sarahp

پارت بیست و سه صبا مشغول صحبت با صبرا بود. سلامی داد متوجه‌ی حضور او شدند، صبا بالافاصله حرفش را خاتمه داد و سرش را به سمتش چرخاند: - بهتر شدی؟ لبخندی زد؛ همان‌طور که سرش را به نشانه‌ی تایید تکان می‌داد گفت: - خیلی بهترم‌. در‌ جوابش اخمی کرد و با تحکم گفت: - دفعه‌ی آخرت باشه زیر بارون قدم‌ میزنی! بعد از اتمام حرفش به سمت پله‌ها حرکت کرد. مغموم از لحن صبا چشمی آرام گفت، نگاهش به صبرا گره خورد، برای اینکه نگاه شماتت بار او را نبیند، سرش را پایین گرفت. با شنیدن صدایش متعجب سرش را بالا گرفت: - مایعات زیاد بخور، ویتامین c هم زیاد مصرف کن، حالت بهتر میشه! نگاه متحیرش در جای خالی صبرا که به سمت کاناپه رفته بود ثابت ماند، سعی کرد جوابش را با احترام بدهد: - بله متوجه شدم. دیگر حرفی رد و بدل نشد، به سمت آشپزخانه رفت، گرسنه‌اش بود، تکه‌ایی از شامی که از قبل اماده شده بود را بین مقداری نان قرار داد، همین که خواست لقمه‌اش را بخورد صبا وارد شد نگاهی به لقمه‌ی در دستش انداخت، اخمی‌ کرد و با تشر گفت: - حق نداری غذای غیر آبپز بخوری. لقمه را از دستش گرفت و از مهری خواست برایش سوپ بریزد، از آن همه توجه واقعاً دهانش باز مانده بود، برای آنکه روی حرفش حرف نزند صندلی را عقب کشید و منتظر سوپ ماند، بعد از خوردن سوپ، خودش ظرفش را شست و وارد سالن شد، همه دور هم روی کاناپه لم داده بودند و خیال خوردن شام را نداشتند. حسین خان مشغول صحبت با صبا بود، اسم شخصی را آورده شد که بارها شنیده بود ولی آن را ندیده بود، صبا با دیدنش حرفش را کوتاه کرد و ادامه نداد، سلامی به حسین خان داد و آرام روی کاناپه نشست، حسین خان سری تکان داد و مشغول خوردن میوه‌اش شد، کنجکاو آن اسم بود بارها آمارش را از صبا خواست ولی هربار به نحوی او را پیچانده بود. کمی در جمع نشست، در آن جمع جایی برای ماندن او نبود، خیلی فاصله‌ی فکری بین آن‌ها بود، بی‌حوصله از جایش بلند شد و با گفت با اجازه شب بخیری گفت و پله‌ها را به قصد رفتن به اتاق طی کرد. کمی درس خواند بعد آن تست زد؛ درمانده از روزهای پر از تکرارش به دیوار تکیه داد، از آن همه درس خواندن بیزار شده بود دیگر کم‌ آورده بود، دلش می‌خواست زودتر کنکور برگذار می‌شد و وضعیت نامعلومش تمام می‌شد، روزهایش پر از حسرت‌هایی بود که در دلش ریشه کرده بودند ولی دم نمیزد؛ همدمی نداشت اهل دوست و رفیق هم نبود تنها بین آن همه آدم در اطرافش مانده بود. زیر لب تکه‌ایی از شعر شمس لنگرودی را زمزمه می‌کرد، آرام و قرار این روزهایش شعر‌های پر از احساس او بود: مادر! بگذار، بر ساحل نمناک، رو در روی فرشتگان بخوابم! آن‌قدر تکرارش کرد تا خوابش گرفت. نیم‌خیز شد و بالشت روی تخت را برداشت روی فرش کوچکی که وسط اتاق پهن شده بود گذاشت و همانجا دراز کشید طولی نکشید که از خستگی و بی‌حالی خوابش برد! یک ساعتی در خواب عمیق بود که با صدای صبا به سختی کمی از چشمانش را باز کرد، صبا کلافه از نحوه‌ی خوابیدنش غرلندکنان: - پاشو بیا روی تخت بخواب، چرا روی زمین خوابیدی سردیت می‌کنه! در حال و هوای خواب خُرم از توجه او بالشت به بغل از جایش بلند شد و روی تخت دراز کشید و بلافاصله خوابش برد. صبا دقایقی را خیره به او گذراند بعد از کشیدن نفس عمیقی نگاهش را برداشت و از اتاق خارج شد، گویی احساساتش را پنهان می‌کرد، ولی تا جایی می توانست این دوری را تحمل کند. وای به حالش روزی بخواهد حضورش را اما تابش نخواهد! فردای آن روز هم مرخصی داشت، بعد از دو روز استراحت حالش بهتر شد، صبا اصرار داشت فردا را هم استراحت کند، اما در نهایت رضایت داد که به مدرسه برگردد. بعد از مطالعه‌ی کلی درس‌هایش و مرور تست‌هایش مثل همیشه زود خوابید، صبح زودتر از همیشه بیدار شد، با عجله مشغول حاضر شدن بود که صبا بعد از دقایقی بیدار شد با دیدن عجله‌اش در حاضر شدن متعجب گفت: - چرا زود بیدار شدی؟ اینقدر عجله بخاطر چیه؟! در طول دو روز سعی می‌کرد وقت‌هایی که راما حضور دارد در اتاق بماند و با او روبه رو نشود، با استرس اینکه نکند باز هم راما صبح به عمارت آمده باشد؛ قصد داشت زودتر از عمارت خارج شود تا با او برخورد نکند! همان‌طور که با عجله وسایلش را در کوله‌اش جا می‌داد، به سمت صبا برگشت با نگاه کوتاهی به او: -سلام صبح بخیر، هیچی یکم مدرسه کار دارم. صبا خواب‌آلود باشه‌ایی گفت و از جایش بلند شد بعد از شستن صورتش هم زمان با او از اتاق خارج شد، صدای صحبت صابر و حسین خان می آمد. با عجله پله‌ها را زودتر از صبا پایین رفت، با دیدن راما در جایش بی‌حرکت ماند، آن وقت صبح آنجا چه کاری داشت! با نگاهی پنچر شده به سمت آن‌ها قدم برداشت، با صدای آرام سلام داد و صبح بخیری گفت، حسین خان مشغول صحبت با راما بود، صابر با دیدنش سلامش را با خوش‌رویی پاسخ داد. حسین خان با صدای صابر متوجه‌ی حضور او شد سری تکان داد، راما هم بی‌حرف به سمت صبا رفت و او را بوسید. در این حین سامی از پله‌ها پایین آمد، چند روزی که در آنجا حضور داشتند راما، سامی را به مدرسه می رساند. با دیدن سامی سریع به سمت در سالن رفت با صدای آرامی از جمع خداحافظی کرد.

پارت بیست و دو صبا حرکت کرد ولی مسیرش سمت عمارت نبود! بی‌حال سرش را به سمتش چرخاند قبل آنکه سوالش را بپرسد صبا خودش به حرف آمد: - اول می‌ریم درمانگاه. می‌دونم بریم عمارت حالت بد میشه! خداروشکر کمی احساس مادری برایش مانده بود! بی‌حرف تکیه به صندلی ماشین داد و تا رسیدن به درمانگاه حرفی زده نشد‌. بعد از رسیدن به درمانگاه و ویزیت شدنش توسط دکتر سرم و آمپولی زد که حالش جا آمد؛ در دل صبا را دعا کرد. در راه برگشت باهم شام‌ خوردند و تقریبا آخر شب به عمارت رسیدند که همه خواب بودند. بی‌معطلی به سمت پله‌ها حرکت کردند که صبا گفت: - فردا تماس می‌گیرم برات مرخصی می‌گیرم. معمولاً برای نرفتن به مدرسه مقاومت می کرد. ولی بی‌حال‌تر از آن بود که مخالفت کند؛ سری تکان داد و پله‌ها را آرام طی کرد. بعد از عوض کردن لباس‌هایش وارد تخت شد و با فاصله از صبا برای اینکه مریضش نکند خوابید. معمولاً صبح‌ها زود بیدار میشد، ولی سرماخوردگی باعث شده بود کِسِل شود و نتواند زود از خواب بیدار شود. تا ظهر در تخت ماند. با صدای در زدن لیلا به خود آمد کمی در جایش نیم‌خیز شد، لیلا با تاییدش وارد اتاق شد و سینی سوپ و نان به همراه داروهایش و لیوانی از آب را روی تخت قرار داد و پرسید: - چیز دیگه‌ایی لازم‌ ندارید؟ پاسخ داد: - نه ممنونم. لبخندی زد و از در خارج شد. از حالت لم درآمد و در جایش نشست، با دیدن سوپ دلش ضعف رفت بلافاصله ‌شروع به خوردن سوپ کرد، کمی که سیر شد سریع داروهایش را خورد و مجدد در جایش دراز کشید. دلش از توجه صبا خرسند بود، آنقدر نسبت به او بی‌تفاوت بود که همین توجه‌های کمش او را مسرور می‌کرد. شربت را که خورد دوباره خوابش آمد. مجدد خوابید؛ با صدای گوشی از خواب بیدار شد. گوشی را در دست گرفت با دیدن شماره‌ی استادش جواب داد. گویا از دیروز با تماس صبا نگران شده بود، تماس‌گرفته بود جویای حالش شود، کمی بعد تماس را قطع کرد. زیاد خوابیده بود از جایش بلند شد لباسش را با بلوز شلوار گرمی به رنگ سفید عوض کرد؛ سینی را برداست و از اتاق خارج شد. از پله‌ها که پایین رفت سها را تنها مقابل تلویزیون دید، ابتدا به آشپزخانه رفت بعد از شستن ظرف‌هایش وارد سالن شد معمولاً کارهایش را خودش انجام می داد و اصرار لیلا برای شستن ظرف‌هایش بی‌فایده بود. همین خصوصیاتش او را بین خدمتکار‌ها محبوب کرده بود. بی‌حرف با فاصله‌ایی کنار سها نشست، سها در‌فکر فرو رفته بود از خیرگی نگاهش به تلویزیون مشخص بود کمی‌ بعد از زل زدن او به سمتش برگشت یکه‌ایی از حضورش خورد با صدای آرامی گفت: - کی اومدی نفهمیدم؟ رفتارش از آن شب کذایی خیلی تغییر‌ کرده بود. مهربان‌تر شده بود؛ برایش عجیب بود سها معمولاً با او سرد برخورد می‌کرد حتی سردتر از صبرا. با مکثی‌جواب داد: - چند دقیقه‌ایی‌ میشه، حالت چه‌طوره؟ غمگین جواب داد: - فعلاً خوبم. مشخص بود حالش همچنان تعریفی ندارد. سعی کرد کمی به حرف بیاوردش تا کمتر درون خود باشد: - خوبه تا کی دانشگاه نمیری؟ سها مجدد به تلویزیون خیره شد پاسخ داد: - نمی‌دونم‌ واقعیتش حس درس خوندن ندارم، حتی رشته‌ی مورد علاقه‌ام نیست که بخوام براش تلاش کنم! سها به گرافیک علاقه داشت ولی صبرا او را مجبور به خواندن وکالت کرده بود. با چند ثانیه مکث ادامه داد: - دیروز گفت برای تغییر رشتم فکر می‌کنه، تا دو روز دیگه میگه که می‌ذاره تغییر رشته بدم یا نه! از این حرفش کمی‌ خوشحال شد، پس صبرا بالاخره داشت با او راه می‌آمد، لبخندی زد: - خیلی‌ هم خوبه، مطمئنن میزاره گرافیک رشته‌ی خوبیه. به سمتش گردن چرخاند و گفت: - همه مثل تو اعصاب ریاضی‌رو ندارن! یکی هم مثل من تنبلِ! بعد هم لبخند کم‌رنگی‌ زد. جوابش را با ادا در آوردن به سبک تابش قدیم داد که کمی سها را متحیر کرد که مانند سابق شده، حتی او هم فهمیده بود تابش چقدر عوض شده و در خودش است: - خوب خر خونم درست! هر رشته‌ایی هم سختی‌های خودش‌رو داره. مدت‌ها بود با هم صمیمانه صحبت نکرده بودند؛ از آخرین باری که با یکدیگر هم صحبت شده بودن سال‌ها می‌گذشت! کمی کنارش‌ نشست، بعد از مدتی از جایش بلند شد رو به سها گفت می‌خواهد کمی‌ درس بخواند. سها هم در‌جوابش سری تکان داد. به سمت پله‌ها حرکت کرد، نگاهش در نگاه صبرا افتاد مشخص بود مدتی است به صحبت‌های آن دو گوش می‌دهد! سلامی‌ گفت معذب با اجازه‌ایی گفت و از کنارش گذشت و وارد اتاق شد. کمی عرق کرده بود، دوشی مختصر گرفت و بعد از خشک کردن موهایش مشغول درس خواندن شد. کمی که گذشت ایمیلش را چک کرد بعد از دریافت داده‌های اولیه از طریق استادش. کد نویسی را شروع کرد، چند ساعتی مشغول بود که با احساس ضعف کارش را رها کرد، از جایش بلند شد از بین لباس‌هایش بلوز پشمی سفید همراه با شلوار راحتی طوسی رنگی پوشید و از اتاق خارج شد، صبا از بیرون برگشته بود.

پارت بیست و یک نگاهشان به‌هم گره خورد، راما خیره در چشمانش خیلی جدی گفت: - از این به بعدش‌ رو باید خودت بری مسیرم به ایستگاه نمی‌خوره. نگاهی از بُهت به او انداخت انتظار نداشت وسط کوچه از او بخواهد پیاده شود، اگر سر کوچه پیاده‌اش می‌کرد منطقی‌تر بود! با حالتی که هم‌چنان در بُهت بود دستگیره ماشین را گرفت تشکری کرد که خودش هم به‌زور صدایش را شنید، از ماشین آرام پیاده شد در را که بست، بلافاصله با سرعت حرکت کرد، به سرکوچه که رسید همان جهتی فرمان گرفت که هم مسیر او بود! هم‌چنان وسط کوچه کوله به دست ایستاده بود. حرکتش قابل درک نبود! مغموم کوله‌اش را روی شانه انداخت با ناراحتی زیاد شروع کرد به راه رفتن. خسته بود از اتفاقات زندگیش، از اطرافیان! بعد از آهسته طی کردن مسیر در هفت دقیقه‌ که فقط سه دقیقه راه بود، بی‌حوصله تاکسی دربستی گرفت، خودش را به مدرسه رساند‌. بعد از مدرسه کلاس برنامه نویسی داشت، باید برای طراحی سایت جدید که استادش برای او سفارش گرفته بود. کد میزد اما بی‌حوصله‌تر از آن بود در‌ کلاس حضور پیدا کند. با تماسی به استادش خبر داد که به کلاس نمی‌رود، حتی حوصله‌ی کتابخانه هم نداشت، در خیابان پیاده مسیری را طی می کرد. حال و هوای دلش بارانی بود. نگاهش را به آسمان دوخت، هوا هم کم از حال او نداشت، کمی بعد هوا هم بارید، همین که قطرات باران روی صورتش نشست. چشمان او هم شروع به باریدن کرد، انگار منتظر همین تلنگر بود. مردم با شدت گرفتن باران با عجله به اطراف پناه گرفتن و تنها او بی‌چتر زیر باران قدم‌ میزد، شعری را زمرمه می‌کرد و با گریه راهش را ادامه می‌داد. چه می‌گذرد در سرم که جر- جر توفان بند شده در گلویم می‌لرزد! بارها تکرارش کرد تا کمی آرام‌ گرفت، شعرهای شمس لنگرودی را از بر بود، هر بیتش را برای آرام کردن دلش می‌خواند، به راستی که عشق را لمس‌ کرده و شعر سراییده. کمی به خود آمد، لباس‌هایش خیس شده بودند، حتی بارانی هم به تن کرده بود. تاثیری در خیس نشدنش نداشت، سردش شده بود، تاکسی دربستی گرفت با عذر خواهی از راننده به‌ خاطر خیسی لباسش به خانه برگشت، حوصله‌ی رفتن به عمارت نداشت. بلافاصله بعد از رسیدن وارد حمام‌ شد و دوش آب گرمی گرفت، و برای آن که سرما نخورد قرص سرماخوردگی خورد، پتو پیچ کنار شوفاژ لم داد، کمی که گرمش شد، همانجا رو زمین بالشتی قرار داد و از خستگی زیاد خوابش برد. ساعاتی از خوابیدنش می‌گذشت، با لرزش گوشیش کمی چشمانش را باز کرد، نای جواب دادن به آن‌ را نداشت، تماس که قطع شد مجدد به خواب رفت، نیم ساعت بعد دوباره گوشیش مجدد لرزید، با کلافگی گوشی را برداشت، صبا بود جواب داد: - سلام. صبا با عصبانیت از آن طرف خط گفت: - ساعت نُه شبه معلومه کجایی؟ با استادت تماس‌گرفتم کلاسم‌ که نرفتی، کدوم‌ گوری هستی؟ با مکثی جواب داد : - خونه‌ام، حالم خوب نبود خواب بودم. صبا حرصی توپید: - برای چی خونه رفتی؟ مگه قرار نبود تنها خونه نباشی؟ کلافه از صحبت ادامه دارش با صبا گفت: - حال اونجا اومدن رو نداشتم . صبا با گفتن: - حاضرشو میام دنبالت. گوشی را بدون فرصت جواب دادن به او قطع کرد، گوشی را به کناری پرت کرد بدون تکان دادن به خود در جایش ماند، نیم ساعتی گذشت که صدای چرخش کلید در قفل را شنید، در جایش با بدنی سُست شده نشست، از صبح چیزی نخورده بود و ضعف بدی داشت، گلو دردش شروع شده بود مشخص بود زیر باران ماندن‌ کار خودش را کرده، خواست از جایش بلند شود‌ که ترسیده از سیاهی رفتن چشمانش در جایش نشست‌. صبا وارد اتاق شد بی‌معطلی لامپ اتاق را روشن کرد، با دیدن‌ او با آن وضعیت عصبی‌تر از قبل شد. نزدیکش شد کنارش زانو زد گفت : - چت شده؟ چرا وقتی حالت بده تنها بی‌خبر میای خونه؟ بی‌حوصله از ضعفی که داشت آرام جواب داد: - فکر نمی‌کردم حالم بد بشه یکم زیر بارون موندم این‌طور شد. صبا بی‌ملاحظه گفت: - می‌گم چرا خونه اومدی؟ دیگر تحملی نکرد با صدای تقریبا بلند گفت: - چون دوست نداشتم، چون اون‌جا کسی دلش نمی‌خواد اونجا باشم، دست از سرم بردار! صبا که انتظار خُلق تنگش را نداشت، متحیر با صدای آرام‌ که سعی داشت خود را به آن راه بزند گفت: - باز توهم زدی، داری شلوغش می‌کنی، بی‌خود بهانه نیار کارای بچگانت‌ رو توجیح نکن، الانم اگه حالت بده بریم‌ دکتر. آهی کشید بحث کردن فایده‌ایی نداشت او که درکش نمی‌کرد چرا باید با او حرف میزد با دل‌خوری گفت: - نیاز نیست! دارو بخورم خوب میشم. صبا از جایش بلند شد و گفت: - زود حاضر شو بریم عمارت. می‌دانست نمی‌تواند مقاومت کند، در هر صورت صبا مجبورش می‌کرد، با ضعف از جایش بلند شد لباس‌های گرمش را پوشید، وارد آشپزخانه شد یک قاشق شربت دیفن خورد، قرص‌هایش را از سبد داروها برداشت، کمی بیسکوییت خورد تا ضعفش گرفته شود وارد حال شد، صبا به پارکینگ رفته بود، کفشش را پوشید وارد آسانسور شد، بعد از رسیدن به پارکینگ در خروجی را باز کرد و سوار ماشین شد.

پارت بیست با صدای بلند در از خواب پرید، رو تخت نشست دستانش را روی صورتش قرار داد، کلافه نفسی کشید. از تخت جدا شد، کمی بعد وارد حال شد، صبا را مشغول جابه جایی خرید‌هایش دید، به دیوار کنارش تکیه داد سلامی کرد با دیدنش سرش به سمتش چرخید کوتاه سلامش را پاسخ داد، همان‌طور که دوباره مشغول کارش می‌شد بی‌مقدمه با لحنی طلبکارانه پرسید: - دیشب چرا گذاشتی سام با ماشین سها بیمارستان بیاد؟ دیشب صبرا از دست دوتا بچه هاش روانی شده بود! خوب طبیعی بود، واقعاً بچه‌هایی که تربیت کرده بود. هیچ حرفی را گوش نمی‌دادن. نمی‌دانست چرا صبا از او توقع داشت بتواند جلوی سام را بگیرد! دمی گرفت بازدمش را با مکثی بیرون فرستاد، گفت: - اتفاقاً گفتم بهش مثل همیشه حرف گوش نداد. مشخص بود حوصله ندارد، چون بحث را ادامه نداد و کمی بعد وارد اتاقش شد، کمی‌ بعد در حالی که لباسش را با لباس خانگی عوض کرده بود بیرون آمد، گفت: - راستی وسایلت‌ رو جمع کن چند روزی عمارت می‌مونیم، سهارو میارن اونجا دور هم باشیم تنها نباشه. از رفتن به عمارت بیزار بود، نمی‌دانست چه‌طور حسش را به صبا انتقال دهد، که دیگر حتی راجع‌ بهش با او صحبت نکند! صبرا مزون لباس عروس داشت، اکثراً در طول روز زیاد خانه نبود و طبیعی بود سها را خانه تنها نذارد، خواست مخالفت کند امّا صبا مانع حرفش شد، خیلی سریع گفت: - نمی‌تونم بذارم خونه تنها باشی اون‌هم چند روز! پس مخالفت نکن. ناچار راه آمده به حال را برگشت به سمت اتاقش، رو تختش نشست، کمی دیگر این سبک زندگیش ادامه داشت قطعاً باید به یک روانکاو مراجعه می‌کرد! وسیله‌ها و کتاب‌هایش را با معطلی جمع کرد، تیشرت سفیدی با یه ست سویشرت شلوار آبی تیره پوشید، کمی بعد آماده در حال نشسته بود، صبا حاضر از اتاق خارج شد و به سمت در رفت به دنبالش کفشش را پوشید و از خونه خارج شدند. وقتی رسیدند نگاهی به ماشین‌های پارک شده انداخت، مشخص بود تقریبا همه حضور دارند، بی‌حوصله با وقت تلف کردن از ماشین پیاده شد. صبا بالافاصله وارد عمارت شد. با قدم‌های آرام بعد از او وارد سالن شد. همه در سالن دور سها نشسته بودند، بعد از سلام و احوال‌پرسی با همه نزدیک سها شد، برخلاف همیشه به او دست داد و احوال‌پرسی گرم‌تری کرد که با کمال تعجب صمیمانه‌تر از قبل جوابش را داد و تشکر خاصی کرد. رنگ صورتش به سفیدی میزد خیلی برایش ناراحت بود، سویشرت و شالش را که دور گردنش افتاده بود را در آورد، روبه روش نشست و با غم خاصی به سها زل زد کاش زودتر حالش خوب می شد. چند دقیقه‌ایی نگذشت که راما و ارسلان با سلام کلی به جمع وارد سالن شدن و مستقیم به سمت سها رفتن، راما کنار مبلی که سها لم داده بود زانو زد و خیلی صمیمانه جویای احوالش شد. سها متفاوت‌تر از همیشه خیلی عادی جوابش را داد و لبخند کم‌رنگی زد مثل اینکه برای تغییر خودش تلاشش را شروع کرده بود. همه مشغول صحبت بودن که حسین خان از خدمتکار‌ها خواست میز شام را زودتر بچینن. بعد شام با لپ‌تاپش وارد حیاط شد، کمی به کارهایش رسید. آقایان قصد رفتن داشتن به جز صابر که نگران سها بود ترجیح داد شب بماند، تصمیم داشت زود بخواب، با شب بخیری وارد اتاق شد و بدون تعویض لباسش روی تخت دراز کشید. صبح مثل همیشه یک ساعت زودتر بیدار شد، دست و صورتش را شست، لباس فرمش را پوشید کوله‌اش را برداشت، وقتی وارد سالن شد. از دیدن راما متعجب شد مثل این‌که با صابر کار داشت، تقریباً همه بیدار شده بودند و مشغول صبحانه خوردن بودن به جز صبرا و سها همچنان خواب بودن، صبح بخیری گفت که جوابش را دادند، میلی به صبحانه نداشت هم زمان با خدافظی او از جمع راما از جایش بلند شد، قصد داشت سام را تا یک مسیر برساند که صبا بی‌مقدمه از او خواست تابش را به ایستگاه تاکسی که یک خیابان فاصله داشت برساند، معذب از درخواست صبا نگاهی شماتت باری به او انداخت که توجه‌ایی نکرد! راما با گفتن چشم با نگاه از او خواست وارد حیاط شود، معذب‌تر از قبل دنبالش حرکت کرد، که سام خیلی سریع از در خارج شد و صندلی جلو سوار شد. بند کوله‌اش را از شانه‌اش برداشت در عقب را باز کرد و نشست. از این که موقعیتی پیش امده بود تا کمی در کنارش باشد واقعاً برایش لذت‌بخش بود. راما ماشین را روشن کرد بالافاصله آهنگ (آدام لوین _یک شب دیگر پخش شد) خیلی ریلکس فرمان گرفت از عمارت با سرعت خارج شد رانندگیش عالی بود! نزدیک سر کوچه بودند که با شدت ترمز زد، باعث شد کمی به جلو خم شود، از آیینه نگاهی به او که ایستاده بود انداخت.

پارت نوزده همچنان خیره به قالی وسط اتاق مانده بود که گوشی در دستش لرزید، با دیدن اسم صبا دکمه سبز را فشرد و گوش به صبحت صبا داد، تماس را که قطع کرد، خوشحال از اینکه می‌توانست از موقعیت سختی که در آن قرار گرفته بود فرار کند، بدون نگاه کردن به چشمان راما بلافاصله گفت: - باید برم، دنبالم اومدن. بی‌حرف اضافه بلند شد به طرف در رفت. راما از جایش بلند شد، مجدد با تاکید گفت: -پس بین خودمون می‌مونه دیگه! همان‌طور که دستگیره‌ی در را نگه‌ داشته بود برگشت به سمتش نیم نگاهی به او انداخت با اطمینان گفت: - مطمئناً کسی از من چیزی نمی‌شنوه! آن لحظه راما مفهوم حرفش را نفهمید، مدت‌ها گذشت تا بفهمد چه‌ها بر او گذشت و او دم نزد! در را باز کرد با یک خداحافظی کوتاه خارج شد و به سمت خروجی سالن می‌رفت که آتنا و صابر وارد شدن، سلام کرد و جویای حال سها شد که صابر گفت: - فعلاً خوبه؛ فشارش خیلی پایین بود امشب باید بمونه وضعیتش چک بشه. درجواب گفت: -خداروشکر، با اجازتون برم. صابر در جوابش لبخندی زد و با خداحافظی از آن‌ها وارد حیاط شد به سمت ماشین حسین خان رفت، سوار که شد سلام کوتاهی داد و به صندلی تکیه داد. که حسین خان سری تکان داد و حرکت کرد، صبا چشمانش را بسته و لم داده بود، بعد از طی کردن‌ مسیری حسین خان با نیم نگاهی به او گفت: - صبا امشب بیا پیشِ خودم بمون خیلی بی‌حالی. صبا چشمانش را باز کرد جواب داد: - نه آقاجون، تابش صبح آزمون داره! حسین خان بلافاصله گفت: - خودم صبح می‌رسونمش. با چشمای از حدقه در آمده از آیینه نگاهی به حسین خان انداخت جمله‌اش یک شوک شدیدی به مغزش داد! او را می‌خواست برساند؟! جواب سلامش را نمی‌داد! صبا گفت: - آقاجون بریم خونه بهتره، خانم رو به زور آوردم مهمانی نتونست مطالعه کنه، الانم بریم خونه مثل شبای دیگه تا صبح بیدار می‌مونه درس می‌خونه! همچنان داشت از آیینه حسین خان‌ را نگاه می‌کرد که حسین خان گفت: -باید بخونه دیگه اون از صبرا که شاکیه بچه‌هاش نمی‌خونن، اینم از تو که بچه‌ت می‌‌خونه شاکی هستی! دیگر نزدیک بود شاخ‌های نداشته‌اش بزند بیرون! حسین خان و این همه طرفداری از تابش محاله! مبهوت بود که صبا جواب داد: - قبول که بشه خیالم راحت میشه. آن لحظه دل‌خوش جمله‌اش شد، ولی نمی‌دانست دلیل راحتی خیالش راحت شدن خودش بود! دیگر تا رسیدن به خانه صحبتی نشد، بعد از رسیدن به خانه و خداحافظی از حسین خان وارد خانه شدند، تا آسانسور از طبقه‌ی چهار پایین برسد، او دو طبقه را از پله‌ها بالا رفت. با کیلیدش در را باز کرد وارد شد و در را برای صبا باز گذاشت، سریع به اتاقش رفت به سرعت لباس‌هایش را در آورد. بعد از شستن صورتش نشست پای تست‌ها. شانس آورده بود چهارشنبه کتابخانه رفته بود وگرنه به جای تست باید الکی کتاب‌هارا تا صبح ورق میزد! دو ساعتی تست زد، خسته شده بود. گوشی را روی ساعت مورد نظر آلارم گذاشت و خوابید. صبح با صدای آلارم به سختی بیدار شد، سریع مانتو و شلوار جینش را پوشید صورتش را شست با برگه‌های تست سر میز صبحانه نشست، چای ساز را زد تا جوش بیاید یه کلوچه نارگیلی باز کرد. بعد خوردنش به سقف دهانش چسبید کلافه از جایش بلند شد، کلوچه بدون چای از گلویش پایین برو نبود! سریع چای را ریخت کمی با اب تصفیه قاطی کرد که قابل خوردن شود پایین که رفت، در دل آخیشی گفت مشغول خواندن تست‌ها شد. با دیدن ساعت از جایش پرید کفش‌هایش را در آسانسور پوشید. سریع از پارکینگ خارج شد. سر کوچه دربست گرفت و خود را به محل آزمون رساند! بعد آزمون مستقیم به خانه برگشت، مثل همیشه صبا نبود. احتمال داد به ملاقات سها رفته باشد! واقعیتش خیلی نگرانش بود بعد از تعویض لباس‌هایش با صبا تماس گرفت. حدسش درست بود پیش سها بود خبرش را گرفت که گفت حالش بهتر شده، گرسنه شده بود کمی غذا که از ناهار دیروز مانده بود خورد و بعد از چک کردن فضای مجازی خوابید.

پارت هجده دقایقی را در بُهتِ اتفاقی که افتاد مانده بود، کمی که به خود آمد با قدم‌های سُست وارد سالن شد، نمی‌توانست جلودار افکار سرکشش باشد، سها واقعاً وضعیت بدی داشت! نزدیک میز که شد، صبرا با نگرانی از او پرسید: -سها رو بیرون ندیدی؟ تردید داشت چه بگوید اما با این حال مکثی‌ کرد و جواب داد: - نه صبرا متعجب گفت: - شاید محوطه‌ی پشتی بود، هرچی تماس می‌گیرم جواب نمیده نگران شدم! صنم برای اینکه آرامش کند گفت: -نگران چرا! رفته با راما صحبت کنه احتمالاً حرفاشون طول کشید! صبرا چه‌ می‌دونمی گفت و نگران با گوشی پیگیر تماس با سها بود! عذاب وجدان داشت از اینکه مخفی کرده بود، ولی اگر می‌گفت همه چیز به‌هم می‌ریخت! کمی که گذشت، نبود راما و سها باعث کنجکاوی همه شد مراسم تقریباً تمام شده بود. دنیا از نشستن زیاد خسته شده بود، از مهران خواست که به خانه بروند. بعد رفتن دنیا و مهران، ارسلان پیگیر راما بود، که درنهایت نتوانست پیدایش کند، آوین را صدا زد کمی بعد خداحافظی کردن و رفتن، همه عزم رفتن کردن، سالن تقریباً خلوت شده بود که با تماسی که با صبرا گرفته شد، گوشی از دستش افتاد‌. صبا با هول گوشی را از دستش گرفت، صنم سعی داشت آرامش کند ولی موفق نبود، کمی بعد صبا ترسیده رو به صنم گفت: -آقاجون رو صدا بزن باید بریم بیمارستان، حال سها بد شده راما بردتش بیمارستان! بعد از قطع تماس و در جریان گذاشتن حسین خان و صابر همه هول زده قصد رفتن به بیمارستان را داشتند، صبا رو به او و سام گفت: -شما بمونین آخر شب میایم دنبالتون. بدون اینکه اجازه بدهد جوابی بدهند لباس‌هایشان را پوشیدن و به سمت در رفتند. سام عصبی بود، از کیف سها سوییچ ماشین سها را برداشت خواست به دنبالشان برود، با استرس گفت: -نرو، صبر کن. سام برگشت سمتش، ادامه داد: -بیشتر خاله صبرا رو عصبی می‌کنی! سام برو بابایی نثارش کرد و از سالن خارج شد چه بلبشویی شده بود! کلافه از بی‌خبری از جایش بلند شد و به سمت مبل‌هایی که در سالن کناری قرار داشت رفت و خودش را روی مبل پرت کرد، خیلی نگران بود، دوساعتی گذشت ولی خبری نشد. تصمیم گرفت با صبا تماس بگیرد که شماره‌ی ناشناسی روی صفحه ی گوشیش افتاد، با تردید جواب داد: -بله صدای راما بود: -خط منه کجایی؟ خیلی آرام جواب داد: -خونه‌ی شما. ادامه داد: -چند دقیقه دیگه می‌رسم تا قبل رسیدن عمه‌شون می‌خوام باهات صحبت کنم‌. با تعجب گفت: -باشه و در ادامه صحبتشان پرسید: - حال سها چه‌طوره؟ راما آرام‌ گفت: - خوبه تحت مراقبته با یه خداحافظی قطع کرد. مضطرب بود از حرفایی که می‌خواست بشنود. معمولاً مکالمه‌هایشان خوب پیش نمی‌رفت، نزدیک بیست دقیقه با اضطراب گذشت، راما وارد سالن شد نگاهی چرخاند با دیدنش به سمتش قدم برداشت. از رو مبل بلند شد از استرس دستانش را به‌هم گره کرد، نزدیکش که رسید گفت: - بیا اتاقم صحبت کنیم خدمتکارا دارن سالن رو تمیز می‌کنن ممکنه صدامون رو بشنون. باشه‌ایی گفت و معذب به دنبالش وارد راه رویی که اتاق‌ها قرار داشت شد. در اتاقش را باز کرد، از او خواست اول وارد بشود، متعجب از رفتارش وارد شد. کناری ایستاد نگاه سریعی به اتاقش انداخت، چیدمان به رنگ طوسی بود و طراحی مدرنی داشت. نگاهی کوتاهی به او انداخت، راما از او خواست روی مبل روبه روی تختش بشیند. با تعلل در جایش نشست و منتظر به چهره‌اش خیره شد، روبه رویش روی تخت نشست کمی خم شد دستانش را روی صورتش قرار داد، مشخص بود خیلی خسته و کلافه است. بعد از چند لحظه سرش را بالا آورد نگاه خیره‌ی همیشگی‌اش را در نگاه پر از سوال او انداخت، نفسش را با صدا بیرون فرستاد شروع کرد به صحبت: - ممنونم امشب کمکم کردی. با ابروهایی که ناخودآگاه بالا رفت آرام گفت: - خواهش می‌کنم! ادامه داد: - می‌دونم برات سوال شده چرا این اتفاق‌ها داره میوفته؟ برات توضیح میدم و در نهایت ازت می‌خوام همچنان به کسی راجبش چیزی نگی. در تایید حرفش سری تکان داد، که راما بلافاصله ادامه داد: - سها مدتیه بهم ابراز علاقه کرده. از جمله‌اش حس بدی به او دست داد! لپ‌هایش را از داخل گاز گرفت. مکثی کرد و ادامه داد: - من می‌دونم این حس زود گذره و تا یک سال دیگه از کارایی که کرده پشیمون میشه، دارم تلاش می‌کنم که متوجه بشه داره اشتباه می‌کنه. امشبم خودم مقصرم باهاش تند برخورد کردم باعث شد این کارو انجام بده، الانم از یکی از دوستام که روانپزشک هست خواستم بیاد ببینتش. باید از نظر روحی درمان بشه، امشب به همه گفتیم فشارش بیش از حد پایین بوده و حالش بد شده البته صبرا کاملاً درجریان هست. مکثی کرد دستی به پس گردنش کشید و ادامه داد: - کل اتفاقاتی که باید برات می‌گفتم همین بود. عادتش بود عمه‌هایش را به اسم صدا بزند. دوباره تکرار کرد: - این اتفاقات رو کسی نباید بفهمه، طوری رفتار کن حتی صبرا هم فکر کنه خبر نداری! حرفای راما تمام شده بود و او سعی داشت در ذهنش حلاجی‌شان کند!

پارت هفده کمی بعد صابر به جمع‌شان اضافه شد و مشغول گپ و گفت شدند. آتنا به سمت خانواده‌ی شوهرش رفت و با خواهر شوهر‌هایش مشغول صحبت شد. چیدن میز که تمام شد، کم- کم برای شام از جا بلند شدند. هم زمان با آن‌ها راما هم، خانواده‌ی حدادی را برای شام تعارف‌شان کرد. شیوا و خانوادش هم از جایشان بلند شدن این هم زمانی باعث شد، از نزدیک بهتر چهره‌ی شیوا را برانداز کند؛ دختر بانمکی بود! بینی کوچکش نشان از عمل بینیش می‌داد، اما به صورتش می‌آمد. صابر جلو آمد و خانواده‌اش را به آن‌ها معرفی کرد تک- تک بهم دست دادن و سلام و احوال‌پرسی گرمی کردن؛ شیوا با دیدن او با اشتیاق خاصی اشاره به موهایش کرد و گفت: - وای چقدر موهات قشنگن، چه‌طور می‌تونی بهشون برسی! بعد رو به مادرش کرد به خودش اشاره زد و ادامه داد: - من خیلی تنبلم تو این موضوع! از لحن صمیمیش تعجب کرد به چهره‌اش می‌آمد شخصیت مغروری داشته باشد، اما خیلی گرم برخورد کرده بود. از تعریفش در‌ جمع کمی خجالت کشید و با گفتن لطف دارید تشکری از او کرد، هم زمان نگاهش به راما افتاد که خیره نگاهش می‌کرد دستپاچه شد. همان لحظه آتنا که کنارش ایستاده بود دستی به موهایش کشید، به حرف آمد: - تابش جون گیسو کمند ماست. از تعریف آتنا دلش غنج رفت لبخندی زد و سرش را پایین انداخت، نگاه راما اذیتش می‌کرد، از وقتی کنار شیوا دیده بودتش حس خوبی که به او داشت را از دست داده بود، یک حال عجیبی داشت، نمی‌دانست چش شده! بعد از کشیدن کمی برنج و ماهی به سمت میزشان رفت. مشغول خوردن شام بودند که سها خیلی بی‌مقدمه از جایش بلند شد و به سمت راما رفت و باهم از سالن خارج شدن کسی جز او و صبرا متوجه سها نشد! صبرا مشخص بود نگران است؛ چند باری گوشی در دست گرفت ولی باز سر جایش گذاشت. کنجکاو شده بود چند دقیقه‌ای گذشت خبری نشد. داشت آب می‌خورد که روی گوشیش شماره‌ی سها افتاد متعجب با مکثی جواب داد: - بله؟ صدای مردانه‌ایی در گوشش پیچید: - رامام بیا محوطه‌ی پشتی بدون اینکه کسی شک کنه، زود باش! چند ثانیه هنگ کرده عکس‌العملی نشان نداد که صبا پرسید: - کی بود؟ با مکث کلماتی که در ذهنش چید را تحویلش داد: - یکی از دوستام یک‌سری توضیحات می‌خواد کارش گیره میرم تو حیاط براش پشت تلفن توضیح بدم اینجا شلوغه نمی‌شه‌. صبا با نگاهی به او پاسخ داد: - باشه. از جایش بلند شد به سمت در رفت نمی‌دانست چرا استرس گرفته، پا تند کرد به سمت محوطه‌ی پشتی. با دیدن راما که بر زمین نشسته و سر سها را روی پاهایش گذاشته بود ترسیده دوید به سمت‌شان که راما به او توپید: - پس کجا بودی گفتم زود بیا! با استرس زیاد نگاهی به سها که مشخص بود رو به بیهوشی است انداخت، با دهانی خشک شده از ترس پرسید: - چش شده؟ راما کلافه از وضع موجود سریع توضیح داد: - نفهم کلی قرص خورده، حالش که بد میشه تازه میاد بهم میگه قرص خوردم، حالام نمی‌خوام کسی بفهمه اول باید ببرمش بیمارستان. هول پرسید: - خوب چی‌کار کنیم الآن؟ راما با نگرانی گفت: -رانندگی بلدی؟ بلافاصله جواب داد: - آره! راما دست کرد در جیبش سوئیچش را به سمتش گرفت و گفت: - ممکنه تشنج کنه نمی‌تونم تنهاش بزارم، برو ماشینو بیار اینجا نمی‌خوام‌ کسی ببینه حالش بده، برسم بیمارستان یطوری جریان بد شدن حالشو حل می‌کنم! سوییچ راما را که دید با عجز گفت: - آخه دنده اتومات ننشستم تا حالا! راما با کلافگی زیاد گفت: -کاری نداره که فقط دنده جلو و عقب و پارک داره بدون کلاژ برو وقت تلف نکن! به اجبار باشه‌ایی گفت با استرس زیاد سمت حیاط جلو دوید و بعد زدن ریموت سوار ماشین راما شد. ماشین براش متفاوت بود و نمی‌دانست چیکار کند! او فقط با ماشین دنده‌ایی رانندگی کرده بود! بسم‌الله گفت و ماشین را روشن کرد، دکمه‌ی کوچکی که داشت را روی حالت دنده عقب گذاشت با احتیاط ماشین را به عقب راند و بعد از فرمان گرفتن دوباره روی دنده حرکت به سمت جلو گذاشت. ماشین را به سمت حیاط پشتی تا مقابل راما و سها پارک کرد، پیاده شد سها کف کرده بود، خیلی برایش ناراحت بود. راما خیلی سریع سها را سوار کرد، سوار که شد با سرعت دنده عقب گرفت و رفت.

پارت شانزده دختر مقابل او چشم و ابروی مشکی و ارایش نسبتاً کمی داشت موهای بلوند شده که ژورنالی تا گوش‌هایش کوتاه شده و یک پیراهن آستین بلند جذب و پارچه کار شده‌ی مشکی به تن داشت، که رنگ روشن موهایش را بیشتر نشان می‌داد! با حالت گرفته و کِسل به صندلی لم داد، که با حرف صبرا جا خورد: - آخرش راما این رو می‌گیره، حالا از من گفتن! سرش را به سمت صبرا چرخاند که صنم ادامه داد: - خوب نگیره جای تعجبه، مورد تایید همه هست! سها که تا به‌حال ساکت نشسته بود با حرصی مشهود از جایش بلند شد و به سمت سرویس رفت. کسی را دوست داشت که به او علاقه‌ایی نداشت، این بدترین حس بود و او درکش می‌کرد! چون خودش داشت تجربه‌اش می‌کرد! واقعاً مهمانی برایش خسته کننده شده بود. از جایش بلند شد و از سالن خارج شد، از در فاصله گرفت همان روی تراس ایستاد تا کمی هوا بخورد. مدام ذهنش درگیر صمیمیت بین راما و شیوا بود. راما پسری نبود که بخواهد با کسی الکی وارد رابطه شود. معمولاً کاری بود، کلاً خصوصیات خاصی داشت و حرف صبرا کاملاً هوشمندانه بود چون این صمیمیت بین آن‌ها بیش از حدِ روابط کاری بود! اما واقعاً در آن لحظه نمی‌خواست باورش کند. نمی‌توانست! زُل زده بود به آب‌نمای وسط محوطه‌ی حیاط معمولاً مهمانی‌ها نورپردازیش فعال بود و فضا را جذاب کرده بود. در حال و هوای خودش بود که شیوا از سالن بیرون آمد و به سمت ماشین‌های پارک شده حرکت کرد. راما بلافاصله به دنبالش وارد حیاط شد صدایش زد: - شیوا؟ شیوا به سمتش برگشت راما خودش را به او رساند پاکتی دستش بود که به شیوا داد، بعد از مدتی صحبت به سمت ماشینی حرکت کردن شیوا ریموتش را زد هر دو سوار شدن. شیوا مشغول دیدن برگه‌های در پاکت شد و مشخص بود راما در رابطه با برگه‌ها توضیحاتی می‌دهد. سعی کرد نگاهش را بردارد قبل از اینکه متوجه‌ی نگاهش بشوند. از تراس پایین رفت و وارد محوطه‌ی پشت عمارت شد، تنها این قسمت عمارت باغچه داشت که آتنا خودش گل آراییش کرده بود‌. واقعاً جای دنجی بود. روی سکویی که دور باغچه‌ها کشیده شده بود نشست و با گوشی مشغول شد. فکرش درگیر بود دلش می‌خواست بپذیرد، ولی مغزش رد می‌کرد، برای او خیلی زود بود درگیر احساسات عاشقانه بشود. آن هم کسی که خیلی‌ها خواهانش بودن و او از همه لحاظ خیلی معمولی بود! یه دختر چشم ابرو مشکی با پوست تقریباً روشن اندامی لاغر با قدی متوسط که تنها جذابیتی که همه راجبش می‌گفتن موهای صاف بلندش بود، که به‌خاطر علاقه‌ی پدرش همیشه تا کمرش بود! وقتی به دخترانی که اطرافش بود فکر می‌کرد، ذهنش قانعش می‌کرد که او بدردش نمی‌خورد، ولی دلش قانع شدن در کارش نبود! "سراسر نام‌ها را گشته‌ام، و نام تو را پنهان کرده‌ام، می دانم شبی تاریک در پی است، و من به چراغ نامت محتاجم، توفان‌هایی سر چهار راه‌ها ایستاده‌اند! و انتظار مرا می‌کشند، و من به زورق نامت محتاجم، آفتاب را به سمت خانه‌ی تو گیج کرده‌ام، گل آفتابگردان وان گوگ، حضور تو چون شمعی ته دره کافی است، که مثل پلنگی به دامن زندگی درافتم، قرص ماه حل شده در آسمان" نیم ساعتی نشسته بود دوست داشت تا آخر مراسم همان‌جا بشیند. ولی شدنی نبود از طرفی گرسنه‌اش شده بود از جا بلند شد. گل‌های شب بو واقعاً فضا را دل انگیز کرده بود. با یک نفس عمیق وارد محوطه‌ی جلویی شد. راما و شیوا همچنان در ماشین نشسته بودن. با یه نگاه کوتاه به آن دو وارد سالن شد سها کنار پنجر‌ه‌ی سالن مغموم نگاهشان می‌کرد. خیلی ناراحت و گرفته بود! کلاً حفظ ظاهر برایش کار سختی بود و خیلی راحت همه از چهره‌اش به حال آن لحظه‌اش پی می‌بردن، برخلاف او! فقط بغض‌هایش مشخص می‌شد، آن هم به خاطر چشمانش! خیلی زود قرمز می‌شدند. نگاه از او برداشت و به سمت میزی که نشسته بودند حرکت کرد. کنار صبا که نشست به سمتش برگشت پرسید: - کجا بودی؟ پاسخ داد: - رفته بودم به گل‌های زن‌دایی سر بزنم. بسری تکان داد و مشغول صحبت با صنم شد.عادت داشت هر وقت به خانه‌ی صابر می‌رفت، باید سری به پشت محوطه عمارت می‌زد. عاشق گل‌ها بود. سها هم‌چنان پشت پنجره خیره به بیرون زل زده بود! بعد از مدتی به سمتشان آمد و در جایش نشست. صبرا با خشم به او توپید: - نمی‌تونی یکجا بتمرگی؟ لباست افتضاحه چندبار بگم! با بی‌خیالی سری به معنی نه بالا انداخت و با گوشی مشغول شد‌. صبرا هم‌چنان خشمانه نگاهش می‌کرد که صنم به حرفش گرفت تا حواسش را پرت کند! صبرا از وقتی که جدا شده بود کنترل بچه‌ها را از دست داده بود، کلاً سخت گیر بود. بالعکس شوهرش که بچه‌ها را کاملاً آزاد می‌گذاشت! همین باعث شده بود بچه‌ها رفتارهای خاصی داشته باشن و حسین خان از این مسئله شاکی باشد و همیشه مواخذه‌اش می‌کرد! وقت شام شده بود خدمتکارها مشغول چیدن ظرف‌های غذا بودن، میزهای وسط را اختصاصاََ برای سلف سرویس قرار داده بودن. بعد از گذشت مدتی شیوا و راما شانه به شانه هم وارد سالن شدن و مستقیم به سمت پدر و مادر شیوا رفتن و همانجا نشستن.

پارت پانزده به سمت در رفت کفشش را پوشید منتظر ماند صبا مانتویش را تن کند. فقط دلش می‌خواست امشب زودتر تموم شود برگردد خانه، برای آزمون قلمچی آماده نبود و باید تست کار می‌کرد. تمام وقتش را درگیر طراحی سایت کرده بود. بعد از آمدن صبا دوشادوش هم وارد پارکینگ شدند نزدیک ماشین ایستاد. صدای تماس گوشی صبا آمد بعد جواب دادن کوتاهی داشت به سمت در می‌رفت متعجب پرسید: - با ماشین خودت نمی‌ریم؟ گفت: - نه آقاجون اومده دنبالمون. کل صورتش از شنیدن این حرف جمع شد! دیدن حسین خان قبل از مهمانی بدترین حسی بود که آن لحظه داشت! دیگر پاهایش را به‌ زور روی زمین می‌کشید که سوار آن ماشین غول تشن حسین خان شود. در را که باز کردن، نگاهش در نگاه پر از تکبر حسین خان افتاد. حسین خان نگاهی به سرتا پایش انداخت. به سمت در عقب رفت و بعد از سوار شدن سلامی داد که فقط جواب سلام احوال‌پرسی صبا را داد و از آینه خیره نگاهش کرد. به اجبار لبخند کمرنگی در جوابش زد، که نگاهش را گرفت و حرکت کرد. چشمانش را بی‌حوصله در حدقه چرخاند و به بیرون سوق داد. همین‌قدر نگاهش می‌کرد جای تعجب داشت! بعد از بیست دقیقه در ترافیک ماندن که برایش حکم یک سال را داشت رسیدند. در ورودی باز بود حسین خان در حیاط پارک کرد از ماشین پیاده شد، نگاهی به عمارت صابر مَلِک انداخت دست کمی از عمارت پدر نداشت! از تعداد ماشین‌های پارک شده مشخص بود هنوز برای آمدن زود بود! بی‌میل هم قدم با صبا و حسین خان وارد سالن شد، که کاملا دیزاین و آماده برای پذیرایی شده بود. فقط فامیل‌های درجه یک آمده بودن با دیدن فامیل‌های خودشان آرام لب زد: -حالا تا شب باید سلام احوال‌پرسی کنم! نزدیک‌تر شدند و احوال‌پرسی‌ها به نوبت شروع شد. به راما که رسید خیلی سنگین بدون نگاه کردن به او سلامی داد. راما هم مختصر جواب داد. قبل از نزدیک شدنش تیپش را بررسی کرده بود، یه کت شلوار نباتی پوشیده بود که پوستش را گندمی‌تر نشان می‌داد. کنار صبا بی‌حرف ایستاده بود که آتنا به سمتشان آمد، از آن‌ها خواست در اتاقی که برایشان آماده کرده بود، لباسشان را عوض کنند. بعد از درآوردن مانتو و شال به سالن رفت و کنار خاله‌هایش نشست. دنیا در لباس صورتی چین‌دار و ارایش ملیحش خیلی با نمک شده بود. خواهرها انگار باهم به یک آرایشگاه رفته بودند سبک آرایش و مدل موهایشان شبیه به هم بود! کمی بعد سها و سام به همراه آوین و ارسلان وارد شدن و سلام و احوا‌ل‌پرسی کردن. ارسلان به سمت آقایان که دور هم جمع شده بودن حرکت کرد، سها آرایش زیادی داشت به کل چهره‌اش تغییر کرده بود و صبرا با دیدنش از جا حرصی بلند شد و بلافاصله دستش را کشید و از جمع دورش کرد! آوین هم حسابی به خودش رسیده بود معتقد بود تازه عروس باید شیک باشد. سام خیلی ریلکس کناری نشسته بود و سرگرم گوشی بود. صنم با نگاهی پر از تاسف به او: - قبلاً یکم حرف می‌زدی! سام با لبخند مسخره‌ایی نگاهی به صنم انداخت و چیزی نگفت. صنم حرصی ادامه داد: - به بابای بی‌خودتون رفتید دیگه! سام بیشتر خندید که یک پس گردنی از صبا خورد قیافش را لوچ کرد. گفت: - همون که شما می‌گید! دوباره مشغول گوشی شد، عقل درست حسابی نداشت! بی‌حوصله به سالن که کم-کم پر می‌شد نگاهی انداخت، خودش را مشغول گوشی کرد. یک ساعتی درگیر ایمیل دادن به استادش بود و کدهایش را آماده سازی کرد، تا کمی کارهایش را انجام دهد. آدمی بود اگر خواسته‌ایی داشت باید به آن می‌رسید و او تصمیمش را گرفته بود! با حس گردن درد سرش را بالا گرفت. سالن پر شده بود نگاهش را چرخاند، با دیدن سها با آن سرو وضع خیره به او ماند! پیراهن آستین دکلته خیلی کوتاه پفی مشکی پوشیده بود که بیش از حد کوتاه بود. صبرا کل مراسم عصبی بود، سعی داشت سها را کنترل کند تا کمتر مرکز توجه باشد. ولی سها مدام دور راما می‌گشت تا توجه‌اش را جلب کند! حتی حسین خان به صبرا تذکر داد که لباس سها مناسب نیست. بعد از چند دقیقه خانواده‌ی سه نفره‌ایی وارد شدند، یک خانم و آقای تقریبا پنجاه ساله به همراه یک دختر هم سن و سال راما، صابر حسابی با آن‌ها صمیمانه رفتار می‌کرد. مشخص بود افراد مهمی برای او هستن حتی آتنا هم با آن‌ها گرم گرفته بود. چشم‌هایش به سمت راما و آن دختر رفت. صمیمیتی که بینشان بود برایش عجیب بود! معمولاً راما با دخترها زیاد صمیمانه برخورد نمی‌کرد! اما انگار این دختر فرق داشت. صنم با دیدنشان سریع به صبا و صبرا توضیح داد: - خانواده‌ی حدادی هستن‌. صابر نمای ساختمان تجاری جدیدشون رو به شرکت آقای حدادی سپرده. دخترشون تو آمریکا هم دانشگاهی راما بود اسمش هم شیواست! از طریق بچه‌ها آشنا شدن. با کنجکاوی داشت شیوا را نگاه می‌کرد که خدمتکار آمد لباس‌هایشان را از دستشان گرفت راهنمایی‌شان کرد برای نشستن.

پارت چهارده از همین سن کم تصمیم داشت حرفه‌ایی سایت طراحی کند. قبلاً توانسته بود از این طریق درآمد کسب کند! صبا چندبار اصرار کرد که با او به عمارت برود، وقتی دید مایل نیست دیگر اصراری نکرد و خودش به تنهایی می‌رفت. چند روز قبل از او خواسته بود برای عروسی آوین به خرید لباس بروند. که در پاسخش گفت لباس دارد و دیگر پیگیر نشد وخودش با خواهرانش رفته بود. سرگرم کارهای خودش بود به تازگی توانسته بود با کمک استادش برای یک شرکت نوپا سایتی طراحی کند و به مبلغ خوبی بفروشد. گاهی پیش می‌آمد تا صبح نخوابد! او باید از نظر مالی مستقل میشد! یک هفته‌ی دیگر هم به همین منوال گذشت. روز و شبش یکی شده بود. گاهی هشت شب تا دوازده شب فقط می‌خوابید تا بتواند بیشتر کار کند. چهارشنبه بود؛ شب گذشته سایتی که طراحیش تمام شده بود را تحویل داده بود. طبق معمول از کتابخانه خسته برگشته بود، در اتاقش مشغول درآوردن لباسش بود. صبا بی‌حرف وارد اتاق شد با خستگی زیاد سلامی به صبا داد و مشغول کارش شد. صبا با چهره‌ی درهم به حرف آمد: - داری خودت رو میکُشی؟ معلومه داری چیکار می‌کنی! صبح تا ظهر مدرسه! بعدش کتابخونه غروب میای خونه تا دوازده شب می‌خوابی. از اون ور تا صبح بیداری هر روزت شده همین روند! چه عجب پیگیر کارهایش شده بود! برگشت به سمتش لبخند بی‌جانی زد دلش می‌خواست بگوید (بخاطر اینکه می‌خوام ازت فرار کنم از تو، از خانوادت، مجبورم روی پای خودم باشم که بتونم زودتر از این‌جا برم) با مکث کوتاه جواب داد: - یکم درگیر کد زدن شدم که همین دیروز تموم شد. صبا نگاهی به او انداخت سری از تاسف تکان داد. گفت: - خیله خوب هرکار می‌خوای بکن! اومدم بگم فردا برای برگشت راما جشن گرفتن یه لباس آماده کن برای فردا شب باید همراهم بیای همه‌ی فامیل هستن. کلافه از خواسته‌ایی که داشت گفت: - مامان من دو هفته درست نخوابیدم! جمعه هم آزمون قلمچی دارم بذار استراحت کنم تا بتونم برای آزمون بخونم. چشم غره‌ایی رفت بی‌حوصله گفت: - بهانه نیار فقط اماده باش برای فردا شب. و اجازه‌ی حرف زدن نداد و از اتاق خارج شد. همانجا روی زمین نشست دستش را از آستین مانتویش با حرص در آورد و پرتش کرد سمت تخت که از روی تخت سُر خورد افتاد روی زمین. چشم‌هایش را روی هم گذاشت و حرصی نفسی بیرون داد در دل گفت: - باز باید او رامای خودستارو ببینم! با عصبانیت از جایش بلند شد لباسش را عوض کرد. باید یک ایمیل به استادش می‌زد، سایت دیگری قرار بود طراحی کند؛ بعد از انجام کارهایش بدون شام خوابید. صبح تقریبا ساعت نُه از خواب بیدار شد. شب قبل دوش نگرفته بود، تصمیم داشت قبل صبحانه یه حالی اساسی به پوستش بدهد. بعد حمام کلی آب رسان و لوسیون بدن زد تا کمی سرحال شد. موهایش را با حوصله خشک کرد، بیخیال بستنشان شد و وارد حال شد، صبا قصد داشت بیرون برود با دیدنش گفت: - دارم میرم آرایشگاه کارات رو برس، زودتر آمادشو اومدم می‌ریم. سلامی داد بی‌حوصله باشه‌ایی گفت که بی‌خداحافظی رفت. بعد از خوردن صبحانه مفصل به اتاقش رفت باید یک لباس انتخاب می‌کرد‌. کمدش را باز‌ کرد. بین لباس‌هایش یه پیراهن ساتن سبز کهربایی جذب یقه قایقی استین دار بود که تا پایین زانویش بود و برش کوچکی که پشتش داشت باعث میشد راحت تر قدم بردارد این پیراهن انتخاب پدرش بود! با دیدنش خاطراتش برایش تداعی شد. از رگال برداشتش کمی نگاهش کرد نیاز به بخار نداشت لباس را روی تخت گذاشت و در کمدش دنبال کفشی مناسبش بود که چیزی هم رنگش پیدا نکرد. مجبور شد یه کفش پاشنه پنج سانت رنگ نود مات انتخاب کند. بعد از آماده کردن لباسش به سمت لب‌تاپ رفت مشغول کارهایش شد. مدت زیادی پای لب‌تاپ بود! صبا که برگشت به محض آمدنش از اتاق خارج شد. صبا مشغول درآوردن لباسش بود، وقتی صبا را دید متحیر شد. تغییر مشهودی در چهره‌اش ایجاد شده بود! خیلی وقت بود این‌طور بخودش نرسیده بود. موهایش را رنگ روشن گذاشته بود و خیلی ساده شینیون کرده بود و آرایش لایتی داشت. ابروهایش از تعجب بالا رفت و گفت: - سلام مبارک باشه! نیم نگاهی به او انداخت: - ممنون. همان‌طور که وارد اتاقش می‌شد، گفت: - یه کم آرایش کن آماده باش چند ساعت دیگه می‌ریم. ساعت را نگاه کرد، تازه یک و نیم بود برای حاضر شدن زود بود. اشتهایی به خوردن ناهار نداشت یه کلوچه از سبد خوراکی‌هایش برداشت به اتاقش رفت، مجدد سرگرم لب‌تاپ شد دو ساعتی مشغول بود. بالاخره از کار دست کشید، از جایش بلند شد که حاضر شود. زیاد اهل آرایش نبود کمی کرم پودر زد و یه خط چشم قسمت دنباله‌ی چشمانش کشید. رژ براق کالباسی زد بعد از پوشیدن لباسش مانتوی بلند کرم رنگی با یک شال هم‌رنگش برداشت، رو مبل آماده منتظر صبا نشسته بود. بعد از نیم‌ساعت صبا از اتاقش خارج شد. نگاهی به سر تا پای صبا انداخت، یک پیراهن شب بلند آستین‌دار با پارچه‌ی ساتن به رنگ سورمه‌ایی که قسمت بالا تنه آن خیلی شیک با مقداری سنگ کار شده‌ پوشیده بود، خیلی زیبا شده بود! از جایش بلند شد مانتویش را تن کرد.

پارت سیزده راما با حالت توبیخی: - نمی‌خوام کسی از این ماجرا باخبر بشه، فهمیدی؟ خیره نگاهش می‌کرد و منتظر جوابش بود به سختی زبان باز کرد: - متوجه شدم. خوبه‌ایی گفت و به سرعت از کنارش رد شد. حس کرد فشارش افتاده، به دیوار کنارش تکیه داد نفسی گرفت و بازدمش با صدا بیرون داد و صدای شاکی صبا را که شنید هول شده به سمتش پا تند کرد، صبا با دیدنش عصبی گفت: - بیا دیگه دیر شد! وارد حیاط شد. همه داشتن سوار ماشین می‌شدن، سها قصد داشت سوار‌ ماشین امیر شود. صبرا مشکوک از حرکتش گفت: - چرا تو ماشین راما نمی‌شینی؟ بی‌حوصله جواب داد: - میرم پیش دنیا حالت تهوع دارم اگه حالم خیلی بد شد قرص ضد تهوع بگیرم ازش. صبرا که مشخص بود قانع نشده ادامه داد: - خوب الان بخور دیگه چه کاریه! سها که دیگر کلافه بودنش مشهود بود: - نه فعلاً خیلی اذیت نمی‌کنه الکی قرص نخورم. صبرا حوصله‌ی بحث نداشت به اندازه ی کافی امروز برای خوردن غذا با اون سر و کله زده بود دیگر اعصابی برایش نمانده بود سریع گفت: - خیله خوب. بعد رو کرد به سمت تابش گفت : - تابش تو برو تو ماشین راما. در جواب صبرا باشه‌ایی گفت. با تردید و خجالت به سمت ماشین راما رفت، تا به‌حال پیش نیامده بود سوار ماشین او شود! به آرامی در را باز کرد کنار آوین نشست. سام که کنار آوین نشسته بود خم شد با لحن ناخوشایندی گفت: - پس سها کو چرا تو اینجا اومدی؟ قبل از این‌که جوابش را بدهد، آوین در‌ جوابش گفت: - چه فرقی می‌کنه؟ بشین عزیزم. راما بی‌مقدمه گفت: - پیاده شو. متعجب از آینه نگاهش کرد، نگاه خیره‌اش به او بود. همه از جمله‌اش متحیر شدن وقتی حرکتی از او ندید. مصرانه تکرار کرد: - گفتم پیاده شو نمی‌شنوی؟ به جای او آوین گفت : - وا راما جان چته؟ خود سها خواست پیش دنیا باشه آخه حالش بد بود، گفت اگه حالت تهوع گرفت ازش قرص بگیره! تو هم سرعت میری، بهتره همون تو ماشین بابا بشینه. ارسلان مداخله کرد: - بذار سها هر جا راحته باشه. راما بی‌توجه به حرف‌های آن‌ها تکرار کرد: - پیاده شو بگو بیاد هر جا حالش بد شد می‌زنم کنار از دنیا قرص رو بگیره. دیگه موندن را جایز ندانست، واقعاً به غرورش برخورده بود سریع در را باز کرد و پیاده شد، در را آرام بست. آوین داشت با راما بحث می‌کرد. با قدم‌های سست نزدیک ماشین امیر شد، آرام چند ضربه به شیشه ماشین زد همه کنجکاو به سمتش خیره شدن، دنیا شیشه ماشین را پایین داد کنجکاو نگاهش کرد‌، با صدای آرام شده که پشتش را بغضی گرفته بود گفت: - بهم گفتن سها بره تو ماشینشون. همه نگاهی از تعجب به او انداختند. سها که از یک دندگی راما باخبر بود برای مشکوک نشدن جمع، کلافه بدون حرفی پیاده شد به سمت ماشین راما رفت، همین که سوار شد راما با سرعت حرکت کرد. خیلی آرام سوار ماشین شد که دنیا گفت با خوش‌رویی گفت: - سلام بر تو ای چشم ابرو مشکیِ گیسو کمند. آن‌قدر عصبی و ناراحت بود که نتوانست جوابش را بدهد! دلش می‌خواست بشیند و ساعت‌ها گریه کند، دلش می‌خواست برود برای خودش زندگی کند و مجبور نباشد در این جمع باشد! دنیا مشغول صحبت با مهران بود، صنم به امیر می‌گفت جای همیشگی بروند برای شام، اما او... او فقط دلش می‌خواست تنها باشد؛ آن‌قدر درگیر افکارش بود که نفهمید کی به رستوران رسیدند، شام آوردن و او بهانه آورد سیر است، خداروشکر برای کسی مهم نبود که اصرار کنند حتماً باید شام بخورد! بعد شام سمت تهران حرکت کردند. سرش را تمام مدت به شیشه چسبانده بود و هندزفری در گوش‌هایش پشت هم آهنگ گوش می‌داد، تنها چیزی که می‌توانست در آن لحظه اعصابش را آرام کند آهنگ بود. نزدیک‌های تهران کمی خودش را جابه جا کرد. دیر وقت شده بود دنیا سرش را روی شانه مهران گذاشته و خوابش برده بود، صنم هم که نگران بد خوابیدنش بود گفت: - بچم اذیت شد. مهران در‌ پاسخ صنم لبخندی زد و گفت: - نه شونم نرمه راحته. صنم سر خوش خندید، نزدیک‌های ساعت دو بامداد رسیدند عمارت، همه از هم خداحافظی کردن و رفتن. او و مادرش هم از همان حیاط با حسین خان خداحافظی کردند، سوار ماشین شدن و به خانه برگشتند. مستقیم بی‌حرف به اتاقش رف،. تا وارد اتاقش شد همه وسایلش را حرصی همان جا پرت کرد! با لباس‌های بیرون نشست کف اتاق، مدام رفتارهای راما در ذهنش تکرار می‌شد! تحقیرش کرده بود، آن هم جلوی همه! کاش در ماشینش نمی‌نشست! تا صبح نشست و فکر کرد و عذاب کشید. خسته از جایش بلند شد ساعت پنج و نیم صبح بود. دوش گرفت و برای رفتن به مدرسه حاضر شد. بدون صبحانه از خانه بیرون زد و با دو تاکسی مجزا به مدرسه رفت. بعد مدرسه تا غروب درگیر مطالعه در کتابخانه بود. دوست نداشت به خانه برگردد، ولی کتابخانه تعطیل شده بود و مجبور بود برود! وقتی به خانه برگشت، از صبا خبری نبود! مثل این‌که خونه‌ی حسین خان بود. گرسنه‌اش بود، بی‌حوصله نیمرویی خورد و بعد از شستن ماهیتابه ترجیح داد بخوابد. حدود یک هفته‌ایی از رفتن‌شان به رامسر می‌گذشت، آخر هفته را خانه ماند و مشغول برنامه‌ریزی کارهایش بود تا بتواند منبع درآمدی داشته باشد.

۶۴

۶۴

62

62

پارت دوازده طوری که دیده نشود، سعی کرد ببیند چه خبر است. راما در حال شنا بود. سها کنار استخر ایستاده بود، سعی داشت با او صحبت کند. اما راما با جواب‌های کوتاه بی‌تفاوت مشغول شیرجه زدن بود. سها که از جواب‌های کوتاه راما کلافه شده بود نزدیک‌تر به استخر ایستاد. از رفتارهای سها مشخص بود به راما علاقه دارد! و این موضوع را همه فهمیده بودند ولی به روی خودشان نمی‌آوردند! از این که آن دو را با هم تنها می‌دید احساس بدی داشت. همچنان کنجکاو در جایش ایستاده بود، با حرکت بعدی سها چشم‌هایش از حدقه درآمد. راما با خشمی مشهود از استخر بیرون آمد و بی‌حرف حوله‌اش را برداشت به سمت راه پله حرکت کرد. مغزش فرمان نمی‌داد پاهایش قفل شده بود از اتفاقی که افتاد! نزدیک بود لب‌تاپ از دستش بیوفتد. به سختی خودش را حرکت داد و به‌ سرعت از ویلا خارج شد. روی نیمکت در محوطه‌ی حیاط ویلا نشست، ذهنش داشت اتفاقی که افتاد را حلاجی می‌کرد! همان‌طور بیست دقیقه‌ایی بود لب‌تاپ به بغل نشسته بود. راما با یک ست سویشرت و شلوار وارد حیاط ویلا شد. سرش ناخودآگاه به سمتش چرخید مشخص بود همچنان عصبی است. نگاه خاصی به او انداخت و بدون عکس‌العملی به سمت ماشینش حرکت کرد. قصد بیرون رفتن داشت، معنیِ نگاهش را نفهمید! بعد از باز شدن در به سرعت دنده عقب گرفت و از ویلا خارج شد، مبهوت به در که در حال بسته شدن بود زُل زده بود. با خودش فکر کرد چقدر سها خود را کوچک کرده و چقدر بد پس زده شده بود! کمی بعد وارد ویلا شد صورتش را شست تا سرحال شود. در سالن نشست، به زور ذهنش را متمرکز کرد. کمی تست کار کرد. مدام ذهنش سمت اتفاقی که افتاد می‌رفت! ساعت تقریباً نزدیک هشت حسین خان وارد سالن شد، به احترامش از جایش بلند شد. صبح بخیری گفت، حسین خان نگاهی به او و لب‌تاپش کرد؛ سری تکان داد و وارد حیاط ویلا شد. متعجب از عکس‌العملش بود، کمی بعد آتنا و صبرا بیدار شدن سلام و صبح بخیری گفت جوابش را مختصر دادن و وارد آشپزخانه شدند. آتنا نگران گوشی در دست گرفته بود، مشخص بود با راما تماس می‌گیرد. و راما هم پاسخی نمیدهد! نیم‌ساعتی گذشت که کم- کم همه بیدار شدند، سها همچنان از اتاقش خارج نشده بود و او کنجکاو حالش بود! از صبح در سالن بود و فقط برای تعویض لباس به اتاق رفته بود. همه کنجکاو بی‌حالی سها و نبودن ناگهانی راما بودند! هر دو نه برای صبحانه نه برای ناهار حضور نداشتن، نزدیک‌های غروب بود جمع خیلی کسل بود، او هم مشغول درس بود. کل روزش را درس خوانده بود، دیگه واقعاً خسته شده بود. آقایون پیشنهاد دادند برای شام بیرون بروند و بعد شام به سمت تهران حرکت کنند، همه وسیله‌هایشان را جمع کرده بودند و آماده‌ی رفتن. داشتن وسیله‌ها را در صندوق ماشین می‌ذاشتند که در ویلا باز شد و ماشین راما وارده محوطه‌ی ویلا شد. آتنا ناراحت به سمتش رفت و گله‌مند مشغول صحبت با راما شد. راما با سری پایین از احترام به مادرش سکوت کرده بود و در نهایت با عذرخواهی و بوسه‌ایی بر پیشانی مادرش از او دل‌جویی کرد. همه مشغول غر زدن سر راما بخاطر نبودنش بودند. یک‌سری از وسایل باید در ماشین راما گذاشته میشد صابر و سام مشغول جابه‌جایی بودن. احساس کرد نیاز دارد به سرویس برود، داخل ویلا شد. داشت در سرویس را می‌بست به سمت حیاط ویلا برود، که دستش از پشت کشیده شد و تعادلش را از دست داد. در حال افتادن بود که دستی او را نگه داشت، سریع به عقب نگاهی انداخت راما بود! دستپاچه و متعجب خیره ی نگاه تیله ایی به رنگ یخش شد که به آتنا رفته بود. (چشمانش به رنگِ طوسیِ) غرور و صلابت از چشمانش می‌بارید. وقتی از تعادلش مطمئن شد رهایش کرد کمی خیره نگاهش کرد. دستش را در جیب شلوارش قرار داد و بی‌حرف کش موی مخملی قرمز رنگش را به سمتش گرفت! حس کرد دیگر قلبش ضربانی ندارد، با بُهت زل زده بود به کش مویش که در دست راما بود. (یادش آمد زمان پایین رفتن از پله‌های زیر زمین از موهایش جدا شده بود و او متوجه نشده بود! پس فهمیده بود دیشب او روی راه پله‌ها بود!) سکوتش که طولانی شد گفت: - نمی‌خوای کش موی معروفت رو؟ درست میگم دیگه! جز تو کی عاشق رنگ قرمزه؟ همچنان روضه‌ی سکوت گرفته بود. حالت عادی هم نمی‌توانست با او هم کلام شود چه برسد به آن لحظه که داشت مواخذه می‌شد؛ آن هم برای دیدن چیزی که نباید می‌دید! وقتی دید همچنان مصر به سکوت است گفت: - موندم چرا می‌بندیشون وقتی فایده‌ایی نداره؟! (اشاره به صافی بیش از حد موهایش! چیزی نگه‌شان نمی‌داشت) بعد با حالت دستوری گفت: - بگیرش ناخودآگاه دستش به سمت کش مویش رفت و آن را گرفت، نگاهش را به کش در دستش انداخته و کش مویش را در‌ مشتش فشار می‌داد.

پارت یازده صدای مهران را شنید: - راما خیلی بد پیچوند خوب یه دست بازی می‌کرد دیگه! ارسلان در جواب: - چه میدونم دیگر چیزی نشنید، وارد ویلا شد مستقیم به سمت اتاق رفت، همین که وارد شد گوشه‌ی اتاق کز کرد، تصمیم گرفت از اتاق بیرون نرود، حتی برای غذا خوردن! در جمع مَلِک‌ها فقط حالش بدتر می‌شد، تا شب خودش را مشغول خواندن درس کرد، صدای هَم‌هَمه که آمد، متوجه شد همه از ساحل برگشتن. صبا بعد از دقایقی وارد اتاق شد، سلامی داد که کوتاه سری تکان داد، بعد از چند لحظه گفت: - برو بچه‌ها کلی خوردنی خریدن، ببین چی دوست داری برای خودت بردار. باشه‌ایی در‌ جوابش گفت، وارد حمام شد. با همین حرف‌ها و توجه‌های کمش دلش گرم می‌شد، ولی بعد مدتی با رفتار سردش دوباره دلش می‌شکست، ترجیح می‌داد همچنان در اتاق بماند. صبا بعد از حمام کارهایش را انجام داد، به سمت در رفت کوتاه گفت: - بیا برای شام. در جوابش گفت: - میل ندارم. نگاهی دقیق به صورتش انداخت، آثار گریه از چشمان قرمز شده‌اش مشهود بود. با مکث باشه‌ایی گفت و از اتاق خارج شد. دلش می‌خواست در اتاق می‌ماند و با او درد و دل می‌کرد، ولی صبا اهل درد و دل نبود! به تاج تخت لم داد کف پاهایش را روی تخت می‌کشید رو تختی جنس نرم و خنکی داشت حس خوبی به او دست می‌داد! تا آخر شب از اتاق خارج نشد، خودش را با کیک و بیسکوییتی که همیشه همراهش داشت سیر کرده بود! دیر وقت بود ولی خوابش نمی‌برد، مدت زیادی درس خوانده بود باعث سردردش شده بود. از بی‌حوصلگی رو شکم خوابیده بود، دست‌هایش و سرش زیر بالشت بود حالت خنده داری داشت! در همان لحظه آوین بدون در زدن وارد اتاق شد و بی‌محابا محکم زد روی رانش، از ترس زیاد از جایش پرید! هول زده نگاهی به آوین انداخت، دم عمیقی گرفت و با حرصی بازدمش را بیرون فرستاد. با ناراحتی گفت: - آوین بخدا زهرم ریخت اینکار رو نکن! آوین غش- غش می‌خندید، با اخم‌های درهم داشت نگاهش می‌کرد که بریده- بریده به حرف آمد: - وایـی مــردم من آیـی شـکمـم. کمی که توانست خنده‌اش را کنترل کند ادامه داد: - چرا این استایل خوابیدی؟ پاشو بیا بریم هله هوله بخوریم این‌جا خوابیدی که چی؟ کلی لواشک خریدن مامانشون، پاشو دیگه. در جوابش مغموم گفت: - خواب دارم باشه فردا می‌خورم. آوین کمی لب‌هایش را کج کرد و پرسش‌گرانه گفت: - وا شامم نخوردی چرا موندی تو اتاق؟ اومدی تفریح کنی یکمم درس بخونی همش درس و خواب شد که! جواب داد: - واقعیتش خیلی خوندم سر درد شدم نمی‌تونم بیام تو جمع، الان هم باید قرص بخورم تا بتونم بخوابم. آوین قیافه‌اش را کمی لوچ کرد، همیشه در حال ادا در آوردن بود. با حرص گفت : - بچه خرخونه نچسب! آخرشم دولتی قبولی، ایش! با لبخند رضایتمندانه‌ایی گفت: - خدا از دهنت بشنوه. با تعجب از پاسخش: - دیوونه برو آزاد بخون حالشو ببر، دولتی باید مثل بز کاغذا رو بجویی تا بهت نمره بدن. از تحلیلش خنده اش گرفت. -تا ببینم چی قبول میشم. کلافه از جواب‌هایش با حالت خنده داری گفت: - خیله خوب خستم کردی با زیادی منطقی بودنت، من برم فعلا! و از اتاق خارج شد، واقعاً ارسلان برازنده‌اش بود هر دو دیوانه و شوخ طبع! کمی که گذشت پی برد. واقعاً به قرص نیاز دارد، بلند شد از کیفش نوافن برداشت با آب معدنی که در یخچال کوچیک کنار تخت بود خورد، دوباره به حالت قبلش برگشت! دست‌ها و سر زیر بالشت این‌ بار به پشت دراز کشید. یک ساعتی سر و صدای زیاد جمع را تحمل کرد! داشتن پانتومیم بازی می‌کردند. فریادهای با هیجان سام برای حدس زدن حرکات واقعاً روی اعصابش بود. به سختی خوابش برد نمی‌دانست چقدر خوابیده بود، ناگهان از خواب بیدار شد نگاهش را دور اتاق چرخاند. صبا برای خواب به اتاق آمده بود و خواب بود. گوشیش را برداشت ساعت را چک کرد، چهار صبح بود. دوباره گوشی را کنارش گذاشت، سعی کرد بخوابد. بی‌فایده بود از این بی‌خوابی‌ها مدتی بود برایش پیش می‌آمد، آرام از روی تخت پایین آمد. لب‌تاپ و کش موهایش را برداشت، شلخته موهای صافش را بست و از اتاق خارج شد. داشت از کنار راه پله‌ی زیرزمین که استخر در آن‌جا قرار داشت رد می‌شد‌، با شنیدن صدای سها کنجکاو شد و از راه پله پایین رفت.

پارت ده با صورت اشکی سعی در آرام کردن خود داشت؛ بعد از گذشت مدتی آوین در زد، برایش پماد آورده بود. بی آن‌که در سرویس را کامل باز کند، کمی دستش را دراز کرد با تشکر مختصری پماد را گرفت و بالافاصله در را بست تا صورت گریانش را نبیند! آوین نگران از همان پشت در پرسید: - تابش خوبی؟ خیلی بد سوخت؟ با صدایی که سعی در کنترلش داشت جواب داد: - عزیزم خوبم، یکم آب بزنم بهتر میشه. آوین هم باشه‌ایی گفت و رفت. برای آدم‌های اطرافش در همین حد مهم بود! کمی به دستش پماد زد و از سرویس خارج شد، به‌سمت اتاق حرکت کرد چشمانش قرمز شده بود ترجیح می‌داد در اتاق بماند! روی تخت طاق باز دراز کشید و به تنهاییش فکر می‌کرد، حتی خانواده‌ی پدری او هم تمایلی به حضور او در جمعشان نداشتن آن‌ها هم صبا را نپذیرفته بودند! برخلاف ملک ها، بسیار مذهبی و ساده زندگی می‌کردند، طرز پوشش او را هیچ‌وقت قبول نداشتند، معمولاً فقط عیدها برای دیدنشان می‌رفت. از خانواده‌ی پدریش فقط پدر و مادر پدرش و یه عمه‌ی مجرد داشت، که کمی به نسبت بقیه با او گرم‌تر برخورد می‌کرد! یک ساعتی گذشته بود که صبا وارد اتاق شد نگاهی به او انداخت، بعد از چند ثانیه پرسید: - چرا نهارت رو نخوردی؟ صنم برات کنار گذاشت خواستی بخور! همین جمله فقط! به سمت کمدش رفت لباس‌هایش را تعویض کرد و از اتاق خارج شد! رفتار سردش باعث شده بود در این مدت خیلی از خصوصیات اخلاقیش تغییر کند و دیگر مثل قبل میلی به پر حرفی و پرانرژی بودن نداشته باشد. چون کسی نبود بخواهد به حرفایش توجه کند همه درگیر خودشان بودن! حوصله‌اش سر رفته بود، کمی در فضای مجازی چرخید و چیزی نبود سرگرمش کند؛ از جایش بلند شد. دست و صورتش را شست، مجدد پماد را به دستش مالید، کمی رژ کالباسی زد و وارد حال شد! بزرگ‌‌ترها به ساحل رفته بودند، راما و ارسلان مشغول بازی بدمینتون بودن و بقیه در حال تماشای بازی آن‌ها بودند. او در مدرسه زنگ‌های ورزش همیشه بدمینتون بازی می‌کرد برای همین در آ لحظه دلش می‌خواست کمی بازی کند، ولی مثل همیشه خودش را کنار کشید و به سمت آوین و دنیا و مهران که در آلاچیق ویلا نشسته بودند رفت، نزدیک که شد آوین با دیدنش کنجکاوانه پرسید: - دستت چطوره؟ در جوابش خوبه‌ایی گفت و کنارش نشست. دنیا با مهربانی گفت : - سها خول‌وچله ازش دلگیر نشو. لبخند زورکی زد و در جوابش مهم نیستی گفت! و مشغول دیدن بازیشان شد! کمی که گذشت، ارسلان خیس از عرق خسته خم شد و دستانش را روی زانوهایش قرار داد. با نفس- نفس زدن گفت : - راما بزار نفس بگیرم، این‌‌ همه زور رو از کجا میاری! راما با حالت خاصی نیش‌خندی تحویلش داد: - پیر شدی پسر صُحبتت نیست! ارسلان خندید و کامل نشست رو زمین گفت: - بسته دیگه نمی‌کشم. رو کرد به سمت مهران گفت: - مهران تو بیا ادامه بده! مهران دنیا را بغل گرفت، با حالت خیلی بامزه‌ایی گفت: - نمیام، می‌خوام پیشه خانمم بشینم! خندید و ادامه داد: - خداییش من حریف راما نمیشم بی‌خیال من شو! دلش می‌خواست بگوید که من ادامه میدهم، انگار دنیا متوجه حالت صورتش شد که مایل است بازی کند. اشاره‌ایی به او زد: - تابش تو قبلا زیاد بازی می‌کردی، تو پاشو برو ادامه بده! با خجالت لبخندی زد خواست موافقتش را اعلام کند. خیلی دوست داشت هم‌بازی راما بشود! ولی راما توجهی به حرف دنیا نکرد. بالافاصله گفت: - من میرم دوش بگیرم! در آن لحظه مثل این‌که آب سردی روی سرش ریختن! از بُهت حرکت راما، بی صدا فقط به جای خالیش زل زده بود! ولوله‌ایی در دلش به پا شد که هیچ آرامش نمی‌کرد. دنیا با صدایی که از بُهت آرام شده بود: - وا داشتم حرف می‌زدم، کجا یهو گذاشت رفت؟! برای اینکه اوضاع پیش آمده را جمع کند رو کرد به او: - می‌خوای با مهران کمی بازی کن! مهرانم بالافاصله در جوابش تایید کرد که مایل است. سعی کرد خودش را کمی جمع وجور کند؛ اگر بغضش می‌شکست‌ اشک‌ها راه‌شان را روی گونه‌هایش پیدا می‌کردند و دیگر راهی برای سد راه‌شان نبود. با لبخند تصنعی گفت : - نه حِسو حال بازی نداشتم! اگر جمله‌اش را بیش از این ادامه می‌داد اشک‌هایش جاری می‌شد. دنیا متوجه‌ی حالتش شد مغموم گفت : - هر طور مایلی عزیزم مهران فقط از شکست از راما می‌ترسه با بقیه بازی می‌کنه. بعد هم سعی کرد بخندد تا جو به وجود آمده را عوض کند. آوین هم اشاره‌ایی به ارسلان که حالا داشت به سمت آن‌ها می آمد زد: - حق بده به مهران بترسه نگاه ارسلان رو ترکیده! بعد زد زیر خنده، ارسلان بی‌حال خندید و در‌ پاسخ به آوین: - چرا من این رو عقد کردم، حالا به کنار! چرا می‌خوام ببرمش خونم واسه همیشه نمی‌دونم؟! از این حرفش همه خندیدن. سعی کرد کمی بنشیند، ولی نمی‌توانست حالت چهره‌اش را طبیعی جلوه دهد. بغض راه گلویش را بسته بود، از جایش بلند شد با عذری به سمت داخل ویلا حرکت کرد؛ کمی که فاصله گرفت.

پارت نه آوین خیلی اتفاقی به سمتش برگشت نزدیکش شد یک نفس عمیق از عطرش کشید گفت: - به چه خوشبو! و یک نگاه خریدارانه از بالا تا پایین به او انداخت و ادامه داد: - به چه خوشتیپ، صبحی دیدمت فکر کردم از جنگ اومدی! قیافش را چپکی کرد و با حالت بامزه‌ایی گفت: - واقعاً این‌قدر داغون بودم؟! آوین فِلفُور جواب داد: - افتضاح بودی! ولی به زندگی برگشتی. یک نیش‌خند هم تحویلش داد و رویش را سمت جمع کرد و به بحثش ادامه داد، لبخند ملیحی از حرکت آوین زد. سرش را بالا آورد نگاهش در نگاه حسین خان افتاد، متعجب خواست لبش را به لبخند باز کند که خیلی زود نگاهش را برداشت. پوفی کرد، دست به سینه شد و پشتش را به صندلی ساحلی تکیه داد، نگاهش چرخید به سمت راما ظاهراً صابر صدایش زده بود، معمولًا در جمعی که راما حضور داشت، درست کردن کباب با او بود! چشمانش بین حرکات راما در گردش بود، کنجکاو رفتارهای خاصش بود، چندسالی بود که توجه‌اش را جلب کرده بود این پسردایی خودستا که نمی‌شد به راحتی با او گرم گرفت. نمی‌دانست اسمش را چه بگذارد؟! ولی هربار مدام چشم‌هایش را به دنبال خودش می‌گرداند، ولی هرچه که بود محال بود! نگاهش قفل جرکات راما بود که با سنگینی نگاه سها به سمتش برگشت! با ابروهای در هم کشیده نگاهش می‌کرد. دست پاچه گوشی را در دست گرفت و خود را مشغول نشان داد. همه مشغول بگو بخند بودن، ولی او به دنبال فرصت برای کمی صحبت با راما و اطلاعات گرفتن از او برای سفر به اروپا! او علاقه‌ی خاصی به تحصیل در خارج داشت، علاوه بر علاقه‌اش به وبلاگ نویسی دلیلی که دنبالش می‌کرد این بود بتواند سفر کاری یا تحصیلی داشته باشد. ولی برای او شرایط خیلی سخت بود! او جز بخشی از حقوق مستمری که بعد فوت پدرش، صبا در اختیارش می‌گذاشت، تأمین مالی دیگری نداشت و همین باعث شده بود امیدی نداشته باشد. در گیر و دار فکری خود بود، که با آرنج آوین دردی در پهلویش پیچید و با چهره‌ی جمع شده از درد به سمتش برگشت، صدایش از درد در نمی‌آمد! آوین کلافه گفت : - کجایی تو آخه؟ چندبار آروم زدم محوه گوشیت بودی! خیلی دردت اومد؟ ببخشید! به‌زور جواب داد : - مهم نیست، چی شده؟ آوین نگاهی به چهره‌ی جمع شده‌اش انداخت نادم از کارش ادامه داد: - می‌خواستم بگم بری سیخ هارو از دستشون بگیری، داره آماده میشه منم برم کمکِ بقیه سفررو بچینیم. هم‌چنان که پهلویش را ماساژ می‌داد تا از دردش بکاهد، باشه‌ایی گفت و از جایش بلند شد، قصد کرد به سمت آقایان برود که همان لحظه سها با تنه‌ایی محکم باعث شد تعادلش را از دست بدهد و پخش زمین شود، آوین هول راه رفته را برگشت برای کمک به او، روبه سها فریاد زد : - کور جلوت رو ببین دیگه! مجدد روبه او کرد و پرسید : - حالت خوبه؟ سری در جوابش تکان داد و با خجالت از جمع که حالا همه نگاه‌ها به سمتش بود از زمین بلند شد و لباسش را تکاند، مجدد خواست برود برای گرفتن سیخ‌ها که سها قبل او برای گرفتنشان رفته بود! پس دردش این بود! کلافه با آوین وارد ویلا شد، بعد از چیدن سفره همگی نشسته بودند. کف‌گیر را برداشت و در بشقابش مقداری برنج کشید، در همین حین صابر مشغول پخش سیخ‌های کباب بود، سها به سمت صابر رفت: - دایی جون من بقیه رو پخش می‌کنم. صابر تشکری کرد و باقی سیخ‌ها را به او داد، نوبت که به او رسید بدون هیچ حرفی سه تا از سیخ کباب را روی دستش رها کرد؛ سیخ‌ها هم‌چنان داغ بودند، از شدت سوختن بی‌هوا سیخ‌ها را پرت کرد و جیغ کشید همه متعجب از جیغ او سکوت کردن! حسین خان نگاهی به او انداخت، انتظار کمی توجه داشت ولی دریغ از ذره‌ایی توجه! صابر با عصبانیت مشهود رو به سها گفت : - سها چت شده امروز معلومه چیکار می‌کنی!؟ سها با بی‌خیالی گفت : - دایی جون فکرکردم داغ نیستن! صابر با کلافگی گفت : - دقت کن لطفاً بقیه‌ رو نسوزون. سها چشمی گفت و باقی سیخ‌ها را پخش کرد و در جایش نشست. صنم با نگرانی گفت : - پاشو یه آب بزن به دستت. رو کرد به آوین گفت : - پماد تو جعبه کمک‌های اولیه هست براش ببر. آوین به‌دنبال حرف صنم از جایش بلند شد برای آوردن پماد. بغض راه گلویش را گرفته بود! از این‌که صبا عکس العملی نشان نداده، دلش گرفته بود، دلش می‌خواست‌ به خانه برگردد! به‌سختی از جایش بلند شد و به طرف سرویس حرکت کرد، وارد سرویس شد و مثل بچه‌های پنج ساله کنار روشویی چهار زانو نشست و بی‌اختیار اشک روی گونه‌هایش جاری شد، دست خودش نبود بعد فوت پدرش و بی‌توجهی‌های صبا زیادی حساس شده بود و هر اتفاقی می‌افتاد بغض می‌کرد. برای آرام‌ کردن دلش شعر محبوب این روزهایش را زیر لب تکرار می‌کرد، تا کمی تسکین دهد درد تنهاییش را: آرام باش عزیز من، آرام باش! دوباره سر از آب بیرون می‌آوریم، و تلألو آفتاب را می‌بینیم، زیر بوته‌ای از برف، که این دفعه درست از جایی، که تو دوست داری طالع می‌شود، چه می گذرد در دلم! که عطر آهن تفته از کلماتم ریخته است، چه می‌گذرد در خیالم! که قل- قل نور از رگ‌هایم به گوش می‌رسد، چه می‌گذرد در سرم، که جر- جر توفان بند شده در گلویم می‌لرزد!

هپ

هپ

پارت هشت با هیجان خاصی که سعی در کنترلش داشت، از صبا پرسید: - مامان ماشین راما بود؟! برای این‌‌که صبا متوجه هیجانش نشود، با سوال دیگری ادامه داد: - مگه قرار نبود ماه دیگه بیاد؟ اصلاً مگه جمع خانومانه نبود؟! صبا با ذوقی آشکار گفت : - آره راما دو روزیه که اومده سوپرایزی بود، به کسی نگفتن، منم دیشب خونه‌ی آقا جون بودم که یهویی اومد دیدمش! وقتی راما اومد دیگه تصمیم گرفتیم باهم خانوادگی بریم، البته همه نمیدونن که راما هست! خوشحال از حضور راما، ولی افسرده از شلختگی‌اش، حتی صورتش را نشسته بود! همیشه همین‌طور بود، زمان‌هایی که باید مرتب می‌بود، افتضاح لباس می‌پوشید! درگیر افکارش بود که صبا کنار ماشین راما پارک کرد. راما هنوز از ماشینش پیاده نشده بود، صدای جیغ ذوق زده‌ی صبرا در حیاط پیچید! همه رسیده بودن و آن‌ها جزء آخرین نفرات بودند که رسیدند. از ماشین پیاده شدند و بعد از آن‌ها راما با تیپ اسپرت خاصی که داشت از ماشین پیاده شد، همه به طرفش هجوم آوردند، دو سال و نیم بود که نیامده بود و همه دلتنگ بودند. حتی دنیا با آن شکمش او را محکم در آغوشش گرفت! راما صبورانه با همه خوش و‌ بش کرد، بعد از این‌که صبا راما را در آغوش گرفت. او هم به سمت پسردایی یکی یک‌دانه‌اش رفت، دستی برایش دراز کرد و با هیجانی که سعی در کنترل کردنش داشت سلام و خوش‌آمدی گفت. راما هم دستی داد و مختصر جوابش را داد و مشغول صحبت با ارسلان شد! تصمیم گرفته بودند با سه ماشین بروند، صابر، راما و امیر رانندگی کنند. دلش می‌خواست در ماشین راما بشیند، می‌دانست رانندگیش عالی است! ولی سها، سام، ارسلان و آوین به ماشینش هجوم بردن و جایی برای نشستن نماند! صبا تصمیم داشت در‌ ماشین صابر کنار حسین خان و صبرا باشد، او هم به ناچار سوار ماشین امیر شد! دنیا در شش ماهگی بارداریش بامزه شده بود و در طول مسیر شیطنت می‌کرد و مهران شوهرش هم مانند خودش مدام سعی داشتن آن‌ها را بخندانند. ولی او مغموم سرش را به شیشه تکیه داده بود، بی‌حرف جاده را نگاه می‌کرد؛ بالاخره صدایشان از سکوت او درآمد او هم سردرد را بهانه کرد، در واقع ناراحت بود که نتوانست در ماشین راما بشیند. مطمئنن آن‌جا صدای موزیک و جوش می‌توانست حالش را سرجایش بیاورد! مسیر برایش خیلی طولانی به نظر می‌رسید، از نظر او این همه راه برای دو روز ماندن واقعاً بی‌معنی بود! کلافه هندزفریش را در گوشش قرار داد و تا رسیدن به مقصد فقط آهنگ گوش داد؛ نزدیک ویلا هندزفری را از گوشَش درآورد، سرش درد گرفته بود! دنیا چپکی نگاهش کرد گفت: - تابش خیلی حوصله سر بر شدی‌ها، کل راه چشمات بسته بود و یه سره اهنگ گوش دادی! نرسیده به بیست رسیدی به شصت سالگی! خنده‌ی کوتاهی کرد بی‌حال لب زد: - هنوز خواب دارم، مامان به‌‌زور بیدارم کرد، حتی صورتمو نشستم! دنیا با چشم هایی از حدقه در آمده: - تنبلی چه‌قدر؟! صنم با مهربانی به‌حرف آمد: - تابش رسیدیم، اولین کار یه آب بزن به صورتت تا خوابت بپره! موهات رو چرا گذاشتی تو هودیت؟! با صدای آرام شده از خجالت‌ گفت: - راستش شونه نزدم عجله‌ایی شد، یعنی نشد که بشه! این‌بار صدای امیر و مهران در آمد باهم گفتن: - واقعا که! در ویلا باز بود، امیر ماشین را در حیاط پارک کرد. سریع از ماشین پیاده شد و کش و قوسی به بدنش داد، همه رسیده بودن و آن‌ها دیر تر از بقیه رسیده بودن. امیر معمولا آرام رانندگی‌ می‌کرد! به دنیا نگاهی انداخت، با شرایط بارداریش چقدر صبورانه تا رامسر تحمل کرده بود! از صندوق ساک‌هایشان را برداشتند و باهم وارد ویلا شدند. همه در اتاق‌هایشان بودن، جز صبا، صابر و آتنا که در آشپزخانه درگیر تدارکات ناهار بودند، سلامی داد و وارد اتاق مشترکش با صبا شد. وسیله‌هایش را مرتب روی تخت چید سریع به حمام رفت و با یک دوش کوتاه بیرون آمد. موهایش را با وسواس خاصی سشوار کشید، بالای سرش با کش موی مخملی قرمز رنگ بست و بلندیش را تا کمرش رها کرد. یک ست سویشرت وشلوار اسپرت ترکیب رنگ سورمه‌ایی و سفید پوشید، با زدن کمی عطر و کمی برق لب از اتاق خارج شد. همه در حیاط جمع شده بودن، وارد حیاط شد، صابر و امیر سرگرم اماده کردن بساط کباب بودند، بقیه مشغول سوال پرسیدن از شرایط راما در آمریکا بودن، او هم جدی و با صلابت جوابشان را می‌داد. راما و حسین خان از نظر اخلاقی و رفتاری بسیار شبیه به هم بودن و با توجه به تفاوت سنی‌شان باهم جور بودن و اکثر اوقاتی که ایران بود، کنار حسین خان بود و حالا برای همیشه برگشته بود تا تمام مدیریت امور را به عهده بگیرد! و واقعاً هم لایق بود و توانمند! به سمت جمع رفت، روی صندلی کنار آوین که مشغول صحبت بود نشست.

۵۸

۵۸