رمان تپش قلب طهران | ستاره درخشان نیا کاربر انجمن نودهشتیا

[ستاره درخشان نیا 285]

پارت ۷۴✍🏻

دانای کل

------

دستش را در جیب شلوارش قرار می‌دهد.

- خیلی خب، پس برویم!

به طرف ونی که فرزاد بهروز آنجا بود، رفتند.

فرزاد، دست راستش به دست افسری بسته و پاهایش را به غل‌وزنجیر کشیده بودند.

پاشا به سردی می‌پرسد:

- می‌خواستی مرا ببینی؟

پسرکِ خام، با صدایی نادم می‌گوید:

- خانم‌بزرگ... از بچگی در گوشم زمزمه کرده بود همه‌چیز تقصیر توست؛ مرگ والدینم، افتادن خواهرم در گوشه‌ی تیمارستان، همه‌وهمه!

صدایش می‌لرزد.

- آسان بود که تو را مقصر زندگی اسفناکم بدانم! فقط سه خواسته دارم.

دستی به سرش می‌کشد.

- از خواهرم مراقبت کن، مطمئن شو که جاوید او را خوشبخت می‌کند و... و به پری بگو که واقعاً دوستش دارم و نمی‌دانستم که خانم‌بزرگ این بلا را به سرش آورده!

افسر درِ ون را می‌بندد و در مقابل چشمان پاشا و معتمد، همه‌شان از عمارت می‌روند.

تا می‌خواهند به سمت سوله گام بردارند، حشمت به همراه دختری با صورتی به رنگ گچ نزدیکشان می‌شوند.

حشمت با قدردانی خم می‌شود تا دست پاشا را ببوسد.

- آقا، آقا، من و خواهرم تا ابد مدیون شما خواهیم بود. هر کاری که از دستمان بر بیاید، برای شما و آذرخش خانم انجام می‌دهیم!

پاشا دستش را عقب می‌کشد و ضربه‌ای آرام روی کمر حشمت می‌زند.

- این کارها برای چیست؟! من از شما ممنونم!

رویش را به سمت سمیه، خواهر حشمت، برمی‌گرداند.

- خیلی ممنونم از شما، خانم حاتم! من سلامتی و زنده‌بودن آذرخشم را به شما بدهکارم.

سمیه حاتم، لبخند بی‌جانی می‌زند و زیر لب زمزمه می‌کند:

- خواهش می‌کنم.

پاشا، حشمت را دو قدم آن‌طرف‌تر می‌کشاند و آرام زمزمه می‌کند:

- طبق قول و قرارمان، سند سه واحد آپارتمان در صادقیه به همراه یک زمین شالیزار به نام خودت ثبت می‌شود. بقیه‌ی کارهایش به عهده‌ی خودت.

حشمت به گریه می‌افتد.

- قربان، نمی‌دانم چگونه لطف و محبتتان را جبران کنم!

پاشا لبخند کم‌رنگی می‌زند.

- وفاداری شما بزرگ‌ترین جبران است!