bahare

#پارت161# با بهت به چشم‌هایش نگاه کردم. قبلاً اگر کسی از عشق حرف می‌زد، می‌خندیدم و می‌پرسیدم: عشق چیه؟ اما این بار هیچ خنده‌ای نکردم. فقط در ذهنم از خودم پرسیدم: عشق چیه؟ اگر اینکه ضربان قلبم با یاد سیاوش دست خودم نیست، عشق است؟ اگر راه‌به‌راه بهانه‌ی دیدنش را دارم، عشق است؟ اگر حرارت بدنش هنوز روی پوستم مانده و هر بار یادش می‌افتم، مثل شمع آبم می‌کند، یعنی عشق است؟ «هایرون؟» صدای بنفشه مرا از فکرهایم بیرون کشید. پلک زدم و دوباره به اتاق برگشتم؛ به مریم، بنفشه، مامان، خوراکی‌های روی میز و کتاب‌هایی که سهراب فرستاده بود. بنفشه با نگرانی نگاهم کرد. «کجا رفتی؟» لب‌هایم را تر کردم و به زحمت لبخند زدم. «هیچ‌جا.» بنفشه اخم کرد. «بازم دروغ گفتی.» نگاهم را پایین انداختم. «فقط… شاید دلتنگم.» «دلتنگ کی؟» قلبم با شنیدن سؤالش محکم کوبید. جوابی ندادم. فقط خیلی آرام گفتم: «دلتنگیِ یه جایی… و یه آدم.» بعد از آن سؤال، انگار هوا برای چند ثانیه در گلویم گیر کرد. بنفشه منتظر جوابم بود. مریم هم، با اینکه وانمود می‌کرد حواسش به باز کردن بسته‌ی پاستیل است، از گوشه‌ی چشم نگاهم می‌کرد. اما من نمی‌توانستم اسمش را بگویم. نه چون مطمئن نبودم. چون شاید بیش از حد مطمئن بودم. با یک لبخند محو سرم را پایین انداختم و گفتم: «بی‌خیال… احتمالاً هنوز خستگی سفر از تنم درنرفته.» بنفشه لب‌هایش را جمع کرد، اما این بار اصرار نکرد. نگاهش را می‌شناختم؛ می‌دانست چیزی را پنهان می‌کنم، ولی ترجیح داد فعلاً دستش را روی آن نگذارد. مریم با دهان پر از پاستیل گفت: «من می‌گم خستگی سفر نیست. این دختر رفته کیش، یه آدم جدید شده برگشته.» مامان با لبخندی آرام نگاهم کرد. «آدم جدید شدن که بد نیست، اگر حالش خوب باشه، نمی‌دانستم جوابش را چه بدهم. فقط سر تکان دادم و از روی مبل بلند شدم. «مامان، چیزی برای ناهار می‌خوای درست کنی؟ کمکت کنم؟» مامان با تعجب نگاهم کرد. «تو می‌خوای کمک کنی؟» اخم ساختگی کردم. «یعنی من هیچ‌وقت کمک نمی‌کنم؟» «نه عزیزم، می‌کنی. ولی معمولاً اول باید سه بار صدات بزنم، بعدم می‌گی “الان میام” و بیست دقیقه بعد میای.» مریم با خنده گفت: «خانم هایرون امروز سرحال تشریف دارن. باید از این فرصت استفاده کنیم.» بنفشه هم دستش را بالا برد. منم کمک می‌کنم، البته فقط در بخش چشیدن غذا.» «تو از همون اول هم برای همین اومدی.» مریم گفت و یک بالش کوچک به سمتش پرت کرد. بنفشه بالش را گرفت و با خونسردی کنار خودش گذاشت. «آدم باید استعدادش رو بشناسه.» خنده‌ی مامان در آشپزخانه پیچید. همان‌طور که کیسه‌ی سبزی‌ها را برمی‌داشت، گفت: «خوب شد اومدین. می‌خواستم برای ناهار قورمه‌سبزی بذارم. هایرون، تو پیازها رو خرد کن. مریم هم برنج رو پاک کن. بنفشه هم اگر واقعاً قصد کمک داره، سبزی‌ها رو بشوره.» بنفشه با وحشت به ظرف بزرگ سبزی نگاه کرد. «سبزی؟ این همه؟» مامان خندید. «خیلی هم نیست.» برای شما نیست، برای من یه مزرعه‌ست.» «پس بهتره زودتر شروع کنی، کشاورز خانم.» همه با خنده وارد آشپزخانه شدیم. فضای خانه با صدای آب، برخورد قاشق‌ها با ظرف‌ها و حرف‌های بی‌وقفه‌ی مریم و بنفشه زنده شده بود. من آستین‌هایم را بالا زدم، تخته‌ی چوبی را روی کابینت گذاشتم و پیازها را برداشتم. بوی تند پیاز که بالا زد، چشم‌هایم سوزش گرفت. مامان از کنار گاز گفت: «زیاد ریز نکن عزیزم. می‌خوای قورمه‌سبزی درست کنیم، نه غذا برای بچه‌ها.» «دارم درست خرد می‌کنم.» «تو وقتی فکرت یه جای دیگه‌ست، همه‌چیز رو زیادی ریز می‌کنی.» دستم وسط حرکت ایستاد. سرم را بالا آوردم. مامان نگاهم نمی‌کرد؛ داشت روغن را داخل قابلمه می‌ریخت، اما لحنش آن‌قدر آرام بود که بیشتر از یک سؤال معمولی، شبیه دل‌داری به نظر می‌رسید. چاقو را آرام‌تر روی تخته گذاشتم. «فکرم اینجا هست.» مامان خیلی کوتاه نگاهم کرد و لبخند زد. «باشه عزیزم.» همین. نه بیشتر پرسید، نه مجبورم کرد حرف بزنم. همیشه همین‌طور بود؛ وقتی نمی‌خواستم چیزی را بگویم، فضای امنی دورم می‌ساخت تا هر وقت خودم آماده شدم، حرف بزنم. پیازها را داخل قابلمه ریختم. صدای جلزولزشان بلند شد و بویشان تمام آشپزخانه را پر کرد. مامان زردچوبه را اضافه کرد و رنگ طلایی غذا، میان بخار روغن، گرم و دل‌نشین شد. مریم در حالی که برنج‌ها را میان انگشت‌هایش جدا می‌کرد، گفت: «راستی، هایرون. فردا برنامه داری؟» برای لحظه‌ای دستم از هم زدن پیازها بازماند. فردا. ذهنم سریع به سمت کارهای عقب‌افتاده رفت، تماس‌هایی که باید می‌گرفتم، وسایلی که هنوز داخل چمدان مانده بود… اما بعد یادم افتاد. عزیز. مامان پیش از آنکه جواب بدهم، گفت: «فردا باید به عزیز سر بزنی، یادت نرفته که ولی حقیقت این بود که میان تمام آشفتگی‌های این چند روز، یادم رفته بود. عزیز، با آن خانه‌ی کوچک و دنجش، دست‌های لاغر و مهربانش و چشمانی که همیشه قبل از حرف زدن آدم، حالش را می‌خواند. مامان درِ قابلمه را نیمه‌باز گذاشت و گفت: «چند بار سراغت رو گرفته. می‌گفت از وقتی رفتی کیش، خبری از هایرون ندارم. فردا هم که جمعه‌ست، وقت خوبی داری. یه سر برو ببینش.» بنفشه سبزی‌های خیس را از آبکش بیرون آورد _راست میگه، خیلی دلتنگته اگر می‌ری، یه ظرف غذا هم براش ببر. چند وقت پیش زانوش درد می‌کرد، گفت حوصله‌ی آشپزی نداره.» سریع گفتم: «حتماً. فردا صبح می‌رم. قبلش هم براش میوه می‌خرم.» مامان با رضایت سر تکان داد. «آفرین دخترم. خوشحال می‌شه.» در همان لحظه، گوشی‌ام که روی کانتر آشپزخانه بود، لرزید. صدا خیلی کوتاه بود، اما قلب من همان‌قدر کوتاه نلرزید. نگاهم ناخودآگاه به سمت گوشی رفت یک اعلان معمولی بود؛ پیامی از گروه کاری شرکت. اما برای یک ثانیه، قبل از اینکه صفحه را ببینم، فکر کرده بودم شاید سیاوش باشد. نفسم را آهسته بیرون دادم و فوری نگاهم را از گوشی گرفتم. مامان متوجه شد. چیزی نگفت، فقط قاشق چوبی را به دستم داد. «هم بزن عزیزم، پیازها نسوزه.» قاشق را گرفتم و شروع کردم به هم زدن. بخار گرم قابلمه به صورتم می‌خورد، اما سرمای عجیبی زیر پوستم نشسته بود. فردا قرار بود بروم پیش عزیز. شاید دیدن او، حرف زدن با کسی که هیچ‌وقت آدم را برای احساساتش قضاوت نمی‌کرد، کمی حالم را بهتر می‌کرد. شاید هم کافی بود یک نفر از من بپرسد چه شده و من، برای اولین‌بار، جرئت کنم جواب واقعی را بدهم. اما حتی همان فکر هم ترسناک بود. چون اگر اسم سیاوش را با صدای بلند می‌گفتم، دیگر نمی‌توانستم وانمود کنم که چیزی میان ما وجود ندارد

#پارت160# هایرون کتاب‌ها هنوز روی میز بودند؛ همان‌هایی که سهراب فرستاده بود. جلد یکی از آن‌ها زیر نور صبح به چشم می‌آمد: «آنچه زن‌ها باید درباره‌ی آقایان بدانند» کنارش چند کتاب دیگر درباره‌ی روان‌شناسی روابط، شناخت مردها و تحلیل رفتارهای عاطفی چیده شده بود. سهراب بعضی صفحه‌ها را علامت زده و لای چندتایشان یادداشت گذاشته بود. حتی حالا که دیگر خواستگارم نبود، باز هم با همان دقت همیشگی‌اش تلاش کرده بود طرز فکر مرا تغییر بدهد؛ انگار می‌خواست ثابت کند همه‌ی مردها شبیه تصویری نیستند که من از آن‌ها در ذهنم ساخته‌ام. اما راستش را بخواهم، آن صبح اصلاً حوصله‌ی فکر کردن به سهراب و کتاب‌هایش را نداشتم. کتاب را بستم و کنار گذاشتم. از جا بلند شدم و به آشپزخانه رفتم تا برای خودم چای بریزم که صدای زنگ خانه بلند شد. صدای مریم از پشت آیفون آمد: هایرون! باز کن دیگه، خودمونیم!» صدای بنفشه هم بلافاصله بعد از او شنیده شد: «اگه در رو باز نکنی، خودمون میایم بالا!» ناگهان خستگی از تنم بیرون رفت. نمی‌دانستم چرا با شنیدن صدایشان این‌قدر خوشحال شدم، اما دلم برایشان واقعاً تنگ شده بود. با عجله به سمت در رفتم و حتی نزدیک بود پایم به گوشه‌ی میز گیر کند. دکمه‌ی آیفون را زدم و با صدای بلند گفتم: «بیاین بالا، منتظرتون بودم!» مریم از پشت در گفت: «دیدی؟ بالاخره اعتراف کردی دلت برامون تنگ شده.» «زود بیاین دیگه!» چند دقیقه بعد، صدای قدم‌هایشان در حیاط نسبتابزرگ پیچید. هنوز در را کامل باز نکرده بودم که مریم با ذوق خودش را در آغوشم انداخت. «بالاخره برگشتی!» خنده‌ام گرفت و محکم بغلش کردم. «دلم برات تنگ شده بود.» بنفشه خودش را جلو کشید و هر دو دستش را دورم حلقه کرد. «من چی؟ من اصلاً مهم نیستم؟» «برای توکه بیشترتنگ شده بود، میدونی ازکی ندیدمت بنفشه با رضایت سرش را روی شانه‌ام گذاشت. «حالا شد.» مریم هنوز مرا رها نکرده بود. صورتش را کنار صورتم گذاشته بود و با هیجان می‌گفت: «بذار ببینمت! چرا این‌قدر لاغر شدی؟ کیش بهتون غذا نمی‌دادن؟» «غذا می‌دادن، به خدا.» «پس چرا قیافه‌ات شبیه آدماییه که از جنگ برگشتن؟» بنفشه از پشت سرش گفت: «شاید هم واقعاً از جنگ برگشته.» مریم با اخم مصنوعی برگشت سمتش. «تو هنوز وارد خونه نشدی، شروع کردی؟» «من فقط یک احتمال منطقی مطرح کردم.» خنده‌ام بلندتر شد. بعد هر دو را کشاندم داخل خانه و در را بستم. برای اولین‌بار از وقتی برگشته بودم، خانه واقعاً شبیه خانه به نظر می‌رسید؛ نه فقط چهار دیوار ساکت و پر از فکرهای درهم‌وبرهم. مریم همان‌طور که بازویش را دور بازوی من انداخته بود، گفت: «مامانت کجاست؟» «رفته خرید. احتمالاً زود برمی‌گرده.» «پس تا برگشتنش باید همه‌چیز رو برامون تعریف کنی.» «چه‌چیزهایی؟» «کیش، شرکت، همکارا، ویلا…» بنفشه با شیطنت اضافه کرد: «و آدم‌های خاصی که اونجا بودن.» نگاهش کردم. «منظورت چیه؟» هیچی. بعداً می‌فهمی.» به روی خودم نیاوردم. دوباره به طرف چمدان رفتم و خم شدم تا سوغاتی‌ها را بیرون بیاورم. مریم با ذوق کنارم نشست. «سوغات آوردی؟» «آره.» «برای من چی؟» «صبر کن، همه‌چیز رو با هم می‌دم.» اول بسته‌ی مریم را بیرون آوردم و به سمتش گرفتم. «این برای تو.» مریم با هیجان بسته را گرفت و همان‌جا شروع به باز کردنش کرد. «وای هایرون!» داخل جعبه گردنبند ظریفی بود با آویزی به شکل صدف. مریم آن را بیرون آورد و جلوی گردنش گرفت. ببین چقدر قشنگه!» «بهت میاد.» «معلومه که میاد.» بنفشه زیر لب گفت: «چون خودش قشنگه، نه به خاطر گردنبند.» مریم با رضایت لبخند زد. «می‌دونم.» «اعتمادبه‌نفست واقعاً بی‌نظیره.» «حسودیت هم همین‌طور.» من بسته‌ی دیگری را به طرف بنفشه گرفتم. «اینم برای تو.» بنفشه بسته را گرفت، اما هنوز بازش نکرده، پرسید: «فقط همین؟» با تعجب نگاهش کردم. «هنوز ندیدی چیه.» «نه، منظورم اینه که برای مریم یه سوغاتی آوردی، برای منم یه سوغاتی. مساوی؟» لبخند زدم و بسته‌ی کوچک دیگری را از داخل چمدان بیرون آوردم. «سوغاتی تو شد دوتا.» بنفشه با تعجب نگاهم کرد. «دوتا؟ چرا؟» «آخه قبلاً برات با حقوقم کادو خریده بودم. مال مریم رو دادم به خودش، مال تو رو نگه داشتم که از سفر بیای.» چند لحظه حالت شوخ از صورتش کنار رفت. «تو هنوز نگهش داشته بودی؟» «معلومه. قرار بود خودت بازش کنی.» بنفشه با احتیاط کاغذ را کنار زد. یک دستبند نقره‌ای ساده بود با پلاکی باریک که اسم خودش روی آن حک شده بود. لبخند آرامی روی صورتش نشست. «هایرو… تو واقعاً عجیبی.» «خوبه یا بده؟» دستبند را بالا گرفت و گفت: «خیلی خوبه.» مریم که گردنبند را دور گردنش انداخته بود، از جلوی آینه برگشت و گفت: «من همیشه می‌گفتم هایرون از همه‌مون بااحساس‌تره.» «تو فقط وقتی سوغات می‌گیری، این حرف رو می‌زنی.» «نه، من همیشه همین‌قدر صادقم.» در همین لحظه صدای کلید در آمد. هر سه به سمت ورودی برگشتیم. مامان وارد خانه شد؛ چند کیسه‌ی بزرگ در دستش بود و هنوز شالش را کامل مرتب نکرده بود. تا چشمش به مریم و بنفشه افتاد، صورتش از خوشحالی باز شد. «وای، شما اینجایین؟» مریم و بنفشه هم‌زمان از جا بلند شدند و به استقبالش رفتند. مامان کیسه‌ها را روی زمین گذاشت و هر دو را در آغوش گرفت. «خوش اومدین دخترها! چرا زودتر نگفتین میاین؟ کلی چیز خوشمزه براتون آوردم.» -«مامان، زحمت کشیدی!» «چه زحمتی؟ وقتی توهستی، من برای ده نفر هم خرید می‌کنم.» کیسه‌ها را یکی‌یکی خالی کرد؛ پسته، بادام، فندق، گردو، چیپس، پفک، شکلات، میوه‌های خردشده، شیرینی و چند بسته تنقلات رنگارنگ روی میز چیده شد. مریم با ذوق گفت: مامان‌جان، شما فرشته‌ای!» «بخورین، توی کیش بهتون غذا ندادن ظاهراً. ببین هایرون چه‌قدر لاغر شده.» مریم و بنفشه هر دو با هم گفتند: «ما هم همینو گفتیم!» من با خنده اعتراض کردم: «همه‌تون دست به یکی کردین؟ من لاغر نشدم.» مامان دستش را روی گونه‌ام گذاشت. «چرا شدی عزیزم. باید بیشتر مراقب خودت باشی.» لبخند زدم و برای چند لحظه واقعاً احساس کردم به همان روزهای قبل برگشته‌ام؛ به خانه، به خانواده و به آدم‌هایی که دوستشان داشتم. گرمای حضورشان دورم را گرفته بود و صدای خنده‌هایشان فضای خانه را پر کرده بود. اما این حس آرامش خیلی زود با یک اسم، دوباره ترک برداشت. مریم مشغول باز کردن بسته‌ی شکلات بود و بنفشه با شیطنت گفت: «راستی مریم، برای صدراهم از این شکلات‌ها ببر. شاید بالاخره متوجه بشه چقدر به فکرشی.» مریم با اعتراض برگشت سمتش. «من به فکر صدر نیستم!» «نه؟ پس چرا هر بار اسمش میاد، موهات رو مرتب می‌کنی؟» «موهام جلوی چشمم میاد.» «هر بار که صدرا وارد اتاق می‌شه؟ بنفشه!» بنفشه با خنده شروع کرد به تعریف کردن از ادا و اطوارهای مریم و رفتارش با صدر؛ از اینکه چطور بی‌دلیل صدایش را تغییر می‌دهد، چطور برای او قهوه می‌برد و چطور وقتی صدای قدم‌هایش را می‌شنود، ناگهان وانمود می‌کند مشغول کار مهمی است. مریم زیر بار هیچ‌کدام نمی‌رفت. «من فقط رفتار حرفه‌ای دارم.» «رفتار حرفه‌ای؟ تو دیروز سه بار برای صدرا قهوه بردی. مگه توابدارچی شرکتی؟؟!! «مهمان داشت.» «برای بقیه هم بردی؟» مریم لحظه‌ای مکث کرد. بقیه قهوه نمی‌خوردن.» همه خندیدند؛ حتی مامان. من هم لبخند زدم، اما حواسم کم‌کم از جمع جدا شد. اسم صدرا در ذهنم محو شد و جای آن، چهره‌ی سیاوش نشست. سیاوش. دلتنگی‌ام برایش عجیب و غیرقابل‌توجیه بود. نه شبیه دلتنگی برای یک دوست، نه شبیه نگرانی برای همکار. تمام روز، هر چیزی مرا به او برمی‌گرداند؛ کتابی که می‌خواندم، صدای ماشینی از خیابان، بوی عطر مردی غریبه یا حتی سکوت کوتاه میان حرف‌های مریم و بنفشه. انگشت‌هایم بی‌اختیار روی زانویم حرکت می‌کردند. بنفشه ناگهان ساکت شد. «هایرون؟» سرم را بالا آوردم. «جانم؟» نگاهش روی صورتم ثابت ماند. «چته؟ چرا این‌قدر بی‌قراری؟» لبخند زدم. «بی‌قرار نیستم.» «هستی.» «فقط خسته‌ام.» بنفشه کمی جلو آمد و صدایش را پایین آورد. «به من دیگه دروغ نگو.» حرفی نزدم. «زیر چشمات گود رفته. از وقتی اومدی، حتی یه لحظه هم فکرت اینجا نیست.» نگاهم را از او گرفتم و به پنجره دوختم. صدای خنده‌ی مریم و مامان از پشت سرم می‌آمد، اما ذهنم همچنان در کیش بود. آهسته گفتم: «خودمم نمی‌دونم.» «یعنی چی نمی‌دونی؟» دست‌هایم را در هم قفل کردم. «یه جوری‌ام. یه حالی دارم که قبلاً نداشتم. حواسم جمع نمی‌شه. کتاب رو باز می‌کنم، چند خط می‌خونم، بعد می‌فهمم اصلاً نفهمیدم چی خوندم. شب‌ها خوابم نمی‌بره. صبح‌ها هم انگار اصلاً نخوابیدم.» بنفشه با دقت گوش می‌داد. بنفشه با دقت گوش می‌داد. ادامه دادم: «مدام دلم می‌خواد برگردم. نه برای کار… خودمم نمی‌دونم برای چی. انگار یه چیزی اونجا جا گذاشتم. یا شاید… یه نفر.» بنفشه چند ثانیه ساکت ماند. بعد با لحنی آرام و محتاط گفت: «نکنه داری عاشق می‌شی و خودت خبرنداری؟

#پارت159# صدای زنگ گوشی مثل مته روی مغزم کشیده شد. پلک‌هایم از هم فاصله گرفت. گیج بودم. نور تیز آفتاب از لای پرده‌های اتاق خواب هایرون به صورتم می‌خورد. چند ثانیه طول کشید تا بفهمم کجا هستم. عطر ملایم وانیل و موهایش هنوز روی بالشی که در آغوش کشیده بودم، نفس می‌کشید. نفس عمیقی کشیدم، دلم نمی‌خواست از این حصار امن بیرون بیایم، اما لرزش بی‌وقفه‌ی گوشی روی تشک، مرا به دنیای واقعی برگرداند. نگاهم به صفحه‌ی گوشی افتاد. «پرتویی». فکم منقبض شد. تمام آرامشِ چندساعته‌ام دود شد و رفت هوا. گوشی را برداشتم، از روی تخت بلند شدم و با یک کلمه‌ی خشک و رسمی گفتم: «بگو.» صدای خش‌دار و هوشیار پرتویی توی گوشم پیچید: «آقا… خبری از رایان و آدماش نیست. دو روزه هیچ تحرکی ازشون ندیدیم. هیچ‌کدوم از ماشین‌هاش از عمارت بیرون نیومدن. این برای من عجیبه.» دست آزادم را لای موهای آشفته‌ام کشیدم و به سمت پنجره رفتم. سکوت کردم. مغزم شروع کرد به تحلیل. رایان آدمی نبود که بعد از آن زهرچشم و درگیری‌های اخیر، ناگهان در لانه‌اش خفه خون بگیرد. سکوت رایان همیشه بوی باروت می‌داد. سرد و کوبنده پرسیدم: «از فرید چه خبر؟» صدای پرتویی کمی تحلیل رفت: «دورادور حواسمون بهش هست. دیروز… دیروز به عمارت رایان رفت.» انگار جرقه‌ای را در انبار باروت مغزم انداخته باشند. صدایم بالا رفت، با عصبانیتی که سعی در کنترلش داشتم غریدم: «دیروز رفت و تو الان به من می‌گی پرتویی؟! داری چه غلطی می‌کنی اونجا؟» پرتویی هول‌کرده جواب داد: «آقا… دیروز چند بار تماس گرفتم، جواب ندادین. پیام هم گذاشتم.» راست می‌گفت. دیروز، همان ساعت‌هایی بود که در برزخِ نگاه سردِ هایرون دست‌وپا می‌زدم. همان وقت‌هایی که داشتم خودم را در الکل و جنون خفه می‌کردم. چشم‌هایم را بستم. نفس سنگینی بیرون دادم و با لحنی که از تیغ برنده‌تر بود گفتم: «منتظر باش. چشم از عمارتش برنمی‌داری. کوچک‌ترین خبری شد، بلافاصله بهم می‌گی.» بدون اینکه منتظر جواب بمانم، تماس را قطع کردم. گوشی را توی مشتم فشردم. وقتی رایان آرومه و دست به کاری نمی‌زنه، نشونه‌ی خوبی نیست. این قانونِ نانوشته‌ی جنگ‌های ما بود. فرید در عمارت او چه می‌کرد؟ چه نقشه‌ای داشتند می‌چیدند که این‌قدر در سکوت فرو رفته بودند؟بلافاصله از اتاق بیرون زدم. از ویلای هایرون خارج شدم و در را پشت سرم قفل کردم. سوار ماشین شدم. لاستیک‌ها با شتاب روی آسفالت خط انداختند. در مسیر شرکت بودم که دوباره گوشی‌ام زنگ خورد. «رئوفی». مدیر اجراییِ اسکله بود. «بله؟» «مهندس جان سلام. گزارش ترخیص محموله‌ی فولادِ اسکله و ترازنامه‌ی…» «بذار برای بعد رئوفی…» با کلافگی و لحنی که جای بحث نمی‌گذاشت حرفش را بریدم: «فقط بذار برای بعد.» تماس را قطع کردم و گوشی را روی صندلی شاگرد پرت کردم. ذهنم فقط حولِ محور رایان و فرید می‌چرخید. ماشین را با ترمزی شدید جلوی ساختمان شرکت متوقف کردم. وقتی وارد دفتر شدم، جوِ سالن به شکل عجیبی ملتهب بود. مرجان با دیدن من از جا پرید. صورتش هم‌زمان ترکیبی از استرس و تعجب داشت: «شما کجایید آقای مهندس؟! چند بار با خط ویلا و موبایلتون تماس گرفتم. چند نفر از سرمایه‌داران بزرگ کیش، از طرف هلدینگِ اماراتی اومدن. برای پیشنهاد کاری تو پروژه‌ی سازه‌های آبی تفریحیِ فاز سه. الان نیم ساعته تو اتاق مهمان منتظرن.» ابروهایم در هم گره خورد. جلسه‌ی از پیش تعیین‌نشده؟ آن هم سرمایه‌داران اماراتی؟ کتم را مرتب کردم، دکمه‌ی یقه را بستم و با چهره‌ای که هیچ اثری از آشفتگیِ دقایق پیش نداشت، به سمت اتاق مهمان رفتم. در را باز کردم. چهار مرد با لباس‌های رسمی و دشداشه‌های گران‌قیمتِ عربی، دور میز بیضی‌شکل نشسته بودند. با ورود من، همگی از جا بلند شدند. عطر تند عود و عنبرِ عربی اتاق را پر کرده بود. مردی که به نظر مسن‌تر و رئیسِ هیئت بود، با لبخندی دیپلماتیک جلو آمد و دستش را دراز کرد. فارسی را با لهجه‌ی غلیظ عربی حرف می‌زد: اهلا بک مهندس رادمنش. آوازه‌ی دقت و سرعتِ پروژه‌های شما تا دبی هم رسیده.» دستش را محکم فشردم و روی صندلیِ رأس میز نشستم. جلسه شروع شد. پیشنهادشان دقیق، جسورانه و به شدت سودآور بود. سرمایه‌گذاریِ کلان برای احداث اسکله‌های تفریحیِ لوکس و سازه‌های روی آب، چیزی که فاز سوم پروژه‌ی من را سال‌ها جلو می‌انداخت. در کمتر از یک ساعت، کلیات طرح را بررسی کردم. همه‌چیز بدون نقص بود. ذهنم که تا نیم ساعت پیش درگیر خون و باروت بود، حالا با دقتِ یک ماشین حسابگر، بندبند قرارداد را تحلیل می‌کرد. پيشنهاد شما منطقی و جذابه. شرکتِ من آماده‌ی همکاریه.» سنان، مردی که رئیسِ این گروه بود، با رضایت سر تکان داد. دست‌هایش را روی میز به هم گره کرد و با لحنی صمیمانه‌تر گفت: «بسیار عالی. مهندس رادمنش، به رسم این قرارداد و آغاز این شراکتِ بزرگ، از شما دعوت می‌کنم هفته‌ی آینده، جمعه شب، در مهمانیِ مخصوص ما در عمارتِ ساحلی‌ام حضور پیدا کنید. شمامی تونیدحتی باکارمندهاتون تشریف فرمابشید، این مهمانی ترتیب داده شده تا شما رو با سرمایه‌داران کلانِ کیش و شرکای اماراتی‌مون رسماً معارفه کنیم.» کلمه‌ی «مهمانی» در ذهنم زنگ زد. مهمانی‌های بزرگ در کیش، بهترین جا برای بو کشیدن، شبکه‌سازی و فهمیدن تحرکات پنهانی بود؛ جایی که شاید می‌توانستم ردی از پول‌های کثیف و تحرکاتِ آدم‌های رایان پیدا کنم.

#پارت158# شب، جزیره انگار در سیاهیِ غلیظ‌تری فرو رفته بود. توی ویلای خودم، میان سالنی که هنوز نشانه‌های جنونِ دیشب را در گوشه‌وکنارش داشت، بی‌هدف قدم می‌زدم. بدون اینکه چراغی روشن کنم، جلو رفتم و از پنجره به ویلای روبه‌رو خیره شدم. تاریکیِ مطلق. نه نوری از پنجره‌ها بیرون می‌زد، نه صدای پایی از حیاط می‌آمد، نه عطر ملایم وانیل لای نسیم پیچیده بود. درِ آن ویلا قفل بود و قلب من، میان این سکوتِ کشنده داشت متلاشی می‌شد. به اتاق خواب برگشتم. روی لبه‌ی تخت نشستم. نگاهم کشیده شد به میز پاتختی؛ جایی که تابلوی نقاشی هایرون زیر نور ضعیف ماهِ واقعی که از پنجره می‌تابید، خودنمایی می‌کرد. تابلو را با هر دو دست برداشتم و روی پاهایم گذاشتم. انگشتان بانداژشده‌ام را آرام روی نخل‌ها و آن قرص ماه نقره‌ای کشیدم. تصویر دیشب مثل خوره به جانم افتاد؛ دست ظریفش که روی لب‌هایم حائل شد، اشک‌هایی که با دستِ لرزانم پاکرفتم… او سرم را روی زانوهایش گذاشته بود. تا صبح دستم را رها نکرده بود. سیگاری روشن کردم. دود غلیظ را با تمام توان به ریه‌هایم فرستادم و زیر لب زمزمه کردم: «رفتی تهران تا از من فرار کنی، هایرون؟… حق داری. من خودِ جهنمم.» پک عمیق دیگری به سیگار زدم، نگاهم را به ماهِ توی تابلو دوختم و زمزمه کردم «اما این سکوتِ لعنتی داره نفسم رو بند میاره… یک هفته چطور بدون چشم‌هات توی این جهنم دووم بیارم؟ سیگار دوم هم تا فیلتر سوخت و خاکسترش روی لبه‌ی زیرسیگاری ریخت، اما حتی یک ذره از بار سنگین روی سینه‌ام کم نشد. ساعت دو نصفه‌شب بود. تخت‌خوابم شبیه میدانی از خار و آهن مذاب شده بود. دراز می‌کشیدم، سرم روی بالش فرو می‌رفت و در کمتر از چند ثانیه، هجوم افکار و خاطرات مثل شلاق به مغزم فرود می‌آمد؛ صدای شکسته‌اش، لرزش دستش پشت لب‌هایش، نگاه سرد و خالی امروزش پشت میز شیشه‌ای… بلند می‌شدم، چند قدم در تاریکی سالن راه می‌رفتم، به شیشه‌ی پنجره خیره می‌شدم و دوباره با کلافگی دستم را میان موهایم چنگ می‌زدم. انگار دیوارهای این ویلا داشتند به سمتم هجوم می‌آوردند. این خانه فقط بوی تنهایی، بوی دود کهنه و زهرابه‌ی دیشب را می‌داد. هوایی برای نفس کشیدن نمانده بود. گلویم خشک بود و شقیقه‌هایم مثل پتک می‌کوبیدند. ناگهان نگاهم به دسته‌کلیدِ روی کانتر افتاد. کلید یدکِ ویلای کناری. چند ثانیه مسخ‌شده به آن تکه فلز خیره ماندم. مغزم نهیب زد: «داری چه غلطی می‌کنی سیاوش؟ اون رفته… رفت تا از تو و آشفتگی‌هات دور باشه.» اما قلبِ نافرمان و جنون‌زده‌ام دیگر به هیچ منطقی باج نمی‌داد. پایم به حرکت درآمد. دسته‌کلید را چنگ زدم، از در ویلا بیرون رفتم و باد خنک شبانه با تازیانه به صورتم خورد با قدم‌هایی تند و بی‌قرار، فاصله‌ی چند متری میان دو ساختمان را طی کردم. کلید را با دستی که بی‌اختیار می‌لرزید در قفل انداختم. چرخید. زبانه‌ی در با صدای ملایمی عقب رفت و در باز شد. پایم را که داخل گذاشتم، همه‌چیز متوقف شد. سکوت بود، اما نه از آن سکوت‌های مرده و خفقان‌آورِ ویلای من. اینجا هنوز جریان داشت. اینجا بوی او را می‌داد؛ همان عطر شیرین و معصوم، ملایم مثل شکوفه‌های پرتقال، گرم مثل خودش. در را پشت سرم بستم و به آن تکیه دادم. ریه‌هایم را با تمام توان از هوای سالن پر کردم. برای اولین بار در طول بیست و چهار ساعت گذشته، احساس کردم نفس در سینه‌ام گیر نمی‌کند. نگاهم در تاریکی سالن چرخید. به کاناپه نگاه کردم؛ جایی که دیشب سرم را روی کوسن‌هایش گذاشته بود، جایی که تمام شب پایین پایش زانو زده بود و اشکش روی دستم چکیده بود. هنوز رد حوله‌ی مرطوبی که روی پیشانی‌ام گذاشته بود در فضا حس می‌شد. جلو رفتم. قدم‌هایم سنگین و بی‌صدا بودند. مثل سایه‌ای سرگردان به سمت در نیمه‌باز اتاق خوابش کشیده شدم. دستگیره را هل دادم. اتاقش خلوت بود. کمد لباس‌ها نیمه‌باز مانده بود و چوب‌لباسی‌های خالی روی میله تکان می‌خوردند. روی میز توالتش چند گیره‌ی سر و شیشه‌ی خالیِ لوسیونش جامانده بود. اما نگاهم فقط روی یک نقطه قفل شد: تخت‌خوابش. ملحفه‌ها کمی نامرتب بودند؛ انگار قبل از رفتن با عجله چمدانش را روی آن بسته بود. جلو رفتم. کنار تخت ایستادم. تمام غرورم، تمام مهندس رادمنشِ سنگی و نفوذناپذیری که دنیا می‌شناخت، در این اتاق چهاردیواری فروریخت. روی تخت نشست. فنر تخت صدای ملایمی داد. دستم را روی بالش کشیدم. سرمای پارچه با گرمای خیالم ذوب شد. عطر موهایش لای تاروپود روبالشی نشسته بود؛ همان عطری که وقتی دیشب کنارم نشست، در خلسه‌ی مستی‌ام پیچیده بود. دراز کشیدم. کفش‌هایم را درنیاوردم، فقط تن خسته و بی‌رمقم را روی تخت رها کردم. سرم را درست همان‌جایی گذاشتم که او سرش را می‌گذاشت. بالش را میان بازوانم کشیدم و صورتم را در آن فرو بردم. عطرش… عطر آرام‌بخش و نابش به رگ‌هایم تزریق شد. کلافگیِ وحشی، درد شقیقه‌هایم و آتش گناهی که از دیشب به جانم افتاده بود، ذره‌ذره فروکش کردند. پلک‌های سنگینم که ساعت‌ها در برابر خواب مقاومت کرده بودند، آرام گرفتند. برای یک هفته قرار بود ندیدنش جانم را بگیرد، اما حالا، در خلوت حریمی که هایرون نفس کشیده بود، برای اولین بار بعد از ساعت‌ها جنون، خواب آرام و سنگینی چشمانم را ربود.

#پارت 157# سیاوش پشت میز بزرگم نشسته بودم و سعی می‌کردم نگاهم را روی ارقام فاز دوم پروژه قفل کنم، اما خطوط و اعداد جلوی چشمم تار می‌شدند. شقیقه‌هایم با هر تپش قلبم تیر می‌کشیدند. دست بانداژشده‌ام روی کاغذ بی‌حرکت مانده بود و بوی تلخ عطر همیشگی‌ام هم نمی‌توانست حس خفگی و شرمِ رسوب‌کرده در گلویم را پاک کند. دو تقه به درِ شیشه‌ای خورد. پیش از آنکه سرم را بالا بیاورم، ضربان قلبم ناخواسته بالا رفت. می‌دانستم کیست. این ریتمِ ضربه‌ها را حتی اگر چشم‌هایم را می‌بستم هم می‌شناختم. سعی کردم صدا در عمیق‌ترین و مسلط‌ترین لایه‌ی خودش بماند: «بفرمایید.» درِ شیشه‌ای باز شد. هایرون وارد شد؛ با همان وقار محکم، با همان چشمان خسته‌ای که تا صبح بالای سرم بیدار مانده بودند، اما این‌بار نگاهش چنان صاف، مستقیم و بی‌حس بود که انگار دیواری از یخ بینمان کشیده باشد. برگه‌ای را پیش رویم گذاشت: «این فرم درخواست مرخصی منه مهندس رادمنش. برای یک هفته.» کلمه‌ی «مرخصی» مثل ضربه‌ای ناگهانی به سینه‌ام نشست. نگاهم از برگه بالا آمد و به چشمانش قفل شد. باورم نمی‌شد. در اوج شلوغی پروژه؟ وسط این‌همه کار؟ نه… این فرار بود. هایرون داشت از من فرار می‌کرد؛ از من، از ویلایی که دیشب تکه‌های شکسته‌ام را در آن دیده بود، از جمله‌ی بزدلانه‌ی صبحم: «هرچی دیدی فراموش کن.» خواستم با لحن کاری پس بزنم: «مرخصی؟ اونم یک هفته؟ وسط بستن حساب‌های فاز یک و راه‌اندازی دفتر؟» اما او حتی یک تار مویش هم نلرزید. با صدایی که هیچ ردی از تردید در آن نبود، توضیح داد که تمام ترازها و فاکتورها را تسویه کرده و معوقه‌ای نمانده است. بعد با همان لحن سرد اضافه کرد: «حالم مساعد نیست و نیاز دارم برگردم تهران.» نگاهش می‌کردم. دنبال یک نشانه بودم؛ یک عصبانیت، یک گلایه، یا حتی همان لجبازیِ کودکانه‌ای که همیشه داشت. اگر داد می‌زد، اگر می‌گفت «چرا دیشب آن‌طور کردی و صبح آن حرف را زدی؟»، تحملش برایم راحت‌تر بود. اما این سکوتِ بالغانه و سنگین، استخوان‌های غرورم را خرد می‌کرد. فکم منقبض شد. تمام وجودم، تک‌تک سلول‌های مغزم فریاد می‌زدند: «حق نداری بری. بمون. نرو.» اما کدام حق؟ با کدام چهره باید نگهش می‌داشتم؟ با چهره‌ی مردی که در مستی به حریمش تجاوز کرده بود؟ یا مردی که سایه‌ی سیاه رایان و سرنوشت شومِ گذشته‌اش هر لحظه ممکن بود دامن او را هم بگیرد؟ پوزخند تلخی روی لب‌هایم نشاندم تا آتشفشان درونم را پنهان کنم. خودکار را برداشتم. دستِ زخمی‌ام تیر کشید، اما بی‌توجه نوک قلم را روی کاغذ فشردم. امضایم را با شتاب زدم و زیرش نوشتم: «موافقت می‌شود - یک هفته.» برگه را به سمتش سر دادم: «می‌تونی بری. پروازت رو با آژانس هماهنگ کن.» هایرون برگه را برداشت، یک «ممنون» خشک گفت، چرخید و از در شیشه‌ای بیرون رفت. به محض بسته شدن در، انگار تمام هوای اتاق کشیده شد. خودکار از میان انگشت‌هایم رها شد و روی میز غلتید. دست‌هایم را میان موهایم فرو بردم و پیشانی‌ام را به سطح سرد میز تکیه دادم. چند ساعت بعد، وقتی برای سرکشی به سالن رفتم، میزش خالی بود. سیستم خاموش، ماشین‌حساب کنار کشیده، و ماگ چای شسته‌شده و برعکس روی دستمال کاغذی. رفته بود.

#پارت156# عطر خورشت کرفسِ مامان تمام خانه را برداشته بود. روی مبل نشسته بودم و نگاهم به عقربه‌های ساعت دیواری بود که کش می‌آمدند. هانا و امیر از وقتی با مامان از فرودگاه برگشته بودیم، توی خانه پیش ما بودند؛ هانا با آن مانتوی نخیِ آزادش که دیگر نمی‌توانست شکمِ برآمده‌اش را پنهان کند، روی کاناپه نشسته بود و من مدام با ذوق دستم را روی شکم گرد و جلوآمده‌اش می‌گذاشتم و با خنده می‌گفتم: «ای جانم! ببین لوبیای خاله چقدر بزرگ شده!» امیر هم با شوخی و خنده سر به سرمان می‌گذاشت، اما با تمام این شلوغی و گرما، دلم برای بابا یک‌ذره شده بود و چشمم مدام به در می‌چرخید. با شنیدن صدای چرخیدن کلید در قفل، بی‌اختیار از جا پریدم و به سمت راهرو دویدم. در که باز شد و قامت خسته اما مهربانِ بابا در چارچوب ظاهر شد، دیگر نفهمیدم چطور خودم را به او رساندم. خودم را در آغوشش پرت کردم و دست‌هایم را محکم دور گردنش حلقه کردم. بابا با خنده‌ای از ته دل، که خستگیِ تمام روزش را می‌شست، مرا محکم به سینه‌اش فشرد و گفت: «به‌به! ببین کی برگشته… عسلِ بابا! خوش اومدی دخترم.» سرم را توی گودی گردنش فرو بردم و نفس عمیقی کشیدم. بوی ادکلن ملایم، بوی چای و همان عطرِ امنِ پدرانه‌اش که همیشه به من حسِ پناهگاه می‌داد، ریه‌هایم را پر کرد. هیچ‌چیز در دنیا نمی‌توانست جای این آغوش را بگیرد. دورِ میز شام که نشستیم، خانه غرق در هیاهو و خنده شد. بعد از شام، بساط چای و میوه که به راه افتاد، کیسه‌های سوغاتی را آوردم. شالِ سرمه‌ایِ ابریشمی را روی شانه‌های مامان انداختم، پیراهنِ خنک و روشن را به بابا دادم و برای هانا و امیر هم قهوه و شکلات‌های خارجی و یک تکه لباسِ نوزادیِ بانمک گرفته بودم که حسابی ذوق‌زده‌شان کرد. بابا استکان چای‌اش را برداشت، نگاه دقیقی به صورتم انداخت و پرسید: «خب بابا جان، تعریف کن. آب‌وهوای کیش چطور بود؟ شرکتی که توش کار می‌کنی چطوره؟ راستی نگفتی هم‌اتاقی‌هات کین و خوابگاهت چه شکلیه؟ اذیت که نمی‌شی؟» سوال‌های بابا از سر دلسوزی بود، اما قلبم برای لحظه‌ای لرزید. چطور می‌توانستم بگویم خوابگاهی در کار نیست؟ چطور می‌گفتم تنها هم‌اتاقیِ من، سکوتِ یک ویلای بزرگ و ترسناک است و همسایه‌ام مردی است که شب‌ها با مستی و درد روی زمین می‌افتد؟ لبخندِ مصنوعیِ بی‌نقصی زدم و شروع کردم به سرهم کردنِ یک داستانِ امن: «عالیه بابا. هوا که حسابی گرم و شرجی بود، ولی شرکت کولرهای قوی داره. دفتر موقتمون خیلی شلوغ و پرکاره. یه همکار دارم به اسم مهسا که خیلی ماهه، بیشتر وقتم با اون می‌گذره…» تا دیروقت کنار هم بیدار ماندیم و گفتیم و خندیدیم. صدای خنده‌هایمان تمام خانه را پر کرده بود؛ درست همان چیزی که در این یک ماهِ پرالتهاب، با تمام وجود دلتنگش بودم. وقتی بالاخره هانا و امیر رفتند و چراغ‌های خانه خاموش شد، به اتاق خودم پناه بردم. در را که بستم، به در تکیه دادم و نگاهم را دور تا دورِ اتاق چرخاندم. تختِ چوبیِ خودم، میز تحریرم، کتاب‌هایم و عروسک‌های قدیمی‌ام. در این یک ماه چقدر دلم برای این چهاردیواریِ دنج و امن تنگ شده بود! لباسم را عوض کردم و روی تخت دراز کشیدم. سکوتِ شبِ تهران با سکوتِ کیش فرق داشت. اینجا صدای دوردستِ ماشین‌ها می‌آمد، اما آنجا… آنجا فقط صدای کوبیده شدنِ امواج به صخره‌ها بود و زوزه‌ی باد. چشم‌هایم را بستم تا بخوابم، اما تاریکیِ اتاق، به جای آرامش، تصویرِ او را به ذهنم آورد. سیاوش… حالا که من اینجا در این اتاقِ گرم، میان خانواده‌ام و در امنیت کامل بودم، او چه می‌کرد؟ آیا هنوز توی آن سالنِ بزرگ، با آن دستِ زخمی و باندپیچی‌شده‌اش روی کاناپه نشسته بود؟ آیا دوباره بطریِ مشروب را باز کرده بود تا دردهایش را خفه کند؟ کسی بود که به او یادآوری کند قرص‌های مسکنش را بخورد؟ پهلوبه‌پهلو شدم و بالشم را بغل کردم. تصویرِ تابلوی نقاشی‌ام که صبح روی میزِ کنار تختش تصور کرده بودم، دست از سرم برنمی‌داشت. او در آن ویلای تاریک و سرد، با ارواحِ گذشته‌اش، با نامِ «شیدا» پرشده بود. دلم می‌خواست از دستش عصبانی باشم. دلم می‌خواست بی‌محلیِ امروزش در شرکت را مثل یک سپر جلوی خودم بگیرم و بگویم به من هیچ ربطی ندارد. اما قلبم… قلبم نافرمان‌تر از این حرف‌ها بود. میانِ این‌همه امنیتِ خانه، روحم در جزیره، کنارِ مردِ مغرور و شکسته‌ای جا مانده بود که حتی نمی‌دانستم فردا صبح قرار است چطور چشم‌هایش را باز کند.

پارت155# پله‌های برقی با صدایی یکنواخت و ممتد به سمت پایین می‌خزیدند. من، خسته‌تر از آن بودم که حتی به پله‌ها نگاه کنم. تکیه‌ام را به دسته‌ی سرد پله‌برقی داده بودم و کیسه‌های خرید، سنگین‌تر از همیشه روی بازویم آویزان بودند. پرواز تهران آن‌قدر بی‌روح و در سکوت گذشته بود که انگار بخشی از وجودم همان‌جا، در سالن انتظار کیش، جامانده بود. وقتی به انتهای پله برقی رسیدم، نگاهم بی‌اراده از میان شیشه‌های بزرگ سالنِ خروجی عبور کرد. جمعیتِ منتظر، مثل یک دریای متلاطم از چهره‌های ناآشنا بودند. اما ناگهان، نگاه‌ام روی دو نقطه ثابت ماند. پشتِ شیشه، کمی جلوتر از بقیه، مامان را دیدم. شال گل‌دارِ همیشگی‌اش را سر داشت و با چشم‌هایی نگران و پر از انتظار، به خروجی نگاه می‌کرد. کنارش هانا ایستاده بود، با همان لبخندِ شیطنت‌آمیز و مانتوی رنگی‌اش، مدام روی پنجه‌ی پا بلند می‌شد تا زودتر مرا ببیند. بغضی که تمام مسیر در گلویم زندانی کرده بودم، با دیدن آن‌ها یک‌باره شکست. جای خالی بابا، مثل یک فضای خالی در نقاشی، قلبم را فشرده کرد. می‌دانستم بابا سرِ کار است، آن‌قدر درگیرکارش بود حتی نمی‌دانست من دقیقاً چه ساعتی می‌رسم، اما دیدنِ مامان و هانا کافی بود تا احساس کنم دوباره به زمینی سفت و امن رسیده‌ام. هانا زودتر از بقیه متوجه‌ام شد. دستش را بالا برد و با هیجان تکان داد. مامان هم به محض اینکه مرا دید، لبخندش عمیق‌تر شد و دستی به پیشانی‌اش کشید، انگار تمام نگرانی‌های این چند روز را یک‌باره با همان حرکت از سرش دور ریخته باشد. به شیشه‌ی حائل رسیدم. هانا با خنده‌ای که صدای خفه‌اش از پشت شیشه هم می‌آمد، لب زد: «هایرون!» دستم را روی شیشه گذاشتم. سردیِ شیشه به پوستم خورد، اما گرمای نگاه مامان، سوزش را از بین برد. من دیگر هایرونِ حسابدارِ پروژه‌ی کیش نبودم. من هایرون بودم؛ دخترِ خانواده‌ای که منتظرم بودند. چمدانم را به سمتِ در خروجی کشیدم و برای لحظه‌ای به پشتِ سرم نگاه کردم. فرودگاه مهرآباد، با تمام شلوغی‌اش، هزاران کیلومتر از آن ویلایِ ساحلی و آن مردِ غمگینِ تنها دور بود. مامان و هانا به سمتم دویدند. وقتی آغوش گرم مامان دور شانه‌هایم پیچید، وقتی عطرِ آشنایِ دست‌پخت‌های خانگی‌مان توی بینی‌ام نشست، چشمانم را بستم و اجازه دادم آخرین قطره‌های اشک، دلم را بشوید. «خوش اومدی مادر… خوش اومدی.. الهی بمیرم برات، چقدرلاغرشدی همان‌جا، توی بغل مامان، فهمیدم که چقدر دلم می‌خواست این‌جا باشم. و فهمیدم که شاید، فقط شاید، بتوانم به قولِ سیاوش عمل کنم؛ نه برای او، که برای خودم: «هرچی دیدی و شنیدی، فراموش کن.» اما ته دلم می‌دانست که بعضی زخم‌ها، هیچ‌وقت کاملاً فراموش نمی‌شوند؛ فقط زیرِ آغوش‌های گرم‌تر، پنهان می‌شوند.

#پارت154# بازار، شلوغ و پرهیاهو بود. صدای فریاد فروشنده‌ها که حراج‌هایشان را جار می‌زدند، بوی تند و تیز ادویه‌های جنوبی، عطر چای و زعفران، و هیاهوی توریست‌هایی که با لبخند و کیسه‌های خرید این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتند، همه‌چیز در تضاد عجیبی با آشوبی بود که در درونم می‌گذشت. من میان این‌همه رنگ و نور، مثل یک روح سرگردان بودم. واردِ یکی از راهروهای سرپوشیده شدم. ویترین‌های پر زرق‌وبرقِ طلا و پارچه‌های ابریشمیِ رنگارنگ پشت شیشه‌ها برق می‌زدند. سعی کردم تمام تمرکزم را بگذارم روی خرید. «برای مامان یه شال ابریشمی… برای بابا یه پیراهن خنک…» اما هر لباسی که دستم می‌گرفتم، هر قیمتی که می‌شنیدم، در ذهنم به آن اتاقِ شیشه‌ای برمی‌گشتم. به تصویر سیاوش که پشت آن شیشه‌ها، مثل یک مجسمه‌ی سنگی نشسته بود و با یک امضای سرد، بلیتِ فرارم را صادر کرده بود. مقابل یک مغازه‌ی شال و روسری ایستادم. انگشت‌هایم را روی پارچه‌ی لطیفِ یک شالِ سرمه‌ای کشیدم. سرمه‌ای… درست همرنگ پیراهنی که امروز پوشیده بود. بی‌اختیار دستم لرزید. انگار دوباره همان لحظه، همان نگاهِ سردِ پشتِ عینک دودی را تجربه کردم. فروشنده که مردی میانسال با لبخندی مهربان بود، جلو آمد: «خانم، رنگش عالیه. جنسش هم اعلاست. برای هدیه می‌خواید؟» سرم را به نشانه‌ی تأیید تکان دادم، اما کلمه‌ای از گلویم خارج نشد. شال را برداشتم، حساب کردم و بیرون آمدم. گرمای هوا، سنگین‌تر از همیشه روی شانه‌هایم بود. گوشه‌ای از بازار، مقابل یک دکه‌ی کوچک که قهوه و شکلات می‌فروخت، ایستادم. نفسی تازه کردم، اما هوای مرطوب جزیره انگار اکسیژن کافی نداشت. چشم‌هایم را بستم و سعی کردم به چیز دیگری فکر کنم. به خیابان ولیعصر، به خانه‌ی خودمان، به آرامشی که قرار بود بعد از یک هفته تجربه کنم. اما درست در همان لحظه، عطرِ غریبی پیچید. بوی تلخ و تندِ قهوه‌ی ترک که با بوی تنباکو مخلوط شده بود. قلبم مثل گنجشکی در قفس به در و دیوار سینه کوبید. چشمانم را باز کردم و با وحشت به اطراف نگاه کردم. هیچ‌کس نبود. فقط رهگذران غریبه‌ای که بی‌تفاوت از کنارم می‌گذشتند. داری دیوونه می‌شی هایرون…» با خودم زمزمه کردم. «اون اینجا نیست. اون پشتِ درِ شیشه‌ایِ اتاقشه، داره فاکتورها رو چک می‌کنه. اون هیچ اهمیتی نمی‌ده که تو الان کجای این جزیره‌ای.» دوباره به راه افتادم. کیسه‌های خرید که حالا سنگین شده بودند، دستم را می‌کشیدند. وارد راهروی دیگری شدم که کمتر شلوغ بود. ویترینِ یک مغازه‌ی لوازم دکوراتیو توجه‌ام را جلب کرد. پر از تابلوهای نقاشیِ مینیمال و قاب‌های چوبیِ شیک بود. دوباره ایستادم. نگاهم به یک تابلوی نقاشی گره خورد. منظره‌ای از نخل‌های غروب. خیلی شبیه به همان تابلویی بود که دیشب برای سیاوش کشیده بودم. انگار یک حفره‌ی عمیق توی شکمم ایجاد شد. به خودم یادآوری کردم که آن تابلو حالا در اتاقِ خوابِ اوست. شاید کنار تختش، شاید لایِ کاغذهایِ کاری‌اش… او تابلوی مرا برده بود. چرا؟ چرا مردی که می‌گوید «هرچی دیدی فراموش کن»، چیزی را که یادآورِ دیشب است، نگه می‌دارد؟ کیسه‌ها را محکم‌تر در دستم گرفتم. دلم می‌خواست فریاد بزنم، یا شاید هم دلم می‌خواست برگردم، درِ شیشه‌ای اتاقش را باز کنم و بگویم: «سیاوش! تو داری با من چیکار می‌کنی؟ چرا این‌قدر پیچیده‌ای؟» اما من فقط یک دخترِ حسابدار بودم که دلمشغولی‌اش باید ترازهای مالی می‌بود، نه قلبِ یخ‌زده‌ی مردی که هر بار نزدیکش می‌شدم، بیشتر در خودش غرق می‌شد. سریع از آن مغازه دور شدم. باید از این بازار بیرون می‌رفتم. این رنگ‌ها، این صداها، این هیاهو… همه‌چیز بوی او را می‌داد. حتی هوای داغ جزیره هم دیگر برایم مثل قبل نبود. انگار کلِ کیش حالا ویلای او بود و من، زندانیِ کوچکِ این جزیره‌ی لعنتی بودم که راهِ فراری نداشت. فقط یک شب دیگر… فقط یک شبِ دیگر باید دوام می‌آوردم تا به تهران برگردم. به سمت خروجیِ بازار دویدم، درحالی‌که نمی‌دانستم وقتی به تهران برسم، آیا واقعاً می‌توانم آن‌جا را به عنوانِ «خانه» پیدا کنم، یا بخشی از وجودم را برای همیشه در همان اتاق شیشه‌ایِ جزیره جا گذاشته‌ام.

#پارت 153# از شرکت تا ویلا را نفهمیدم چطور آمدم. فقط وقتی به خودم آمدم که درِ سالن ویلایم بسته شد و دوباره میان آن سکوتِ لعنتی و بوی ملایم عطرِ جامانده از سیاوش تنها ماندم. برگه‌ی مرخصی را روی اپن گذاشتم. نگاه کردن به آن خط سیاه و امضای شتاب‌زده‌اش مثل این بود که روی یک سندِ اخراج از قلب خودم نگاه کنم. چمدان متوسط سرمه‌ای‌ام را از کمد بیرون کشیدم و روی تخت پرت کردم. زیپ چمدان با صدای کش‌داری باز شد. با دست‌هایی تند و عصبی لباس‌ها را از چوب‌لباسی‌ها کندم و داخل چمدان چپاندم؛ مانتوها، شال‌ها، قلم‌موهای اضافه‌ام… هر چیزی که نشانه‌ای از این چند روز اقامتِ پرالتهاب در این جزیره بود. دلم می‌خواست همه‌چیز را با شتاب جمع کنم، انگار اگر چند دقیقه‌ی دیگر در این اتاق بمانم، دیوارها دهان باز می‌کنند و تمام خاطرات دیشب را به رخم می‌کشند. وسط تا کردن آخرین مانتو، دستم سست شد. به گوشه‌ی اتاق، جایی که دیشب تابلوی نقاشی تکیه داده شده بود، خیره ماندم. جای خالی‌اش مثل یک زخم دهان‌بازکرده توی چشم می‌زد. بغض گلویم را فشرد، اما سریع سرم را تکان دادم و مانتو را محکم داخل چمدان فشار دادم. گوشی‌ام را از روی پاتختی برداشتم و شماره‌ی مامان را گرفتم. صدای بوق‌های ممتد با ریتم تند قلبم هماهنگ شده بود تا بالاخره صدای گرم و آشنایش در گوشم پیچید: «الو؟ سلام قشنگ مامان… خوبی هایرون؟ چطوری دورت بگردم؟» شنیدن صدای مامان بعد از آن همه تنش و بی‌خوابی، مثل مرهم روی زخم باز بود. چانه‌ام لرزید، اما تمام تلاشم را کردم تا تنِ صدایم شاد و عادی به نظر برسد: «سلام مامان جونم. قربونت برم، خوبم. شما خوبی؟ بابا چطوره؟» «ما هم خوبیم مادر، خونه بدون تو سوت‌وکوره. صدای دریا میاد؟ کارات خوب پیش می‌ره؟ کیش بهت خوش می‌گذره؟» لبم را به دندان گزیدم تا اشکم سرازیر نشود. نفس عمیقی کشیدم و گفتم: «مامان… یه خبر خوب دارم. حساب‌های این فاز رو بستم و مهندس با مرخصیم موافقت کرد. برای یه هفته مرخصی گرفتم… دارم برمی‌گردم تهران!» صدای ذوق‌زده‌ی مامان از پشت خط خستگی را برای لحظه‌ای از تنم شست: «واقعاً؟! وای هایرون، نمی‌دونی چقدر خوشحالم کردی! کی پرواز داری؟ بگم بابات بیاد فرودگاه؟ چی برات درست کنم مادر؟ خورشت کرفس بذارم یا فسنجون؟» با شنیدن اسم «فسنجون»، تصویر قابلمه‌ی دست‌نخورده‌ی دیشب روی ساحل جلوی چشمم آمد و دلم چنگ خورد. سریع گفتم: «نه نه مامان، هرچی خودت دوست داری… پروازم احتمالاً برای فردا صبحه، هماهنگ کردم ساعتش رو پیامک می‌کنم. فقط زنگ زدم بگم دارم میام پیشتون.» چند دقیقه‌ای با قربان‌صدقه‌های مامان گذشت و بعد تماس را قطع کردم. چمدانم تقریباً بسته شده بود؛ فقط مانده بود خریدهای آخر. به ساعت مچی‌ام نگاه کردم؛ هنوز بعدازظهر بود. نمی‌توانستم بعد از این همه وقت دست‌خالی به تهران برگردم. باید برای مامان، بابا و سوغاتی‌های معمول جنوب چیزی می‌خریدم؛ ادویه‌های تند، شکلات‌های خارجی و شاید یک پیراهن خنکِ ساحلی برای مامان. به علاوه، قدم زدن در بازار و شلوغیِ مراکز خرید تنها راهی بود که می‌توانست چند ساعت مرا از فکر کردن به نگاهِ خشک و عینک دودی سیاوش، و خلوتِ سنگین این ویلا نجات دهد. شالم را مرتب کردم، کیف دوشی‌ام را برداشتم و از ویلا زدم بیرون تا به سمت بازار بروم.

#پارت152# ضربان قلبم یک‌باره بالا رفت. سیاوش وارد شد؛ با همان پیراهن سرمه‌ای اتوکشیده، آستین‌های تاخورده و عینک دودی تیره‌ای که تمام احساس چشم‌هایش را پشت شیشه‌هایش پنهان می‌کرد. مچ دست راستش با باند سفیدی بسته شده بود. عطر تلخ همیشگی‌اش مثل موجی سنگین در سالن پیچید. مقتدر، بی‌نقص و دست‌نیافتنی… طوری قدم برمی‌داشت که انگار هرگز آن مرد شکسته‌ای نبوده که چند ساعت پیش کف ویلای من از پا افتاد. مرجان به احترامش بلند شد و سلام کرد. سیاوش حتی زحمت یک نگاه کوتاه را هم به خود نداد؛ فقط با تکان سرِ خشکی از کنار میزها گذشت. از کنار میز من هم رد شد، بدون کوچک‌ترین مکث، بدون یک میلی‌متر چرخش سر، انگار که من یک تکه از هوای خالی آن سالن بودم. دستگیره‌ی در اتاقش را چرخاند، وارد شد و درِ شیشه‌ای مات و سنگین را پشت سرش بست. صدای تقّه‌ی بسته شدن درِ شیشه‌ای، مثل فرود آمدن یک پتک سنگین روی غرورم بود. از پشت شیشه‌های مات اتاق مدیریت، سایه‌ی مبهم قامتش دیده می‌شد که پشت میز قرار گرفت. دست‌هایم روی کیبورد لپ‌تاپ بی‌حرکت ماندند. بغضی بزرگ و سوزان گلویم را چنگ زد. این بی‌محلیِ محض، این دیوار یخی که دوباره بینمان کشیده بود، مثل خوره به جانم افتاد. چرا این‌قدر منقلب بودم؟ چرا احساس می‌کردم هر ثانیه ماندن در این جزیره، زیر سقف این شرکت و کنار این مرد، دارد تکه‌تکه‌های روحم را می‌سوزاند؟ من دچار یک سردرگمیِ عذاب‌آور شده بودم. میان دلواپسیِ دیشب و سنگدلیِ امروزش، میان آن لب‌هایی که روی دستم نشست و این بادی که حالا به غبغب انداخته بود، داشتم خرد می‌شدم. نیاز داشتم نفس بکشم. نیاز داشتم فرار کنم؛ از کیش، از بوی عطرش، از این بازی نامزدیِ دروغین، و بیشتر از همه از احساسات گنگی که مثل پیچک دور قلبم می‌پیچیدند. فرمی از کشوی میزم بیرون کشیدم. فرم درخواست مرخصی. با دست‌هایی که کمی می‌لرزیدند اما با اراده‌ای قاطع، مشخصاتم را نوشتم: «درخواست مرخصی استحقاقی به مدت یک هفته - مقصد: تهران». برگه را برداشتم، نفس عمیقی کشیدم تا لرزش چانه‌ام بند بیاید و به سمت اتاق مدیریت رفتم. دو تقه به درِ شیشه‌ای زدم. «بفرمایید.» صدایش از پشت شیشه، سرد و مقتدر بود. درِ شیشه‌ای را باز کردم و وارد شدم. سیاوش پشت میز بزرگش نشسته بود. عینک دودی را برداشته و روی میز گذاشته بود و داشت پرونده‌ای را ورق می‌زد. به محض دیدن من، دستش روی برگه بی‌حرکت ماند. نگاهش برای کسری از ثانیه روی صورتم قفل شد، اما بلافاصله همان نقاب بی‌تفاوتی را روی چهره‌اش کشید. به صندلی تکیه داد و خودکارش را بین انگشت‌های باندپیچی‌شده‌اش چرخاند. «کاری داشتی؟» لحنش طوری رسمی بود که انگار هرگز نام مرا با آن التماسِ خسته‌ی دیشب زمزمه نکرده بود. جلو رفتم و درست روبه‌روی میزش ایستادم. تکیه ندادم، ننشستم. برگه را جلویش روی میز گذاشتم. «این فرم درخواست مرخصی منه مهندس رادمنش. برای یک هفته.» سیاوش اخم ملایمی کرد. چشم‌های سرخش که هنوز خستگی دیشب را در عمقشان فریاد می‌زدند، از روی برگه بالا آمد و به چشمانم دوخته شد. در نگاهش تعجبِ آشکاری موج می‌زد؛ انگار اصلاً انتظار چنین چیزی را نداشت. «مرخصی؟ اونم یک هفته؟ وسط بستن حساب‌های فاز یک و راه‌اندازی دفتر؟» صدایش کمی بالا رفت، اما من با نگاهی مستقیم و بدون پلک زدن جواب دادم: «تمام اسناد و ترازهای مالی تا این لحظه بسته‌س. فاکتورهای تنخواه هم ثبت شدن و به مرجان تحویل دادم. برای این یک هفته هیچ کار معوقه‌ای نمی‌مونه. حالم مساعد نیست و نیاز دارم برگردم تهران نگاه سیاوش سنگین‌تر شد. فکش منقبض شد و خط تندی روی پیشانی‌اش نشست. چند ثانیه‌ی مرگبار به چشمان من خیره ماند؛ داشت دنبال چیزی می‌گشت، دنبال ردی از لجبازی یا شاید کینه‌ی دیشب. اما من نگاهم را کاملاً سرد و بی‌روح نگه داشتم. سکوت اتاق آن‌قدر کش آمد که صدای تیک‌تاک ساعت دیواری مثل صدای پتک شنیده می‌شد. ناگهان سیاوش پوزخند محوی زد، خودکارش را برداشت و بدون اینکه کلمه‌ی دیگری بگوید، برگه را جلو کشید. نوک خودکار را با فشاری عصبی روی کاغذ کشید. با یک حرکت سریع و رسمی، امضای بزرگ و پرپیچ‌وخمش را پای برگه نشاند و زیرش نوشت: «موافقت می‌شود - یک هفته.» برگه را بدون اینکه نگاهش را بالا بیاورد، به سمت لبه‌ی میز هل داد. می‌تونی بری. پروازت رو با آژانس هماهنگ کن.» صدایش آن‌قدر خالی از حس بود که ته دلم خالی شد. توقع داشتم بپرسد چرا؟ بگوید نرو… درست مثل التماس دیشبش. اما غرور بی‌رحمش دوباره حاکم شده بود. برگه را از روی میز برداشتم. «ممنون.» یک کلمه‌ی خشک گفتم، چرخیدم و بدون مکث از درِ شیشه‌ای اتاق بیرون زدم؛ با قلبی که تیر می‌کشید و بلیتِ فراری که حالا توی دست‌هایم امضا شده بود.

#پارت151# هایرون صدای بسته شدن در، مثل یک سیلی آرام در سکوت سالن نشست. چند ثانیه‌ی طولانی، حتی پلک نزدم. به همان نقطه‌ای از در چوبی خیره مانده بودم که سیاوش چند لحظه قبل پشت آن ایستاده بود و با آن صدای گرفته، پایین و خش‌دار، تشکر کرده بود. «ممنون که… تنها نذاشتی‌م.» یک تشکر کوتاه در برابر تمام اشک‌ها، بی‌خوابی‌ها، وحشتِ از دست رفتن نفس‌هایش و لرزش دست‌هایم تا سپیده‌دم. پوزخند تلخی روی لب‌هایم نشست که بیشتر به بغض شباهت داشت تا خنده. زانوهایم را بالا کشیدم و سرم را روی آن‌ها گذاشتم. هوای سالن هنوز بوی تلخ عطر او و الکل شب قبل را می‌داد. رد حوله‌ی نم‌دار روی کاناپه مانده بود و لیوان آبی که برایش آورده بودم، دست‌نخورده روی میز عسلی قرار داشت. اما تابلوی نقاشی دیگر آنجا نبود. سیاوش برده بودش. با وجود آن جمله‌ی سرد و بی‌رحمانه‌اش که گفت «هرچی دیشب دیدی یا شنیدی، فراموش کن»، آن بومِ نقاشی را مثل یک چیز باارزش زیر بغل زده و با خودش برده بود. این رفتارهایش، این تناقض‌های بی‌پایانش داشت دیوانه‌ام می‌کرد. از یک طرف می‌خواست فراموش کنم؛ فراموش کنم که چطور دیشب لب‌هایش با تب روی دستم نشست، چطور اسم شیدا را از عمق دردهایش بیرون کشید، چطور در خواب با التماس گفت «فقط امشب نرو»… و از طرف دیگر، تابلویی را که تمام آن احساسات را زنده می‌کرد، با خودش به خلوتش برده بود. «شیدا…» اسم را دوباره زیر لب زمزمه کردم. سنگین بود. مثل یک تکه سنگِ سرد روی سینه‌ام افتاده بود. شیدا کی بود؟ چرا سیاوش توی اوج بی‌قراری و تب اسمش رو می‌آورد و می‌گفت «به‌خاطر شیدای پلیده»؟ چرا از اینکه بلایی سر من بیاد این‌قدر وحشت داشت؟ دست‌هایم را روی صورتم کشیدم و نفس عمیقی کشیدم. به خودم تشر زدم: «به تو چه هایرون؟ مگه قرار نبود فقط یه بازی باشه؟ مگه قرار نبود نامزد قلابیش باشی؟ چرا داری خودت رو وسط این آتیش غرق می‌کنی؟ اما قلبم جواب این منطق‌ها را خوب می‌دانست؛ خیلی دیر شده بود برای این فاصله‌گذاری‌ها. من دیشب تکه‌های شکسته‌ی مردی رو دیده بودم که هیچ‌کس ندیده بود. بلند شدم. پاهایم از نشستن روی زمین گزگز می‌کرد. وسایل سالن را مرتب کردم، لیوان را شستم و به سمت حمام رفتم. زیر دوش آب ولرم ایستادم تا شاید کرختی تنم و داغیِ اشکی که تمام شب ریخته بودم شسته شود. بعد از دوش، موهایم را پشت سرم محکم جمع کردم و گوجه‌ای بستم. چند تار موی کوتاه دور گردنم رها ماند. به صورتم در آینه نگاه کردم؛ رنگم پریده بود و زیر چشمانم خطوط خستگی نشسته بود. با کمی کرم‌پودر و یک رژ ملایم سعی کردم رد شب بیداری را بپوشانم. یک مانتوی سرمه‌ای خنک و شلوار کتان تنم کردم، خط‌کش‌ها و کیف وسایل طراحیم را برداشتم. باید می‌رفتم شرکت. کار کردن تنها راهی بود که می‌توانست مغزم را از صدای بم سیاوش و تصویر دستِ خونینش خلاص کند. از ویلا بیرون آمدم. آفتاب تیز صبحگاهی به چشمانم زد. ناخودآگاه نگاهم به سمت ویلای سیاوش کشیده شد. در بسته بود و ماشینش هنوز توی حیاط پارک شده بود. نفس حبس‌شده‌ام را بیرون دادم و سریع به سمت خیابان رفتم تا با اولین تاکسی خودم را به دفتر برسانم. وقتی به دفتر موقت شرکت رسیدم، هنوز خلوت بود. فقط مرجان پشت میزش نشسته بود و داشت مدارک را دسته‌بندی می‌کرد. با دیدنم لبخند زد:سلام هایرون جون، صبح بخیر. چقدر زود اومدی!» لبخند کمرنگی زدم و کیفم را روی میز حسابداری گذاشتم: «سلام مرجان، صبح تو هم بخیر. گفتم بیام فاکتورهای تنخواه‌گردان و هزینه‌های اجرایی رو نهایی کنم.» پشت میز کارم نشستم. سیستم را روشن کردم و برای خودم یک ماگ بزرگ چای داغ ریختم تا خواب‌آلودگی و سردرد خفیفم را کم کند. دسته‌های فاکتور را جلویم چیدم و شروع کردم به ثبت اسناد در نرم‌افزار. اما تمرکز کردن برایم غیرممکن بود. هر بار که روی کیبورد کلید می‌زدم، رد گرمای لب‌های سیاوش روی پوستم تیر می‌کشید. هر ستون از اعداد را که جمع می‌زدم، درآمدم دوباره به صفر می‌رسید چون حواسم لای بوی تلخ عطر او و نگاه تب‌دار دیشبش گیر افتاده بود. حدود یک ساعت بعد، صدای ترمز تند ماشینی از توی محوطه آمد و کمی بعد، صدای قدم‌های آشنا، سنگین و محکمی که سالن را پر کرد، رشته‌ی افکارم را پاره کرد. ضربان قلبم یک‌باره بالا رفت.

#پارت150# کلید را در قفل چرخاندَم و وارد ویلای خودم شدم. بوی تند و مانده‌ی سیگار و الکل همراه با خنکای سنگینِ سالن به استقبالم آمد. همه‌چیز درست همان‌طور که دیشب با جنون به هم ریخته بودم، روی زمین رها شده بود: خورده‌شیشه‌های گلدان، صندلیِ شکسته‌شده کنار دیوار، کاغذهای کاری پخش و پلا، و لکه‌ی تیره‌ی مایع کهربایی که روی دیوار سفید شره کرده بود. نگاهم از این ویرانه‌ی خودساخته گذشت و به بوم توی دستم افتاد. قاب چوبی را آرام با هر دو دست گرفتم. به ماه نقره‌ای نگاه کردم. هنوز جای گرد و خاکی که هایرون با گوشه‌ی لباسش پاک کرده بود، روی لبه‌ی بوم پیدا بود. قدم‌هایم را با احتیاط از میان خورده‌شیشه‌ها برداشتم و به سمت اتاق خواب رفتم. تابلو را روی میز چوبیِ کنار تختم گذاشتم؛ درست جایی که هر شب قبل از بستن چشم‌هایم و هر صبح به محض بیدار شدن، نگاهم به آن بیفتد. دلم می‌خواست با دیدنش هر روز به یاد بیاورم که دیشب چه خطری از بیخ گوشم گذشته بود؛ خطری نه از جنس رایان و کینه‌هایش، بلکه خطری از جنسِ زنی که داشت بی‌رحمانه تمام قلب یخ‌زده‌ام را ذوب می‌کرد. به آینه‌ی قدی گوشه‌ی اتاق خیره شدم. زیر چشم‌هایم سیاه شده بود و ته ریش نامرتبم به چهره‌ام حالتی خشن و تکیده می‌داد. به دست زخمی‌ام نگاه کردم که رد پنبه و محلول هایرون هنوز دور پوست پاره‌شده‌اش حس می‌شد. او تمام شب نخوابیده بود تا مطمئن شود من نفس می‌کشم. درحالی‌که اگر فقط یک بار… فقط یک بار کنترل رفتارهایم را بیشتر از دست می‌دادم، اگر آن دستِ کوچک و ظریفش حائلی میان لب‌هایمان نمی‌شد، حرمتِ همه‌چیز را شکسته بودم. من در مستی به حریم او تجاوز کرده بودم و او به‌جای بیرون انداختنم، سرم را روی زانوهایش گذاشته بود. دوش آب سرد هم نتوانست داغیِ لعنتیِ درونم را خاموش کند. قطره‌های آب از موهایم روی گردن و سینه‌ام می‌چکیدند، اما سرم هنوز از اثرات زهرآلود دیشب سنگین بود. جلوی آینه ایستادم. تیغ اصلاح را با دستِ باندپیچی‌نشده برداشتم و خط ریشم را مرتب کردم. نگاهم مدام از تصویر چشم‌های سرخم در آینه می‌گریخت. از خودم بدم می‌آمد. از این سیاوشِ بی‌اراده، این مردی که سال‌ها ادعای تسلط روی ثانیه به ثانیه‌ی زندگی‌اش را داشت، اما دیشب مثل یک تکه مومِ بی‌شکل در دست‌های دخترکی حل شده بود که نصفِ سنِ رنج‌های مرا هم نداشت. پیراهن سورمه‌ای اتوکشیده‌ای برداشتم. آستین‌ها را بالا زدم تا مچ و دستِ آسیب‌دیده‌ام آزاد بماند. ساعت مچی سنگینم را قفل کردم و عطر تلخ همیشگی‌ام را زدم تا بوی الکل و دود دیشب را در نطفه خفه کنم. قبل از بیرون رفتن از اتاق، نگاهم دوباره به میز کنار تخت کشیده شد. تابلو آنجا بود. ماه نقره‌ای با یک وقار و معصومیتِ دست‌نیافتنی از میان تیرگیِ نخل‌ها به من خیره شده بود. جلو رفتم. با نوک انگشتِ شستم، همان ردی را لمس کردم که هایرون با لباسش تمیز کرده بود. دیشب را به یاد آوردم؛ وقتی به دیوار چسبیده بود و نفس‌های بریده‌اش روی صورتم می‌نشست، وقتی دست کوچکش را حائل کرد… آن دست نجاتم داد. نجاتم داد از تبدیل شدن به هیولایی که بعد از بیدار شدن، حتی نمی‌توانست توی صورتش نگاه کند. زیر لب گفتم: «تو چرا اومدی توی سرنوشت من، دختر؟» نفس عمیقی کشیدم، سوئیچ ماشین و پوشه‌ی مدارک را برداشتم و از ویلا زدم بیرون. آفتاب تند و درخشان کیش مثل شلاق به چشم‌هایم خورد. عینک دودی را روی چشم‌هایم گذاشتم تا پشت تیرگیِ شیشه‌هایش پنهان شوم. نگاهم ناخودآگاه به سمت ویلای هایرون چرخید. پرده‌ها کشیده شده بودند، اما کفش‌های کتانی‌اش دیگر جلوی در نبودند. رفته بود شرکت. سوار ماشین شدم و گاز دادم.

#پارت149# سیاوش اولین چیزی که حس کردم، درد بود. دردی سنگین و ضربان‌دار که از پشت چشم‌هایم شروع می‌شد و تا گردنم پایین می‌آمد. انگار کسی تمام شب با چکش به شقیقه‌هایم کوبیده باشد. دهانم خشک بود، گلویم می‌سوخت و معده‌ام با هر نفس اعتراض می‌کرد. چشم باز نکردم. برای چند ثانیه فقط در همان تاریکی پشت پلک‌هایم ماندم و سعی کردم بفهمم کجا هستم. بوی آشنایی در هوا بود. نه بوی ویلای خودم؛ نه بوی چوب، دود مانده و آن سکوت سردی که همیشه دورم می‌پیچید. اینجا بوی وانیل می‌داد. بوی شام سردشده، حوله‌ی خیس و عطر ملایمی که بی‌اختیار، ذهنم را به یک نفر وصل می‌کرد. هایرون. چشم‌هایم را باز کردم. نور صبح از لای پرده‌ها داخل می‌آمد و سرم را بیشتر درد می‌آورد. چند بار پلک زدم تا تصویر واضح شد. سقف ویلای هایرون. قلبم یک ضربه‌ی سنگین زد. سرم را کمی چرخاندم. او روی زمین، کنار کاناپه خوابش برده بود. سرش روی لبه‌ی مبل قرار داشت، موهایش روی گونه‌هایش ریخته بود و دستش هنوز میان دست من بود. برای لحظه‌ای نتوانستم تکان بخورم. نگاهم روی صورت خسته‌اش ثابت ماند. زیر چشم‌هایش کمی تیره شده بود. انگار تمام شب نخوابیده بود. گونه‌هایش هم خشک‌شده‌ی رد اشک داشت؛ خط باریکی که مثل اتهام، تا زیر چانه‌اش کشیده شده بود. اشک. به‌خاطر من گریه کرده بود. دستم را خیلی آرام تکان دادم، اما انگشت‌هایم درد گرفتند. نگاهم به بند انگشت‌های زخمی‌ام افتاد. چند تصویر شکسته از شب قبل مثل برق از ذهنم گذشتند. صدای شکستن شیشه. بوی الکل. تابلو. صورت خیس هایرون. لب‌هایش پشت دستش. و بعد… نفس در سینه‌ام گیر کرد. نزدیک شدنم به او. اینکه به ویلایش رفته بودم. اینکه در آن وضعیت، بدون کنترل، بی‌حساب و بی‌دفاع روبه‌رویش ایستاده بودم. شرم، مثل آب یخ روی سرم ریخت. آرام دستم را از میان دست‌هایش بیرون کشیدم. سعی کردم بلند شوم، اما سرم چنان چرخید که مجبور شدم دوباره به پشتی کاناپه تکیه بدهم. همان حرکت کوچک کافی بود تا هایرون تکان بخورد پلک‌هایش لرزیدند. چند ثانیه بعد، چشم‌هایش باز شد. اول گیج بود. بعد وقتی مرا بیدار دید، یک‌باره صاف نشست. «سیاوش؟» نگرانیِ صدایش، درد را در سینه‌ام عمیق‌تر کرد. «حالت خوبه؟ سرت گیج می‌ره؟ آب می‌خوای؟ من—» «خوبم.» صدایم خشن‌تر از چیزی بود که می‌خواستم. هایرون ساکت شد. نگاهش برای لحظه‌ای روی صورتم ماند. بعد به لیوان آب روی میز، حوله‌ی کنار کاناپه و دست زخمی‌ام نگاه کرد. انگار تازه مطمئن می‌شد که شب قبل واقعاً اتفاق افتاده است. «خوب نیستی.» آرام گفت. «ولی بهتر شدی.» سرم را پایین انداختم. روی دیوار روبه‌رو، تابلوی او قرار داشت. ماه نقره‌ای میان آن آسمان تاریک می‌درخشید. نخل‌ها با باد خم شده بودند و دریا، آرام‌تر از چیزی که شب قبل در ذهن من بود، زیر نور ماه نفس می‌کشید. به آن خیره ماندم. تابلو را یادم بود. نه، همه‌چیز را یادم نبود؛ اما به یاد داشتم که برایش رفته بودم. یادم بود که آن را در دست گرفته بودم. یادم بود چه گفته بودم. درست مثل خودت. فکم سفت شد. هایرون منتظر بود چیزی بگویم. شاید تشکر. شاید توضیح. شاید حتی عذرخواهی اما من در عذرخواهی کردن بلد نبودم؛ به‌خصوص وقتی عذرخواهی یعنی قبول کنم شب قبل، تمام دیوارهایم را جلوی او خراب کرده‌ام. به سختی از جا بلند شدم. بدنم اعتراض کرد، اما نادیده‌اش گرفتم. چند قدم تا دیوار رفتم و تابلو را برداشتم. هایرون با تعجب نگاهم کرد. «سیاوش…» قاب را در دستم محکم گرفتم. «هرچی دیشب دیدی یا شنیدی، فراموش کن.» سکوتی که بعد از جمله‌ام افتاد، از هر فریادی سنگین‌تر بود. وقتی سرم را بالا آوردم، صورتش را دیدم. رنگش پریده بود. نگرانیِ چند لحظه قبل، جایش را به زخمی آرام داده بود. لب‌هایش را به هم فشرد و نگاهش از من فرار کرد. همان لحظه فهمیدم چه گفته‌ام. اما دیر شده بود. هایرون با صدایی که تلاش می‌کرد محکم باشد، گفت: «خیلی راحت می‌گی.» قلبم فشرده شد. «هایرون—» «نه.» نگاهم کرد؛ چشم‌هایش هنوز سرخ و خسته بودند. «لازم نیست چیزی بگی. خیالت راحت. من توی کارِ یادآوری اشتباه‌های بقیه نیستم.» هر کلمه‌اش مثل ضربه‌ای آرام، اما دقیق، روی سرم فرود می‌آمد. خواستم بگویم منظورم اشتباه نبود. خواستم بگویم ترسیده بودم، نه از او، بلکه از خودم. از اینکه اگر یک بار دیگر به آن چشم‌ها پناه ببرم، دیگر نتوانم برگردم به همان سیاوشی که فاصله را بلد بود.اما کلمات پشت دندان‌هایم گیر کردند. تابلو را زیر بازویم گرفتم و به سمت در رفتم. پیش از خروج، دستم روی دستگیره مکث کرد. بدون اینکه برگردم، گفتم: «ممنون که… تنها نذاشتی‌م.» صدایم پایین بود، اما واقعی. بعد در را باز کردم و بیرون رفتم؛ با سری که هنوز از مشروب و بی‌خوابی می‌کوبید، با دستی زخمی، با تابلویی در بغل و با فکری که از لحظه‌ی بیدار شدن، یک‌دم رهایم نمی‌کرد: اگر هایرون تمام شب کنارم مانده بود، من دیگر چطور می‌توانستم وانمود کنم که برایم اهمیتی ندارد

#پارت148# نمی‌دانم چند ساعت از شب گذشته بود. ساعت کوچک روی دیوار، با هر تیک‌تاکش انگار چیزی را در سینه‌ام می‌خراشید. نور زرد و ضعیف آباژور گوشه‌ی سالن، روی صورت سیاوش افتاده بود و رنگ‌پریده‌ترش می‌کرد. دیگر روی زمین نبود. با هزار زحمت و میان ترسِ اینکه دوباره تعادلش را از دست بدهد، کمکش کرده بودم تا روی کاناپه دراز بکشد. آن‌قدر سنگین بود که بازوهایم هنوز درد می‌کردند. تابلو را هم از روی زمین برداشته و کنار دیوار، درست روبه‌روی کاناپه گذاشته بودم. نمی‌دانستم چرا؛ شاید چون خودش خواسته بود زمین نماند. شاید هم چون دلم نمی‌آمد دوباره آن را پشت‌ورو کنم و از چشمم پنهانش کنم. قابلمه اب ورومیز گذاشتم، چند بار حوله‌ی کوچکی را خیس کرده و روی پیشانی سیاوش گذاشته بودم. هر بار که پارچه‌ی خنک به پوستش می‌رسید، ابروهایش کمی در هم می‌رفت؛ اما بعد، انگار برای چند دقیقه آرام‌تر نفس می‌کشید. کنار کاناپه روی زمین نشسته بودم. پشتم به مبل تکیه داشت، زانوهایم را بغل کرده بودم و دستم را میان دست‌های سیاوش نگه داشته بودم. انگشت‌هایش گاهی بی‌اختیار دور دستم جمع می‌شدند و بعد دوباره شل می‌شدند؛ مثل کسی که در خواب، دنبال لبه‌ی امنی می‌گردد تا از سقوط نجات پیدا کند. به دست زخمی‌اش نگاه کردم. بند انگشت‌هایش ورم کرده و پوستش شکافته بود. کمی پنبه و محلول ضدعفونی آورده بودم. وقتی پنبه را به زخم نزدیک کردم، صورتش از درد جمع شد. دستم همان‌جا متوقف ماند. «ببخش…» زیر لب گفتم؛ انگار او هوشیار بود و قرار بود جوابم را بدهد. «می‌دونم درد داره، ولی باید تمیزش کنم.» چشم‌هایش باز نشد، اما صدای گرفته‌ای از گلویش بیرون آمد. «درد… مهم نیست.» نفسم لرزید. «پس چی مهمه؟» چند ثانیه سکوت کرد. فقط صدای باد بود که از پشت پنجره می‌آمد و گاهی پرده را به شیشه می‌کوبید. لب‌های سیاوش تکان خوردند. «تو…» سرم را تند بالا آوردم. نگاهش هنوز بسته بود. شاید خواب می‌دید. شاید حتی نمی‌دانست کجا خوابیده و با چه کسی حرف می‌زند. اما همان یک کلمه، آرام و شکسته، طوری در قلبم نشست که دستم لرزید. خواستم چیزی بگویم، اما زبانم نچرخید. سیاوش دوباره بی‌قرار شد. سرش را روی کوسن جابه‌جا کرد، اخم‌هایش عمیق‌تر شدند و نفس‌هایش تندتر شد. انگار کابوسی پشت پلک‌های بسته‌اش جریان داشت. «نه…» صدایش این‌بار واضح‌تر بود. «نه، شیدا… نرو اون‌جا…» تمام بدنم سفت شد. اسم شیدا. باز هم همان اسم. دلم از جایی نامعلوم تیر کشید، اما این‌بار حسادت نبود؛ یا اگر بود، آن‌قدر کم‌رنگ بود که پشت ترسم گم شد. سیاوش طوری نامش را گفت که انگار کسی را در یک لحظه‌ی هولناک از دست داده باشد. دستش را محکم‌تر گرفتم. «سیاوش، بیدار شو.» صدایم آرام بود، اما لرزشش را نمی‌توانستم پنهان کنم. «اینجایی… توی ویلای منی. چیزی نیست.» او ناگهان نفس بلندی کشید و چشم‌هایش را باز کرد.چند لحظه، مات به سقف خیره ماند. بعد نگاهش بی‌قرار دور سالن چرخید؛ روی پرده‌ها، روی در بسته، روی تابلو و در آخر روی من. نگاهش که به صورتم رسید، آرام‌تر شد. اما فقط برای چند ثانیه. دستش به سمت من آمد؛ انگار می‌خواست مطمئن شود واقعی‌ام. انگشت‌هایش به مچم رسیدند و بعد، با احتیاط عجیبی، روی پوست دستم نشستند. «هایرون…» «اینجام.» صدایم به‌سختی بیرون آمد. چشم‌هایش نیمه‌باز بودند. مستی هنوز در نگاهش موج می‌زد، اما زیر آن، چیزی بود که از الکل نمی‌آمد؛ یک خستگی عمیق، یک ترس قدیمی. «تو چرا هنوز بیداری؟» لبخند کوچکی زدم، اما اشک‌هایم پیش از لبخندم جواب دادند. چون تو نمی‌ذاشتی بخوابم.» سیاوش به قطره‌ی اشکی که روی گونه‌ام لغزید خیره ماند. دستش را بالا آورد؛ این‌بار حرکتش آرام‌تر بود. شستش را به صورتم رساند و اشکم را پاک کرد. «نباید واسه من گریه کنی.» «بس کن.» صدایم ناگهان لرزید و بلندتر شد. فوری نگاهم را پایین انداختم. «بس کن سیاوش… تو حتی نمی‌فهمی چه شکلی اومدی اینجا. نمی‌فهمی چقدر ترسیدم وقتی افتادی. نمی‌فهمی من از وقتی چشم‌هاتو بستی، هر چند ثانیه چک کردم که نفس می‌کشی یا نه.» کلماتم با بغض از گلویم بیرون می‌ریختند. «بعد می‌گی گریه نکنم؟ چطوری نکنم؟» سیاوش چیزی نگفت. فقط نگاهم کرد. آن نگاه طولانی، خسته و ساکت، بیشتر از هر حرفی آشفته‌ام کرد. انگار می‌خواست اعترافی کند اما نمی‌دانست از کجا شروع کند. انگار تمام عمرش بلد بوده از دیگران مراقبت کند، اما هیچ‌وقت یاد نگرفته بود کسی را ببیند که برای خودش نگران است. بعد دستم را گرفت. این‌بار نه از روی بی‌قراری، نه از ترسِ یک کابوس. آرام گرفت؛ طوری که انگار از من اجازه می‌خواهد. «نرو.» همه‌چیز درونم ساکت شد. سیاوش چشم‌هایش را بست و صدایش آن‌قدر پایین آمد که مجبور شدم نزدیک‌تر شوم. «فقط امشب… نرو.» لب‌هایم را به هم فشردم. اشک‌ها دوباره بی‌اجازه سرازیر شدند، اما این بار دستم را از میان انگشت‌هایش بیرون نکشیدم. «نمی‌رم.» انگشت‌هایم را دور دستش محکم‌تر کردم. «تا وقتی حالت بهتر نشه، نمی‌رم هیچ‌جا.» نفسش لرزید؛ بعد آهسته بیرون آمد. انگار همان چند کلمه، باری را از روی سینه‌اش برداشته باشند. چند دقیقه بعد، پلک‌هایش سنگین‌تر شد. در حالی که دستم هنوز در دستش بود، آرام‌تر خوابید. من اما بیدار ماندم. به صورتش نگاه کردم، به خط اخم محوی که حتی در خواب هم رهایش نمی‌کرد، به زخمی که روی دستش بود، به موهای آشفته‌اش و به آن مردِ پیچیده و غمگینی که هرچه بیشتر می‌شناختمش، بیشتر احساس می‌کردم هیچ‌چیز درباره‌اش نمی‌دانم. نزدیک صبح، خستگی بالاخره بر من غلبه کرد. سرم را روی لبه‌ی کاناپه، کنار دستش گذاشتم. آخرین چیزی که حس کردم، فشار ضعیف انگشت‌های سیاوش دور دستم بود. و آخرین چیزی که شنیدم، زمزمه‌ی مبهمش در خواب: «هایرون… تو رو نمی‌ذارم ازم بگیرن.»

#پارت147# بدنش تکان کوتاهی خورد. وحشت‌زده صاف نشستم. «سیاوش؟» دستش را از صورتم برداشت و به سمت دهانش برد. رنگش یک درجه دیگر پرید. آن‌قدر سریع همه‌چیز اتفاق افتاد که فرصت فکر کردن نداشتم. بالش کوچک کاناپه را از کنارم برداشتم، زیر سرش را خالی کردم و با دست دیگر، شانه‌اش را به پهلو چرخاندم. صدای نفس‌هایش خشن‌تر شده بود. «آروم… آروم، من اینجام.» صدای خودم می‌لرزید، اما دست‌هایم را مجبور کردم نلرزند. وقتی حالش کمی جا آمد، دستمالی از روی میز برداشتم و لبش را پاک کردم. به آشپزخانه دویدم، یک لیوان آب آوردم و دوباره کنارش نشستم. لب‌هایش را با چند قطره آب مرطوب کردم، بی‌آنکه اصرار کنم بیشتر بخورد. گوشی‌ام روی کاناپه بود. این‌بار بدون فکر اضافه، آن را برداشتم. سیاوش با شنیدن صدای لمس صفحه، چشم باز کرد. انگشت‌هایش دوباره به مچم رسیدند. «به کسی… زنگ نزن.» نگاهش کردم. دلم می‌خواست داد بزنم. دلم می‌خواست بگویم حق ندارد این‌طور خودش را به من تحمیل کند و بعد از من بخواهد دست روی دست بگذارم. اما ترس، خشم و نگرانی، همه در گلویم گره خورده بودند. «اگر حالت بدتر بشه، زنگ می‌زنم.» آرام اما قاطع گفتم. «هرچقدر هم ازم عصبانی بشی، برام مهم نیست.» برای چند ثانیه به صورتم خیره ماند. بعد انگار چیزی درونش تسلیم شد. دستش آرام از مچم رها شد و پلک‌هایش پایین آمدند. «لجبازی…» آن صدای گرفته، تقریباً شبیه لبخند گفت. «مثل خودم.» اشک میان خنده‌ی بی‌جانم گم شد. «آره. از تو یاد گرفتم.» اولین‌بار بود که میان آن همه آشفتگی، دهانش واقعاً به لبخند کوتاهی باز شد. لبخندی خسته، دردناک و گذرا. بعد نگاهش به تابلو افتاد. تابلو هنوز چند قدم دورتر، کنار مبل افتاده بود. سیاوش با زحمت سرش را به سمت آن چرخاند. «بردارش.» نگاهم مسیر نگاهش را دنبال کرد. «تابلو رو؟» خیلی آرام سر تکان داد. «نذار… زمین بمونه.» بلند شدم. پاهایم از نشستن طولانی کرخت شده بود. تابلو را با احتیاط برداشتم و با گوشه‌ی لباسم، گرد و خاک نشسته روی قابش را پاک کردم. نخل‌ها، دریا و آن ماه نقره‌ای هنوز سر جایشان بودند. اما حالا دیگر آن نقاشی، فقط یک هدیه‌ی خجالت‌آور برای مردی عبوس نبود. بوم را کنار دیوار، جایی امن و دور از دست‌وپا گذاشتم. وقتی برگشتم، سیاوش چشم‌هایش را بسته بود. یک دستش روی سینه‌اش قرار داشت و دست دیگرش، روی کف سرامیک، انگار هنوز دنبال چیزی می‌گشت. کنارش نشستم و دستش را گرفتم. این‌بار خودش انگشت‌هایش را، هرچند ضعیف، دور دستم بست. نفسش کمی منظم‌تر شده بود، اما صورتش هنوز رنگ نداشت. من هم دیگر جرئت خوابیدن یا حتی پلک زدن نداشتم. کنار او ماندم؛ با قلبی که هنوز از ترس می‌لرزید و اشک‌هایی که گاه‌به‌گاه بی‌اجازه می‌آمدند. بیرون، ماه بالای جزیره ایستاده بود. همان ماهی که روی تابلو کشیده بودم. و من نمی‌دانستم چرا، اما احساس می‌کردم آن شب، چیزی میان من و سیاوش تغییر کرده است؛ چیزی که دیگر نمی‌شد با اخم، طعنه یا فاصله گرفتن انکارش کرد.

#پارت146# چند دقیقه—یا شاید چند ساعت—در همان حالت ماندم. زمان، معنایش را از دست داده بود. فقط صدای نفس‌های سیاوش بود که میان سکوت سالن می‌آمد و می‌رفت؛ گاهی عمیق و سنگین، گاهی آن‌قدر کوتاه که وحشت می‌کردم نکند دیگر ادامه پیدا نکند. هر بار که سینه‌اش بالا می‌آمد، من هم نفس می‌کشیدم. هر بار که پایین می‌رفت، انگشت‌هایم دور دستش محکم‌تر حلقه می‌شد. درِ ویلا هنوز نیمه‌باز بود. باد، پرده‌ی نازک کنار در را تکان می‌داد و هوای نمور شب را به داخل می‌کشید. بوی دریا، بوی خاک خیس و بوی تلخ الکل، همه با هم در سالن پیچیده بودند. حالم از آن بو به هم می‌خورد، اما نمی‌توانستم از کنارش بلند شوم. با پشت دست اشک‌هایم را پاک کردم و سعی کردم به خودم مسلط باشم. گریه نکن، هایرون. الان وقت گریه نیست. اما مگر می‌شد؟ مردی که تا همین چند ساعت قبل با آن سکوت سنگین و بی‌رحمش، تمام ذوقم را زیر پا له کرده بود، حالا سرش روی پاهای من بود. رنگش پریده بود، پلک‌هایش هرچند ثانیه یک‌بار می‌لرزید و لب‌هایش خشک و بی‌رنگ شده بودند. آن سیاوشِ مغرور کجا بود؟ آن مردی که فکر می‌کردم هیچ‌چیز در دنیا نمی‌تواند از تعادل خارجش کند، چطور این‌طور از هم پاشیده بود؟ نگاهم به مشت نیمه‌بازش افتاد. بند انگشت‌هایش قرمز و متورم بود. روی پوستش خط باریکی از خون خشک‌شده مانده بود؛ انگار جایی را زده بود، با تمام قدرت، با تمام خشمی که نتوانسته بود به زبان بیاورد. بغض دیگری در گلویم نشست. خیلی آرام، طوری که بیدارش نکنم، انگشت‌هایم را روی زخم دستش کشیدم. «با کی جنگیدی، سیاوش؟» صدایم آن‌قدر آرام بود که خودم هم به‌سختی شنیدمش. با شیدا؟ با گذشته‌ت؟ یا با خودت؟» پاسخی نداد. فقط ابروهایش کمی در هم رفتند؛ انگار اسم‌ها، حتی در خواب و مستی، باز هم به جانش چنگ می‌زدند. سرش را اندکی تکان داد و لب‌هایش تکان خوردند. «نه…» خم شدم. «چی نه؟» نفسش با لرزشی کوتاه بیرون آمد. «نذار… نزدیکت بشن…» برای یک لحظه، تمام بدنم یخ کرد. چشم‌هایم از ترس گشاد شدند. خواستم از او بپرسم چه کسی؟ منظورش چه بود؟ چه کسی قرار بود به من نزدیک شود؟ اما جمله‌اش نصفه ماند. انگار توان ادامه دادن نداشت. دستم را آرام روی گونه‌اش گذاشتم. «هیچ‌کس اینجا نیست.» با وجود لرزش صدا، تلاش کردم محکم حرف بزنم. «من توی ویلام، کنار توام. کسی نمی‌تونه به من کاری داشته باشه، باشه؟» نمی‌دانستم این حرف را برای او می‌زنم یا برای آرام کردن خودم. وقتی می‌گفت نترس، پیش از آن خیال می‌کردم از آن نگرانی‌های اغراق‌شده و کنترل‌گرانه‌ی خودش است. اما حالا، با یادآوری نگاه آشفته‌اش، عرق سردی که روی پیشانی‌اش نشسته بود و نام‌هایی که زیر لب به زبان می‌آورد، احساس کردم پشت تمام آن اخم‌ها چیزی وجود دارد که من نمی‌شناسم. چیزی تاریک. چیزی که سیاوش حاضر بود خودش را نابود کند، اما نگذارد به من برسد. ناگهان پلک‌هایش نیمه‌باز شد. مردمک‌هایش هنوز سنگین و بی‌تمرکز بودند، ولی این‌بار نگاهش مستقیم روی من نشست. گریه کردی؟» انگار سؤالش از میان مه بیرون آمده باشد. لبخند تلخی زدم و سرم را پایین انداختم. «نه.» چشم‌هایش ریز شد؛ حتی در آن وضعیت هم، انگار دروغ را تشخیص داد. «دروغ نگو. بعد با زحمت دستش را بالا آورد. این‌بار دستش تا صورتم رسید، اما توانش همان‌جا تمام شد. کف دست سردش، بی‌رمق، روی گونه‌ام قرار گرفت. انگشت شستش زیر چشمم حرکت کرد. اشکی را پاک کرد. حرکتش کند و ناشیانه بود، اما چنان آشنا و نرم که دلم لرزید. به جای کنار کشیدن، بی‌اختیار صورتم را لحظه‌ای به کف دستش تکیه دادم. همان لحظه فهمیدم چقدر خسته‌ام. از جنگیدن با او، از نفهمیدن او، از اینکه هر بار به من نزدیک می‌شود و درست وقتی خیال می‌کنم شاید بتوانم پشت دیوارهایش را ببینم، ناگهان مرا بیرون می‌راند. سیاوش زیر لب گفت: «نباید گریه کنی… واسه من نه.» این‌بار نتوانستم خودم را نگه دارم. اشک از چشمم ریخت و مستقیم روی انگشت‌هایش افتاد. «پس برای کی گریه کنم؟» صدایم شکست. «تو اومدی اینجا، با این وضعیت… جلوی چشم من افتادی. بعد انتظار داری هیچی حس نکنم؟» نگاهش برای لحظه‌ای روشن شد؛ یا شاید فقط نور چراغ روی چشم‌های خیسش افتاد. لب‌هایش را به هم فشرد، انگار می‌خواست حرفی بزند، اما ناگهان صورتش در هم رفت.

#پارت145# تابلو چند قدم آن‌طرف‌تر روی زمین افتاده بود. قابش سالم مانده بود، اما گوشه‌ای از بوم با کف سرامیک تماس پیدا کرده و کمی خاک گرفته بود. ماه نقره‌ای، زیر نور لرزان چراغِ کنار کاناپه، کمرنگ‌تر از قبل به نظر می‌رسید. سیاوش برای همان تابلو آمده بود. یا حداقل، این چیزی بود که گفته بود. «دنبال این اومدم… این خیلی قشنگه، درست مثل خودت.» جمله‌اش در ذهنم تکرار شد و بغض تازه‌ای راه گلویم را بست. سرم را پایین انداختم تا اشک‌هایم را نبیند، اما او با صدای گرفته‌اش دوباره چیزی گفت. «هایرون…» فوری سر بلند کردم. «جانم؟» چشم‌هایش دوباره بسته بودند. «شیدا…» نامش مثل تیغ از میان قلبم رد شد. سیاوش ابروهایش را در هم کشید؛ صورتش از درد جمع شد. انگار در خواب یا هذیان، با خاطره‌ای می‌جنگید که رهایش نمی‌کرد. «نذار…» نفسم بند آمد. «چی رو نذارم؟ سیاوش، چی شده؟» اما او فقط سرش را کمی تکان داد. قطره‌ای عرق از شقیقه‌اش پایین آمد و من با گوشه‌ی آستینم پاکش کردم. نمی‌دانستم شیدا کیست، چه کرده، یا چرا نامش باید او را تا این حد به هم بریزد؛ اما می‌دانستم امشب وقت سؤال کردن نبود. امشب باید فقط مراقبش می‌ماندم با دست لرزان، گوشی‌ام را از روی میز برداشتم. انگشتم چند بار روی صفحه لغزید و درست کار نکرد. اشک‌ها دیدم را تار کرده بودند. یک لحظه خواستم به صدر زنگ بزنم، بعد یادم افتاد شاید باید کمک پزشکی می‌گرفتم؛ ترس از اینکه حال سیاوش جدی‌تر از چیزی باشد که من می‌فهمم، نفس کشیدن را برایم سخت کرد. اما پیش از اینکه شماره‌ای بگیرم، سیاوش پلک زد و با صدایی به‌زحمت شنیدنی گفت: «نرو…» نگاهم روی صورتش ثابت ماند. «من نمی‌رم. فقط می‌خوام کمک بیارم.» انگشت‌هایش، با تمام ناتوانی، دور مچم جمع شدند. نه محکم؛ فقط آن‌قدر که بفهمم التماسش واقعی است. «هایرون… نرو.» لبم لرزید. خم شدم و دستم را با هر دو دستم گرفتم. «باشه.» با صدایی شکسته گفتم. «نمی‌رم. کنارتم.» اما همان‌جا، در دل خودم، تصمیم گرفتم اگر حالش ذره‌ای بدتر شد، حتی اگر از من متنفر می‌شد، حتی اگر فردا دوباره آن نگاه سردش را تحویلم می‌داد، کمک می‌خواستم. چون دیدن سیاوش روی زمین، بی‌پناه و شکسته، چیزی نبود که بتوانم به تنهایی تاب بیاورم. سرش هنوز روی پایم بود. دستم آرام روی موهای نم‌دارش حرکت می‌کرد و اشک‌هایم بی‌وقفه می‌ریختند. بیرون، باد به در نیمه‌باز می‌کوبید و صدای دریا از دور، مثل یک زمزمه‌ی غمگین به گوش می‌رسید. و من میان آن شبِ نمور و ترسناک، فقط به یک چیز فکر می‌کردم: این مرد، با همه‌ی دیوارهای بلندش، با تمام زخم‌هایی که به من زده بود، با تمام رازهایی که پشت چشم‌های تاریکش پنهان کرده بود… نباید امشب تنها می‌ماند.

#پارت144# برای چند ثانیه، فقط زانو زده بودم و به صورت بی‌رنگش خیره مانده بودم. انگار مغزم از کار افتاده بود. صدای افتادنش هنوز در سالن می‌پیچید؛ آن صدای خشک و سنگین، مثل چیزی که درون سینه‌ام شکسته باشد. چشم‌هایم میان صورت سیاوش، تابلوی افتاده کنار دستش و در نیمه‌بازی که باد شب از آن داخل می‌آمد، سرگردان می‌چرخید. «سیاوش…؟» صدایم از ته گلو بیرون آمد؛ کوچک، لرزان و غریبه. دستم را دوباره روی شانه‌اش گذاشتم و آرام تکانش دادم. بدنش سنگین بود، بیش از آن سنگین که انتظار داشتم. پیراهن تیره‌اش زیر کف دستم نم داشت؛ نه از باران، از عرق سردی که تمام تنش را گرفته بود. «سیاوش، خواهش می‌کنم جواب بده…» او ناله‌ی کوتاهی کرد، اما چشم‌هایش را باز نکرد. همان صدا، به‌جای اینکه آرامم کند، ترسم را چند برابر کرد. اشک‌هایم بی‌اختیار روی صورتم می‌ریختند. با پشت دست آن‌ها را پاک کردم، اما فایده‌ای نداشت؛ هرچه بیشتر سعی می‌کردم خودم را نگه دارم، گلویَم بیشتر می‌سوخت و چشم‌هایم بیشتر پر می‌شد. سرم را نزدیک صورتش بردم. نفس می‌کشید. نفس‌هایش گرم، سنگین و نامنظم بود. بوی تلخ الکل آن‌قدر نزدیک و تند بود که معده‌ام از اضطراب جمع شد. لب‌هایش کمی رنگ باخته بودند و خط اخمی که همیشه روی پیشانی‌اش می‌نشست، حالا حتی در بی‌هوشی هم محو نشده بود؛ انگار تمام بدنش، حتی وقتی از پا افتاده بود، هنوز با چیزی می‌جنگید. «خدایا…» زمزمه‌ام شکست. من هیچ‌وقت سیاوش را این‌طور ندیده بودم. سیاوش رادمنش برای من همیشه با قامت صاف، صدای محکم، نگاه‌هایی که از آدم جواب می‌گرفتند و آن غرورِ لعنتی‌اش شناخته می‌شد. حتی وقتی عصبانی می‌شد، حتی وقتی زخمی‌ام می‌کرد، باز هم شبیه آدمی بود که همه‌چیز را در مشت خودش نگه داشته است. اما حالا روی کف سرد ویلای من افتاده بود؛ خیس از عرق، گیج از مشروب و شکسته از دردی که نمی‌دانستم اسمش چیست. و من، با تمام دلخوری و تحقیر چند ساعت پیشم، فقط می‌ترسیدم. آن‌قدر می‌ترسیدم که دست‌هایم کرخت شده بودند. با عجله سرش را کمی به یک طرف چرخاندم؛ همان‌طور که مادرم یک‌بار، وقتی حالم از تب و دارو بد شده بود، یادمداده بود. نمی‌خواستم اگر حالش بدتر شد، در همان وضعیت بی‌دفاع بماند. دستم زیر گردنش لغزید و با ترس، سرش را روی رانم گذاشتم. موهایش نم‌دار بود. انگشت‌هایم لابه‌لای موهای مشکی‌اش گیر کردند و قلبم با دیدن آن همه آشفتگی، بیشتر فشرده شد. صورتم را خم کردم و اشک‌هایم بی‌صدا روی پیراهنش چکیدند. «چرا با خودت این کارو کردی؟» سؤال را آرام گفتم؛ نه برای اینکه جواب بدهد، برای اینکه سکوتِ ترسناکِ سالن را بشکنم. «چرا اومدی اینجا وقتی حالت این‌قدر بده؟ چرا… چرا باید من ببینمت این‌طوری؟» سیاوش پلک‌هایش را با زحمت تکان داد. لب‌هایش تکان خوردند، اما کلماتش اول نامفهوم بودند. خودم را نزدیک‌تر بردم. «چی گفتی؟» صدایش مثل خش‌خش کاغذ پاره بود. «ن… ترس…» اشک تازه‌ای از چشمم پایین آمد. میخواست آرامم کند. در آن وضعیت، در حالی که خودش حتی نمی‌توانست درست بنشیند، باز هم اولین چیزی که از دهانش بیرون آمده بود این بود که نترسم. دلم درد گرفت؛ دردی نرم و عمیق که از وسط سینه‌ام پخش می‌شد. «چطور نترسم؟» صدایم بالا رفت، اما فوری لبم را گاز گرفتم که نلرزد. «تو جلوی چشمم افتادی، سیاوش. نمی‌دونم چقدر خوردی، نمی‌دونم چه بلایی سرت اومده… بعد می‌گی نترس؟» چشم‌هایش نیمه‌باز شد. نگاهش هنوز مات بود، اما برای لحظه‌ای روی صورتم نشست. دستش را با زحمت بالا آورد. انگار می‌خواست اشکم را پاک کند، اما دستش پیش از رسیدن به صورتم لرزید و کنار بدنش افتاد. بی‌اختیار دستش را گرفتم دستش داغ نبود؛ سرد بود، با وجود آن همه عرق. انگشت‌های بلند و محکمش در دست من بی‌جان مانده بودند. هر بار که سیاوش دستم را می‌گرفت، حس می‌کردم با قصد و قدرت این کار را می‌کند؛ اما حالا من بودم که انگشت‌هایم را دور دستش حلقه کرده بودم، انگار اگر رهایش می‌کردم، بیشتر در آن تاریکی فرو می‌رفت. «من اینجام.» زیر لب گفتم. «باشه؟ هیچ جا نمی‌رم.» اما گفتن آن جمله، خودم را بیشتر ترساند. چرا این‌قدر نگرانش بودم؟ مگر همین مرد چند ساعت قبل، هدیه‌ام را ندیده نگرفته و به من پشت نکرده بود؟ مگر همان نبود که بارها با یک جمله‌ی سرد، مرا سر جایم نشانده بود؟ پس چرا حالا دیدن ضعفش اشکم را بند نمی‌آورد؟ چرا با هر نفس سختش، انگار ریه‌های من هم درد می‌گرفتند؟ نگاهم افتاد به تابلو.

#پارت143# لبخند کمرنگی زد؛ لبخندی که بیشتر از هر چیزی دلم را فشرد. «من نباید باعث گریه‌ت بشم.» دستش را از صورتم عقب کشید. تابلو را که هنوز در دست دیگرش بود، نزدیک سینه‌اش نگه داشت؛ انگار چیز باارزشی را در آغوش گرفته باشد. بعد سرش را پایین انداخت و با قدمی سنگین از من فاصله گرفت. «من می‌رم، هایرون.» صدایش در آخر جمله شکست. یک قدم برداشت. قدم دوم را هم برداشت، اما پاهایش دیگر فرمانش را نمی‌بردند. شانه‌هایش تکان خوردند؛ انگار ناگهان دنیا زیر پایش کج شده باشد. دستش را به سمت مبل دراز کرد تا تعادلش را حفظ کند، ولی نوک انگشت‌هایش فقط هوا را گرفت. سیاوش!» هنوز جمله‌ام تمام نشده بود که بدنش به جلو خم شد. تابلو از دستش رها شد و با صدای خشکی روی زمین افتاد. سیاوش هم، سنگین و بی‌جان، کنار آن روی سرامیک‌های سرد نقش زمین شد. صدای برخورد بدنش با کف سالن، خون را در رگ‌هایم منجمد کرد. با وحشت به سمتش دویدم و کنار او زانو زدم. «سیاوش؟ سیاوش، صدای منو می‌شنوی؟» دستم را روی شانه‌اش گذاشتم. پیراهنش زیر انگشت‌هایم نم‌دار بود؛ از عرق سردی که تنش را خیس کرده بود. صورتش رنگ باخته بود و موهایش روی پیشانی‌اش ریخته بودند. نفس می‌کشید، اما نفس‌هایش سنگین و نامنظم بود. قلبم از ترس چنان می‌زد که دست‌هایم می‌لرزیدند. تابلو کنار دستش افتاده بود؛ ماهِ نقره‌ای زیر نور کمرنگ سالن برق می‌زد. اما من دیگر به آن نگاه نمی‌کردم. تمام حواسم به سیاوش بود؛ به مردی که چند ساعت پیش با بی‌رحمی از من فاصله گرفته بود و حالا، شکسته‌تر از آن بود که بتواند حتی روی پاهای خودش بایستد

#پارت142# نگاه سیاوش از چشم‌هایم پایین آمد و روی لب‌هایم ماند. آن نگاه، با نگاه‌های معمولِ او فرق داشت؛ با آن نگاه‌های سرد و حساب‌شده‌ای که همیشه پشتشان یک دیوار بلند از غرور و کنترل پنهان می‌کرد. حالا انگار هیچ دیواری باقی نمانده بود. چشم‌های سرخش، خسته و بی‌قرار، روی دهانم ثابت مانده بودند و من می‌توانستم تقلا را در صورتش ببینم؛ تقلا میان خواستن و عقب کشیدن. سیاوش، اگر حال طبیعی داشت، هیچ‌وقت این‌طور بی‌محابا نزدیک نمی‌شد. او همان مردی بود که حتی وقتی دستم به دستش می‌خورد، برای یک لحظه فکش منقبض می‌شد و فاصله می‌گرفت. همان مردی که احساسش را پشت اخم و طعنه و سکوت دفن می‌کرد. اما امشب، الکل انگار تمام قفل‌هایی را که سال‌ها دور خودش زده بود، شل کرده بود. یا شاید فقط دیگر توان نگه داشتنشان را نداشت. اشک‌هایم بی‌صدا از چشم‌هایم سرازیر می‌شدند. یکی‌شان روی گونه‌ام لغزید و کنار لبم گم شد. بعدی روی چانه‌ام چکید. نمی‌دانستم برای حال آشفته‌اش گریه می‌کنم، برای خودم، برای حرف‌هایی که زده بود یا برای آن حس عجیبی که با نزدیک شدنش در سینه‌ام قد می‌کشید و مرا می‌ترساند. سیاوش آهسته‌تر نفس کشید. لب‌هایش کمی از هم باز شد. انگار می‌خواست چیزی بگوید، اما کلمه‌ای پیدا نکرد. سرش را خم کرد و فاصله‌اش با من کمتر شد. خیلی کمتر. گرمای نفسش روی صورتم نشست. پلک‌هایم ناخودآگاه لرزیدند. قلبم چنان بی‌نظم می‌زد که دردش را تا گلویم حس می‌کردم. در آن چند ثانیه، می‌توانستم حدس بزنم چه می‌خواهد. و عجیب این بود که فکرش، بیش از آنکه باعث شود از اوفرار کنم، تمام تنم را در وحشتی شیرین و ناشناخته فرو برد. حسی که هیچ‌وقت پیش از آن تجربه نکرده بودم؛ نه با کسی، نه در هیچ رؤیا یا خیالی. اما سیاوش مست بود. حالش خوب نبود. و من نمی‌خواستم اولین باری که این‌قدر نزدیک می‌شد، در تاریکیِ یک شبِ خراب و میان بوی مشروب و رنج اتفاق بیفتد. با دست لرزانم میان صورتمان فاصله انداختم و کف دستم را روی لب‌هایم گذاشتم. درست همان لحظه، لب‌های داغ سیاوش به پشت دستم نشست. نه فشاری داشت، نه اصراری. فقط یک تماس کوتاه و لرزان بود؛ آن‌قدر ناگهانی که نفسم برید. گرمای لب‌هایش از پوست دستم گذشت و تا قلبم دوید. انگار تمام بدنم با همان لمس کوچک، شوکه شد. سیاوش یک‌باره بی‌حرکت ماند. چشم‌هایش را بست. برای لحظه‌ای، صورتش درست روبه‌روی دستم ماند و من احساس کردم نفسش می‌لرزد. نه، مطمئن نبودم از مستی بود یا از چیزی عمیق‌تر؛ از همان دردی که از وقتی وارد ویلا شده بود، مثل سایه به دنبالش می‌آمد. قلبم به هم ریخته بود. نه می‌توانستم دستم را پایین بیاورم، نه می‌توانستم نگاهش نکنم. ذهنم مدام تکرار می‌کرد که باید فاصله بگیرم، باید به او کمک کنم، باید نگذارم بیشتر از این خودش را گم کند؛ اما بخشی از وجودم فقط به آن نقطه‌ای فکر می‌کرد که لب‌هایش به دستم خورده بود. سیاوش آرام عقب رفت. آن‌قدر آرام که انگار از من نمی‌ترسد، از خودش می‌ترسد آن‌قدر آرام که انگار از من نمی‌ترسد، از خودش می‌ترسد. چشم‌هایش را باز کرد. نگاهش دیگر روی لب‌هایم نبود. به اشک‌هایی خیره شد که هنوز روی گونه‌ام می‌ریختند. دستش را بالا آورد؛ حرکتی نامطمئن داشت، اما وقتی نوک انگشت‌هایش به صورتم رسید، لمسش عجیب ملایم بود. با شستش، اشکی را از زیر چشمم پاک کرد. بعد یکی دیگر را. صدایش پایین و گرفته بود. «گریه نکن…»

#پارت141# نه فقط کمی. آن‌قدر که تعادلش را از دست داده بود، آن‌قدر که حرف‌هایش بی‌محافظ از دهانش بیرون می‌ریختند. دستپاچه یک قدم به سمتش برداشتم. «سیاوش، بشین. حالت خوب نیست. باید بری استراحت کنی.» با دست به سمت مبل اشاره کردم و سعی کردم صدایم آرام باشد. «بیا، بذار برات آب بیارم. فقط بشین، باشه؟» اما او تکان نخورد. انگار صدای من از فاصله‌ای بسیار دور به گوشش می‌رسید. همچنان تابلو را در دست گرفته بود و به آن خیره مانده بود؛ انگشت شستش روی گوشه‌ی رنگ‌شده‌ی ماه حرکت می‌کرد. «می‌دونی چرا اینو کشیدی؟» سؤالش آرام بود، اما آرامشی نداشت. زیر آن صدا، چیزی خراشیده و خون‌آلود نفس می‌کشید. چون… چون خودم دوستش داشتم.» «نه.» لبخندش محو شد. «چون یه چیزی رو دیدی که نباید می‌دیدی.» «سیاوش،تو مستی. الان وقت این حرف‌ها نیست.» «شیدا… اسم کافی بود. بدنم منقبض شد. انگار تمام آن نزدیکی‌ها، تمام نگاه‌هایی که خیال کرده بودم شاید معنایی پنهان دارند، با شنیدن اسم او دوباره به شکل دردناکی بی‌معنا شدند. سیاوش سرش را پایین انداخت و خنده‌ی کوتاه و تلخی کرد. «شیدا… همه‌چی از شیدا شروع شد.» لب هایم خشکید، میترسیدم ادامه حرفایش رابشنوم، ازقدیم گفتندمستی وراستی سیاوش، بس کن.» «نترس، هایرون.» سرش را بالا آورد. چشم‌هایش این‌بار بی‌پناه‌تر از قبل بودند. «الان می‌رم.» تابلو را محکم‌تر به سینه‌اش فشرد. «این حالم… به خاطر شیدای پلیده.» از شنیدن آن جمله، چیزی درونم فرو ریخت. نمی‌دانستم باید از خودش بترسم یا از حقیقتی که پشت آن نام پنهان شده بود. می‌خواستم بگویم اینجا جای او نیست؛ می‌خواستم از او بخواهم برگردد و مرا با این نگاه‌ها و جمله‌های نصفه‌نیمه تنها نگذارد. اما سیاوش قدم برداشت. یک قدم. بعد قدمی دیگر. حرکتش کند و نامتعادل بود، اما هر قدمش او را به من نزدیک‌تر می‌کرد. انگار مقصدش واقعاً من بودم؛ نه در، نه مبل، نه جای امنی برای خوابیدن. من. «سیاوش…» صدایم دوباره لرزید. ناخودآگاه عقب رفتم. او به من نگاه می‌کرد؛ با چشمانی که سرخیِ مستی، اندوهی قدیمی و نیاز پنهانی را در هم آمیخته بودند. هرچه نزدیک‌تر می‌شد، نفس‌هایش واضح‌تر به صورتم می‌خورد. بوی الکل، دود و عطر تلخ همیشگی‌اش، سرم را سنگین می‌کرد. نیا جلو.» نمی‌دانستم این جمله را برای او گفتم یا برای خودم. اما سیاوش نایستاد. پشت پایم به دیوار خورد. سرمای گچ از میان لباس نازکم گذشت و شانه‌هایم به دیوار چسبید. راه فراری نداشتم؛ یا شاید بدتر از آن، دیگر نمی‌خواستم فرار کنم. سیاوش درست مقابلم ایستاد. تابلو هنوز در یک دستش بود و دست دیگرش کنار بدنش آویزان مانده بود. چهره‌اش آن‌قدر نزدیک بود که می‌توانستم لرزش خفیف پلک‌هایش را ببینم. نفس‌هایش به صورتم می‌خورد و نفس‌های من، کوتاه و بی‌قرار، میان ما گم می‌شد. برای چند ثانیه هیچ‌کدام حرف نزدیم. او سرش را کمی خم کرد. نگاهش از چشم‌هایم پایین آمد و دوباره برگشت. انگار دنبال چیزی می‌گشت؛ اجازه‌ای، نشانه‌ای، یا شاید فقط دلیلی برای ماندن. لب‌هایش تکان خورد. «تو چرا این‌قدر شبیه نجات دادنی؟» گلویم خشک شد. «چون تو… حالت خوب نیست.» «نه.» صدایش از همیشه آرام‌تر بود. «چون وقتی بهت نگاه می‌کنم، برای چند دقیقه یادم می‌ره چقدر خرابم.» اشک بی‌اختیار در چشم‌هایم جمع شد، اما پلک نزدم. نمی‌خواستم ببیند که با هر کلمه‌اش، دیوارهایی که دور خودم ساخته بودم ترک می‌خورند. اندازهیاوش یک قدم دیگر جلو آمد؛ آن‌قدر نزدیک که فاصله‌مان فقط به اندازه‌ی یک نفس بود. و من، با قلبی که از ترس و چیزی ناشناخته دیوانه‌وار می‌تپید، پشت به دیوار ماندم؛ میان بوی تلخ مشروب، گرمای نفس‌های او و نگاه مردی که انگار برای فرار آمده بود، اما تمام راه را تا من طی کرده بود.

#پارت140# هایرون صدای باز شدن در، خواب را مثل تیغه‌ای از میان پلک‌هایم برید. با وحشت از جا پریدم. چند لحظه طول کشید تا بفهمم کجا هستم. سالن در تاریکی فرو رفته بود و تنها نور کمرنگ چراغ‌های بیرون، از لابه‌لای پرده‌ها روی کف سرامیک افتاده بود. قلبم چنان می‌کوبید که صدایش را در گوش‌هایم می‌شنیدم. دستم بی‌اختیار به دسته‌ی کاناپه چنگ زد و بدنم از ترس جمع شد. اول فکر کردم کسی وارد ویلا شده. بعد سایه‌ای را دیدم که پشت در ایستاده بود. سایه، داخل ثانیه بی‌حرکت ماند؛ سپس تلوتلوخوران قدمی به داخل برداشت. نفس در سینه‌ام حبس شد. «سیاوش؟» صدای خودم آن‌قدر ضعیف و لرزان بود که بیشتر شبیه زمزمه به گوش می‌رسید. او در را پشت سرش نبست. همان‌طور نیمه‌باز رهایش کرد و با قدم‌هایی نامتعادل وارد سالن شد. ظاهرش با مردی که چند ساعت پیش دیده بودم، هیچ شباهتی نداشت. آن سیاوشِ محکم، سرد و همیشه مسلط، حالا انگار چیزی از درون شکسته بود و فقط پوسته‌ای خسته از او باقی مانده بود. صورتش غرق عرق سرد بود. قطره‌های ریز عرق از شقیقه‌اش پایین می‌لغزیدند و در خط فکش گم می‌شدند. پیراهنش چروک و یقه‌اش باز بود. موهایش به پیشانی‌اش چسبیده بودند و رنگ چهره‌اش، زیر نور کم‌رنگ سالن، بیمارگونه به نظر می‌رسید. چند ساعت پیش چنین نبود. چند ساعت پیش با نگاه سنگین و صدای بی‌رحمش از کنارم گذشته بود؛ طوری که انگار حضور من و آن تابلوی کوچک، هیچ ارزشی برایش نداشت. اما حالا مقابل من ایستاده بود و به‌سختی تعادلش را حفظ می‌کرد. ترس جای خود را به تعجب داد، اما تعجب هم نتوانست اضطرابم را کنار بزند. سیاوش ناگهان نگاهش را به گوشه‌ی سالن دوخت. تابلو. تابلو همان‌جا بود؛ تکیه‌داده به دیوار و پشت‌ورو شده، درست جایی که با خشم پرتش کرده بودم. چشم‌های سیاوش روی آن ثابت ماند. لب‌هایش کمی از هم باز شد و بی‌آنکه چیزی بگوید، به سمتش رفت. قدم‌هایش نامنظم بود؛ گاهی پایش روی زمین کشیده می‌شد و گاهی برای حفظ تعادل، دستش را به پشتی مبل می‌گرفت. من هنوز جرئت حرکت نداشتم. سیاوش کنار دیوار زانو زد و تابلو را برداشت. آن را با احتیاطی عجیب در دست گرفت؛ احتیاطی که از او انتظار نداشتم. انگشت‌هایش روی لبه‌ی قاب نشستند و بعد، آرام و کشیده، روی سطح نقاشی حرکت کردند. با لمس رنگ‌ها، لبخندی روی لبش نشست. لبخندی نامأنوس؛ نه ش؛ نه شاد بود، نه آرام. بیشتر شبیه لبخند آدمی بود که چیزی را پیدا کرده، اما نمی‌داند با پیدا کردنش نجات یافته یا بیشتر گم شده است. مو بر تنم سیخ شد. آهسته از روی کاناپه بلند شدم. زانوهایم سست بود و کف پاهایم روی سرامیک سرد، بی‌حس به نظر می‌رسید. «تو… اینجا چیکار می‌کنی؟» صدایم برید. مجبور شدم دوباره تلاش کنم. «چت شده، سیاوش؟» او سرش را بلند کرد. چشم‌هایش قرمز و به خون نشسته بودند. رگه‌های سرخ در سفیدی چشم‌هایش پخش شده بود و نگاهش، با وجود مستی، چنان مستقیم و عمیق به من دوخته شد که احساس کردم تمام سالن از میان رفته است. انگار فقط من مانده بودم و او؛ من و آن نگاه خسته‌ای که چیزی را طلب می‌کرد که خودش هم از گفتنش می‌ترسید. سیاوش با انگشت به تابلو اشاره کرد. صدایش خش‌دار و گرفته بود. «دنبال این اومدم.» نگاهش دوباره روی ماه نقره‌ایِ گوشه‌ی بوم لغزید. «این خیلی قشنگه…» لبخند محوی زد و بعد نگاهش را به من برگرداند. «درست مثل خودت.» قلبم برای لحظه‌ای از تپیدن ایستاد. بوی تند الکل، پیش از آنکه معنای کلماتش را بفهمم، جواب تمام سؤال‌هایم را داد. نفسش سنگین و آغشته به بوی مشروب بود؛ بویی که با دود سیگار درآمیخته و هوای اطرافش را تلخ کرده بود. مست بود.

#پارت139# به سمت کابینت بار رفتم. دستم روی بطری شیشه‌ایِ تیره قفل شد. من سال‌ها بود که برای کنترل ذهنم، برای اینکه یک ثانیه هم گارد دفاعی‌ام پایین نیاید، لب به این زهرماری نمی‌زدم. اما امشب… امشب هیچ کنترلی روی این مغزِ متلاشی نداشتم. درِ بطری را با دندان باز کردم و تف کردم گوشه‌ی سالن. حتی زحمت ریختن در گیلاس را به خودم ندادم. بطری را سر کشیدم. تلخی و سوزش الکل با حرارتِ گزنده‌ای از گلویم پایین رفت و آتش سینه‌ام را چند برابر کرد. پکِ اولِ سیگار را با فندکی که دستم را می‌سوزاند روشن کردم. دود غلیظ و خاکستری، هوای نیمه‌تاریک سالن را پر کرد. سیگار پشت سیگار و جرعه پشت جرعه… می‌خواستم مغزم را فلج کنم. می‌خواستم آن تصویرِ زلالِ نقاشی، آن دو نخل، آن قرصِ ماهِ خیره‌کننده و چشم‌های خیس و شکسته‌ی هایرون را در الکل غرق کنم و بسوزانم. اما هر چه بیشتر می‌خوردم، تصویرش پررنگ‌تر می‌شد. انگار عطر وانیل و نسیم موهایش لای دود سیگار پیچیده بود. تصویر همان چند دقیقه‌ی پیش، وقتی با آن لبخند معصوم و دست‌های لرزانش تابلو را به سمتم گرفت و گفت «قابلت رو نداره سیاوش…»، مثل یک پتک مدام توی سرم فرود می‌آمد. بطریِ نیمه‌خالی را با خشم به دیوار روبه‌رو کوبیدم. صدای خرد شدنش در سالن پیچید و مایع کهربایی‌رنگ مثل خون روی دیوار جاری شد. تکیه‌ام را از دیوار گرفتم. پاهایم سنگین و گیج بودند. اتاق دور سرم می‌چرخید، اما درست در میان این سیاهی و رخوتِ مسموم، یک کشش غریب، یک نیروی مغناطیسیِ مهارنشدنی، قلبم را مثل تکه‌ای آهن‌ربا به سمتی دیگر می‌کشید. هوای مستی به سرم زده بودکه به پیش هایرون بروم وبه عمق چشمانش خیره شوم وبگویم که باتموم وجودمیخواهمش.... درست ازاولین روزی که دیدمش وجسارتش رابه میان کشیدازهمان نقطه قلبم طوردیگه ای مشت کوبید درِ ویلا را باز کردم. باد شبانه با سرمایش به صورتم شلاق زد اما نتوانست تبِ الکل و جنونِ درونم را کم کند. گیج و لنگان‌لنگان، با قدم‌هایی سنگین و تلوتلوخوران از چمن‌های نم‌زده‌ی حیاط گذشتم. نگاهم در تاریکی فقط روی یک نقطه قفل شده بود؛ درِ شیشه‌ای ویلای هایرون. پاهایم بی‌اراده، برخلاف تمام قسم‌ها، منطق‌ها و خط‌قرمزهایم، مرا قدم‌به‌قدم به سمت حریم او می‌کشاندند…

#پارت138# پشتم را به درِ سنگین ویلا چسبانده بودم و در تاریکی مطلقِ سالن، نفس‌نفس می‌زدم. نباید آن نقاشی را می‌دیدم… نباید چشم‌هایم به آن دو نخل، آن دریای بی‌رحم و آن قرصِ ماه می‌افتاد. انگار هایرون ناخواسته تمام خلوتِ شوم دیشبم را با قلم‌مو روی بوم به تصویر کشیده بود؛ تمام آن اعترافات تلخ، آن اشک‌های حقارت‌بار و آن قسمی که لب دریا برای دور نگه داشتنش از این جهنم خورده بودم. به پنجره نزدیک شدم. از گوشه‌ی پرده‌ی ضخیم به حیاط نگاه کردم. دیدم که چطور با شانه‌های لرزان و چشم‌های گریه‌آلود وسایل را جمع کرد، بوم را زیر بغل زد و رفت. مشت بسته‌ام را چنان به دیوار گچیِ کنار پنجره کوبیدم که درد تا مغز استخوانم تیر کشید. لعنت به تو سیاوش… لعنت بهت!» زیر لب غریدم و پیشانی‌ام را به شیشه‌ی سرد فشردم. من شکسته شدنش را دیدم، صدای شکستنِ ذوقِ کودکانه‌اش را شنیدم، اما نتوانستم جلو بروم و بگویم این هدیه، قشنگ‌ترین و در عین حال کشنده‌ترین چیزی بود که تا به حال گرفته بودم. اگر دستم به آن تابلو می‌رسید، یعنی به حریمش راه پیدا کرده بودم؛ و حریم من، بوی خون، کینه‌ی رایان و خاکستر می‌داد. باید این سنگدلی را تا آخر ادامه می‌دادم. حتی اگر فکر می‌کرد یک هیولای نمک‌نشناسم، باز هم بهتر از این بود که شعله‌های این آتش دامن پرهای ظریفش را بگیرد صدای زوزه‌ی باد پشت پنجره، مثل ناله‌ی یک محکوم به مرگ توی گوش‌هایم می‌پیچید. تاریکی سالن خفه‌ام می‌کرد. دستی به گلویم کشیدم؛ کراواتم را چند ساعت پیش کنده بودم اما احساس می‌کردم طنابی نامرئی دور گردنم پیچیده و هر لحظه تنگ‌تر می‌شود. کلافگی و جنون مثل موریانه به جانم افتاده بود. با خشم لگدی به میز عسلیِ کنار مبل زدم. گلدان کریستال با صدای مهیبی کف سرامیک‌ها خرد شد و تکه‌های براقش تا وسط سالن پرتاب شدند. جلو رفتم، صندلی چوبی را با یک دست بلند کردم و به دیوار کوبیدم. صدای خرد شدنش هم نتوانست این آتشفشانِ لعنتیِ درونم را خاموش کند. همه‌چیز را به هم ریختم؛ کتاب‌ها، کاغذهای شرکت و پرونده‌های روی میز کارم را با یک حرکت به هوا پرتاب کردم. سالن در یک چشم‌به‌هم‌زدن شبیه به ویرانه‌ای شد که با روح متلاشی‌شده‌ی من همخوانیِ کاملی داشت.

#پارت137# باد ساحل سردتر شده بود و ماسه‌های ریز را به دامن پیراهنم می‌پاشید. برای چند دقیقه‌ی طولانی، مات و مبهوت به نقطه‌ای که سیاوش در آن محو شده بود خیره ماندم. همه‌چیز مثل یک کابوسِ نامفهوم بود. نگاهم از درِ بسته‌ی ویلای او سر خورد و به بوم نقاشی افتاد؛ همان تابلویی که با هزار امید، ذوق و وسواس خط‌به‌خطش را کشیده بودم تا لبخندی روی آن چهره‌ی سنگی بنشانم، حالا غریب و بی‌صاحب روی حصیر رها شده بود. یک قطره اشک از گوشه‌ی چشمم چکید و درست روی تنه‌ی نخلِ نقاشی افتاد. با حرص و بغضی که راه نفسم را بریده بود، اشک‌هایم را پاک کردم. جلو رفتم و تابلوی نقاشی را از روی زمین چنگ زدم. دندان‌هایم را به هم فشردم و با خودم غریدم: «لیاقت نداری سیاوش رادمنش! اصلاً لیاقت نداری کسی برات یه قدم برداره! همون بهتر که با اون اخم‌های گندت تو اون ویلای یخ‌زده تنها بمونی تا بپوسی!» ظرف‌های غذا را با دست‌هایی لرزان و عصبی جمع کردم. قابلمه‌ی فسنجان را که تمام بعدازظهرم پای جا افتادنش رفته بود و حالا دست‌نخورده سرد می‌شد، برداشتم. همه‌چیز را با شتاب به داخل ویلای خودم بردم و روی اپن آشپزخانه رها کردم. تابلو را با حرص به گوشه‌ی دیوار اتاق کوبیدم و رویش را برگرداندم تا چشمم به آن ماهِ نقره‌ای نیفتد. چرا با دیدن ماه آن‌طور به هم ریخت؟ چرا نگاهش طوری منقلب شد که انگار گناهِ بزرگی را جلوی چشم‌هایش آورده باشم؟ روی کاناپه نشستم و زانوهایم را بغل کردم. خشمم کم‌کم جایش را به یک حسِ تلخِ تنهایی و سردرگمی داد. من اینجا در این جزیره، کیلومترها دور از خانه و خانواده‌ام، میان مردی گرفتار شده بودم که یک لحظه مرا به اوج آسمان می‌برد و کنسرت و خنده برایم می‌خرید، و لحظه‌ای دیگر چنان به زمینم می‌کوبید که استخوان‌های غرورم خرد می‌شد. ساعت‌ها در تاریکی سالن نشستم و به تیک‌تاک ساعت گوش دادم تا بالاخره خوابِ سنگین و آشفته‌ای به چشمانم آمد.