معرفی TOY STORY 5 (2026) | داستان اسباب بازی 5

[هانیه پروین 4,330]

معرفی فیلم Toy Story 5 (2026)؛ وقتی اسباب‌بازی‌ها با دنیای تکنولوژی روبه‌رو می‌شوند

سی سال بعد از اینکه «Toy Story» برای اولین بار مخاطبان را با دنیای مخفی اسباب‌بازی‌ها آشنا کرد، حالا این مجموعه با پنجمین قسمت اصلی خودش برگشته است؛ فیلمی که شاید در نگاه اول فقط یک دنباله دیگر برای یک فرنچایز قدیمی به نظر برسد، اما در عمل سراغ موضوعی کاملاً امروزی رفته است: جنگ اسباب‌بازی‌های قدیمی با تکنولوژی و صفحه‌نمایش‌ها. «Toy Story 5» محصول Disney و Pixar است، با درجه سنی PG ساخته شده، ۱۰۲ دقیقه زمان دارد و از ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶ در سینماها اکران شده است. کارگردانی فیلم را Andrew Stanton بر عهده دارد و McKenna Harris نیز به‌عنوان هم‌کارگردان در پروژه حضور داشته؛ فیلمنامه را Stanton و Harris نوشته‌اند و داستان اصلی نیز از Stanton است.

داستان چند سال بعد از اتفاقات «Toy Story 4» ادامه پیدا می‌کند. وودی که حالا بیشتر وقتش را در کنار Bo Peep و گروه نجات اسباب‌بازی‌ها می‌گذراند، با یک تماس غیرمنتظره دوباره به اتاق Bonnie برمی‌گردد تا در کنار Buzz، Jessie و دوستان قدیمی‌شان قرار بگیرد. اما این بار دشمنشان یک انسان شرور یا یک اسباب‌بازی خطرناک نیست؛ تکنولوژی است. Bonnie هشت‌ساله، مثل بسیاری از بچه‌های امروزی، بیش از گذشته جذب صفحه‌نمایش شده و یک تبلت هوشمند قورباغه‌ای‌شکل به نام Lilypad وارد زندگی‌اش می‌شود. Lilypad با امکانات و جذابیت‌هایش خیلی زود توجه Bonnie را به خود جلب می‌کند و اسباب‌بازی‌های سنتی احساس می‌کنند جایگاهشان در زندگی کودک در حال از بین رفتن است.

در واقع، فیلم از یک سؤال ساده شروع می‌کند: در دنیایی که بچه‌ها به جای اسباب‌بازی‌های فیزیکی بیشتر و بیشتر سراغ موبایل، تبلت و بازی‌های دیجیتال می‌روند، آیا هنوز جایی برای اسباب‌بازی‌های قدیمی وجود دارد؟ همین موضوع باعث شده «Toy Story 5» برخلاف بعضی قسمت‌های قبلی، مسئله‌ای را هدف بگیرد که تقریباً برای هر خانواده‌ای قابل لمس است. Bonnie در فیلم در حال بزرگ شدن است و حتی در برقراری ارتباط با دوستانش مشکل دارد؛ Lilypad تلاش می‌کند به او کمک کند تا از طریق فضای دیجیتال با دیگران ارتباط بگیرد، در حالی که Jessie و بقیه اسباب‌بازی‌ها همچنان به بازی فیزیکی و تخیل کودکانه باور دارند. بنابراین تقابل اصلی فیلم فقط «اسباب‌بازی در برابر تبلت» نیست؛ بلکه تقابل تخیل، بازی و ارتباط انسانی با دنیای دیجیتال است.

یکی از تغییرات جالب فیلم این است که Jessie نسبت به قسمت‌های قبلی نقش پررنگ‌تری پیدا کرده است. او حالا کلانتر اتاق Bonnie است و Buzz به‌عنوان معاون او فعالیت می‌کند. وقتی Jessie و Bullseye از گروه جدا می‌شوند، Buzz و Woody مجبور می‌شوند برای پیدا کردنشان و نجات دوستانشان دوباره کنار یکدیگر قرار بگیرند. بنابراین فیلم در کنار خط داستانی مربوط به تکنولوژی، دوباره یکی از مهم‌ترین رابطه‌های مجموعه یعنی دوستی Woody و Buzz را هم به مرکز ماجرا برمی‌گرداند.

یکی از جذاب‌ترین شخصیت‌های جدید فیلم Lilypad است که صداپیشگی او را Greta Lee انجام داده است. Lilypad یک تبلت هوشمند به شکل قورباغه است که تبدیل به اسباب‌بازی محبوب جدید Bonnie شده و برخلاف چیزی که شاید انتظار داشته باشیم، یک شرور کلاسیک نیست. او واقعاً فکر می‌کند روش خودش برای کمک به Bonnie بهتر است. همین موضوع باعث می‌شود تقابل میان او و Jessie کمی پیچیده‌تر از یک مبارزه ساده میان «خوب و بد» باشد؛ هر دو در نهایت می‌خواهند برای کودکشان بهترین کار را انجام دهند، اما تعریفشان از «بهترین» با یکدیگر فرق دارد.

در کنار Lilypad، چند شخصیت تکنولوژیک و جدید دیگر هم وارد داستان شده‌اند؛ از جمله Atlas، یک اسباب‌بازی اسب آبی مجهز به GPS، Smarty Pants، یک اسباب‌بازی هوشمند مربوط به آموزش دستشویی و Snappy، یک دوربین اسباب‌بازی. فیلم همچنین گروهی از Buzzهای جدید و پیشرفته را وارد داستان می‌کند که در حالت Space Ranger گیر کرده‌اند و باید راهشان را در دنیای واقعی پیدا کنند. این شخصیت‌های جدید به Pixar اجازه داده‌اند تا همان ایده قدیمی «اسباب‌بازی‌ها زنده‌اند» را با تکنولوژی‌های امروزی ترکیب کند.

اما چیزی که باعث می‌شود «Toy Story 5» صرفاً یک فیلم کودکانه نباشد، همان چیزی است که از ابتدا مجموعه را خاص کرده بود: احساسات. Toy Story از اولین قسمت تا امروز درباره اسباب‌بازی‌ها نبوده؛ درباره ترس از کنار گذاشته شدن، بزرگ شدن، از دست دادن، پیدا کردن جایگاه جدید و پذیرفتن تغییرات زندگی بوده است. فیلم اول درباره ترس Woody از جایگزین شدن بود، قسمت سوم درباره جدا شدن Andy و اسباب‌بازی‌ها و پایان دوران کودکی بود و قسمت چهارم درباره پیدا کردن معنای جدید زندگی Woody بود.
قسمت پنجم هم همان مسیر را ادامه می‌دهد، اما این بار مسئله «بزرگ شدن کودک» با یک سؤال جدید ترکیب شده: اگر کودکان دیگر به اسباب‌بازی‌های ما نیاز نداشته باشند، ما چه ارزشی داریم؟

کارگردانی فیلم را Andrew Stanton بر عهده دارد؛ یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ Pixar. Stanton از سال ۱۹۹۰ در Pixar حضور داشته و از نخستین نیروهای خلاق این استودیو بوده است. او نویسنده و کارگردان «Finding Nemo» و «WALL-E»، کارگردان «Finding Dory» و یکی از نویسندگان مهم چندین فیلم کلاسیک Pixar از جمله «Toy Story»، «Toy Story 2»، «Monsters, Inc.» و «Toy Story 4» بوده است. «Finding Nemo» برای او اسکار بهترین فیلم انیمیشن را به همراه داشت و «WALL-E» نیز یکی از مشهورترین و تحسین‌شده‌ترین آثار کارنامه اوست. حضور Stanton در «Toy Story 5» یکی از دلایلی بود که از همان ابتدا امید زیادی به فیلمنامه و کیفیت داستانی فیلم ایجاد کرد.

همکار او در کارگردانی و نویسندگی McKenna Harris است که در تیم تولید Pixar فعالیت داشته و در این پروژه در شکل دادن به داستان و کارگردانی حضور داشته است. تهیه‌کنندگی فیلم نیز بر عهده Lindsey Collins بوده؛ تهیه‌کننده‌ای باسابقه که از سال ۱۹۹۷ در Pixar فعالیت می‌کند و سابقه همکاری روی آثاری مثل «A Bug's Life»، «Toy Story 2»، «Finding Nemo»، «Ratatouille»، «WALL-E»، «Finding Dory» و «Turning Red» را دارد. Collins همچنین در بخش توسعه Pixar نقش مهمی داشته و در راه‌اندازی برنامه SparkShorts برای کشف استعدادهای جدید مشارکت کرده است.

و البته نمی‌شود درباره Toy Story صحبت کرد و سراغ صداپیشه‌های اصلی نرفت. Tom Hanks بار دیگر صدای Woody را به عهده گرفته و Tim Allen نیز به‌عنوان صدای Buzz Lightyear برگشته است. Joan Cusack نیز دوباره صدای Jessie را اجرا کرده و این سه نفر همچنان همان صدایی را به شخصیت‌ها می‌دهند که مخاطبان از دهه ۱۹۹۰ با آن‌ها خو گرفته‌اند. حضور دوباره این بازیگران یکی از مهم‌ترین عناصر نوستالژیک فیلم است؛ چون برای بسیاری از تماشاگران، صدای Woody و Buzz تقریباً به اندازه ظاهرشان بخشی از هویت شخصیت‌هاست.

Tom Hanks از مشهورترین بازیگران سینمای آمریکا و برنده دو جایزه اسکار برای «Philadelphia» و «Forrest Gump» است و علاوه بر بازی در فیلم‌های متعدد، بیش از سه دهه است که صدای Woody را اجرا می‌کند. Tim Allen نیز علاوه بر Buzz، به خاطر نقش اصلی‌اش در سریال «Home Improvement» و فیلم‌های کمدی متعدد شناخته می‌شود و Joan Cusack، بازیگر دو بار نامزد اسکار، از چهره‌های باسابقه سینمای آمریکا است که صدای Jessie را از «Toy Story 2» تاکنون اجرا کرده است. حضور این سه نفر باعث شده حتی بعد از گذشت بیش از ۳۰ سال، هویت صوتی شخصیت‌های اصلی تغییر نکند.

در میان صداپیشه‌های جدید، Greta Lee به‌عنوان Lilypad، Conan O'Brien در نقش Smarty Pants و Craig Robinson در نقش Atlas حضور دارند. همچنین نام‌هایی مانند Keanu Reeves و Benito Antonio Martínez Ocasio (Bad Bunny) نیز در فهرست صداپیشه‌های فیلم دیده می‌شود. بنابراین Pixar در کنار حفظ تیم قدیمی، سعی کرده چهره‌ها و صداهای تازه‌ای را هم وارد دنیای Toy Story کند.

از نظر بودجه، «Toy Story 5» یکی از پرهزینه‌ترین پروژه‌های تاریخ انیمیشن محسوب می‌شود. بودجه تولید فیلم حدود ۲۵۰ میلیون دلار گزارش شده است؛ رقمی که هزینه تبلیغات جهانی را شامل نمی‌شود. برای مقایسه، چنین بودجه‌ای نشان می‌دهد Pixar و Disney همچنان این فرنچایز را یکی از مهم‌ترین دارایی‌های سینمایی خود می‌دانند. نکته جالب اینجاست که با وجود چنین هزینه‌ای، فیلم در گیشه خیلی زود توانست عملکرد بسیار قدرتمندی داشته باشد.

فیلم در نخستین آخر هفته اکرانش در آمریکای شمالی حدود ۱۵۹.۷ میلیون دلار فروخت و بزرگ‌ترین افتتاحیه تاریخ مجموعه Toy Story را ثبت کرد؛ رکوردی که پیش از آن در اختیار «Toy Story 4» با حدود ۱۲۰ میلیون دلار بود. فیلم همچنین در افتتاحیه جهانی حدود ۳۱۲ میلیون دلار به دست آورد و دومین افتتاحیه بزرگ تاریخ انیمیشن را در آن زمان ثبت کرد؛ تنها «Incredibles 2» با ۱۸۲.۷ میلیون دلار در آمریکای شمالی افتتاحیه بزرگ‌تری داشت.

اما موفقیت فیلم فقط به افتتاحیه محدود نماند. طبق آخرین آمار Box Office Mojo، «Toy Story 5» تاکنون حدود ۱.۰۲۴ میلیارد دلار در سراسر جهان فروش داشته که شامل حدود ۴۴۹ میلیون دلار در آمریکای شمالی و ۵۷۵ میلیون دلار در بازارهای بین‌المللی است. این رقم باعث شده فیلم در میان بزرگ‌ترین فیلم‌های سال ۲۰۲۶ قرار بگیرد و عملاً از مرز یک میلیارد دلار عبور کند.

 البته فروش یک میلیارد دلاری Toy Story 5 فقط به خاطر نوستالژی نیست. خود فرنچایز Toy Story هنوز یکی از قدرتمندترین برندهای Disney محسوب می‌شود و طبق گزارش Variety، مجموعه Toy Story حتی خارج از سینما نیز سالانه بیش از یک میلیارد دلار فروش جهانی محصولات، بازی‌ها و کالاهای مرتبط ایجاد می‌کند. بنابراین طبیعی است که قسمت پنجم از ابتدا یک جامعه عظیم از طرفداران آماده داشته باشد.

واکنش منتقدان نیز بسیار مثبت بوده است. در حال حاضر «Toy Story 5» در Rotten Tomatoes امتیاز ۹۲ درصد از منتقدان و ۹۴ درصد از مخاطبان را دارد و بیش از ۳۰۰ نقد منتقدان در این امتیاز لحاظ شده است. این فیلم همچنین عنوان Certified Fresh را دریافت کرده است. منتقدان به‌خصوص از این موضوع استقبال کرده‌اند که فیلم با وجود پنجمین قسمت بودن، توانسته موضوعی جدید و امروزی پیدا کند و صرفاً روی محبوبیت قسمت‌های قبلی سوار نشود.

در Metacritic نیز فیلم در محدوده «Generally Favorable» قرار گرفته و امتیاز کاربران حدود ۷.۱ از ۱۰ است. بعضی منتقدان معتقدند فیلم به اندازه قسمت‌های دوم و سوم جادویی نیست، اما در عین حال بسیاری آن را دنباله‌ای سرگرم‌کننده، احساسی و هوشمندانه می‌دانند. یکی از نکات مثبت پرتکرار در نقدها این است که فیلم در کنار شوخی و ماجراجویی، درباره موضوعی واقعی و معاصر حرف می‌زند: اینکه کودکان چطور در حال جایگزین کردن بازی فیزیکی با صفحه‌نمایش هستند.

حتی در میان طرفداران هم همین دو دیدگاه دیده می‌شود. گروهی از مخاطبان معتقدند Toy Story 5 نشان داده این فرنچایز هنوز حرف تازه‌ای برای گفتن دارد و توانسته با وجود گذشت سه دهه، شخصیت‌های قدیمی را وارد یک مسئله کاملاً جدید کند. در مقابل، بعضی طرفداران قدیمی احساس کرده‌اند فیلم به اندازه Toy Story 3 یا Toy Story 4 احساسی نیست و بخشی از جذابیت آن بیشتر از نوستالژی و علاقه قبلی مخاطب به شخصیت‌ها می‌آید. با این حال، امتیاز بالای مخاطبان نشان می‌دهد نظر غالب همچنان مثبت است.

یکی از جذاب‌ترین نکات درباره فیلم، پیام آن درباره تکنولوژی است. Pixar نمی‌گوید تکنولوژی ذاتاً بد است؛ حتی Lilypad هم خودش را دشمن نمی‌داند و واقعاً تلاش می‌کند به Bonnie کمک کند. مسئله اصلی این است که تکنولوژی نباید جای تخیل، بازی، ارتباط انسانی و تجربه واقعی را به‌طور کامل بگیرد. همین نگاه باعث شده فیلم برای والدین هم قابل‌تأمل باشد، در حالی که کودکان می‌توانند آن را به‌عنوان یک ماجراجویی سرگرم‌کننده درباره اسباب‌بازی‌های محبوبشان تماشا کنند.

از نظر بصری نیز Pixar تلاش کرده دنیای ذهنی Bonnie را با سبک متفاوتی نشان دهد. تیم سازنده توضیح داده که چون مخاطب در «Toy Story 4» عملاً وارد تخیل Bonnie نشده بود، این بار فرصت بیشتری برای طراحی جهانی منحصربه‌فرد برای ذهن او وجود داشت. نتیجه، سبک بصری شبیه نقاشی‌های دست‌ساز و کاردستی‌های کودکانه است که از تکنیک‌هایی مانند بافت مدادشمعی و ظاهر دست‌ساز استفاده می‌کند. این بخش یکی از نمونه‌های جالب تلاش Pixar برای این است که حتی بعد از پنج فیلم، هنوز بتواند ظاهر و زبان بصری تازه‌ای برای دنیای Toy Story پیدا کند.

موفقیت Toy Story 5 را می‌توان حاصل ترکیب چند عامل دانست: قدرت برند Toy Story، بازگشت شخصیت‌های محبوب، حضور دوباره Tom Hanks و Tim Allen، کارگردانی Andrew Stanton، موضوع کاملاً امروزیِ اعتیاد کودکان به تکنولوژی، نقدهای مثبت، تبلیغات گسترده Disney و البته حس نوستالژی نسلی که با Woody و Buzz بزرگ شده است. فیلم در واقع توانسته دو گروه مختلف را هم‌زمان هدف قرار دهد؛ کودکان امروزی که با مفهوم تبلت و بازی دیجیتال کاملاً آشنا هستند و بزرگسالانی که از سال ۱۹۹۵ با این اسباب‌بازی‌ها خاطره دارند.

اگر بخواهیم در نهایت درباره ارزش دیدن فیلم نظر بدهیم، «Toy Story 5» احتمالاً قرار نیست برای همه جای قسمت سوم را بگیرد؛ اما این هم یک دنباله بی‌دلیل و صرفاً تجاری نیست. فیلم مسئله‌ای واقعی را وارد دنیای شخصیت‌های قدیمی کرده و از آن برای صحبت درباره بزرگ شدن، تغییر، ترس از کنار گذاشته شدن و ارزش تخیل استفاده کرده است. شاید مهم‌ترین چیزی که Toy Story بعد از ۳۱ سال همچنان بلد است، همین باشد: پشت داستان چند اسباب‌بازی بامزه، یک احساس کاملاً انسانی پنهان کند.

در نهایت، Toy Story 5 با بودجه حدود ۲۵۰ میلیون دلار، فروش بیش از یک میلیارد دلار، امتیاز بالای منتقدان و مخاطبان و بازگشت صداپیشه‌های اصلی توانسته یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های سینمایی سال ۲۰۲۶ باشد.
Pixar با این فیلم دوباره همان سؤال قدیمی را مطرح می‌کند، اما در قالبی جدید: اگر دنیا تغییر کند و کودکان دیگر مثل گذشته به ما نیاز نداشته باشند، آیا باید کنار برویم یا راه تازه‌ای برای ماندن پیدا کنیم؟ شاید همین سؤال است که باعث شده Toy Story بعد از این همه سال هنوز بتواند برای نسل‌های مختلف حرفی برای گفتن داشته باشد.