جایی که انتقام رنگ عشق میگیرد رمان آبیِ مرگ، سبزِ وسوسه | عسل اکبری (هانی‌بانو) کاربر انجمن نودهشتیا

[هانی بانو 1,874]

(پارت هفتاد و چهارم)
تنها سر تکان داد و پسرک زیپ ساک‌ها را بست؛ رادمان و عرشیا پشت سرشان ایستاده بودند و مردک مقابلش با چهره‌ی سه تیغ شده و موهای مرتب و البته چهره‌ی منفورش منتظر مقابلِ معراج ایستاده بود. کامیون‌های مملو از جنس اطرافشان را پوشانده بودند و بادیگاردها، با دست‌های به کمر زده و آماده برای اسلحه کشیدن، دورشان را احاطه کرده بودند.
نگاهش را میان افراد اطرافش چرخاند؛ مثل همیشه ریلکس بود و می‌دانست اگر کوچکترین مشکلی پیش بیاید به راحتی از پسش برمی‌آیند! جهان و رادمان و عرشیا را درکنار خودش داشت و بادیگاردها و البته اسلحه‌ی سیاه رنگ پشت کمرش خیالش را حسابی راحت میکرد.
چشمانش از پشت عینک آفتابی میان ساک‌ها و فرد مقابلش چرخید؛ لب‌هایش را روی یکدیگر فشرد و دست راستش را مقابل مرد دراز کرد.
- خیلی خب، به توافق میرسیم؛ هرچند  قرارمون طلا بود نه دلار!
چشم‌های مردک برق زد و دست معراج را میان انگشتانش فشرد؛ لب‌هایش را روی یکدیگر فشرد و قدری شرمنده پاسخ داد:
- ببخشید معراج برای حمل بارهام عجله داشتم، فرصت شمش پیدا کردن نبود!
همزمان سر و دستش را تکان داد.
- ایرادی نداره عباس، دلار هم به سبکِ خودش بالا و پایین میشه! هرچی باشه از ریال بهتره.
لبخند عباس عمق یافت و سر تکان داد؛ دستش را رها کرد و معراج مجدداً دست‌هایش را در جیب شلوارهایش فرو برد.
- درسته معراج، خوشحالم از همکاری باهات! اعتماد کامل دارم بهت، بارهام رو به سلامت برسون به مقصد، خب؟ میدونی که جونم به جونشون وصله!
پوزخند گوشه‌ی لبش نشست و با اطمینان سر تکان داد؛ خوب میدانست، عباس و امثالش را عین کف دست میشناخت! کل زندگی‌اش مشغول سر و کله با چنین آدم‌های به درد نخوری بود.
نگاهش را میان کامیون‌ها چرخاند و گفت:
- ولی گفتی عجله داری عباس؛ بارهات حداقل تا یه ماه باید چک بشن! حجم بالاست، تازه یک ماه هم کمه. دارم برات تخفیف قائل میشم!
لب‌های عباس آویزان شد و کلافه نفسش را سنگین بیرون فرستاد.
- یک ماه؟ حداقل؟ زمان زیادیه معراج! اولین بار نیست که باهم همکاری میکنیم، نیازه به این همه حساسیت؟
اخم‌های معراج عمق یافت و چهره‌ی عباس آویزان‌تر شد.
- روندِ کاره عباس! چاره‌ای نیست. و گفتم که، این سری حجم بارها بالاست! پنج تا کامیون اکستازی رو دست کم توی سه یا چهارماه باید چک کنیم، ولی دارم تو و بارهات رو توی اولویت قرار میدم!

[هانی بانو 1,874]

(پارت هفتاد و پنجم)
قر‌‌ص‌های کوفتیِ رنگارنگش قرارب ود در اوج آتش سوزانده شوند و در این حالت منت هم بر سرش میگذاشت!
شک و تردید را در نگاهش میدید، اما تحت هرشرایطی نباید موقعیت مقابلش را از دست میداد؛ ادامه داد:
- خوددانی عباس، میتونی بارهات رو به یکی دیگه بسپری. اما توی این مدت زمانِ کوتاه میتونی آدم مورد اطمینانت رو پیدا کنی؟ ارزشش رو داره بنظرت؟
عباس قدری نرم شد اما همچنان حین سر تکان دادن تردید داشت.
- بسیارخب معراج، بهت اطمینان دارم پسر!
روی شانه‌ی پسرک کوبید و معراج نگاهش کرد؛ همیشه عینک آفتابی را روی چشم‌هایش قرار میداد تا حین دیدار با آنها نفرت در چشمانش هویدا نشود! از مواد مخدر و سازنده‌هایش نفرت داشت، و همچنین از پدرش!
- خیالت تخت مَرد، اون با من.
عباس با رضایت از مقابلش دور شد و همراه با آدم‌هایش، ساک‌های دلار و کامیون‌ها را برای معراج رها کردند و از میانشان خارج شدند. 
عینک را از مقابل چشمانش برداشت و از مقابل ساک‌ها کنار رفت؛ تنها با دست به آنها اشاره کرد و خطاب به جهان و رادمان گفت:
- شما دوتا، ساک‌هارو بردارید بذارید توی ماشین.
رادمان و جهان سوی ساک‌ها رفتند و حین رفتن به سمت ماشین به عرشیا نگاه کرد.
- تو هم بیا اینجا پسر.
عرشیا پشت سرش روانه شد و معراج بی‌مقدمه گفت:
- تا یک ماه دیگه مشابهِ کوفتی‌های عباس رو جفت و جور کن! ببینم چه میکنی.
بر روی شانه‌اش ضربه زد و عرشیا پرسید:
- مدت کمی نیست معراج؟ کاش برام تایم میخریدی!
لب‌هایش را روی یکدیگر فشرد و نگاهش را سمت کامیون‌ها برد؛ آدم‌هایش سوارشان میشدند تا آن‌‌ها را سمت مکانِ معراج ببرند.
- چاره‌ای نیست عرشیا، عباس همینطوری هم عجله داشت! نمیخواستم منصرف بشه. 
ناچار سر تکان داد و لبخندش را حفظ کرد؛ تحت هیچ شرایطی معراج را ناامید نمیکرد!
- خیالت راحت معراج، حلش میکنم. لازم باشه صبح تا شب نمیخوابم ولی این کار رو حلش میکنم! اکستازی راحت‌تر از کوکائین‌های شمسه. حداقل به چندتا رنگِ مصنوعی و قالب قرص نیاز داره.
اخم‌هایش قدری باز شدند و با نهایتِ اطمینان برای پسرک سر تکان داد.
- میدونم از پسش برمیای عرشیا! 
رادمان و جهان ساک‌ها را در صندوق عقب گذاشتند و همگی در ماشین نشستند؛ کامیون‌ها سمت مکان مورد نظر راهنمایی شدند و به محض استارت زدن و پیش از حرکت، صدای مضطربِ رادمان در سرش پیچید:
- معراج، یکی از سازنده‌ها بو بُرده بارهای اصلیش رو سوزوندیم! طرف خطرناک‌تر از این ‌حرف‌هاست، هرلحظه ممکنه حمله کنه!
عینک آفتابی را روی چشم‌هایش قرار داد و ماشین را به حرکت آورد؛ مثل همیشه ریلکس بود و حالش از ترسِ بسیارِ رادمان به هم میخورد!
- حمله کنه، به جهنم! رادمان تو باز شلوارت و خیس کردی؟

[هانی بانو 1,874]

(پارت هفتاد و ششم)
پسرک کلافه نچ کرد و از صندلی‌های پشتِ ماشین قدری خودش را جلو کشید؛ سرگردان بود و در جایش ثابت نمیماند.
- نه بابا! خیلی‌هم خوبم.
لبخند گوشه‌ی لبش نشست و به راهش ادامه داد؛ خوب میدانست که رادمان بیش از همه‌یشان از حملات پی در پی ترس دارد و نمی‌دانست که چرا هیچوقت به این روند عادت نمی‌کند!
به داشبورد ماشین اشاره کرد و خطاب به جهان گفت:
- اسلحه رو بده تا خیالِ رادمان رو راحت کنم.
اسلحه‌ی مشکی رنگِ براق را بیرون آورد و به دست معراج داد؛ پسرک با یک دست دور فرمان اسلحه‌ را پشت کمرش قرار داد و قدری سوی رادمان مایل شد.
- خیالت راحته الان؟ تا این اسلحه تو دستِ من باشه هیچکسی آسیب نمیبینه.
معراج با خیال راحت و آرامشِ تمام حرف میزد و رادمان از اضطراب به جان پوست ِلبش افتاده بود؛ اگر دوست چندین و چندساله‌اش نبود قطعاً او را از بابت ترسِ بسیارش همین حالا از ماشین بیرون می‌انداخت!
مچ دستش را بالا آورد و نگاهش را از جاده‌ی مقابل به صفحه‌ی ساعت مچی سوق داد.
- من جایی کار دارم، شما رو میذارم جلوی آزمایشگاهِ عرشیا بعد خودم میام پیشتون.
جهان برایش سر تکان داد و نگاهش را بینشان چرخاند و از آینه‌ی ماشین به رادمان و عرشیا نیز نگاه کرد.
- اسلحه‌هاتون همراهتون باشه؛ کار از محکم کاری عیب نمیکنه!
ماشین را مقابل آزمایشگاه نگه داشت و درهای ماشین بازشدند؛ جهان و رادمان و عرشیا پایین آمدند و به محض بسته شدن درب‌های ماشین، صدای شلیک‌ها بالا رفت و دست معراج پشت کمرش رفت!
سرش را پایین آورد و اسلحه‌ را بالا؛ گلوله‌ها با تمام زور در شیشه‌های ماشینش کوبیدند و خرده شیشه‌ها روی سرش پخش شد، اما خم به ابرو نیاورد و با اسلحه‌ی مشکی رنگ و گلوله‌هایش افراد مقابل را هدف قرار داد. صدای فریادِ رادمان توی سرش میپیچید و جهان پنهان شده پشت ماشینِ معراج، سپرِ رادمانِ زخمی شده بود!
از ماشین بیرون پرید و سمتشان خیز برداشت؛ رادمان از درد به خودش میپیچید و اسلحه‌اش روی زمین رها شده بود! به هم ریختنِ اوضاع عادتش بود.
اسلحه‌ی رادمان را از روی زمین چنگ زد و جلو رفت؛ با هردو دست شلیک کرد و افراد مقابلش تک تک بر زمین افتادند؛ رادمان سرش را به تنه‌ی براق ماشین تکیه داد و با دست روی بازویش نعره زد:
- بیا عقب معراج!
جهان پشت سرش وارد عمل شد و معراج سمت رادمان برگشت.
- خفه شو رادمان! خفه شو تا هممون و به کشتن ندادی.

[هانی بانو 1,874]

(پارت هفتاد و هفتم)
برگشتنش یک ثانیه هم طول نکشید اما برای گلوله‌ای که در بازویش فرو رفت و دردی که در تمام استخوان‌هایش نفوذ کرد کافی بود! دستش همراه با اسلحه سوی بازویش رفت و چهره‌اش جمع شد و عرشیا سریع مقابلش ظاهر شد.
- برو اون‌طرف معراج! زخمی شدی.
عرشیا را کنار زد و بی‌توجه به دردِ دستش شلیک‌ها را از سر گرفت.
- به جهنم! تعدادشون زیاده، سریع باشید.
اسلحه‌ را سمت رادمان پرت کرد و پسرک با دست زخمی‌اش آن را در هوا گرفت.
- به یه دردی بخور پسر!
خشاب را عوض کرد و همانطور نشسته روی زمین اولین گلوله را در سر فرد مقابلِ معراج خالی کرد؛ لبخند گوشه‌ی لبش نشست و با یک دست خشاب خالی شده را توی جیبش گذاشت و خشاب پُر را دل اسلحه جای داد.
- وقتی انقدر نشونه گیریت خوبه، حیف نیست الکی بترسی؟
همزمان شلیک کردند و معراج فرد مقابلش را پیش از آنکه در سرش شلیک کند کُشت؛ رادمان همانجا فریاد زد:
- الکی؟ لعنتی یه نگاه به دستم بنداز!
اسلحه‌ی خالی شده‌اش را پشت کمرش برگرداند و پیش از آنکه جلو برود به بازوی خونی‌اش اشاره کرد.
- اوضاعِ من از تو بدتر نباشه بهتر نیست!
جلو رفت و با یک حرکت دو نفر مقابلش را بر زمین کوباند؛ مچ دستش را پیچاند و اسلحه‌ی میان انگشتان مردک پایین افتاد. عرشیا در پایش شلیک کرد و همزمان با صدای نعره‌ی مرد با یک ضربه فرد دیگر راهم بر زمین کوبید و گردنش را پیچاند!
صدای شلیک‌ها خوابید و جهان قبل از هرکس به حرف آمد:
- رادمان، معراج… خوبید؟
میان نفس نفس‌های سنگینش سوی پسرک برگشت و سر تکان داد؛ بازویش میسوخت و از شدت درد بی‌حس شده بود، اما برایش اهمیت آنچنانی نداشت. به هرحال اولین بارش نبود که به این حال و روز می‌افتاد! جای گلوله‌های بسیاری روی تنش به یادگار مانده بودند پس با یک شلیکِ ساده به بازویش نباید از پا می‌افتاد.
پیش از آنکه به حرف آید عرشیا با بالا آوردنِ اسلحه‌اش فریاد زد:
- معراج مراقب باش!
نگاهش سوی فرد مقابلش و اسلحه‌ی در دستش رفت؛ فردی که کمی بیش با یک شلیک در پایش بر زمین بی‌حال افتاده بود حال سعی داشت با برداشتن اسلحه‌اش سوی معراج شلیک کند! سریعاً پایش را روی مچ دست مردک گذاشت و عرشیا با یک شلیک در قفسه‌ی سینه‌اش باعثِ بسته شدن پلک‌های مردک شد.
نفسش از سینه رها شد و نگاهش بین جنازه‌های اطراف چرخید؛ پایش را از روی مچ دست مردک برداشت و قدمی عقب رفت. دستش میسوخت و اهل عقب کشیدن نبود اما چشمانش داشتند سیاه میرفتند!
- رادمان و ببرید پیش دکتر رحیم، اینجاهم تمیز کنید و مطمئن بشید که همشون مُردن.

ویرایش شده 5 آبان توسط هانی بانو

[هانی بانو 1,874]

(پارت هفتاد و هشتم)
عرشیا رادمان را بلند کرد و جهان پرسید:
- پس تو چی معراج؟
آب دهانش را قورت داد و سمت ماشین رفت؛ ماشینش با شیشه‌های ریخته شده و تنه‌ی گلوله خورده‌اش.
- من خوبم جهان، باید برم جایی!
جهان اما به این زودی قانع نمیشد؛ اگر رادمان تیر خورده بود و باید نزد دکتر میرفت، پس معراج هم زخمی بود و نیاز به دکتر داشت!
- معراج زخمی شدی…
میان حرفش پرید:
- میگم خوبم جهان! فقط دستم زخمی شده، نمیمیرم نترس.
خوب میدید که پارچه‌ی پیرهن مردانه‌ی مشکی رنگش آغشته به خون به بازویش چسبیده و خون‌ریزی‌اش زیاد است، اما اگر معراج «نه» میگفت آنها جرعت مخالفت نداشتند!
پشت ماشین نشست و اسلحه را در داشبورد رها کرد؛ بازویش میسوخت و مقابل چشمانش سیاهی میرفت اما تلاشی برای دکتر رفتن نمیکرد! حس میکرد دگر دلیلی برای ادامه و انگیزه‌ای برای زندگی ندارد، پس اگر قدری از بازویش خون میرفت و درد میکشید به جایی بر نمی‌خورد، می‌خورد؟
ماشین را روشن کرد و فرمان را چرخاند؛ مقابل چهره‌ی جهان از حرکت ایستاد و از میان خرده شیشه‌های شکسته‌ی پنجره‌ی ماشین خطاب به پسرک تأکید کرد:
- حواستون و جمع کنید زنده نباشن؛ در ضمن، متوجه بشید کارِ کیه! کیه که تونسته با چنین جرعتی اینطوری رو سرمون آوار بشه.
جهان برایش سر تکان داد و معراج با یک تیک‌آف از آنجا دور شد. محل آزمایشگاه تا مقصد را با نهایت حواس‌پرتی راند و شانس آورده بود که با وجود حال و روز افتضاحش خودش را سالم به آنجا رسانده بود!
ماشین تکه پاره شده با اثرات گلوله و شیشه‌های شکسته را مقابل تابلوی بزرگ «آموزشگاه هنر خورشید» نگه داشت و پیاده شد؛ تلو تلو می‌خورد و تابلو مقابل چشمانش برق میزد… معراج و لیلی مثل دو قطب مخالف یکدیگر بودند! معراج با بازوی خونی و اسلحه‌ی در داشبوردش مقابل آموزشگاهِ رنگارنگ با فضای زیبای ِ لیلی ایستاده بود؛ میخواست با نهایت خودخواهی زندگی رنگیِ دخترک را غرق در تاریکیِ خودش بکند؟
چند قدم جلو رفت و مقابل آموزشگاه ایستاد؛ سرش بالا و نگاه به خون نشسته‌اش مستقیم روی تابلو بود! درب بسته‌ی آموزشگاه اما به او دهن کجی میکرد و حال با این اوضاع خراب، تنها دیدن لیلی حالش را خوب میکرد.
چند قطره‌ی خون از روی بازویش پایین آمد و از نوک انگشتانش بر زمین چکید؛ حالش هیچ خوب نبود و گلوله‌ی لعنتی هرچه زودتر باید از دستش بیرون می‌آمد!
ناخودآگاه تلو تلو خورد و عقب رفتنش با هین گفتنِ ناگهانی لیلی هماهنگ شد! نگاه سرخش سمت دخترک برگشت و لیلی با نهایت بُهت به معراج و حال و وضع خرابش نگاه میکرد! چشمان دورنگش در اوج ناباوری روی بازوی گلوله خورده‌ی معراج نشست و بی‌فکر دستش را جلو آورد.
- ز…زخمی شدی!

[هانی بانو 1,874]

(پارت هفتاد و نهم)
جمع نبسته بود! لعنتی، جمع نبسته بود! در اوجِ درد عین دیوانه‌ها لبخند زد و لیلی کم مانده بود از ترس به سک سکه بیوفتد. به قطرات خونی که از نوک انگشتانش پایین می‌آمدند نگاه کرد و برخوردِ آرام دستش با بازوی زخمی معراج، مثل یک علاجِ ناگهانی و عجیب دردِ دستش را آرام کرد! معراج به دکتر رحیم و دارو و آمپول‌هایش احتیاجی نداشت؛ درمان دردهایش مقابلش ایستاده بود.
- داره از دستت خون میچکه… چرا آخه؟
نگاه مبهوت و ترسیده‌اش بالا آمد و نوک انگشتانش روی بازوی معراج لغزیدند؛ ترسیده بود و حق داشت! چشمان معراج کاسه‌ی خون بودند و با دستِ کاملاً خونی شده‌اش حتی تعادل درست حسابی هم نداشت.
نگاهش میان پسرک و ماشین تکه پاره شده میچرخید و علامت سوال‌ها در سرش بیشتر و بیشتر میشدند؛ معراج بالاخره به حرف آمد:
- من خوبم…
مقابل چشمانش سیاه شد و تعادلش را از دست داد؛ دو قدم عقب رفت و لیلی وحشت‌زده بازویش را محکم در دست گرفت!
- بشین توی ماشین؛ تروخدا بشین! باید بریم دکتر… وای خدایا چه غلطی کنم؟
حالش از خودش به هم میخورد! با کارهای احمقانه‌اش حال لیلی را برهم ریخته بود. دخترک بخاطر زخم بازوی معراج به این حال و روز افتاده بود!
- دکتر نمیشه!
نگاه ترسیده‌اش بین چشمان معراج چرخید و با ترس و تردید گفت:
- جای گلوله‌ست؟
نگاه معراج بی‌حرف پایین افتاد و نفسِ لیلی سنگین از سینه‌اش خارج شد! سریعاً با یک دستِ بند شده به بازوی معراج درب سوی شاگردِ ماشین را باز کرد و سعی کرد معراج را داخل ماشین بنشاند.
- اینطوری که نمیشه! داره خون میره ازت. بشین تا یه خاکی توی سرم بریزم!
معراج داخل ماشین نشست و لیلی با سرعتِ بالا ماشین را دور زد. پشت فرمان نشست و معراج با سر تکیه داده به صندلی آرام گفت:
- رانندگی بلدی؟
پیش از آنکه پاسخ معراج را دهد با یک تیک‌آف سریع ماشین را به حرکت در آورد و حین راندنِ ماشین نگاه نگرانش را بین جاده و چهره‌ی معراج چرخاند.
- بلد هم نباشم مجبورم بشینم!
سرش را به شیشه‌ تکیه داد و جلوی بسته شدن پلک‌هایش را گرفت؛ به لیلی حین رانندگی نگاه میکرد و از دست دادن چنین صحنه‌ای مقابل چشمانش اوجِ حماقت بود!
بی‌آنکه نگاهش را از مقابل بگیرد با یک دست شالش را از دور گردنش بیرون آورد و سوی معراج گرفت؛ نگاه پسرک بین سراسیمگیِ لیلی و شال صدری رنگ میان انگشتانش چرخید و لیلی تشر زد:
- فشار بده روی زخمت!

[هانی بانو 1,874]

(پارت هشتادم)
اخم‌هایش درهم رفت و همانطور بی‌حال دست لیلی را پس زد؛ از ناتوانی متنفر بود! قرار نبود بخاطر یک زخم مقابل لیلی خودش را ببازد.
- درد ندارم…
لیلی اما فرصت اعتراض به او نداد؛ با تمرکزی که بر رانندگی و مقابلش داشت با دست دیگرش شال را روی زخم دست معراج فشرد و چهره‌ی پسرک از درد جمع شد!
- آخ!
ناخواسته نگاهش کرد و معراج دستش را روی شال گذاشت؛ میان درد بسیار و حال بدش انگشتانش با انگشتانِ یخ زده‌ی لیلیِ مضطرب برخورد کرد و حتی همین برخوردهای کوچک‌ هم حالش را خوب میکرد…
- باید بریم دکتر، توروخدا نه نیار!
چشمانش را بست و شال را بیشتر روی زخم فشار داد؛ دستان لیلی باز سوی فرمان بازگشتند و معراج پاسخ داد:
- من و ببر خونه.
چشمانش گرد شدند و مستقیم به معراج و چشمان بسته‌اش نگاه کرد.
- چی؟ با گلوله‌ی توی دستت میخوای بری خونه که چی بشه؟
از فرط نگرانی به اوج صمیمیت رسیده بودند! لیلی فقط نگران معراج و حال و روزش بود و هیچ تمرکزی روی جمع بستن یا نبستن در جملاتش نداشت.
- با گلوله‌ی توی دستم بریم بیمارستان که پلیس بریزه رو سر جفتمون؟
انگشتانش دور فرمان قفل شدند و دلواپس به معراج نگاه کرد؛ پریشان بود و دلش میخواست از فرط سراسیمگی فریاد بزند!
موهایش پریشان روی شانه‌هایش رها بودند و چشمان دورنگش نگران به معراج نگاه میکردند. اگر وضعیتشان نرمال بود برای این موقعیت جان میداد اما فعلاً داشت برای ضعفِ درد دستش جان میداد!
سکوت میانشان مجدداً با صدای نگران لیلی شکسته شد:
- خیلی خب، کجا برم؟
همچنان ناراضی بود اما دگر جسارت مخالفت نداشت؛ خودش هم خوب میدانست اگر پایشان به بیمارستان باز شود دردسری بزرگتر بر سرشان آوار میشود اما معراج هم بالاخره باید گلوله‌ی دستش را بیرون می‌آورد، نه؟
آدرس را از زیر زبانِ معراج پریشان با چشم‌های بسته بیرون کشید و مقابل خانه از حرکت ایستاد؛ چشمان معراج دگر نایِ باز ماندن نداشتند و خونش رنگِ سبز ِشال را هم گلگون کرده بود!
پیاده شد و ماشین را دور زد؛ دستانش میلرزید و اضطراب تمام جانش را گرفته بود. دربِ سمت معراج را با احتیاط باز کرد و بازویش را در دست گرفت؛ تنش گُر گرفته بود و خوب میفهمید که پسرک دگر جان راه رفتن هم ندارد اما سعی داشت به ظاهر خودش را خوب نشان دهد!

 

ویرایش شده 22 آبان توسط هانی بانو

[هانی بانو 1,874]

(پارت هشتاد و یکم)
از ماشین پیاده شد و بی‌توجه به سیاهی رفتن چشم‌هایش چند قدم جلو رفت؛ انگشتان لیلی از فرط ترس از دور بازویش جدا نمیشدند و معراج بی‌اعتراض جلو میرفت!
کلیدش را از جیب بیرون آورد و لیلی سریعاً در را باز کرد؛ پیش از معراج وارد خانه شد و همزمان با روشن شدن چراغ‌های خانه، تابلوهای کوچک و بزرگِ خودش روی دیوارهای خانه‌ی معراج مقابل چشمانش نقش بستند! زبان در دهانش سنگین شد و نگاه معراج هم عین لیلی میان تابلوها چرخید، اما دگر به آخر خط رسیده بود و میدانست که لیلی از علاقه‌ی بسیارش باخبر است!
تلو تلو خوران جلو رفت و روی اولین مبل رها شد؛ دخترک آرام قدم برداشت و نگاه دورنگ و مبهوتش روی تابلوها چرخید… تمام طرح‌هایی که سرکلاسِ متین کشیده بود روی دیوارهای خانه‌ی پسرک بودند و حال دگر مطمئن شده بود که معراج عاشق‌تر از این حرف‌هاست.
آب دهانش را محکم قورت داد و به معراج نگاه کرد؛ معراجی که با چشمانِ به خون نشسته و موهای آشفته‌اش روی مبل رها شده بود و دست خونی‌اش کم مانده بود تا مبل را خونی کند.
قدری در خانه قدم زد و تلفنش را از جیب بیرون آورد؛ هنوز هم در تعجب تابلوها بود اما نگرانی از بابت معراج در اولویتش بود!
بی‌فکر شماره‌ی متین را گرفت و طولی نکشید که صدای پر شورش در گوش لیلی پیچید:
- سلام به روی ماهت! چطوری لیلی جون؟
نفسش را عمیق از سینه بیرون فرستاد و دستش را به کمرش زد؛ از همان فاصله به معراج با چشمان بسته نگاه کرد و سعی کرد قدری آرام و بی‌استرس حرف بزند.
- سلام عزیزم، ممنون خودت خوبی؟
صدای متین برخلاف لیلی کاملا پر انرژی بود.
- قربونت برم؛ چیزی شده لیلی جون؟
لب‌هایش را روی یکدیگر فشرد؛ باید میگفت، میگفت تا چاره‌ای برای درد معراج پیدا کنند!
- متین جان حقیقتش یه اتفاقی افتاده، نمیخوام نگرانتون کنم!
متین پشت تلفن سکوت کرد و لیلی با مکثی کوتاه گفت:
- معراج… یعنی برادرتون، تیر خورده! من آوردمش خونه‌ی خودش چون قبول نکرد ببرمش بیمارستان، وضعیتش خوب نیست خونریزیش زیاده!
چشمان متین پشت تلفن گرد شد و سریعاً از جایش برخاست؛ نمیدانست از بابت صمیمیت بینشان تعجب کند یا حال و روز افتضاحِ معراج! با عجله گفت:
- کجاش تیر خورده؟ نمیمیره، نه؟

[هانی بانو 1,874]

(پارت هشتاد و دوم)
صریح گفته بود؛ آنقدر صریح که انگار مردن برایشان یک کار روزمره و نرمال است! اضطرابش بیشتر شد و گفت:
- نه، دستش تیر خورده؛ ولی حالش خوب نیست! متین من چیکارکنم؟
استرسِ بسیارِ لیلی را از پشت تلفن هم فهمیده بود؛ سریعاً کت چرمش را روی تیشرتش تن زد و سوییچ ماشینش را از روی میز برداشت.
- نگران نباش لیلی جون من زود خودم و میرسونم؛ به دکترش میگم سریعاً بیاد اونجا! لازم نیست بترسی باشه؟
با بغض سر تکان داد و باشه‌ای آرام بر زبان آورد؛ تلفن را قطع کرد و آرام توی جیبش گذاشت… گلوله خوردن آنقدر برایشان نرمال بود که دکتر خصوصی داشتند؟ اصلا این کار قانونی بود؟ در دل به حماقتش خندید؛ مگر گلوله زدن و گلوله خوردن قانونی بود که دکتر مخفی داشتن قانونی باشد؟ معراج از قانون سر در نمی‌آورد؛ کاملاً مشخص بود!
آرام کنارش نشست و سعی کرد به تابلوها نگاه نکند؛ شالش غرق در خون روی مبل رها شده بود و معراج با شنیدن صدای قدم‌های لیلی میان پلک‌هایش را قدری باز کرده بود.
شالش را برداشت و بی‌توجه به خونی شدنِ دستانش سعی کرد دسته‌هایش را دور تا دور بازوی معراج بپیچاند؛ آرام گره‌اش زد و خوب حواسش بود که با یک گره‌ی محکم به معراج دردِ بیشتری وارد نکند!
نگاه معراج در حین تمام این لحظات مستقیماً روی لیلی بود؛ با سر کج شده‌اش روی شانه به دخترکی نگاه میکرد که با نهایت نگرانی شال روی سرش را دور بازوی زخمی او می‌بست و با چشمان خارق‌العاده‌اش نگران به معراج و دست زخمش نگاه میکرد.
زنگ خانه به صدا در آمد و تمرکزشان برهم ریخت؛ نگاهشان از یکدیگر جدا شد و لیلی سریعاً از جا برخاست. معراج با اخم گفت:
- به کسی زنگ زدی؟
نخستین بار بود که معراج با اخم مقابلش حرف میزد؛ سر تکان داد:
- زنگ زدم به متین؛ چاره‌ای نداشتم!
کلافه چشم بست و لیلی درب را برای متین باز کرد؛ دخترک سریعاً داخل آمد و نفس زنان از کنار لیلی گذر کرد. مرد مسن با عینک روی چشمش با کیف بزرگ توی دستش پشت سر متین داخل آمد.
- بیاین داخل عمو رحیم، اونجاست.
به مبل اشاره کرد و معراج کلافه نگاهی میانشان چرخاند؛ متین بی‌توجه به او اول سوی لیلی بازگشت و با دیدن حال و روزش قدری یکه خورد!
- لیلی جون خوبی؟ نترس عزیزم.
لب‌هایش را روی یکدیگر فشرد و صادقانه گفت:
- خیلی ترسیدم!

[هانی بانو 1,874]

(پارت هشتاد و سوم)

نگاه متین میان جفتشان چرخید؛ معراج با بازوی خونی و چهره‌ی بی‌تفاوتش، و لیلی با چشم‌های ترسیده و نفس‌های به شمار افتاده‌اش!

سکوتِ متین را که دید، کلافه‌تر گفت:

- متین جون اینجا چه‌خبره؟ قضیه‌ی گلوله چیه؟ اصلاً… اصلاً چرا باید گلوله خوردن انقدر براتون نرمال باشه؟

ترسیده بود و لرزش دست‌هایش از آن فاصله‌ی زیاد هم به چشمِ معراج آمده بود! بازوی تماماً خونی شده‌اش به دست دکتر رحیم چک میشد و بی‌توجه به دردِ زیادی که تحمل می‌کرد، نگاهش با اخم روی دست‌های لرزانً لیلی و چهره‌ی مبهوتش بود و از خودش متنفر بود که مسبب چنین موقعیتی شده بود! لیلی بخاطر موقعیتِ معراج آن‌چنان نگران و سراسیمه به نظر می‌رسید و این موقعیت از نظرش خوب بود یا بد؟

نگاه نگران متین مدام میانشان در چرخش بود؛ خودشان به آن موقعیت‌های افتضاح و حضور همیشگی دکتر رحیم عادت داشتند اما خوب می‌فهمید که لیلی چقدر از این بابت ترسیده و مبهوت است.

- آروم باش دختر، چرا انقدر می‌لرزی؟ چیزی نشده، زود خوب میشه؛ توهم برو خونه، داره دیر میشه خانوادت نگرانت میشن.

حق با متین بود؛ باید هرچه زودتر به خانه می‌رفت، حتی از آموزشگاه هم دیر بیرون زده بود! اما موقعیت معراج بیش از اندازه مغزش را درگیر کرده بود.

- نه متین جون، دلم رضا نمیده! اگه برم خونه… اگه برم خونه همش مغزم درگیرِ برادرتون میمونه!

آنقدر صریح اعتراف کرده بود که چشم‌های متین مقابلش گرد شدند! با کمی لکنت و تردید گفته بود اما بالاخره گفته بود! آن‌طور دیوانه‌وار معراج را دوست نداشت اما همین که نگرانش بود و مغزش درگیر معراج شده بود، خودش به تنهایی نشانه‌ی خوبی به نظر می‌رسید!

نگاه متین برای چندمین‌بار مجدداً سوی معراج رفت! معراجی که با اخم به آن‌دو خیره بود و اگر می‌دانست لیلی چقدر نگران حال و روزش است، اخم‌هایش از هم باز می‌شدند!
- خیلی خب لیلی جون، هرطور راحتی؛ مطمئنی برات دردسر نمیشه؟
برایش دردسر میشد؛ خانواده‌اش نگران می‌شدند و قطعاً پاسخ قانع کننده‌ای هم برای دیر برگشتنش نداشت! اما بی‌فکر گفت:
- مطمئنم!
لبخند گوشه‌ی لب‌های متین نشست و برایش سر تکان داد.
- باشه عزیزم، مرسی ازت! خودم زود می‌رسونمت خونه، ماشین نداری که؟
سرش را به نشانه‌ی تکذیب بالا انداخت و متین دستش را پشت کمر لیلی گذاشت تا او را به سمت مبل‌های پذیرایی راهنمایی کند؛ تابلوهای نقاشی شده‌ی خودش مجدداً مقابل چشمانش آمد و لب‌هایش را محکم روی هم فشرد.
- بیا بشین، راحت باش.
پیش از آنکه روی مبل بنشیند معراج جدی گفت:
- متین لیلی خانم رو برسون تا خونش؛ دیروقته.

 

ویرایش شده 8 آذر توسط هانی بانو

[هانی بانو 1,874]

(پارت هشتاد و چهارم)

و بعد خطاب به خودش با لحن آرام‌تری ادامه داد:

- بابت نگرانیتونم ممنون، ولی من خوبم! نیازی به متین و دکتر رحیم نبود.

آرام گفته بود اما لیلی ناراحت شد؛ اخم‌هایش بی‌سابقه درهم رفتند و کمی جدی‌تر از همیشه گفت:

- خوبین؟ واقعاً فکر میکنید خوبین؟ کلِ بازوتون خونیه آقا معراج! تیر خوردین… می‌دونید تیر خوردن یعنی چی؟

هنوز هم درک نکرده بود که تیر خوردن چقدر برایشان نرمال است! برای معراج تقریباً یک اتفاق روزمره به حساب می‌آمد.

رو به متین با لحنِ بلندتری ادامه داد:

- خیلی عادی دارید با این موضوع برخورد می‌کنید! انقدر تیر خوردن برای همتون عادی شده که دارم حس می‌کنم من این وسط غیرعادیم!

دست‌هایش از حجم زیاد بُهت و اضطراب باز به لرزش افتاده بود، اما لرزش دست‌های لیلی مثل لرزش دست‌های دیگران به نظر نمی‌رسید! بیش از حد می‌لرزید، حداقل چند درجه بیش از بقیه!

نگاه معراج مجدداً روی دست‌هایش نشست و گره‌ی اخم‌هایش پررنگ شد؛ بی‌ربط لب زد:

- قرصاتون و خوردین؟

نگاه لیلی با حرف معراج روی دست‌هایش نشست و تازه متوجه لرزششان شد! متین که از همه‌جا بی‌خبر بود، نگاه گیجش را میان آن‌دو چرخاند و لیلی همزمان با زمزمه‌ی آرامش از جا برخاست.

- نه…

نفسِ معراج سنگین از سینه‌اش بیرون آمد و با فشاری که از سوی دکتر رحیم به دستش آمد بالاخره چهره‌اش از درد جمع شد!

- آخ!

نگاه دکتر کلافه شد و سرش را عقب کشید.

- پسر تو چیکار کردی با خودت؟ خداروشکر اونقدر زخم عمیقی نیست اما بالاخره گلوله‌ست! نمی‌تونم پانسمانش کنم، باید اول گلوله رو بیارم بیرون!

نگاه درهم و نگران لیلی حین بیرون آوردن خشاب قرصش از کیف مدام روی معراج می‌چرخید؛ شال صدری رنگش توسط دکتر از روی بازوی پسرک باز شده بود و دیدن لیلی با آن موهای رها بیش از پیش قلب معراج را می‌لرزاند! آن هم وقتی که می‌دید لیلی عملاً در خانه‌اش حضور دارد.

دخترک همراه با قرص‌هایش وارد آشپزخانه شد و از دیدشان خارج شد؛ معراج بالاخره سمت دکتر برگشت و پاسخ داد:

- هرکار می‌دونی بکن دکتر، فقط زود تمومش کن!

دکتر رحیم برایش سر تکان داد و لیلی از آشپزخانه خارج شد؛ سوی متین می‌رفت تا در کنارش بنشیند، که معراج با چشم به او اشاره کرد!

متین که متوجه منظورش شد، شانه بالا انداخت و جمله‌اش را بلند بر زبان آورد:

- معراج لیلی جون خودش می‌خواد بیشتر بمونه! هروقت خواست من در خدمتم، میبرمش خونه.

 

ویرایش شده 11 آذر توسط هانی بانو

[هانی بانو 1,874]

(پارت هشتاد و پنجم)

قلب معراج در سینه‌اش لرزید، اما خم به ابرو نیاورد! چهره‌اش تغییر نکرد اما خوب معلوم بود که برای چند لحظه یکه خورد! لیلی آنقدری نگرانش بود که حاضر بود بیشتر در کنارش بماند؟ غرغرهای خانواده‌اش را به جان بخرد و دیرتر به خانه برگردد؟

مثل اینکه همانطور بود! دستش از شدت درد دل میزد و داشت به ضعف می‌افتاد، اما فکر به این موضوع جانِ دوباره به تنش داد!

- لیلی خانم، نیازی نیست خودتون رو اذیت کنید! تا همین الانم بهتون زحمت دادم. برگردید خونه، نگرانتون میشن!

معراج حرف‌های لیلی را مجدداً به او بازگردانده بود و لیلی هم، همان پاسخ‌ها را صریح به معراج داد!

- اگه برگردم خونه ذهنم اینجا می‌مونه! من راحتم آقا معراج، شما به فکر زخم خودتون باش.

جمله‌ی آخرش را با کمی کنایه گفته بود اما معراج محوِ جمله‌ی اولش بود! ذهن لیلی سوی معراج می‌چرخید؟ یعنی او هم متقابلاً به معراج فکر می‌کرد؟

نگاهش ناخواسته سوی متین رفت و دخترک سعی کرد خنده‌اش را جمع کند؛ می‌دید که اخم‌های معراج آرام آرام باز می‌شوند و هرگز ندیده بود که معراج اینگونه گل از گلش بشکفد! معراج رسماً مجنونِ لیلی شده بود.

حرف پر حاشیه‌ی لیلی را بی‌پاسخ گذاشت و دکتر رحیم سریعاً میان حرف‌هایشان پرید:

- معراج جان زخمت رو خوب چک کردم و خون‌هاش رو تمیز کردم؛ باید گلوله رو در بیارم و بعد جاش رو بخیه بزنم! متین جان، دخترم کیفِ من رو از جلوی در میاری؟

متین با یک «چشمِ» بلند از جایش برخاست و همراه با کیف مخصوص دکتر سمتشان آمد؛ همراه باهم از روی مبل بلند شدند و معراج برای چندلحظه تلو خورد! نگاه لیلی رویش نگران بود و متین با دیدن این صحنه‌ها از این به بعد سوژه‌ی جدیدی برای بحث‌هایش داشت! با خنده به جفتشان نگاه می‌کرد و معراج همراه با دکتر رحیم وارد اتاق شدند تا همراه با وسایلش، گلوله را بیرون بیاورند.

آنقدر آن کار برایشان عادی بود که معراج بی‌آنکه بپرسد بلند شده بود تا همراه با دکتر به اتاق برود! مثل یک کار روزمره که مدام تکرار شود و هیچ اضطرابی برایش نداشته باشد.

 

ویرایش شده 12 آذر توسط هانی بانو

[هانی بانو 1,874]

(پارت هشتاد و ششم)

دقایقی بعد وقتی دکتر رحیم با کیف مخصوصش از اتاق معراج خارج میشد، نگاه‌ دخترها به سمتش رفت و دکتر با یک جمله خیالشان را راحت کرد.

- گلوله رو بیرون آوردم و بازوش رو بخیه زدم؛ حالش خوبه، براش یه مسکن زدم تا دردش آروم بگیره.

متین دید که لیلی با نگرانی نفس عمیقش را سنگین از سینه بیرون فرستاد؛ پس اشتباه نمی‌کرد! حسشان متقابل بود. 

خنده‌اش را جمع کرد و با لبخندی بزرگ از جایش بلند شد.

- ممنون دکتر رحیم، خیلی زحمت کشیدی!

مرد مسن با عینک بزرگ روی چشم‌هایش متقابلاً لبخند زد و با تکان دادن سرش سمت درب خانه رفت.

- خواهش میکنم دخترم، معراج هم عین پسر خودمه. با اجازه!

با خداحافظیِ کوتاهی از سوی متین از خانه خارج شد و نگاه لیلی بالاخره از روی نقش‌های فرش کنده شد و بالا آمد. آنقدری غرق در افکارش بود که ذره‌ای از مکالمه‌ی میان متین و دکتر رحیم را متوجه نشده بود! ذهنش تماماً درگیر معراج بود و حال که می‌دانست حالش بهتر شده و گلوله از تنش بیرون آمده، خیالش قدری راحت شده بود.

نگاهش از گل‌های قالی سوی ساعت دیواری رفت و متین سریعاً گفت:

- لیلی، می‌خوای ببرمت خونه؟ 

به متین نگاه کرد؛ دخترک دید که شوقِ همیشگی‌اش دگر در چهره‌اش نمایان نبود و چشم‌های دورنگش نمی‌درخشیدند! لیلی جداً نسبت به معراج بی‌حس نبود.

- متین جان خودم میرم، مرسی از لطفت.

متین بی‌توجه به مخالفت لیلی سوییچ ماشینش را از روی میز چنگ زد و مجدداً سوی دخترک چرخید.

- این چه حرفیه؟ این موقع شب خودت چطور می‌خوای برگردی؟ من میبرمت عزیزم.

بالاخره لبخند زد و برای متین سر تکان داد؛ با کمی مکث و تردید لب زد:

- فقط قبلش… می‌تونم برادرت رو ببینم؟

لبخند باز روی لب‌های متین بازگشت و برای لیلی سر تکان داد؛ دخترک بی‌حرف از روی مبل بلند شد و سمت اتاق معراج رفت. قدم‌هایش برای جلو رفتن می‌لرزیدند و تا این حد پیش رفتن کار درستی بود؟

دستش آرام آرام بالا آمد و نزدیک به درب مشت شد؛ حتی مشتش هم به آرامی می‌لرزید… قرص‌هایش را خورده بود اما همچنان لرزشِ تنش دست بردار نبود!

بالاخره دست بالا آورده‌اش را به درب اتاق نزدیک کرد و دوبار ضربه زد؛ احتمال میداد که معراج پس از مسکن‌ها به خواب رفته باشد اما صدایش را شنید که جدی و آرام می‌گفت:

- بیا داخل.

 

ویرایش شده 13 آذر توسط هانی بانو

[هانی بانو 1,874]

(پارت هشتاد و هفتم)

طبق تصورش متین پشت درب اتاق بود و می‌خواست از بابت کارهای احمقانه‌اش سرزنشش کند؛ بگوید که چرا باز دست به کارهای خطرناک زده‌اند و با گلوله خوردنش آنقدر لیلی را نگران کرده است! اما درب اتاق که بازشد، با دیدن لیلی اخم‌های درهمش از هم بازشدند و بالا تنه‌اش را روی تخت بالا کشید!

چهره‌اش از درد جمع شد و لیلی هول شده دو قدم جلو رفت.

- بلند نشو، لطفاً راحت باش!

مقابل متین جملاتشان را جمع  می‌بستند و در خلوت صمیمانه صحبت می‌کردند! قلب معراج آرام گرفت و درد دستش را از یاد برد… چقدر این دختر را دوست داشت! قطعاً بیش از چیزی که در سرِ لیلی می‌گذشت.

او فقط چند تابلوی نقاشیِ میخ شده بر دیوار و چند نگاهِ عاشقانه از سوی معراج دیده بود؛ از قلبِ بی‌قرارش بی‌خبر بود و اگر می‌دانست پسرک چقدر مجنونش شده، بیش از این علاقه‌ی متقابلش را نشان می‌داد!

نگاه نگرانش روی معراج چرخید و با دیدن تنها رکابیِ توی تنش نگاهش زیر افتاد؛ گونه‌هایش گل انداختند و آنقدر دل نازک بود که جرعت نداشت مستقیماً به بازوی معراج نگاه کند! هرچند پانسمان روی بازویش زخم را پوشانده بود اما پیرهن مردانه‌اش را دگر در تن نداشت و رکابیِ مشکی‌اش داشت لیلی را قدری معذب می‌کرد.

- حالتون… بهتره؟

معراج دست دیگرش را کلافه به پیشانی‌اش رساند و نفسش را عمیق از سینه بیرون فرستاد؛ موهای آشفته‌اش تا روی پیشانی‌اش آمده بودند و سفیدی چشم‌هایش سرخ شده بودند!

- ممنون خانم، من از همون اولم خوب بودم!

لیلی دگر از غرورِ مسخره‌اش خسته شده بود؛ هیچکس پس از گلوله خوردن حالش خوب نبود! معراج چرا آنقدر سعی داشت حالش را خوب به نمایش بگذارد وقتی از فرطِ درد تنش به عرق کردن افتاده بود و بازوهای بزرگش برق می‌زدند؟

- آقا معراج هیچ آدمی بعد از گلوله خوردن خوب نیست! نمی‌فهمم چرا انقدر سعی دارید حال خودتون و خوب نشون بدید؟ شماهم آدمین، حق دارین گاهی بد باشین! حق دارین گاهی به مراقبت نیاز داشته باشین.

نخستین بار بود که لیلی را آنقدر جدی میدید! آنقدر جدی و نگران برای حال و روز معراج. حرف‌هایش قابل درک بود اما معراج هرگز کسی را نداشت که آنطور نگرانش شود! دوست‌هایش را داشت، اما آنها دگر به این وضعیت عادت داشتند. هیچکس برای گلوله خوردنش آنگونه خودش را به در و دیوار نمی‌کوبید!

- لیلی خانم، من هیچوقت کسی رو نداشتم که برای گلوله خوردنم نگران بشه! حالا هم دلیلی نمی‌بینم که حال بدم رو انکار نکنم. درسته، بازوم درد می‌کنه و شاید تا چندروز نتونم خوب تکونش بدم، اما بعد از این چندروز خوب میشم دیگه، نه؟

چهره‌ی لیلی آویزان شد و با غمِ نگاهش اینبار مستقیماً به معراج نگاه کرد؛ دگر حتی رکابیِ معراج هم باعث نمیشد نگاهش را بدزدد!

- شاید خوب بشید، شاید بتونید مثل قبل دستتون رو تکون بدید، اما اثرش تا همیشه روی دستتون می‌مونه! تا همیشه بهتون یادآوری می‌کنه که گلوله خوردین و…

مکثش باعث شد معراج میان حرفش بگوید:

- گلوله خوردم و مثل همیشه کسی نبود که نگرانم بشه؟

 

ویرایش شده 13 آذر توسط هانی بانو

[هانی بانو 1,874]

 

(پارت هشتاد و هشتم)

نفسِ لیلی سنگین از سینه‌اش بیرون آمد و نگاهش زیر افتاد؛ دوست داشت بگوید «من نگرانت شدم، بیشتر از همه نگرانت شدم!» حتی اگر نمی‌گفت هم مشخص بود، اما فقط گفت:

- چرا فکر میکنی کسی نگرانت نشده؟ مثلاً متین…

خودش را مثال نزده بود و همین باعث شد اخم‌های معراج بیشتر در هم بروند! عصبی از موقعیتِ پیش آمده بی‌ربط گفت:

- لیلی خانم چرا یه بار دوم شخص خطاب میشم یه بار مفرد؟ این بلاتکلیفی برای چیه؟

انتظار نداشت معراج مستقیماً به طرز صحبت کردنش اشاره کند! نگاهش سریعاً بالا آمد و روی معراج و رکابیِ تنش نشست. پیش از آنکه لب باز کند و پاسخی به جمله‌ی پر حاشیه‌ی معراج دهد، صدای متین را از بیرون اتاق شنید:

- لیلی جون، من جلوی در توی ماشین منتظرت میمونم. 

و بعد با صدای بلندتری خطاب به معراج گفت:

- معراج، توام امشب استراحت کن و مراقب خودت باش. فردا بهت سر میزنم! خداحافظ.

معراج پاسخِ خداحافظی‌اش را با همان یک کلمه داد و صدای بسته شدن درب خانه نشان داد که حال دگر در خانه تنها شدند! معراج، لیلی و تابلوهای نقاشیِ لیلی روی دیوارهای خانه‌ی معراج!

سکوت میانشان با یک مکثِ بلند، توسط لیلی شکسته شد. حرفش قلب معراج را لرزاند و دخترک همزمان با بیان کردن حرفش دو قدمِ جلو آمده‌اش را عقب رفت.

- شاید بلاتکلیفیم بخاطر اینه که هنوز نمیدونم نگران شدن برای برادرِ هنرجوم کار درستیه یا نه! البته، برادرِ غیر واقعیه هنرجوم! این من نیستم که بلاتکلیفم آقا معراج؛ کسی که هویتش رو مخفی می‌کنه تا جلو بیاد من نیستم… شمایی!

صریح گفته بود که نگرانش شده و دگر خوب می‌دانست که معراج با قصد پیش آمده! مخصوصاً تابلوهای نقاشی‌اش روی دیوار خانه‌ی پسرک همه چیز را به او ثابت کرده بود.

سکوتِ معراج را که دید، نگاهش را از او گرفت و قبل از بیرون رفتن از اتاق، فقط گفت:

- مراقب خودتون باشید، خدانگهدار.

اما هنگام به عقب برگشتنِ لیلی معراج بالاخره به حرف آمد و جمله‌ی کوتاهش کافی بود تا قدم‌های لیلی میانه‌ی راه خشک شوند!

- من بلاتکلیف نیستم؛ اگه بلاتکلیف بودم تابلوهای نقاشیت رو روی دیوار خونه‌ام نصب نمی‌کردم تا هر روز جلوی چشمم باشن و حضورت رو بهم یادآوری کنن! 

نفس در سینه‌ی لیلی حبس شد و معراج برخلاف او، تازه به نفس کشیدن افتاد! جملاتش مثل یک بار روی شانه‌اش سنگینی می‌کردند و حال که همه چیز را بر زبان آورده بود، راه نفس کشیدنش تازه باز شده بود!

 

[هانی بانو 1,874]

 

(پارت هشتاد و نهم)

سر لیلی سویش خم شد و معراج نیم‌رخش را دید؛ پشتش به پسرک بود و آماده بود تا از آنجا برود، اما جمله‌ی معراج پاهایش را میخِ زمین کرده بود!

نفس‌هایش به شمار افتادند و بالاخره پایش را تکان داد؛ بی‌حرف با قدم‌های آرام و لرزانش از اتاق خارج شد و درب اتاق را پشت سرش بست!

پلک‌های معراج همزمان با صدای چفت شدنِ درب اتاق روی یکدیگر افتادند و دستش روی پیشانی‌اش نشست؛ زیاده‌روی کرده بود یا بالاخره باید حرف دلش را مستقیماً به لیلی می‌گفت؟

دخترک آن طرفِ درب اتاق، به نفس نفس افتاده بود و مردمکِ دورنگِ چشمانش درشت شده بودند! داستان برخلاف تصوراتش پیش رفته بوذ؛ مرد مقابلش رسماً عاشق او شده بود! معراج تهرانی‌مقدم، با جای گلوله‌ی روی بازویش برای لیلی با روحیاتِ لطیفش مناسب نبود! لیلی با یک گلوله‌ی به قول معراج ساده، به این حال و روز افتاده بود؛ بی‌خبر از آنکه زندگی معراج در همین چیزها می‌گذرد؛ میان گلوله‌ها و اسلحه‌های سیاه و قلب‌های سنگی! میان جنازه‌ها و کامیون‌های مواد مخدری که قراربود به آن‌طرف آب فرستاده شوند و هرگز فرستاده نمی‌شدند. معراج رسماً در دلِ خطر بود و با اعتبارِ آن آدم‌های بزرگ و خطرناک بازی می‌کرد! لیلی جانِ زنده ماندن در این بازی را داشت؟ جسارتِ ماندن در کنار معراج را داشت؟

کیفش را چنگ زد و با جای خالی شال روی سرش، شالی که آغشته به خونِ معراج روی مبل رها شده بود، از خانه خارج شد؛ با ذهن آشفته و چهره‌ی آشفته‌ترش بی‌حرف کنار متین نشست و دخترک با نگاه کنجکاوش، پس از نیم‌نگاهی به او، ماشین را به حرکت در آورد.

لیلی امشب دو چیز را خیلی خوب فهمیده بود؛ اولی علاقه‌ی عمیق معراج به او، و دومی علاقه‌ی خودش به معراج! با وجود رفتارهای پسرک و تابلوهای نقاشیِ خودش روی دیوار خانه‌ی معراج، دگر خوب می‌دانست که معراج نسبت به او بی‌حس نیست! حرف‌های امشبش هم که دگر تیر آخر بود.

و خودش؛ علاقه‌ی خودش همچنان میان شک و تردید گیر افتاده بود! هنوز نمی‌توانست به خودش اعتراف کند که معراج را دوست دارد؛ مردی که با یک دروغِ بزرگ جلو آمده بود و موقعیتِ زندگی‌اش لیلی را مضطرب می‌کرد! اما نگرانیِ امشبش… تمام معادلاتش را برهم زده بود! معراج برایش یک مردِ معمولی نبود؛ یک چیزی داشت… یک چیزی داشت که لیلی را به سمت خودش می‌کشاند! یک چیز مثل حس امنیت، حتی در دلِ زندگیِ پر خطری که داشت.

***

چشمانش را در کاسه چرخاند و باز به متین نگاه کرد؛ کنار گوشش مدام صحبت می‌کرد و معراج داشت از کلافگی منفجر میشد! به میز مقابلش و محتوای ظرف‌ها که توسط عرشیا ساخته شده بود نگاه می‌کرد و صدای متین برای لحظه‌ای قطع نمیشد!

- معراج، با توام! چرا بهم توجه نمی‌کنی؟