عاشقانه،درام رمان به جای خواهرم | حنانه کاربر انجمن نودهشتیا

[فاطیما هاشمی 274]

#پارت هفتاد و پنج

روزها از پی هم می‌گذشت و یکتا یا در حال خرید بود یا در آرایشگاه به سر می‌برد و کار مشتری‌هایش را انجام می‌داد.

سایه و نیکا هم سخت در پی تدارک مراسم عقد بودند و مهمان دعوت می‌کردند.

یکتا با رسیدن اسنپ از آرایشگاه خارج شد و سوار ماشین شد. به گفتهٔ آرایشگرش باید شب را زود می‌خوابید تا صورتش برای فردا پف نکند.

همهٔ تلاشش را کرده بود تا کار مشتری‌اش را زود تمام کند و اکنون که ساعت شش و ده دقیقه بود، توانسته بود از دست آرایشگاه و مشتری‌اش خلاص شود و به خانه برود.

کرایه را برای راننده کارت به کارت کرد و از ماشین پیاده شد.

با کلید درب خانه را باز کرد و وارد شد.

سکوت عجیبی خانه را فرا گرفته بود. به اطراف نگاه کرد و با دیدن نیکا که بغض کرده و بر روی مبل نشسته بود، به سمتش رفت.

- چی شده نیکا؟

نیکا با چشمان اشکی یکتا را نگریست و گفت:

- چی بگم… مثل همیشه گیر دادن‌های مامان. نزدیک به یک ماهه گوشیم رو گرفته، بعد کلی وقت خواستم امروز با بچه‌ها برم بیرون که بازم گفت نه.

یکتا با دیدن نگاه اشک‌آلود و صدای لرزان خواهرش دلش گرفت.

- مامان کجاست؟

نیکا با صدای آهسته‌ای لب زد:

- تو اتاقش.

یکتا سری تکان داد و به سمت اتاق مادرش حرکت کرد. انگشت اشاره‌اش را دولا کرد و دو ضربه به درب زد. بعد دستگیره را کشید و وارد اتاق شد.

- مامان؟

سایه در حالی که لباس‌هایش را تا می‌کرد، گفت:

- سلام مامان جان، خسته نباشی.

- سلامت باشی. می‌گم مامان؟

سایه پرسشگر نگاهش کرد.

- چرا اجازه ندادی نیکا با دوستاش بره بیرون؟

سایه اخم درهم کشید و همین که خواست چیزی بگوید، یکتا سریع گفت:

- مامان، یک ماهه که گوشیش رو گرفتی و داری تنبیهش می‌کنی. کافی نیست؟ بذار حداقل امروز بره با دوستاش بیرون. فردا روز عقدم هست، اذیتش نکن.

سایه کلافه پوفی کشید و لباسش را تایی زد و داخل کشو گذاشت و گفت:

-باشه، بره بیرون، ولی گوشیش رو بهش نمی‌دم.

یکتا سری تکان داد و از اتاق خارج شد:

- با دوستات کی قرار داشتی؟

نیکا همانطور که سرش پایین بود، مغموم گفت:

- هفت.

- خوبه، هنوز وقت داری. پاشو آماده شو برو بیرون، زود هم برگرد.

یکتا پشت کرد و به سمت اتاق خواب رفت.

نیکا ریشخندی زد و دستش را به طرف صورتش برد و اشک‌هایش را پاک کرد و با چهره‌ای خونسرد از جا برخاست.

حتی یکتا هم متوجهٔ گریهٔ مصنوعی‌اش نشده بود.

سریع آماده شد و زمانی که یکتا حواسش نبود، گوشی‌ای که رامین داده بود را درون کیفش گذاشت. خداحافظی کرد و از خانه بیرون آمد.

رامین گفته بود که به دنبالش بیاید اما خودش قبول نکرده بود. می‌ترسید دوباره همسایه‌ها ببینند و سریع به مادرش گزارش دهند؛ آن وقت هرچه در این مدت رشته بود، پنبه می‌شد.

به سر خیابان رفت و آدرسی که رامین داده بود را وارد کرد و اسنپی درخواست داد و منتظر ماند تا ماشین برسد.

 

 

ویرایش شده سه‌شنبه در 08:27 توسط Hananeh

[فاطیما هاشمی 274]

#پارت هفتاد و شش

***

نیکا خودش را درون پارکی انداخت و نفس عمیقی کشید. با قدم‌هایی سست و ضعیف راهی دستشویی انتهای پارک شد. با دستانی لرزان شیر آب را باز کرد و با وسواس شروع به شستن دستش کرد، در حالی که بغض در گلویش چنگ زده بود و چانه‌اش می‌لرزید. اشک‌ها دیدش را تار کرده بودند و نمی‌توانست به راحتی دستانش را ببیند. پلکی زد و قطرات اشک یکی پس از دیگری بر روی گونه‌هایش غلطیدند و این بار تصویر انگشتان خونی‌اش واضح‌تر شد. محکم دستانش را بر هم می‌مالید و تمام تلاشش را می‌کرد تا حتی قطره‌ای خون بر روی دستش باقی نماند.

چند مشت آب بر صورتش پاشید و دستانش را دو طرف روشویی گذاشت و به چهرهٔ خودش در آینهٔ کثیف زل زد. موهایش نامرتب شده بود و به خاطر آبی که بر صورتش پاشیده بود، موهای کنار صورتش خیس شده و به هم چسبیده بودند.

کلاهش را از روی سرش برداشت و کنار دستش گذاشت. هق‌هق زد و چشمانش را بر روی هم فشار داد. لب پایینش را محکم گاز گرفت تا صدایش را کنترل کند. چند نفس عمیق کشید و سعی کرد بر خودش مسلط شود. اشک‌هایش را کنترل کرد و دستی به موهای کوتاهش کشید و مرتبشان کرد. با سرانگشتانش بر زیر چشمان و روی گونه‌اش دست کشید و اشک‌هایش را پاک کرد. کلاهش را بر روی سرش گذاشت و از دستشویی خارج شد.

کمی در پارک قدم زد و سعی کرد بر خودش مسلط شود. قرمزی چشمانش که برطرف شد، تاکسی گرفت و به خانه رفت.

درب خانه را با کلید باز کرد و وارد حیاط شد. جلوی درب ورودی کفش‌هایش را از پا کند و با سلامی کوتاه به سمت اتاقش حرکت کرد.

- علیک سلام، نیکا خانم. یکم دیر نیومدی خونه؟

بدون اینکه نگاهی به مادرش کند، درب اتاقش را باز کرد و گفت:

- تاکسی دیر گیرم اومد.

داخل رفت و درب را بست. جلوی تختش ایستاد و از داخل کیفش چاقوی شکاری ضامن‌دار را که به خون آغشته شده بود، درآورد. نگاهش کرد. دوباره اشک در چشمانش حلقه زد و دستانش لرزید. در حالی که دندان‌هایش از عصبانیت و استرس بر هم می‌خورد، زیر لب گفت:

- خدا لعنتت کنه محدثه! این آشی بود که تو واسه من پختی.

قبل از اینکه کسی وارد اتاق شود، خوش‌خوابش را بالا گرفت و چاقو را زیرش  قرار داد. بر روی تخت نشست و تند تند نفس عمیق کشید. باید خودش را کنترل می‌کرد. نباید با رفتارهایش جلب توجه کند تا بقیه به او مشکوک شوند.

سریع لباس‌هایش را با لباس راحتی عوض کرد و روی تخت دراز کشید. صدای باز شدن درب اتاق آمد. سریع پشت به درب کرد و چشمانش را بست.

- نیکا، شام نمی‌خوای؟

- نه، گرسنم نیست.

چند ثانیه‌ای سکوت در اتاق حکم‌فرما بود که دوباره یکتا گفت:

- چیزی شده؟ ناراحتی؟

نیکا نمی‌دانست چه بگوید تا دست از سرش بردارد. به تنها دروغی که در ذهنش آمد برای نجات خودش از سؤال‌های خواهرش چنگ زد و سریع گفت:

- با محدثه دعوام شد، خوابم میاد. شب بخیر.

یکتا بدون اینکه چیزی بگوید از اتاق خارج شد.

در را آرام بست و چند لحظه پشت در ایستاد. نگاهش روی دستگیره ماند. چیزی در رفتار نیکا برایش عجیب بود؛ صدایش، جواب‌های کوتاهش و حتی طرز خوابیدنش.

آرام پوفی کشید و به سمت سالن برگشت.

سایه که مشغول جمع کردن ظرف‌های شام بود، نگاهی به دخترش انداخت:

- چی شد؟ شام نمی‌خوره؟

یکتا شانه‌ای بالا انداخت:

- می‌گه با محدثه دعواش شده، خوابش میاد.

سایه بشقابی را داخل سینی گذاشت و سری از تأسف تکان داد.

یکتا چند ثانیه به رفتن سایه نگاه کرد و بعد روی مبل نشست.

گوشی‌اش را از جیب شلوارش بیرون آورد. صفحه را روشن کرد و پیام کیانوش را دید:

- رسیدی خونه؟

لبخند کوچکی روی لبش نشست و جواب داد:

- آره، ساعت شیش و خورده‌ای بود رسیدم.

هنوز چند ثانیه نگذشته بود که جواب آمد:

- خوبه. فردا دیگه روز عقده خانوم.

یکتا با دیدن پیام، لبخندش عمیق‌تر شد:

- باورم نمی‌شه بالاخره رسید.

همان لحظه صدای افتادن چیزی از داخل اتاق نیکا آمد.

یکتا سرش را بلند کرد:

- نیکا؟

جوابی نیامد.

از جا بلند شد و چند قدم به سمت اتاق رفت، اما قبل از اینکه دستش به دستگیره برسد، صدای نیکا از داخل اتاق آمد:

- چی می‌خوای؟

یکتا مکث کرد:

- هیچی، چی بود افتاد؟

- چیزی نیست، دستم خورد شیشه عطرم افتاد.

یکتا چند لحظه به در بسته خیره ماند:

- باشه.

برگشت و دوباره به سمت سالن رفت.

پشت در، نیکا بی‌حرکت ایستاده بود. نفسش را حبس کرده بود و دستش را روی سینه‌اش گذاشته بود.

نگاهش به تخت افتاد.

چاقو هنوز همان‌جا، زیر خوش‌خواب پنهان بود.

لب‌هایش لرزید.

آرام زیر لب گفت:

- خدایا، من باید چیکار کنم؟

ویرایش شده دیروز در 03:57 توسط Hananeh