𝒜𝓇𝒾ℴ 𝒮ℯℴ𝒹𝒶 موتور سوار مجنون | 𝑺𝒆𝒐𝒅𝒂 𝑴𝒐𝒉𝒆𝒃𝒃𝒚 ( 𝑨𝒓𝒊𝒐 ) کاربر نودهشتیا

[Ario Seoda 470]

نام رمان: موتور سوار مجنون 

نویسنده: 𝑺𝒆𝒐𝒅𝒂 𝑴𝒐𝒉𝒆𝒃𝒃𝒚 ( 𝑨𝒓𝒊𝒐 ) | کاربر انجمن نودهشتیا

ژانر: عاشقانه، هیجانی

خلاصه:

سوآ حین موتورسواری تصادف کرده و به کما می‌رود. او پس از سه ماه بهوش می‌آید و متوجه می‌شود که فلج شده و دیگر توانایی راه رفتن ندارد. 

او تبدیل به دختری پرخاشگری می‌شود و با همه‌ی پرستارانی که مادربزرگ پیر و فرتوتش، برای کمک به پیش‌برد روزمرگی‌هایش می‌آورد، بدرفتاری کرده و همه را فراری می‌دهد.

افسردگی او تا جایی ادامه دارد که پس از یکی از جلسات اجباری فیزیوتراپی‌اش، به قصد خودکشی و پریدن خود را به پشت بام بیمارستان می‌رساند؛ اما دوست‌پسر سابقش، جونو، که همیشه دورادور مراقب اوست، نجاتش داده و او را می‌دزدد.

مقدمه:

سرعت موتور که بالا رفت، جیغ‌های از روی ترسش گوش‌خراش‌تر شدن. اما بی‌توجه به واکنش‌هاش، جدی غریدم. 

- اگه می‌ترسی باید متوقفم کنی. اگه می‌خوای متوقفم کنی باید از دستم فرار کنی. اگه می‌خوای از دستم فرار کنی باید بتونی دوباره راه بری.

 

زاده‌ی گوشه‌ای از ذهن خاک خورده و روح شکسته‌ی نویسنده؛ امیدوارم لذت ببرید. :)

𝒜𝓇𝒾ℴ 𝒮ℯℴ𝒹𝒶

 

( لطفا در صورتی که از رمان خوشتون نیومد اسکیپ کنین و ردش کنین چون واقعا حال نویسنده بد میشه و سر هر کدوم از نقد هایی که می‌کنین گریه می‌کنه مرسی :)

ویرایش شده 4 ساعت قبل توسط Ario Seoda

[Yammakh 3,099]

 

🌸درود خدمت شما نویسنده‌ی عزیز🌸

از اینکه انجمن ما را برای انتشار اثر خود انتخاب کرده‌اید نهایت تشکر را داریم. لطفا قبل از شروع پارت گذاری، ابتدا قوانین تایپ رمان را مطالعه فرمایید.
قوانین تایپ اثر در انجمن نودهشتیا

هنگامی که اثر شما به 30 پارت رسید، در راستای بهبود قلم، می‌توانید درخواست نقد حرفه ای بدهید.
درخواست نقد اثر

با نوشتن 25 پارت از رمان خود، می توانید درخواست طراحی جلد بدهید.
درخواست کاور رمان

بعد از انجام نقد توسط منتقدین حرفه‌ای و ویرایش نکاتِ گفته‌شده، می توانید برای انتقال اثر به تالار برتر درخواست نمایید:
درخواست انتقال به تالار برتر

همچنین پس از اتمام اثر، لطفا در این تاپیک اعلام فرمایید.
اعلام پایان

با تشکر : کادر مدیریت نودهشتیا

 

[Ario Seoda 470]

بعد از دو روز دوری یا بهتره بگم از دور نگاه کردنش، امروز بالاخره دیدمش. بعد از تصادفش نمی‌تونست راه بره و من شاهد پرخاشگری‌هاش از این بابت، نسبت به اطرافیانش بودم.

حالا، توی بیمارستان بود و نوبت چکاپ داشت. هرچند همون‌طور که گفتم پرخاشگری می‌کرد؛ حتی به پزشکا و پرستارا و مامان‌بزرگش.

مثل همیشه نامحسوس زیر نظرش داشتم و با قدمایی بی‌صدا دنبالش می‌کردم. با دستای ظریفش چرخای ویلچر رو می‌چرخوند و به طرف آسانسور می‌رفت. 

موهای به رنگ گیلاسش که همیشه مرتب بودن، این روزا به طرز شلخته‌ای، بالای سرش گوجه‌ای بسته می‌شدن. موهاش برق می‌زدن؛ انگاری چند روزی بود که نشسته بودشون.

 دکمه‌ی طبقه‌‌ی مورد نظرش رو که فشرد داد، در فلزی آسانسور با صدایی ملایم بسته شد. بعد از چند لحظه آسانسور ایستاد. پشت‌بوم؟ اون‌جا چیکار داشت؟

دکمه‌ی آسانسور رو زدم؛ ثانیه‌هایی بعد که پایین اومد، سوارش شدم. موسیقی ملایمی در حال پخش بود. دکمه‌ی پشت‌بوم رو فشردم.

 بوی خفیف سوآ رو توی آسانسور از بین بوی استریل و الکل به خوبی حس می‌کردم؛ ناخودآگاه لبخندی زدم و عمیق‌تر بو کشیدم. 

 در آسانسور باز شد. ازش خارج شدم و به سمت در سفید رنگ پشت‌بوم رفتم. وارد محوطه‌ی پشت‌بوم که شدم، چشمم به سوآ خورد.

سرش به سمت آسمون بود و بلند‌بلند گریه می‌کرد. با هر هق‌هقش، انگار یه نفس از نفس‌های من کم می‌شد؛ طوری که طبق عادتم، دستم رو روی دست دیگه‌م، روی تتوی مشترکمون گذاشتم.

یه قلب نصفه که رو سرش شاخ داشت و رو پهلوش بال؛ و وقتی دستامون رو کمار هم می‌گرفتیم یه قلب کامل می‌شد، با دوتا شاخ و دوتا بال.

 دو قدم به سمت سوآ برداشتم. سوآ ناگهانی دستای ظریفش رو مشت کرد؛ همیشه ناخنای بلند و اکسسوریای تزیینی نقره‌ای داشت و حالا چی؟

هر دو مشتش رو سفت و محکم روی رون پاهاش کوبید و با گریه داد کشید.

- من عاشق موتور بودم؛ ولی موتور پاهام رو ازم گرفت! 

 جیغاش و لحنش هیستریک شدن.

- دیگه پا ندارم... ندارم... ندارم...

بعد از سیصد و هشتاد و سه روز داشتم صداش رو می‌شنیدم؛ صدایی که حالا گرفته و خش‌دار بود. 

فشار و لمس و مالشم روی تتو، از شدت دلواپسی محکم‌تر شد. تصادف لعنتی چه بلایی سر سوآی من آورده بود؟

سوآ ناگهان خودش رو از ویلچر به روی زمین انداخت. بدن ظریفش با شدت روی زمین سقوط کرد. 

ناخواسته یه قدم به سمتش برداشتم و دستم روی هوا خشکید. سوآ خودش رو خزوند و روی لبه‌ی پشت‌بوم دراز کشید.

 نفس‌نفس زدنش از بالا و پایین شدنای سریع قفسه‌ی سینه‌ش مشخص بود. 

 - نه موتور پاهام رو ازم نگرفت...

 انگشت اشاره‌ی بلند و باریکش رو به سمت آسمون گرفت و جنون‌زده غرید.

- تو پاهام رو ازم گرفتی، تو!

 دستش رو مشت کرد و محکم روی قفسه‌ی سینه‌ش کوبید.

- فقط پاهام؟ زندگیم رو بهت پس می‌دم!

زمزمه کردم.

- زندگیم رو بهت پس می‌دم؟ چی؟ نه سوآی من... نه دختر کوچولوی من... تو نباید بمیری!

به سمتش دویدم و درست لحظه‌ای که می‌خواست خودش رو پرت کنه، دستش رو گرفتم و طی حرکتی بلندش کردم.

بغلش کردم، سرش رو به سینه‌م کوبوندم و دستم رو لای موهای گیلاسی رنگش بردم. ناخواسته دو قطره اشک روی تتوی دستم ریخت و بعد روی موهاش افتاد.

ویرایش شده 22 ساعت قبل توسط Ario Seoda

[Ario Seoda 470]

سوآ به خودش اومد و فهمید چیشده عربده کشید:

- ولم کن، تو کی هستی هان؟ ولم کن!

جنون‌وار دست و پا میزد؛ با یکی از دستام گرفتمش و با دست دیگه‌م ماسک و کلاه کپ‌ مشکیم ( کلاه نقاب‌دار ) رو درست کردم؛ کاری که من می‌خواستم بکنم دیوونگیه محض بود، می‌خواستم اکسم رو بدزدم. 

آره به همین راحتی! می‌خواستم کسی که سیصد و هشتاد و سه روز هیچ رابطه‌ای باهاش نداشتم، ولی شب‌ها توی خوابام بغلش می‌کردم و همیشه از دور مراقبش بودم رو بدزدم! 

بدزدمش که بهش کمک کنم؛ کمک کنم که راه بره، کمک کنم که دیگه سوآی غمگین و افسرده نباشه! دختره کوچولوی خودم بشه و شاید... دوباره اون تتوی روی دستش واسش معنی‌دار بشه و شاید دوباره عاشقم شد... 

که اگر دوباره عاشقم بشه از خوشحالی فریاد می‌زنم و تا طلوع آفتاب توی کوچه پس کوچه‌های سئول داد می‌کشم:

سوآ عاشقتم! 

 ولی چطوری باید می‌دزدیدمش؟ اگر همین‌طوری داد و بی‌داد می‌کرد قطع به یقین حراست بیمارستان سر می‌رسیدند پس... باید یکم کار رو خشن پیش می‌بردم.

 ---

از عذاب وجدان نفسم بالا نمیومد؛ باورم نمیشد زده بودم توی گردنش و بیهوشش کرده بودم.

 روی ویلچر گذاشته بودمش و داشتم به سمت در خروجی بیمارستان می‌بردمش؛ پرستارها و دکترها فکر می‌کردند سوآ خوابه و دارم می‌برمش بیرون که یکم هوا بخوره، ولی غافل از اینکه داشتم می‌دزدیمش؛ همه چیز طوری یهویی اتفاق افتاده بود که حتی خودمم باورم نمی‌شد.

اگه پلیس من رو می‌گرفت قطعا حتی برادرمم نمی‌تونست من رو با پارتی بازی نجات بده، چون آدم‌ربایی کرده بودم و جرم آدم‌ربایی سنگین بود. 

بالاخره از در بیمارستان بیرون رفتم و نفس راحتی کشیدم؛ ماشینم رو چند تا کوچه اون طرف‌تر پارک کرده بودم چون طرف‌های بیمارستان اصلا جای پارکی پیدا نمی‌شد.

به سمت کوچه‌‌‌ای که همیشه خلوت بود رفتم و بعد از اینکه مطمئن شدم دوربینی برای خطر نیست، ویلچر رو همون‌جا گذاشتم و سوآ رو بلند کردم و توی بغل خودم گرفتمش؛ گردنش زیر یکی از دستام بود و زانوهاش زیر دست دیگه‌م.

هنوز هم مثل قبل سبک وزن و لاغر بود و حالا هم که بیمارستان بود و آخرین باری که بهش سر زدم، از پرستارها شنیده بودم که درست غذا نمی‌خوره.

زیر چشم‌های قهوه‌ای رنگش که حالا بسته بود گود افتاده بود؛ باور نمی‌کردم این سوآی من باشه، قابل باور نبود!

هوا رو به گرگ و میش میزد و سرما وجودم رو رخنه کرد، نه سرمای هوا بلکه سرمای کاری که داشتم می‌کردم و عواقبی که در نظر نمی‌گرفتم.

بالاخره به ماشین مشکی رنگ لوکسی که مال خودم بود رسیدیم و سوآ رو روی صندلی کمک راننده گذاشتم؛ در رو با دقت بستم و بعد خودم سوار ماشین شدم و روی صندلی راننده نشستم. 

 سرش رو درست روی صندلی گذاشتم و مطمئن شدم که گردنش درد نگیره.

راه تا ویلای ججو زیاد بود پس قطعا تا اون‌موقع به هوش میومد و اگر به هوش میومد می‌خواست فرار کنه و این‌طوری به خودش آسیب میزد. 

پس باید از لحاظ فیزیکی محدودش می‌کردم...

ویرایش شده دیروز در 12:59 توسط Ario Seoda

[Ario Seoda 470]

آب دهنم مثل سنگ شده بود و از گلوم پایین نمی‌رفت؛ عذاب وجدان و حس بد مثل خوره به جونم افتاده بود.

سرم رو محکم روی فرمون کوبوندم و زیر لب غریدم:

- آخه هان جونو، جانشین دوم یکی از کمپانی‌های بزرگ کره رو چه به دزدی؟ اونم نه یه دزدیه معمولی، آدم دزدی! آدم ربایی!

سرم رو از روی فرمون بلند کردم و به سوآی بیهوش نگاه کردم:

 - ولی اون آدم نیست، اون فرشته‌ست... فرشته‌ای که من عاشقانه می‌پرستمش. 

کمربند شلوارم رو در آوردم تا باهاش دست‌های ظریف و لاغرش رو ببندم؛ دوتا مچ دستش رو گرفتم که یخی پوستش رو حس کردم.

سردش بود؛ کت چرمم رو که روی صندلی عقب ماشین بود رو روی بدن نحیفش می‌ندازم و بخاری ماشین رو تا آخر زیاد می‌کنم. 

دست‌های ظریفش قطعا با بسته شدن کمربند روی پوستش سیاه میشد ولی چاره‌ای نداشتم. 

کمربند رو دو دور دور دست‌هاش می‌پیچم و سر کمربند رو از وسط دو مچش رد می‌کنم بیرون تا هیچ‌جوره نتونه بازش کنه.

به صورتش دست میزنم؛ حالا پوستش گرم‌تر شده بود و خیال من راحت‌تر.

آهنگ ملویی توی ماشین شروع به پخش میشه که با سلیقه‌ی سوآ در تناقض بود. 

سوآ آهنگ‌های شاد و پرانرژی رو می‌پسندید و هروقت این‌جور آهنگ‌هارو از توی ماشین من یا از جانب من می‌شنید، مسخره‌م می‌کرد ولی آیا هنوزم سوآ همین‌طوری بود؟

ماشین شروع به حرکت می‌کنه و به سمت مقصدی معلوم با ماجرایی نامعلوم میرم؛ مقصد ویلای ججو بود.

[Ario Seoda 470]

توجهم به ناله‌ی ضعیفی که از جانب سوآ بود، جلب شد؛ قطعا تا الان به‌هوش اومده بود. 

 صدای موسیقی ملویی که درحال پخش بود رو کم کردم؛ هوا تاریک شده بود و بارون می‌بارید. ماسک و کلاهم رو در آورده بودم، نیم ساعت تا ویلا مونده بود و توی جاده‌ی رو به ویلا بودیم. 

جاده‌ش مثل مسیرهای پیست مسابقه بود. روان و بدون دست‌انداز و البته... پر پیچ و خم.

  سعی کردم باصدایی که برای سوآ آرامش خاطر بیاره و نترسه صحبت کنم و صدام نرم‌تر از حد معمول باشه. 

 - سوآ؟

 سوآ که انگار هنوز درست هوشیاریش رو به دست نیاورده بود نالید:

 - هوم؟

سعی می‌کردم همینطور که رانندگی می‌کنم به سوآ هم نگاه کنم.

 - سرت درد می‌کنه؟

 این‌بار هومی به نشونه‌ی مثبت بودن جواب سوالم کرد. 

 درد و عذاب وجدان بار دیگه کل وجودم رو رخنه کرد. 

 - چ... چقدر؟

 لب‌های خشکش رو با زبون‌ تر کرد و لب زد:

 - کم. 

 نفس راحتی کشیدم و گفتم:

 - الان می‌رسیم بهت قرص مسکن میدم خوب بشی خب؟

سوآ سرش رو مست و بیهوش تکون داد که خاطر جمع شدم و گفتم:

- آهنگ خوبه یا... می‌خوای عوضش کنم؟

سوآ نالید:

 - خیلی مزخرفه، فقط خفه‌ش کن.

 لبخندی محو زدم؛ سوآ هنوزم از آهنگ‌های ملو متنفر بود. 

 آهنگ رو قطع، یا به قول سوآ خفه کردم و به سمت ویلا رفتم. یکم دیگه بیشتر از راه نمونده بود. 

 ---

یک ربع گذشت و هوش و حواس سوآ کم کم داشت سر جاش برمی‌گشت و سعی می‌کرد دست‌هاش رو تکون بده ولی بخاطر اینکه دست‌های ظریفش به کمربند بسته شده بود توان تکون دادن دست‌هاش رو نداشت.

 اطراف و بیرون پنجره رو با ترس و کنجکاوی نگاه می‌کرد ولی چیزی جز سکوت، از نبودن موزیک و تاریکی شب و بارون نمی‌دید. 

[Ario Seoda 470]

حالا هوش و حواسش کامل برگشته بود، داد کشید:

 - اینجا کجاست هان؟ تو کی...

 سرش برگشت و با دیدن من ناباور گفت:

- جونو؟

دست‌های بسته‌ش رو محکم روی پاهای ظریف و کم توانش کوبید و بی‌صبرانه داد کشید:

 - من رو کجا می‌بری ها؟ چرا دست‌هام رو بستی!؟

آب دهنم رو قورت دادم؛ بگم دزدیدمت؟ اصلا بگم چرا دزدیدمت؟

- چون می‌دونستم اگه به هوش بیای و دست‌هات باز باشه ممکنه به خودت آسیب بزنی سوآی من.

 فکر می‌کردم دغدغه‌ی الانش بعد از حرف من این باشه که چرا من رو دزدیدی؛ ولی با حرفی که زد نظرم به کل عوض شد، داد کشید:

 - من سوآی تو نیستم!

لعنتی!... خوب می‌دونست چطور باید روی تاریک من رو راجب مالکیت من، نسبت به خودش بالا بیاره. 

پوزخندی زدم و چشمم رو ازش گرفتم و به جاده دادم. 

 - باشه سوآی من، متوجه شدم. 

سرش رو از پشت به صندلی کوبید و با حرص داد کشید:

 - گفتم من سوآی تو نیستم! این رابطه یک سال پیش تموم شده!

این‌بار با صدای بلندتری خندیدم.

 - یک سال؟ نه عزیزم اشتباهه. سیصد و هشتاد و سه روز از نبودنت.

با لحن متفکری گفتم:

- هوممم... تو دوست داشتی کات کنی و کردی ولی من... از اون شب هرشب توی رویاهام با تو می‌خوابیدم و از دور مراقبت بودم... همیشه.

به ویلا می‌رسیم؛ در آهنی مشکی رنگ رو با ریموت باز می‌کنم و تایر‌های ماشین از در رد میشن. 

[Ario Seoda 470]

ناگهان سوآ با ترس، پرخاشگری و هق‌هق داد می‌کشه:

 - چون... چون تو سایکو داشتی! می‌فهمی؟ سایکو!

 هوفی می‌کشم و از ماشین پیاده میشم و در ماشین رو می‌بندم که صدای جیغ و دادش از ماشین بیرون می‌ره.

چطوری جرعت می‌کرد بهم بگه سایکوییست؟ 

به کاپوت ماشین تکیه میدم و دست به سینه میشم و سرم رو به عقب میدم و بارون وحشیانه توی صورتم می‌کوبه. 

 صدام توی بارون گم میشه. 

- من... من فقط یکم زیادی دوستش دارم؛ همین! 

 دوست داشتن کسی که براش می‌میری جرمه؟ آره خب، شاید توی این دنیا جرمه!

فکر می‌کنه من دزدیدمش؟ اون فقط اشتباه فکر می‌کنه... چون می‌خوام بهش کمک کنم. 

بلندتر جیغ و داد می‌کشه؛ هرچی می‌خواد فکر کنه فکر کنه.

دوستش دارم و خواهم داشت، پس بهش کمک می‌کنم، حتی شده به زور، حتی شده اگر مجبورش کنم تا آخر عمرم به اجبار نگهش دارم کنار خودم؛ توی همین ویلا... فقط من و اون. 

 بدنم خیس شده بود و تی‌شرتم به بدنم چسبیده بود و بدن ورزیده‌م رو به نمایش می‌ذاشت. 

 به سوآ نگاه می‌کنم؛ با تنفر بهم زل زده بود و از شدت عصبانیت تندتر و تندتر نفس می‌کشید. 

  پام رو روی رکاب ماشین می‌ذارم و سرم رو به درون بدنه‌ی ماشین میارم و دستم رو روی سرش، روی موهای گیلاسی رنگش می‌ذارم. 

 سوآ سرش رو به دو طرف تند تند تکون میده که دستم رو از روی سرش بردارم و داد می‌کشه:

- دستت رو از روی سرم بکش! می‌فهمی؟ برش دار! نمی‌خوام دستت بهم بخوره می‌فهمی؟

  نمی‌تونست این‌طوری با من حرف بزنه؛ دستم رو محکم‌تر روی سرش نگه می‌دارم و دستم رو زیر موهاش می‌کنم و لبم به لاله‌ی گوشش می‌خوره.

 - سر من داد نزن.

 خمارتر توی گوشش لب می‌زنم:

 - فهمیدی سوآی من؟ 

[Ario Seoda 470]

اما انگار سوآ نمی‌خواست متوجه حرف من بشه و دوباره شروع به داد و بی‌داد و شلوغ کاری کرد.

 پام رو از رکابی ماشین برداشتم و از روی پای سوآ رد کردم و کنار پای چپش گذاشتم؛ سپس پای بعدیم رو هم کنار پای راستش گذاشتم و در ماشین رو بستم. 

 حالا من روی سوآ بودم و سوآ با اون بدن ریز جثه‌ش زیر من. 

با دو انگشتم فک سوآ رو گرفتم و بالا کشیدمش طوری که مجبور بشه بهم نگاه کنه‌. تار مویی که روی پیشونیش افتاده بود رو با دقت و ظرافت از روی پیشونیش برداشتم و پشت گوشش رد کردم. 

سوآ محو کارهای من شده بود از تعجب دهنش باز مونده بود.

چشمم به لب‌های برجسته و خشکش میوفته، لب پایینش رو با انگشت شستم لمس می‌کنم، دلم برای سوآی من تنگ شده بود. دختر کوچولوی خودم که حالا بعد از سیصد و هشتاد و سه روز دیگه نمی‌تونستم صبر و لطافت به خرج بدم و باید طعم لب‌هاش رو می‌چشیدم‌‌. 

دستم رو روی صندلی گذاشتم طوری که محدود بشه و راه فراری نداشته باشه. 

 سوآ داد کشید:

 - داری چه غلطی می‌کنی هان؟ 

ناگهان با تمام توان و وجودش عربده کشید:

 - کمک! کمک، کسی اینجا نیست؟ یکی بیاد من رو از دست این نجات بده! کمککک!

پوست گلوش از شدت دادی که می‌کشید می‌لرزید؛ پیشونیم رو به پیشونیش چسبوندم و خمار لب زدم:

- سوآ... حنجره‌ت آسیب می‌بینه داد نکش، کسی جز من و تو اینجا نیست.

دوباره نگاهم رو به لب‌هاش دوختم.

 - سوآ... من معتادم، معتاد تو؛ معتاد اون لبای شیرینت... برام مثل دوپامین می‌مونی...

  لب‌های تشنه‌ از بوسه‌م رو روی لب‌های سرد و خشکش می‌کوبونم؛ من بهت عطش دارم سوآ، عطش به تنت، به بدنت، به وجودت، به روحت، به بودنت به همه‌چیت عطش دارم.

دست‌های ظریفش رو که با کمربند بسته شده بود رو به شونه‌م می‌کوبید تا بوسه رو قطع کنم ولی این‌کار تنها و تنها عطش من رو بیشتر و بیشتر کرد. 

به لب‌هاش محکم‌تر فشار آوردم که مجبور به همراهی کردن بوسه‌‌ی من شد و این تا وقتی که نفس جفتمون به شماره بیوفته ادامه داشت.

 

ویرایش شده 9 ساعت قبل توسط Ario Seoda

[Ario Seoda 470]

بالاخره رضایت دادم و لبای متورمم رو از روی لبای متورمش برداشتم.

نفس گرمم روی لباش پخش شد. 

 - حالا سوآی من... منتظرم دوباره داد و بی‌داد کنی.

برخلاف چشم‌های بی‌احساسش، حالا داشت با هیجان نفس نفس میزد، لبخندی فارغ زدم و ادامه دادم: 

- می‌دونی چرا؟ چون هرباری که داد بکشی می‌بوسمت. انقدر می‌بوسمت و می‌بوسمت تا بالاخره از داد کشیدن خسته بشی؛ می‌دونی که من خیلی صبورم، قبلا هم بهت ثابت شده دختر کوچولوم، مگه نه؟

بدون منتظر موندن برای پاسخ سوالم نگاهم رو از صورت متعجب و بهت زده‌ش برداشتم و در ماشین رو باز کردم و از روی سوآ کنار رفتم و از ماشین پیاده شدم.

با گذاشتن پاهام روی زمین صدای شلپ شلوپ خفیفی شنیده شد؛ بدنم از بارون شدیدی که می‌بارید خیس شده بود ولی سوآ نباید هیچ‌جوره خیس میشد، چون اون ظریف بود و تازه از بیمارستان مرخص شده بود. حالا کی مرخصش کرد؟ من با دزدیدنش!

 دستم رو روی گونه‌ش کشیدم و بر خلاف دفعات قبل دیگه مقاومتی نمی‌کرد، گفتم:

 - نباید خیس بشی سوآی من؛ یکم صبر کن...

 کت چرمی که روش کشیده بودم تا سردش نشه رو روی سرش کشیدم. کت من براش خیلی بزرگ و بلند بود و باعث میشد کل بدنش رو بپوشونه و از سرما محافظتش کنه. 

 لب سوآ برای لحظه‌ای لرزید، حالا با صدای آروم‌تری حرف میزد، با شرمندگی گفت:

 - م... من نمی‌تونم راه برم.

 و سرش رو پایین گرفت و قطره‌ی اشکی از گوشه‌ی چشمش پایین اومد. 

 با دیدن شرمندگی سوآ، انگار چیزی از وجودم کم شد؛ انگار تیری مستقیم به قلبم خورد. 

 انگشتم رو محکم روی تتوم فشار ‌دادم و نفس کلافه‌ای کشیدم.