رمان مارانا | ملیکا دانایی کاربر انجمن نودهشتیا

[Melikadanayii 27]

به‎‎‎‎‎‎‎‎نام خدای بخش آفرین، که همه او هستیم و به سوی او باز می‎‎‎‎‎‎‎‎گردیم.

این دست خطم را برای شهابم می‎‎‎‎‎نویسم، که شاید بعد از رفتنم تسلی بخش روح زیبایش بشود.
شهابم از وقتی برای اولین‎‎‎‎‎‎‎بار تورو دیدم به این باور رسیدم که تو اولین و اخرین عشق حقیقیه من هستی، اون چشم‎‎‎‎‎‎‎های زیبات که اولین جزئی از تو بود که من رو دیوانه‎‎‎‎‎وار لیلی خودش کرد، گویی که هربار به تو نگاه می‎‎‎‎‎کردم با دیدنت شوق و شفقتی جاودان درونم پدیدار می‎‎‎‎‎شد؛ و اماّ عزیز من گاهی نمی‎‎‎‎‎‎شود ماند حتی اگر میلی به رفتن نباشد، اگر این تن خسته‎‎‎‎‎‎م من را یاری نداد و تورو نخواسته ترک کرده‎‎‎‎‎‎م خواستم این رو بدونی که من همچون ژولیت که دیوانه‎‎‎‎‎‎وار رمئو رو دوست داشت تورو دوست دارم؛ فقط ازت خواهشی کوچک داشتم؛ می‎‎‎‎‎‎دانم که چه قدر من رو دوست داری و خواهش می‎‎‎‎‎کنم روی من رو زمین ننداز، بعد از من زندگی‎‎‎‎‎‎ات را رها نکن، من همچون ستاره‎‎‎‎‎‎ای درون آسمان شب تورا نگاه می‎‎‎‎‎‎‎کنم و امیدوارم که عشقی بزرگ‎‎‎‎‎‎تر قلبت را بعد از من تسخیر کند، دوستت دارم شوالیه‎‎‎‎‎‎‎‎‎ی من.

نگاهم رو از نامه به ملیکا انداختم، چشم‎‎‎‎‎‎های مشکیش از اشک پر شده بود، نگاهم رو که روی خودش دید لبخند غمگینی زد و گفت:
- خدای من، چه عشق بزرگی داشتن.
مکثی کرد و گفت:
- بقیه‎‎‎‎‎ی نامه‎‎‎‎‎ها برای کی نوشته شده بودن مامان؟
- الکس، آقا محسن و کمال پسردایش.
با تردید پرسید.
- تو بعد از این‎‎‎‎‎که نامه‎‎‎‎‎هارو برای اولین‎‎‎‎‎‎بار خوندی به صاحب اصلی اون‎‎‎‎‎‎ها تحویل شون ندادی؟
آهی کشیدم و گفتم:
- آقا محسن فلج شده بود و یک روز خودم رفتم عیادتش و نامه رو براش خوندم، اماّ متاسفانه اون فقط گریه کرد چون بعد از سکته‎‎‎‎‎‎‎ای که کرده بود به غیر از فلج شدن توانایی صحبت کردن رو هم نداشت، الکس هم که یک‎‎‎‎‎‎هو غیبش زد و بعد یک‎‎‎‎‎‎‎سال که اومد نامه رو بهش دادم اماّ حاضر نشد که نامه رو بخونه، من رو از اتاقش بیرون کرد ولی من کم نیاوردم و از همون پشت در اتاق متن نامه رو با صدایی بلند خوندم؛ کمال رو هم چون دسترسی بهش نداشتم بعد از کلی گشتن یک شماره ازش پیدا کردم و متن نامه رو واسش پیامک کردم، بعدها فهمیدم کمال با فهمیدن این‎‎‎‎‎‎‎که ملیکا مرده و خوندن متن نامه، اون‎‎‎‎‎‎قدری مواد مخدر مصرف کرد که یک روز اوردوز کرده و مرده.
دخترم آهی کشید و به نامه‎‎‎‎‎‎های نخونده‎‎‎‎‎‎ شده‎‎‎‎‎‎ی توی دستم خیره شد؛ نامه‎‎‎‎‎‎ای که برای شهاب بود رو روی تخت گذاشتم و نامه‎‎‎‎‎‎‎ای که برای الکس بود رو شروع کردم به خوندن.

[Melikadanayii 27]

به‎‎‎‎‎‎‎‎نام خدایی که مرد تنومندی مثل تو آفرید

الکس عزیزم، بهتر از هرکسی می‎‎‎‎‎‎دونم که درون تو چه‎‎‎‎‎‎قدر مثل الماس شفاف و زیباست، تو به راستی قوی‎‎‎‎‎‎‎ترین مردی هستی که تا الان به زندگیم دیدم، تو خیلی چیزهارو بهم آموختی، بهم یاد دادی باید برای زندگی کردن جنگید و هیچ‎‎‎‎‎‎وقت برای شروع دوباره دیر نیست؛ خواستم قبل از رفتنم بهت بگم تو جایگاه ویژه‏‏‎‎‎‎‎‎‎ای توی قلبم داشتی و این‎‎‎‎‎‎رو بدون هیچ‎‎‎‎‎وقت حتی ذره‎‎‎‎‎ای کینه ازت توی قلبم نداشتم و خالصانه مثل هر خواهری تورو دوست داشتم؛ اگر که من عمری به این دنیا نداشته باشم، می‎‎‎‎‎خواهم بدونی که این فقط قسمت من بوده و تو هیچ تقصیری نداشتی، تو هرکاری که از دستت بر می‎‎‎‎‎اومد برای من انجام دادی و من هیچ‎‎‎‎وقت محبت‎‎‎‎‎‎‎های تورو فراموش نمی‎‎‎‎‎‎کنم؛ ازت می‎‎‎‎‎‎‎خوام یک زندگی زیبا با دافنه داشته باشی و برای پدرمون همون‎‎‎‎‎‎طور که هستی، یک پسر خوب و دلیر باشی، پدرم و کل اعضای خانواده رو به تو می‎‎‎‎‎سپارم چون توی این زمین خاکی کسی رو قدرت‎‎‎‎‎‎‎مند تر از تو سراغ ندارم، دوست‎‎‎‎‎‎دار تو خواهرت.

با دست‎‎‎‎‎‎های لرزان نامه‎‎‎‎‎رو روی نامه‎‎‎‎‎ی شهاب گذاشتم و نامه‎‎‎‎‎‎‎ای که برای کمال بود رو شروع به خواندن کردم.

به‎‎‎‎‎‎‎‎نام خدای مهربان، که با آفریدن تو معرفت را معنی کرد

سلام بردیای عزیزم، خداشاهده که خیلی دلم برای دیدنت تنگ شده، تو در سال‎‎‎‎‎‎‎‎‎های زندگیم بهترین دوست و هم‎‎‎‎‎دردم بودی، خواستم قبل از ترک کردن همیشه‎‎‎‎‎‎‎‎‎گی این دنیای فانی بهت بگم که تو خالص ترین مردی بودی که دیده بودم، برام مهم نیست که چه بلایی در گذشته به سر پدرت آوردی و هیچ‎‎‎‎‎وقت هم برام مهم نبود، من درون تو مردی رو دیده بودم که عشق رو درک کرد و بدون هیچ چشم‎‎‎‎‎داشتی بهم کمک کرد؛ ازت ممنونم که بهم معرفت داشتن رو یاد دادی و امیدوارم یک روزی کسی رو پیدا کنی که قدر تمام محبت‎‎‎‎‎‎های تورو بدونه و چنان که از ته قلبم برات آرزوی خوشبختی رو دارم؛ دوست‎‎‎‎‎‎‎‎دار تو ملیکا.

نامه رو آروم گذاشتم روی بقیه‎‎‎‎‎ی نامه‎‎‎‎‎ها، آخرین‎‎‎‎‎نامه برای محسن بود، هنوز هم بعد از این همه سال برای خوندن دوباره‎‎‎‎‎‎ی نامه تردید داشتم، غم رو میشه به راحتی توی تک‎‎‎‎‎‎تک کلمه‎‎‎‎‎‎‎ها حس کرد، با صدایی پر از بغض شروع کردم به خواندن نامه.

به‎‎‎‎‎‎‎‎نام پدر، که خدای من روی زمین است. 

سلام پدر عزیزم.. .
خدارو شاهد می‎‎‎‎‎‎گیرم که برای نوشتن این نامه، دست‎‎‎‎‎‎هایم یاری نمی‎‎‎‎‎کنند، قلبم به درد می‎‎‎‎‎آید گویی که انگار کسی اون رو درون دست‎‎‎‎‎‎‎هاش گرفته و فشار می‎‎‎‎‎‎فشارد..

[Melikadanayii 27]

خیلی حرف‎‎‎‎‎‎ها هست که قبل از رفتنم می‎‎‎‎‎خواستم برات بگویم، دوست داشتم وقتی کنارت نشسته باشم و سرم روی شانه‎‎‎‎‎‎ت باشد برات بگویم اماّ این چند وقت اخیر یک حسی همه‎‎‎‎‎‎‎ش دم‎‎‎‎‎‎گوشم زمزمه‎‎‎‎‎‎هایی می‎‎‎‎‎‎‎‎کنه؛ برای همین تصمیم گرفته‎‎‎‎‎م که اندکی حرف‎‎‎‎‎‎های قلبم رو برات درون نامه‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎ای بنویسم.
وقتی کوچک بودم و همیشه من رو روی پاهایت می‎‎‎‎‎گذاشتی و برام اشعار می‎‎‎‎‎خوندی توی دلم برای داشتن همچین پدری شکرگذار بودم، اماّ دست سرنوشت کاری کرد که من بزرگ‎‎‎‎ترین خیانت رو در حق پدر عزیزم بکنم، هیچ‎‎‎‎‎وقت برای اون کاری که در حق تو انجام دادم خودم رو نتونستم ببخشم، درون قلبم همیشه سنگینی این گناه رو حس می‎‎‎‎‎کردم؛ اماّ تو بازهم من رو بخشیدی و با آغوش باز من رو پذیرا شدی؛ خواستم بدونی از این‎‎‎‎‎‎‎‎‎که بعد از این همه سال عشق حقیقی تو پیدا کردی برات خیلی خوش‎‎‎‎‎‎حال شدم و ازت می‎‎‎‎‎‎‎‎خوام بعد از رفتن من چنان که بعد از اون همه دور موندن از رز تمام این نبودن هارو جبران کنی و اون رو خوش‎‎‎‎‎بخت کنی، تو برای من پدر خیلی خوبی بودی و من از تو خیلی چیزها توی زندگیم یاد گرفته‎‎‎‎‎م؛ همون‎‎‎‎‎‎طور که برای من پدری استوار بودی برای الکس هم پدری کن و نگذار غم توی قلب الکس ریشه کنه؛ هرموقعه درون چشم‎‎‎‎‎‎‎های الکس نگاه می‎‎‎‎‎کردم تصویر باوقار تورو درونش می‎‎‎‎‎دیدم، بعد از رفتن من هواست به شهابم باشه برای اون هم پدری کن و نگذار غم اون رو از پا در بیاره، می‎‎‎‎‎‎‎دونم که رز زن خیلی مهربونی هست و این‎‎‎‎‎‎رو هم می‎‎‎‎‎‎دونم که تورو خوش‎‎‎‎‎‎‎‎حال و خوش‎‎‎‎‎‎بخت می‎‎‎‎‎کنه؛ آخرین خواسته‎‎‎‎‎م ازت این هست که دخترت رو از ته قلب ببخشی و حلال کنی؛ خیلی دوستت دارم پدر امیدوارم سایت همچون کوهی استوار بالای سر همه‎‎‎‎‎ی خانواده باشه.
دوست‎‎‎‎‎‎دار تو دخترت ملیکا.
قطره‎‎‎‎‎‎‎های اشکم روی نامه افتاد، دست‎‎‎‎‎‎هام لرزش کمی گرفتند، دخترم کمی بهم نزدیک‎‎‎‎‎‎تر شد و نامه رو آروم از دست‎‎‎‎‎‎هام گرفت و روی نامه‎‎‎‎‎ها گذاشت، دست‎‎‎‎‎هام رو درون دست‎‎‎‎‎هاش گرفت و نوازش کرد، با مهربونی لبخند زد و گفت:
- بعضی از رفتن‎‎‎‎‎‎ها در اصل یک شروع دوباره هستند، من مطمئن هستم که اون‎‎‎‎‎‎ها همه‎‎‎‎‎گی درکنار هم دیگه هستن و دارن مارو تماشا می‎‎‎‎‎کنند؛ درسته جسم‎‎‎‎‎‎‎‎شون در این دنیا نیست اماّ یادشون همیشه در قلب همه‎‎‎‎‎‎ی ما هست.


"گر مرا ترک کنی من زِ غمت می‎‎‎‎‎‎‎‎سوزم"
" آسمان را به زمین جان خودت می‎‎‎‎‎‎‎دوزم"
" گر مرا ترک کنی، ترک نفس خواهم کرد"
بی‎‎‎‎‎‎‎وجود تو بدان خانه قفس، خواهم کرد"

پایان