طنز، عاشقانه رمان مزاحم اختصاصی | زهره تقیزاده کاربر انجمن نودهشتیا

[زهره تقیزاده 806]

پارت49

راه افتادیم سمت دانشگاه. شهروز و ایلیای بیچاره‌، همه‌چیز رو آماده کرده بودن. از حرفاشون فهمیدم که ظاهراً همیشه تو سلف اونا مسئول تحویل غذا بودن، ولی این‌بار به دستور جناب «آقای جوگیر»، منم باید می‌اومدم گوشه‌ی کار رو می‌گرفتم. هرچند که این گوشه گرفتن، اصلاً به نفع پرهام‌خان نبود!

گفته بود باید خورش بریزم؛ غذا هم که قیمه بود و منم عاشق سیب‌زمینی سرخ‌کرده! خب مگه می‌شد ناخنک نزنم؟ تازه اینجا دیگه مامانم نبود که بخواد بزنه پشت دستم و با جیغ و داد، عمه هام و مورد عنایت قرار بده! پس با خیال راحت و بدون ترس از مامان، قرار بود سیب‌زمینی سرخ‌کرده‌ها رو نوشِ‌جان کنم.

درِ دیگ‌ها رو با کمک شهروز باز کردیم. اون نشست پشت دیگ برنج و منم پشت ظرف خورش. باید خورش می‌کشیدم و تحویل ایلیا می‌دادم تا بده به دانشجوها. اولین ظرف برنجی که شهروز پر کرد رو گرفتم و یکم خورش روش ریختم. بعد، مشتم رو پر از سیب‌زمینی کردم و همین که خواستم بریزم روی برنج، شهروز گفت:

- چخبرته؟! یه جوری بریز که به همه‌ی ظرفا برسه!

نگاهم رو بین سیب‌زمینی‌های توی دستم و نگاه متعجب شهروز چرخوندم و گفتم:

- یعنی این زیاده؟

هومی زیر لب گفت و مشغول کارش شد. خب، مثل اینکه باید مقدار رو کم می‌کردم. ظرف برنج رو گذاشتم زمین، نصف سیب‌زمینی‌ها رو تو یه ثانیه انداختم دهنم و همون‌طور که می‌جویدمشون، نصف دیگه رو با گوجه‌ کنار خورش گذاشتم و دست ایلیا دادم. 

بخاطر پرهام که چند قدم اون‌طرف‌تر نشسته بود و داشت غذا کوفت می‌کرد، می‌ترسیدم به همه‌ی ظرف‌ها ناخنک بزنم. شده بودم عین اون «دنباله حسابی» سال‌های دبیرستان! پنج‌تا پنج‌تا از هر ظرف سیب‌زمینی کش می‌رفتم و می‌خوردم. عین دستگاه، هر ظرف برنجی که از شهروز می‌گرفتم رو می‌شمردم که یه‌وقت دنباله حسابیم به‌هم نخوره و از سیب‌زمینی‌های عزیزم بی‌نصیب نمونم.

ظرف بیست‌وچهارم رو دادم دست ایلیا و با نیش باز، ظرف بیست‌وپنجم رو از شهروز گرفتم. سیب‌زمینی‌ها رو ریختم روش و همین که خواستم چندتاشون رو کش برم، یکی محکم کوبید رو دستم! خدایا… مگه نگفتم مامانم اینجا نیست و راحت می‌خورم؟ حالا واسه اینکه حالم رو بگیری، یهو مامان رو ظاهر کردی؟!

[زهره تقیزاده 806]

پارت50

سرم رو بلند کردم؛ به جای اون روحِ احضار شده‌ی مامانم، پرهام رو دیدم! یعنی این بشر انگار با خودش عهد کرده که همه جا مزاحم من بشه، حتی مزاحمِ ناخنک زدنم! اسمش رو اشتباهی گذاشتن «پرهام»، باید می‌ذاشتن «مزاحم اختصاصی».

با لحن طلبکارانه‌ای پرسیدم:

- اومدی اینجا کار کنی یا به من ضرر بزنی؟

انگار نه انگار که اتفاقی افتاده، خیلی ریلکس سیب‌زمینی‌ها رو برداشتم و انداختم توی دهنم. همون‌طور که می‌جویدمشون، گفتم:

- مگه چی کار کردم؟

از شدتِ پرروییِ من، چشماش گرد شد:

- از هر ده تا سیب‌زمینی که می‌ریزی توی ظرف‌ها، شش تا رو خودت می‌خوری!

 حق‌به‌جانب گفتم:

- نه بابا، من که با عدالت کار کردم! پنج‌تاش رو خودم خوردم، پنج‌تاش هم برای غذا بود.

تعجبش بیشتر شد. چشم‌غره‌ای رفتم سمت شهروز که از همون اول داشت به کارام می‌خندید، بعد دوباره رو به پرهام گفتم:

- چیه خب؟ 

کلافه، دستی به موهاش کشید و گفت:

- خیلی کار خوبی کردی، داری بهش اعترافم می‌کنی!

پشت‌چشمی نازک کردم و با شیطنت گفتم:

- خب مامانم من رو راستگو بار آورده!

یهو با شتاب دستش رو بالا آورد که سریع چشمام رو بستم و دستم رو سپر خودم کردم. چند ثانیه گذشت و هیچ اتفاقی نیفتاد… با ترس دستم رو پایین آوردم و چشمام و باز کردم. چشم‌هاش سرخِ سرخ بود! لعنتی زیر لب گفت و از آشپزخانه خارج شد.

یعنی جدی جدی می‌خواست من رو بزنه؟! اصلاً چرا یهو قاطی کرد؟