و با بغض گفت: - اماّ مامان این خیلی نامردی بود، ملیکا حق یک پایان خوب رو داشت. بغض توی گلوم رو قورت دادم و چیزی نگفتم، با سوالی که کرد تمام تنم یخ زد. - مامان بعد از مرگ ملیکا، شهاب چی شد، اینطور که گفتی اونها همدیگه رو خیلی دوست داشتن. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
Melikadanayii 27 ارسال شده در 11 ساعت قبل سازنده اشتراک گذاری ارسال شده در 11 ساعت قبل برای تعریف کردن بلایی که شهاب بعد از مرگ ملیکا سر خودش آورد هنوز که هنوزه بعد از گذشت پانزدهسال تمام وجودم و سلولهای تنم مور مور میشدن، مکثی کردم آهی کشیدم و گفتم: - شهاب مرگ ملیکا رو نمیخواست که قبول کنه، اماّ وقتی خودش اونرو با دستهاش به خاک سپرد بالای سر قبر ملیکا همون انگشتری که واست داستانش رو قبلاً تعریف کردم، ذهر داخلش رو خورد تا قبل از رسیدن آمبولانس خیلی وقت بود که اون هم به ملیکا پیوسته بود. با نگاهی پر از غم و حیرت بهم خیره نگاه کرد، قطرهی اشکی به تلخیه هزاران غم از چشمم پائین چکید، با لحنی آرومتر ادامه دادم. - دایی الکس بعد از مردن ملیکا و شهاب هیچوقت اون الکس سابق نشد، یکسالی غیبش زد و وقتی برگشت فقط یک جمله رو گفت: - انتقام خون ملیکا رو از براتی گرفتم، همونجور که لیاقتش بود کشته شد. دخترم آهی کشید و زیرلب گفت: - برای همین اسم من و داداشم رو ملیکا و شهاب گذاشتین، میخواستین یاد اونها همیشه زنده باشه، درست میگم؟ لبخندی غمگین زدم و گفتم: - بله دخترم، ملیکا دختر خیلی شجاع و مهربونی بود. - پدر ملیکا و مادر شهاب چیشدن؟ نفس عمیقی کشیدم و گفتم: - آقا محسن وقتی به عمارت برگشت و جنازهی دخترش رو دید سکتهی مغزی کرد و فلج شد، رز هم به کلی افسردگی شدیدی گرفت و هردوی اونها دوسال بعد از مرگ دختر پسرشون فوت کردن. نگاهم رو از ملیکا گرفتم و به قاب عکس الکس که روی میز مطالعهم بود انداختم، ادامه دادم. - حاضرم به جرات قسم بخورم بعد از مردن ملیکا من دیگه هیچوقت لبخند رو روی لب الکس ندیدم، حتی دافنه هم چندوقت پیش وقتی داشت پیشم درددل میکرد گفت: - الکس بعد از این همه سال هنوزم داغونه، باورت میشه فاطیما اگر خیلی مجبور بشه فقط در حد چند کلمه حرف میزنه، خیلی گوشهگیر شده. نفسی کشیدم و ادامه دادم، - دوماه از مرگ ملیکا گذشته بود که یک شب خوابش رو دیدم وقتی از خواب بیدار شدم بدون اینکه اختیاری داشته باشم به اتاقش توی عمرات بود رفتم، همینجوری داشتم وسایلش رو نگاه میکردم که دیدم چندتا دست نوشتههاش توی کشوی میزپاتختیش هست، هر خطی که نوشته بود رو که میخوندم هزارانبار مردم و زنده شدم. ملیکا با کنجکاوی گفت: - توی اون کاغذها چی نوشته بود؟ قطرهی اشک دیگری روی گونههام چکید، از روی تخت بلند شدم و به سمت میزمطالعهام رفتم و در کشو رو باز کردم، چندباری خواسته بودم اونهارو بسوزونم ولی هربار یک حسی مانعهم شده بود، کاغذهارو برداشتم و رفتم دوباره کنار دخترم روی تخت نشستم وقتی نگاه منتظرش رو دیدم اولین نامه رو که برای شهاب نوشته بود رو با صدایی گرفته شروع کردم به خوندن. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
ارسالهای توصیه شده
برای ارسال دیدگاه یک حساب کاربری ایجاد کنید یا وارد حساب خود شوید
برای اینکه بتوانید دیدگاهی ارسال کنید نیاز دارید که کاربر سایت شوید
ایجاد یک حساب کاربری
برای حساب کاربری جدید در سایت ما ثبت نام کنید. عضویت خیلی ساده است !
ثبت نام یک حساب کاربری جدیدورود به حساب کاربری
دارای حساب کاربری هستید؟ از اینجا وارد شوید
ورود به حساب کاربری