اساطیری ایرانی دلنوشته نوادگان شمسی‌خانم|ستاره درخشان نیا کاربر انجمن نودهشتیا

[ستاره درخشان نیا 339]

 

 

پارت ۱۴ – فصل دوم

لباس‌ها را انگار گل‌اندام به تنش دوخته بود؛ آن‌قدر که خوب بر تنش نشسته بودند. به عمارت برگشت، اسب را به پشتِ عمارت هدایت کرد و زیر لب به خاکستری گفت:

- سر و صدا نکنی، جانکم، باشد؟

به پاگردِ چوبیِ پشتِ عمارت رسید و چکمه‌هایش را درآورد. در را باز کرد و سرش را داخل برد. به چپ و راست نگاهی انداخت تا از نبودِ خدم‌وحشم مطمئن شود.

روی نوک پا از پله‌ها بالا رفت. هر از گاهی، پله‌های قدیمی زیر پاهایش صدایی مثل «جیرجیر» درمی‌آوردند. به درِ اتاقش رسید و در کسری از ثانیه داخل رفت. کتِ زمستانی را که در تهِ کمدش پنهان کرده بود، بیرون آورد.

[ستاره درخشان نیا 339]

 

پارت ۱۵-فصل دوم

تا می‌خواست درِ اتاق را باز کند و از آنجا برود، صدای گام‌هایی او را در جا میخکوب کرد. پشتِ در پنهان شد و نفس‌هایش را در سینه حبس کرد.

در دل دعا کرد: «لطفاً، خدایا… لطفاً!»

چشمانش را محکم بر هم فشار داد. صدای قدم‌ها و پچ‌پچ‌های زنان نزدیک‌تر شد.

- حیف از آن صورتِ قشنگ، هیچ‌کس او را نمی‌خواهد.

یکی گفت:

- در موردِ چه کسی حرف می‌زنی، پرستو؟

پرستو خندید و با خنده‌اش زخمی بر دلِ یلدا زد.

- یلدا را می‌گویم دیگر!

دستش مشت شد و پارچه‌ی سپیدِ کت میان دستش چروک شد. چه گفتند؟ درباره‌ی تک‌دخترِ مهر و آبان چه گفتند؟ یلدایی که شبِ چله به نامش گره خورده بود، خواهان نداشت؟ آن‌ها که از زمستان خبری ندارند…