تخیلی، فانتزی، خاص رمان وارانشا؛ نژاد ممنوعهٔ وامپگاد| آلن.ایزدقلم کاربر انجمن نودهشتیا

[Alen]

شوکه شدم! چرا ایزدان همش دنبال من هستن؟ خب برن دنبال یه نور دیگه بگردن. 

تیوان مات و مبهوت جواب داد:

- این بده! سایورا باهاشون نرو مقامت کن. حق ندارند به تو چیزی رو اجبار کنند. 

مگه میشه کسی جلو ایزدان مقاومت کنه؟ 

نفس‌هام به شمار افتاد و وحشت جونم رو گرفت. 

تریستان داره باهاشون مبارزه می‌کنه. 

آرتین چشم‌هاش گشاد شد و لب زد:

- ایزد؟! واقعا ایزد! 

تایید کردم و سرم رو فشار دادم. رو زمین بودم آسمانی‌ها اومدن، روی آسمانم ایزدها برای اومدنم اومدن،

برم پیش ایزد‌ها کی‌ها میان؟ 

آشینا: بکشمشون؟ اومدن داخل من و دنبال تو می‌گردن. 

خشکم زد و بلند شدم گفتم:

- نه، دست نگه دار بذار اول حرف بزنیم. 

امپراتور گیج پرسید: 

- با کی حرف می‌زنی؟ 

دستی رو صورتم کشیدم و نمی‌دونستم چی جواب امپراتور تیوان رو بدم‌. 

با صدای برخورده شمشیر‌ها در کالسکه در حال پرواز رو باز کردم. باد شدید به صورتم خورد و از دور یه اژدهای بزرگ و عظیم رو دیدم که بدنش خونی بود! 

دو تا ایزد داشتن با تریستان مبارزه می‌کردن! 

یه چیزی وحشتناک تو وجودم غرش کرد. کسی حق نداره تریستان رو این جوری آسیب بزنه! کسی حق نداره. 

از خشم زیاد ناخن‌هام تو کف دستم فرو رفت. جواهراتم نوارانی شد. ایزدان حضورم رو انگار حس کردن و سر هاشون سمت من چرخید. 

دست از مبارزه با تریستان کشیدن. 

کالسکه روی زمین فرود اومد و با خشم عجیبی بیرون اومدم. 

باد موهام رو به بازی گرفت، بی‌اهمیت و خشمگین به ایزد‌ها نگاه کردم. یکیشون زن بود. یه زن مو بلند خاکستری با چشم‌های آبی بال‌هایی خاکستری روشن که روی پیشونیش مهره درخشان بود. 

نفس‌های کش‌دار و عمیق کشیدم و به دومی خیره شدم. 

یه مرد مو بلند قهوه‌ای با چشم‌های دو رنگ طلایی و آبی بال‌هاش هم سفید بود. 

رو به روشون قرار گرفتم و به تریستان خیره شدم. 

نتونستم تحمل کنم و از وسط دو ایزد رد شدم و رو به روی اژدهای بزرگ و عظیم ایستادم. 

تیغه بال‌هاش رو به زمین کوبید و سرش رو پایین اورد. 

دستم رو روی پیشونیش گذاشتم و نوازشش کردم. 

تنها چیزی که حس می‌کردم. 

خشم، خشم، خشم بود. انگار یکی داشت از درون آتیشم می‌زد. 

یکی از ایزدها دهن باز کرد حرفی بزنه غرشی کردم که خودم باورم نشد. 

- خفه شو. 

برگشتم و تو چشم‌هاش خیره شدم. 

دستم رو سمت غار دراز کردم و دونه دونه انگشت‌هام رو جمع کردم. 

مردی مو نقره‌ای از غار با مشت شدن دستم بیرون پرت شد. چهار بال سفید داشت و بهش می‌اومد قدرتش از این دوتا بیشتر باشه. 

مشتم رو برعکس کردم و سرد لب‌زدم:

- به درونم بیا. 

غار نورانی شد و آشینا از خوشحالی جیغ بلند کشید و تمام غار به گرده‌های نورانی رنگ‌ و رنگ تبدیل شد و با قدرت وارد قلبم شد. 

زیر پاهای ایزدان خالی شد و سریع بال زدن. 

نفس‌های وحشتناک کشیدم و با صدای غریب پرسیدم:

- چه چیزی شما رو به سمت غار من هدایت کرده؟ 

مرد مو نقره‌ای چهار بال پرواز کرد سمت من اومد. ناباور به جواهراتم خیره شد و لب زد:

- چقدر شبیه وارانشا هستی!  

خشمم به سرعت از بین رفت. با گفتن این اسم انگار یکی بدنم رو محکم تکون داد و لب زدم:

- وا... وارانشا؟ 

دورم ناباور چرخید و دست روی دهنش گذاشت. 

- وای من! فقط شاخ‌هات و بال‌هات کمه وگرنه یه نسخه کپی ولی شبیه دختر اون می‌شدی! نکنه خواهرشی یا اوم... بچش؟! نه نه نه امکان نداره بچه‌اش باشی اون مرد مغرور هیچ وقت با کسی نبوده. 

خودش گفت و خودش هم ناباور خندید. 

موجی هیجان، بغض عجیب، خشم دوباره ولی این بار فرق می‌کرد. این اسم کاری به وجودم کرد می‌خواستم جیغ بزنم. 

یقه لباس ایزد چهار بال رو گرفتم و جیغ زدم:

- وارانشا کیه؟ 

خشکش زد و به پیشونی و جواهراتم نگاه کرد و لب زد:

- وارانشا؟ اون ایزد مطلق وامپگاد‌ها هستش، کسی که به برتری و شکوه والا رسیده. تنها وامپگادی که کسی قادر نیست بکشتش. 

آشینا: پس حرفم درست بود، تو یه وامپگادی فقط نه معمولی یه ایزد وامپگادی باورم نمیشه خیلی ترسناکه! وقتی یه وامپگاد معمولی می‌تونه تو یه چشم به هم زدن ده‌ها ایزد رو بکشه یه ایزد وامپگادی چکار می‌کنه! 

تو شکمم یه چیزی مچاله شد و گلوم تنگ شد. 

من... من واقعا هیولام؟! 

به آسمان نگاه کردم و لب زدم:

- ایزد وامپگاد‌ها! 

ایزد چهار بال دستم رو از روی یقه‌اش کنار زد و پوزخند زد:

- متاسفانه ایزد وامپگاد‌ها به همراه الهه‌نور نیارا جنگی سخت بینشون افتاد و وارانشا به همراه الهه نور مرد. 

تو بوی یه وامپگاد نمیدی بوی نور میدی؛ فقط ظاهرت و قیافت شبیه وارانشا هستش. 

شکمم رو فشار دادم و با درد به ایزد چهار بال خیره شدم. 

تصویر وقتی فلوت می‌زدم و اون دوتا رو برهنه تو بغل هم دیدم یادم اومد. اون رنگ نگاه تو چشم‌هاشون! چرا باید با هم بجنگن و هم دیگه رو بکشن؟ 

سرم پایین افتاد که شمشیری درخشان زیر گردنم قرار گرفت. گیج سرم رو بالا اوردم که یه ایزد جدیدِ مو سفید درخشان و چشم‌های طلایی با نفرت نگاهم کرد. 

- نیارا خواهر من بود؛ کسی به شکل تو، یه وامپگاد کثیف اونو کشت. می‌کشمت قبل این که بال و پر بگیری حروم زاده. 

قلبم تو دهنم اومد. نه از ترس، از نفرت تو چشم‌هاش! 

ایزد چهار بال نقره‌ای داد زد:

- نیهاد؟ حق نداری بکشیش این یه دستوره. 

مرد مو سفید که فهمیدم اسمش نیهاده نعره زد:

- این یه وامپگاده به جواهراتش نگاه کن. می‌خوای باز دنیا رو به کام مرگ ببری دنیل؟ الان بچه وامپگاده همین که اون روی خودش رو نشون بده دنیا به کام مرگ میره مثل خواهرم، باید بکشمش. 

دنیل همون ایزد چهار بال نقره‌ای تیز به نیهاد خیره شد و گفت:

- تمامش کن. 

نیهاد شمشیر رو محکم‌تر روی گردن من فشار داد که تاسیان تبدیل به مار شد و روی شمشیر چنبره زد و هیس ترسناکی کرد. 

نیهاد خشمگین تاسیان رو پرت کرد و غرش کرد:

- من نکشم ایزدان و الهگان دیگه متوجه بشن این موجود مکروه یه وامپگاده می‌کشنش. 

مات به تاسیانی که پرت کرد نگاه کردم. 

تریستان تبدیل شده به آدم با قدم‌های محکم و سرد جلو اومد و گفت:

- می‌تونی ثابت کنی ملکه من یه وامپگاده؟ فقط از جواهراتش میگی؟ 

بدن تریستان لرزید‌ و روی بدنش جواهرتی زیبا شکل گرفت و گفت:

- پس من هم یه وامپگادم یا اژدهای تاریکی؟ 

نیهاد شوکه عقب رفت و ناباور به تریستان خیره شد. 

من هم شوکه شدم. باورم نمیشه! تریستان بدنش این جوری پر از جواهرات زیبا با نگین‌هایی که نور سلطنتی می‌زدن بود. 

صدای بال زدن اومد. یه فضای سنگین، یه حضور وحشتناک! یه عقاب سفید غولپیکر! 

کنار من فرود اومد و بال و پرش خیلی ترسناک تو بدنش رفت و تبدیل به... 

به... آکیلا شد. 

ایزدان به آکیلا احترام گذاشتن و آکیلا سرد گفت:

- تریستان عقب بکش. 

تریستان سرد تایید کرد و دستبند روی دستم شد. تاسیان هم انگشتر روی دست من. 

آکیلا نیم نگاهی به من انداخت. استخون‌هام به لرزه افتاد و گفت:

- چی شده این جوری به جون هم افتادید؟ 

دنیل نگاهی به من کرد و بعد آکیلا جواب داد:

- چیزی نیست که بخواد آکیلای بزرگ رو نگران کنه، اومدیم فرد منتخب رو ببریم تا جایگاه ایزد نور رو بگیره. 

دنیل کلافه دست تو موهاش کرد. دید آکیلا جواب نمیده و تیز فقط داره نگاهش می‌کنه. 

هول کرد و جواب داد:

- خیلی... خیلی شبیه وارانشا هستش. نیهاد میگه وامپگاده واقعا درسته؟ 

آکیلا نگاهم کرد و به ایزدان گفت:

- امور دنیا دست شماست؟ کسی گفته برای صحت یه شباهت شمشیر زیر گردن کسی بذارید؟ 

نیهاد غرش کرد:

- آکیلاخان، شما ببینید کپی وارانشاست. 

قلبم مثل بچه می‌زد. تنها یه صدا تو گوشم می‌پیچید:

«سایورا فرزند نور و تاریکی زندگی کن، دنبال گذشته خودت نگرد چون تو مسیرش کشته میشی.»

یعنی جا بزنم؟ عقب بکشم یا جلو برم؟ 

به دست‌هام نگاه کردم و جلو رفتم و دروغی گفتم که خودم توش موندم.

- من سایورا هستم، فرزند پرنسس آرزو و ایزد تاریکی من... من ایزد نور و تاریکی هستم. 

دست‌هام رو از هم باز‌کردم. چهار بال‌های طلاییم رو بیرون دادم و تو یه دستم نور و تو یه دستم تاریکی رو احضار کردم. 

با بغض جواب دادم. 

- زمانی که منو به همراه مادرم می‌خواستن آتیش بزنند یکی منو نجات داد، بزرگم کرد تو همین دنیا زیر همین سقف من بزرگ شدم. چطور تا حالا این شخص وارانشا وار نبودم ولی حالا هستم؟

آکیلا از دروغم چشم‌هاش قهقهه زد. 

لب‌هام رو فشار دادم و به همه که شوکه بودن خیره شدم و گفتم:

- من وامپگاد نیستم، غذای من چیزیه که شما‌ها می‌خورید. مگه نه یه وامپگاد فقط پرتو، نور، هستی و کیهان رو می‌خوره؟ پس چرا من نمی‌خورم؟ چون شبیه اون مردی که می‌گید هستم باید کشته بشم؟ کسایی رو دیدم که شبیه هم هستن ولی از یه خون و یه نژاد نیستن باید بمیرند؟ 

آکیلا دستی تو موهای سفیدش کرد و به من اشاره زد:

- شنیدید؟ یه دختر بچه رو بخاطر کار اشتباه ایزد تاریکی شکوندید. 

دنیل مات لب زد:

- تو... تو ایزد تاریکی هستی؟ 

با بغض سر تکون دادم. 

فلوتم رو در اوردم و گفتم:

- من برای اثباتش می‌تونم فلوت مادرم پرنسس آرزو هم نشون بدم. 

نیهاد نعره زد: 

- دروغه، تو حتما نسبتی با وارانشا داری. 

برای این که همجوشی کنم، نزدیکش شدم.

جوری زدم زیر گوشش دلم براش سوخت. 

سه ثانیه دستم رو نگه داشتم. 

نفسم حبس شد و تمام احساساتش واردم شد. 

روحم با روحش هم جوشی کرد. 

هر دردش دردم شد، هر خنده‌اش خندام شد. 

شوکه شدم تو وجودش، غم، یه عالمه غم، خشم، هزار و خورده غصه، درد بود. 

تونستم ببینم وارانشا رو همونی بود که تو زمان فلوت زدن ازش یه رویا دیدم. 

نیارا رو دیدم چه زن شادی بود. 

چشم‌هام خسته بسته شد، حالم بد و خواب آلود شدم. 

خسته به صورت متعجبش نگاه کردم و گفتم:

- می‌دونم دلت خواهرت رو می‌خواد ولی با کشتن من بر می‌گرده؟ اگه وارانشا اشتباه کرد، ایزد تاریکی هم اشتباه کرد با پرنسس آرزو بود؛ من هم باید مثل تو برم ایزد تاریکی رو بکشم چون اون کاری کرد، مادرم و کل سانتروها خودکشی کنند؟ 

دستش رو صورتش اومد. به نگاه‌های متعجب توجه نکردم. عمیق تو چشم‌هام خیره شد. 

آهی کشیدم و عقب رفتم. یهو تلخ گفت:

- باشه پس اگه واقعا یه وامپگاد نیستی نباید به خون من هم میلی داشته باشی. هرچقدر خودت رو پنهان کرده باشی هیولای درونت رو نمی‌تونی پنهان کنی. 

رگ دستش رو زد و خون طلایش قطره قطره چکه کرد. 

جلو رفتم و با اخم خیره به خونش گفتم:

- دلت می‌خواد یه بار دیگه زیر گوشت بزنم؟ 

دستش رو تو دستم گرفتم و با قدرت درمانگری خوبش کردم. 

حیرت زده لب زد:

- امکان نداره! 

آکیلا منو عقب کشید و گفت:

- از این جا برید. 

دنیل بازوی نیهاد شوکه که به دست خوب شده‌اش نگاه می‌کرد کشید و جواب داد:

- آکیلاخان، بذارید سایورا جانشین ایزد نور بشه. 

آکیلا اشاره زد که برن. نه حرفی نه چیزی. 

دنیل کلافه نزدیکم شد و چیزی سمتم گرفت:

- لطفا قبولش کن، من هیچ دشمنی نه به تو دارم نه حتی وارانشا منو وارانشا دوست‌های هم بودیم. هرکسیش که می‌خوای باشی مطمئنم اون مغرور هیچ وقت با کسی نبوده. اما تو... ایزد نور به تو نیاز داریم قبل از فرو ریختن این جهان کمکمون کن تولد‌ها همه داره از جنس تاریکی میشه و نور از این دنیا کم رنگ. 

به قطب نما نگاه کردم. بی‌حال و با سر گیج از خواب ازش گرفتم.

- بیام که باز بخاطر یه شباهت منو بکشید یا بگید من وامپگادم. 

داشتم سقوط می‌کردم بیفتم امپراتور تیوان منو گرفت. 

دنیل مات شد و لب زد:

- تیوان! زنده‌ای؟ 

امپراتور تیوان با اخم سردی جواب داد:

- زندم؛ و می‌بینی من الهه نور رو تو بغلم گرفتم اگه وامپگاد بود من نابود می‌شدم این طور نیست؟ 

نیهاد خشک و متحیر  سر تکون داد. 

نزدیکم شد و با بغض سرش رو خم کرد. 

- ببخش گفتم وامپگادی، هیچ وامپگادی نمی‌تونه کنار امپراتور آسمان بایسته یا بخواد بغلش کنه. 

خسته و دلخور از خودم بخاطر دروغم چشم گرفتم و سرم رو تو سینه تیوان فرو کردم گفتم:

- از این جا برید. 

تیوان موهام رو نوازش کرد. منو با خودش و آرتین به قصر خودش با یه سرمای ملایم انتقال داد. 

تا سرما رفت ما هم تو قصر امپراتور بودیم.  

آشالان پسر تیوان شوکه پرسید:

- بابا چی شده؟ 

امپراتور منو روی مبل دراز کش کرد که مبل خاکستر شد. 

با مخ روی زمین خوردم. 

از درد نالیدم و فقط صدای شوکه تیوان رو شنیدم. 

- ای وای... یادم رفت نباید بذارمش روی وسایل مادی. 

می‌خواستم از خنده بترکم ولی چشم‌هام بسته شد و از هوش رفتم. 

 

[Alen]

***
آرتین
امپراتور عصبی از کاری که کرده بود، بی‌حواس سایورا رو با خودش به اتاق برد. 
آشالان پادشاه آسمان خیره نگاهم کرد و پرسید:
- پسر شاه عناصری؟ 
تایید کردم و گفتم:
- بله درسته. 
ابرو بالا انداخت. 
- شبیه پدرت نیستی، خیلی زیبایی‌؟! 
اخم کردم. خواستم بگم چه بهتر به اون عوضی ظاهرم نرفته ولی سکوت کردم. 
امپراتور کلافه اومد و روی مبل نشست. 
اخم‌کرده گفت:
- من حالا یادم نبود آشالان؛ تو چی، حواست نبود بگی؟ 
آشالان هول کرد و جواب داد:
- خیلی یهویی شد اومدنت من هم یادم رفت. 
امپراتور به من نگاه کرد. ترسیدم بگه تو یادت نبود؟ 
واقعیتش من هم یادم رفته بود، آخه یه جوری سایورا زیر گوش ایزدی که می خواست بکشتش زد که من جاش سکته کردم. ولی واقعا خنده‌ام می‌گیره! چرا سایورا رو فکر کردن وامپگاد هستش؟ اون‌ها گوش‌های تیز و بلند ندارند، بال‌هاشون چرمیه، درسته بدن‌هاشون جواهر داره ولی مثل سایورا نیست، تازه شاخ هم دارند. 
هیچ چیزی هم نمی‌تونند بخورند، بجز حیات آسمان و زمین. من با چشم‌هام دیدم سایورا غذا می‌خوره. حتی خودم تو دهنش میوه می‌گذاشتم. 
از همه این‌ها بگذرم اولین بار بود یه ایزد می‌دیدم. خیلی قدرتمند بودن. وای اون مرد عقابی از همه‌ ترسناک تر بو‌د. 
یادش می‌افتادم چهار ستون بدنم می‌لرزید. 
حتی ایزد‌ها هم بهش احترام گذاشتن. 
سرم رو بالا اوردم و به آشالان که رفت خیره شدم. 
حدود یک ساعته تو سکوت نشستم و سایورا هم سه ساعته بی‌هوشه. 
هوفی کشیدم که محافظی جلو اومد گفت:
- امپراتور بزرگ، پادشاه عناصر همراه همسرشون تشریف اوردن. 
خشکم زد و از ترس تو خودم جمع شدم. 
به پله‌ها نگاه کردم شاید که سایورا بیاد. 
دست‌هام و سر انگشت‌هام یخ زد. 
امپراتور بی حوصله گفت:
- ملکه بیهوشه اومدنشون بی‌فایده‌ست، ردشون کن برن.
سرباز چشمی گفت و خواست بره صدای قدم‌هایی اومد. 
به پله‌ها نگاه کردم که سایورا رنگ پریده تکیه به تریستان محافظش داده بود. 
داشت به آرومی پایین می‌اومد که لب‌هاش تکون خورد:
- بگو بیان. 
امپراتور به خدمه اشاره زد که خدمه دوان‌دوان رفت یه پارچه زیبا درون سینی رو اورد روی مبل پهن کرد. 
سایورا با کمک تریستان نشست و اشاره کرد کنارش بشینم. 
از ترس بدنم بی‌حس شده بود. به سختی بلند شدم. بغض گلوم رو فشار داد، سرم داشت از استرس و وحشت می‌لرزید. 
صدای فریادهام، التماس‌هام و دردهام تو گوشم هی می‌پیچید. 
تلو تلو خوردم و خودم رو کنار سایورا انداختم. 
دست‌های گرمش رو روی دست‌های یخ‌زدم گذاشت. 
ولی ذهن من روی کار‌های بابام بود. بستنم به تخت با زنجیر‌های ضد جادو که نخوام آسیبی بزنم. 
بدنم لرزید‌ و چشم‌هام رو محکم بستم. 
با صدای قدم‌های پاهاش که دیگه از هزار کیلو‌متری هم می‌شناختم ترسوندم. خیلی ترسوندم. 
دست سایورا رو بی‌اراده با دست‌های لرزونم فشردم. 
امپراتور عجیب نگاهم کرد. مطمئنم رنگم مثل گچ پریده بود. 
نمی‌خواستم آبروم بره، نمی‌خواستم کسی بفهمه من دستمالی شده پدر مادرمم. 
بغضم رو قورت دادم، نمی‌دونم چرا به سایورا اعتماد کردم شاید چون مطمئنم منو از این لجن بیرون می‌کشه. 
قلبم با درد می‌زد و نفس‌هام سخت می‌رفت می‌اومد. 
با ورودِ کامل پدرم خواستم بلند بشم احترام بذارم ولی سایورا نگداشت. 
ترسیده به چشم‌های بابام نگاه کردم. با دیدن من که پیشونی بند روی پیشونیم بود. مات شد. نگاهش پدرانه نبود و کثیف بود. 
دستم روی دکمه پیرهنم رفت که بسته بودم، تا انقدر نشان روی سینه‌ام تو دید نباشه. 
مادرم با دیدنم لبخندش بزرگ شد. 
بغضم تلخ‌تر گلوم رو فشرد. 
بابام به همه احترام گذاشت. نیم‌نگاهی شاهانه‌ به همه‌جا انداخت و نشست. 
تریستان با غرور برای سایورا نوشیدنی ریخت و دستش داد:
- ملکه من یکم بنوشید. 
سایورا بدون گرفتن لیوان از دست تریستان یه جرعه نوشیدنی خورد و خونسرد گفت:
- پادشاه عناصر، ذهین درخشان؟ 
بابا خوشحال چشم‌هاش درخشید:
- درست گفتید ذهین درخشان هستم. 
سایورا پا رو پا انداخت و چشم‌ ریز کرد برای پدرم و پرسید:
- سرباز‌های شما گفتن آرتین رو برای خودم کردم؟ 
پدرم اخم کرد. جدی شد که من یه دور مرگ رو تجربه کردم. 
- بله گفتن، می‌خوام دلیل حرف شما رو در حضور امپراتور و پادشاهان بدونم.
دست‌های سردم رو روی لب‌هام گذاشتم. 
دست‌هام می لرزید. سایورا لبخند دلروبا زد که پدرم تو جاش خشکش زد.
مادرم از حسادت نزدیک بود منفجر بشه. 
سایورا طناز پرسید:
- ذهین خان؟ آرتین دیگه ولیعهد نیست، اون برای منه، درخواست دارم تا مدارک آرتینم رو بیاری و مهم تر از اون قصر رو که آرتین اونجا به دنیا اومده رو آتیش بزنید. 
می‌خوام تولدش کنار من باشه. 
جا خوردم؛ به صورت سایورا نگاه کردم. 
یعنی چی؟! اون قصر ابااجدادی ما هستش فقط بازسازی میشه ولی خرابش کسی نمی‌کنه! 
مادرم جیغ زد:
- این امکان نداره! من پسرم رو از سر راه نیوردم، حق نداری پسر‌... 
سایورا دستش رو بالا اورد. 
- یک سنگ حیات معادل خرید پنج قصر همراه سربازانش؟ 
پدرم شوکه شد و به من نگاه کرد. چشم‌هاش ناباور درخشید و گفت:
- پسر عزیزم با هیچ چیز قابل مقایسه نیست. 
سایورا لبخندی زد. به من خیره شد و به پدرم جواب داد:
- تشکر بابت این حرف، من نمی‌خواستم پسر شما رو بخرم، خواستم از من راضی باشید. آرتینم از تمام ثروت دنیا با ارزش‌تره، حالا که دیدم شما چقدر شریف هستید. 
از حرف من ناراحت شدید من پیشنهادم رو پس می‌گیرم. 
بابا افتضاح تر از قبل شوکه شد. 
فکر نمی‌کرد سایورا انقدر سریع موضوع رو جدی بگیره. 
یک سنک حیات! باورم نمیشه. 
پدرم بلند شد و گفت:
- با احترامی که نسبت به شما بزرگان دارم ولی من پسرم رو نمیدم. 
وحشت زده به سایورا خیره شدم که خونسرد بود. 
- می‌تونی ببرش ذهین خان! 
سایورا بلند شد. با قدم‌های شمرده نزدیک پدرم رفت و چیزی در گوشش گفت. 
رنگ پدرم به یه آن پرید و چشم‌هاش از ترس لرزید. 
با خنده مصنوعی و ترسیده به همه نگاه کرد. گفت:
- ملکه آسمان‌ها شما خیلی شوخ هستید! 
سایورا نیش‌خند ترسناکی گوشه لبش نشست که من توجای خودم مات موندم.
صداش گوش و سرم رو تکون داد:
- می‌تونم جدی هم بشم. 
بابام خندید‌. خنده‌اش بوی ترس داشت‌! یعنی سایورا چی بهش گفته؟ حتی به من هم نگاه نمی‌کرد. 
با صدای لرزونی گفت:
- مدارکش رو همراه دارم‌. هر جا بخواید هم امضا می‌زنم که تماما رضایت دارم. 
تریستان نزدیک شد. 
- قرار داد جادویی، با امضاش دیگه پسری به نام آرتین ندارید. 
بابا بازم نگاهم کرد. مامان جیغ زد:
- یعنی چی؟ من راضی نیس... 
بابا غرش خشمگین کرد:
- خاموش باش. 
گیج به همه و بعد به بابام خیره شدم. 
با دست لرزونش قرار داد رو گرفت، تند تند نگاه کرد و گفت:
- میشه قصر رو نسوزونم؟ اون قصر برای اجداد منه؟ 
سایورا سرد جواب داد:
- نمی‌خوام شاهدی باشه حتی غیر زنده که بگه آرتین متعلق به این جاست. 
بابام با تردید پرسید:
- اون... اون یه سنگ حیات که گفتید؟ 
سایورا سرد تر جواب داد:
- چون ناراحت شدید دیگه تکرارش نمی‌کنم. 
دست‌هام لرزون شد.
بابام با خشم برگه‌ها رو امضا کرد و مادرمم به سختی با تهدید پدرم امضا کرد. 
مدارکم تحویل سایورا داده شد. 
با... باورم نمیشه! بابام انقدر راحت رضایت داد؟ 
سایورا رو به تریستان کرد و گفت:
- می‌دونی چکار کنی؟ برو و قصرعناصر رو خاکستر کن. 
تریستان مشت به سینه کوبید:
- امر امر شماست ملکه من.
پدرم مات پرسید:
- مدارکم! اسنادم! این نمیشه؟! 
سایورا سرد گفت:
- تریستان هنوز ایستادی؟ 
تریستان با سرعت دود شد. 
پدرم فریاد زد:
- نه...! 
سایورا پوزخند زد و پچ زد:
- مجازات شکستن حرمت بین پدر و پسره. من اجازه دادم پادشاه باشی، اجازه دادم آبروت نره ولی از نوع خودت رو بساز. به تو یه شانس دوباره میدم، فقط یک بار پاهات کج بره... تا ابد زنده زنده شکنجه‌ات می‌کنم. 
بابام نابود شد و من هنوز مات بودم. سایورا ترسناک بود! به موقعه‌اش خیلی ترسناک بود. 
امپراتور تیوان نزدیکم شد و گفت:
- بیا این برگه‌ها رو امضا کن تا قانونی برای ملکه سایورا باشی. 
مات قلم رو گرفتم، دستم اون‌قدر بی‌حسِ بود، حتی یه خودکار رو درست تو دست نمی‌تونستم بگیرم.  
به خودم دل داری دادم، این امضا آزادیمه، امضا تکوندن لجن‌ و کثافت‌ها از روی منه، امضای گرفتن نگاه ناپاک پدر و مادرم روی منه... 
اشکم روی قرار داد افتاد و امضا کردم. یه امضای ساده ولی با کلی معنی. 
قطره اشک دومم ریخت. خوشحال، غمگین نمی‌دونم کدومش ولی بودم. حس سبکی روی شونه‌هام بود‌‌. 
با بغض و چشم‌های پر از اشک به پدرم نگاه کردم که داشت خود خوری می‌کرد که دیگه قصری نداره، زندگی درستی نداره. 
همه جراتم رو جمع کردم و گفتم:
- هیچ... هیچ وقت  شما رو نمی‌بخشم جناب درخشان. همچنین شما خانم. 
مامانم با گریه جیغ زد. بابام مات نگاهم کرد. 
فکر کردم به خودش اومده که با غرش نفرینم کرد:
- من همه وجودم رو برای تو گذاشتم، هرچی خواستی گرفتم ولی تو به خاک سیاه نشوندیم الهی خبر مرگت بیاد که بجز ظاهر زیبات هیچ ارزشی نداشتی. 
صدای شکستن خودم به وضوح تو گوشم پیچید. 
ناباور به گل‌های روی میز خیره شدم. 
صدای سایورا تو سرم پیچید:
- دیگه می‌تونید تشریف ببرید، بسلامت.‌ 
سرباز‌ها اومدن و پدر و مادرم رو بیرون فرستادن. 
صداش هی تو گوشم زنگ خورد. 
خبر مرگت بیاد، خبر مرگت بیاد‌... 
هیچ ارزشی نداری، نداری، نداری، نداری! 
سایورا برگشت سمت من و بغلم کرد:
- ارزش تو رو من تعیین می کنم. تو با ارزش‌ترین یاقوت سرخی هستی که دیدم، از هزاران سنگ حیات با ارزش تری. 
دست‌هام دور کمرش تاب خورد و بدنم سبک شد.
حرف‌ها و نفرین‌ها از سرم دور شد و به‌جاش یه نقطه پر رنگ اومد و اون هم تعریف سایورا از من بود. 
یاقوت سرخ؟
تا الان کسی به من نگفته بود. 
لبخند زدم. سعی کردم گریه نکنم که یه‌وقت بگه یه سلاح روحی گرفتم مثل بچه زیر گریه میزنه. 
ازش فاصله گرفتم و معذب نشستم گفتم:
- ممنون ملکه من. 
لبخند زد و سر تکون داد:
- خواهش می کنم. 
امپراتور با اخم پرسید:
- چرا قصر اجدادیش رو گفتی آتیش بزنه؟ 
آشالان هم تایید کرد و جواب داد:
- درسته، این خیلی زیادی بود. 
سایورا اخم کرد و با قدم‌های با وقار سمت پنجره رفت گفت:
- خیلی حرف‌ها بهتره باز نشه، کسی نیستم از مقامم استفاده کنم زور بگم پس لطفا از این موضوع کوتاه بیای... 
نمی‌خواستم وجهه سایورا خراب بشه برای همین یه چیزی گفتم تا خودشون تا آخرش رو برن. 
- پدرم به من هرشب و هرشب تعرض می‌کرد و مادرمم دست کمی از اون نداشت. 
فضا یخ کرد و سر امپراتور مات سمت من چرخید. 
شوکه خیره چشم‌هام شد و آشالان دست مشت شده‌اش به پاهاش خورد و نعره زد:
- ننگ بهش! 
امپراتور مات لب‌هاش از هم باز شد و لب زد:
- از کی؟ 
دست‌هام رو تو هم گره زدم و جواب دادم:
- از وقتی عقلم کار کرد؛ تونستم راه برم و بفهمم. 
بیشتر خشکش زد و لب زد:
- پسرم، تو باید می‌اومدی به من می‌گفتی این همه درد نکشی؟! 
سر به منفی تکون دادم:
- من چند بار نامه کمک فرستادم ولی پدرم فهمید، کتک خوردم و حبس شدم. بجز قصر هم نمی‌تونستم پا بیرون بذارم. پارسال همه مدرسه می‌رفتن و من نه، دلم می‌خواست مدرسه بیام ولی گفت از کجا معلوم مدرسه بری و بگی بابام چقدر دوستم داره؟ 
بغض کردم و سرم رو فشار دادم. ادامه دادم:
- می گفت کارش درسته، برای دوست داشتنه، اگه کسی بفهمه ممکنه دلش بخواد. امسال دیگه التماس مامانم و بابام رو کردم گفتم به هیچ‌کسی نمیگم، قصدمم بود نگم ولی انگار خدا دوستم داشت که سایورا فهمید من هم نگذاشتم شانسی که گیرم اومده از دست بره. 
امپراتور تیوان دستش مشت شد و غرش کرد:
- این مرد و زن باید سنگسار بشن! 
با ورود دو زن سایورا اخم کرد و گفت:
- من دیگه میرم، آرتین پاشو بریم. 
بلند شدم. خواستم دنبالش برم که زنی به سایورا گفت:
- سایه ما قصر رو سنگین کرد؟ 
سایورا تلخ نگاهشون کرد و لبخند محو زد:
- بهتره با فکر‌های بی‌مورد باعث تشنج جو نشید من صنمی ندارم که حضور شما باعث سبک یا سنگینی بشه.
دهنم باز موند و جفت زن ها چشم‌هاشون گرد شد. 
یه جور با ادبی نیش می‌زد. 
امپراتور بی‌تفاوت به اون دو زن گفت:
- سایورا، امشب پیش من باش. 
زن چشم سبزی که شباهت کمی به تریستان داشت غرش کرد:
- یکی از پسرام کم نبود برات که تاسیانمم گرفتی؟ 
سایورا لبخندی به امپراتور زد:
- تشکر باید برم، وگرنه توسط دو نفر با افکارشون خورده میشم. 
امپراتور و آشالان قهقهه زدن و من هم لبخند زدم. چقدر راحت حرف می‌زد! 
جواب زن هم داد:
- اگه بچه دیگه داری بگو تا اون هم حمایت کنم. 
زن سرخ شد و سایورا دست منو گرفت.
نور طلایی دور‌تا دورم چرخید و نتونستم هیچی ببینم. همین که نور از بین رفت، خودم رو وسط یه غار خیلی زیبا با موزیک آب دیدم! 
انگار یکی زد پس گردنم انقدر که این غار زیبا و عجیب بود! 
یه غار سیاه با طراحی‌های درخشان! سقف پر از بلور کریستالی، بیشتر دقت که کردم فهمیدم پر از سنگ حیات بود! 
درخشان و رنگ‌های متفاوت. سبز، آبی، قرمز، سفید، طلایی! 
نور سنگ‌ها باعث شده بود غار روشن بمونه، یه روشنی عجیب. 
سایورا قدم‌های آروم برداشت و گفت:
- این غار محل آرامشه منه، امیدوارم آرامش تو هم این جا پیدا بشه.
شگفت زده همه جا رو نگاه کردم. 
کیف مدرسه‌ام رو محکم‌تر گرفتم. من همین الان توش آرامش گرفتم تا مغز و استخونم آرامش گرفت. صداش پیچید:
- این جا حمام داره و با یه خونه هیچ فرقی نداره. لطفا توی تالاب نرو می‌تونی بری ببینیش ولی درون آبش نرو. 
شگفت زده روی طرح‌های دیوار دست کشیدم و سر تکون دادم. 
- نمیرم. 
رسیدیم به تصویر سایورا و شوکه شدم! 
سایورا خیلی زیبا با چهار بال طلایی نورانی و شاخ‌های بلند روی سرش... تصویرش... اون رو دیوار بود! 
سایورا خندید و گفت:
- آه این... آره من شاخ دارم. می‌تونی تو واقعیت هم ببینی چون من تو خونه‌ام به همین شکل می‌گردم. 
برگشتم نگاهش کردم. 
چهار بال طلایی با لکه‌های سیاه که بلندیش روی زمین رسیده بود.
به سرش خیره شدم دو شاخ بلند سیاه، با رنگ‌های طلایی که روی نوکش خیلی طلایی بود. نمی‌دونم چی بگم خیلی زیبا یا خیلی ترسناک؟! 
سرخ شد و بال‌هاش رو دور خودش جمع کرد. 
- ترسناکم؟ 
شیفته‌اش شدم؟! ترسناک چیه! خب دروغم نگم واقعا ترسناکه ولی یه ترسناک ناشناخته وگرنه زیباست، چون ذهنم آشنا نیست ترسناک دیده میشه. 
از فکر‌های گیجم بیرون اومدم و لب زدم:
- نه نیستی! ولی واقعا وامپگادی؟ 
بال‌هاش رو کنار زد. با تردید تایید کرد:
- آره وامپگادم... بازم نمی‌دونم. 
صدایی از پشت سر اومد:
- دیر اومدی سایورا؟ منتظرت بودم. 
با دیدن همون مرد عقابی که اسمش آکیلا بود وحشت کردم. 
سایورا هم شوکه نگاهش کرد و گفت:
- آکیلا کی اومدی؟ 
به غار تکیه داد:
- همین الان. 
آکیلا به من نگاه کرد و ادامه داد:
- سلاح قشنگی داری، ولی انگار نمی‌دونه و نمی‌دونی چه سلاحی می‌تونه باشه! 
لبخند ترسیده زدم و جواب دادم:
- نمی‌دونم...
اگه میشه یادم بدید. 
خندید و دستی تو موهاش کرد.
- تریستان می‌تونه یادت بده چون اون اژدهای عوضی خیلی حالیشه. 
تریستان؟! از اون اژدهای ترسناک یاد بگیرم! 
با ورود شخصی نگاهم سر خورد. 
پسری مو خاکستری با چشم‌های طوسی_آبی که صورت محکمی داشت و یه شاخ سیاه روی سرش بود. 
به سایورا احترام گذاشت و گفت:
- ملکه خوش اومدید، جناب آکیلا شما هم همین‌طور. 
سایورا خیره به آکیلا به من اشاره زد و جواب داد:
- یونا، آرتین رو به اتاقش ببر چیزی نیاز داشت فعلا رسیدگی کن تا با این جا آشنا بشه. 
یونا چشم گفت. همراهش قدم برداشتم و کیفم رو روی شونه‌ام درست کردم. 
لبخند زد و گفت:
- سلاح ملکه هستی؟ 
تایید کردم و خندید:
- چه سلاح زیبایی! اگه به اربابم بگی یادت میده، البته به کسی آموزش نمیده ولی چون شما سلاح ملکه سایورا هستی حتما یادت میده. 
یونا حرف می‌زد اما من تو خودم فرو رفته بودم. 
یعنی می‌تونم با این همه قدرتی که این جا موج میزنه برای سایورا مفید باشم؟ لعنتی باید قوی بشم، سایورا منو از جهنم بیرون کشید، حداقل باید براش مفید باشم. 
سمت یه حفره اشاره کرد:
- اتاقت، این جا اتاق‌ها در نداره بجز اتاق ملکه که پرده داره می‌تونی راحت پیداش کنی. 
بعنی چی؟ خب در نظر می‌گیرم چون غاره در نداره. 
با تردید وارد حفره شدم.
همین که پا درونش گذاشتم و فضای کلی اتاق رو دیدم حیرت زده شدم. چقدر زیبا بود! یه دایره که روش تخت من بود با پارچه‌های قرمز و یه حجله حریر سرخ! آینه قدی و یه رگال بزرگ کشو دار که پر از لباس به سایز من بود. 
روی زمین طرح‌های آبی و قرمز داشت. 
یونا لبخند زد و گفت:
- چطوره؟ اتاقت رو دوست داری؟ 
لبخند ناباور زدم و خندیدم:
- رویایی! 
 یونا به یه حفره تو اتاقم اشاره کرد و گفت:
- سرویس بهداشتی این جاست. 
عاشق اتاقم شدم! با لذت و کنجکاوی همه‌جا رو کاویدم جوری که همه اتفاقات لحظه‌ای غیب شدن.
  یونا به یه یخچال کوچیک اشاره کرد و گفت:
- تنقلات این‌جاست، برای ملکه غذا درست می‌کنم پس از الان بیشترش می‌کنم.  
با لبخند تشکر کردم. از اتاق بیرون رفتش که با سرعت پریدم تو حمام. خیلی راحت بودم. عاشق و دیونه اتاقم شدم.