رمان حوالیِ دیروز | زهره تقیزاده کاربر انجمن نودهشتیا

[زهره تقیزاده 771]

پارت49

انقدر از صبح با بچه‌ها بازی کرده بودیم که انگار رسماً رسمونو کشیده بودن. با خستگی از روی تخت بلند شدم. رایان هم لیانا رو که تو بغلش خوابش برده بود، آروم گذاشت روی تختش و اومد سمتم. خمیازه‌ای کشید و گفت:

- خوابیدن… بریم؟

سری تکون دادم. راه افتادیم و از اتاق خارج شدیم. نزدیک اتاق عمو ارسلان خواستیم از هم جدا بشیم که صدای جیغ و داد چند نفر اومد. بی‌خیال خواب شدیم و رفتیم سمت صدا.

یه پسر جوون نیمه‌هوشیار رو روی تخت گذاشته بودن و چند تا زن سانتال‌مانتال هم بالای سرش جیغ می‌زدن و گریه می‌کردن. همزمان با ما، علی رسید بالای سرش و مشغول معاینه‌ش شد.

علی:

- چه اتفاقی افتاده؟

یه دختر که می‌ خورد هم‌سن و سال من باشه، با گریه و صدای تو دماغی گفت:

- تصادف کرده.

علی گوشی پزشکی رو از دست پرستار توی پذیرش گرفت و یه سمت تخت رو گرفت و گفت:

- زود باشین باید ببریمش اتاق عمل!

من و رایان همون‌طوری ثابت وایستاده بودیم که نگاهش رو دوخت بهمون و با جدیت گفت:

- دِ! مگه با شما نیستم؟ زود باشین! دکتر صادقی اینجا نیست و بقیه هم امشب شیفتشون نیست. باید خودم عمل کنم. شما هم می‌شین دستیارم!

با داد آخری که زد، سراسیمه یه طرف تخت رو گرفتیم و هلش دادیم به سمتی که علی می‌رفت. با دیدن اتاق عمل قالب تهی کردم. یکی نیست بگه نونت کم بود، آبت کم بود؟ پزشکی خوندنت برای چی بود آخه؟ من آخرین باری که رفتم تو اتاق عمل، موقع زایمان مامانم بود. بعد الان… هوف.

با راهنمایی پرستار، لباس‌های مخصوص پوشیدیم و با عجله به اتاق عمل برگشتیم. علی بالا سر بیمار بود. دو تا پرستار هم اونجا بودن؛ یکی دستگاه تنفسی رو چک می‌کرد و اون یکی روبروی علی ایستاده بود. علی با دیدن من و رایان، با چشم اشاره کرد نزدیک‌تر بریم.

- گندم! تو وسایلی که می‌خوام و میدی بهم. رایان، تو هم باید کمکم کنی تو عمل.

خوب شد بالاخره رایان ترم بالاییه و تجربه‌ش از من بیشتره. من همون وسایل رو بدم بهشون بهتره.