درد رمان شناسنامه‌ی سیاه | روشنا اسماعیل زاده کاربر نودهشتیا

[روشـنـا 1,543]

پارت بیست و چهارم

-از کجا مطمئن باشم گوش می‌دی؟

شرم اجازه نمی‌داد هرچی به دهنم میاد رو بارش کنم، نگاهم به دکمه‌های پیراهن تیره‌اش بود. ترجیح دادم با آرامشی ظاهری جوابش رو بدم:

-آقا یک بار گفتی برو یک ساختمون بیمه‌دار بپر، گفتم باشه دیگه!

نمی‌دیدم چه عکس‌العملی نسبت به حرفم داره؛ با این‌که خیلی بهش نزدیک بودم، تاریکی ساختمون به‌خوبی بهم اجازه نمی‌داد ببینم مردی که امشب ناجیِ من شده کی می‌تونه باشه.

فشار دستش به نرمی از دور کمرم آزاد شد؛ من هم هم‌زمان نفس حبس‌شده‌ام رو رها کردم، سریع بلند شدم و روی پام ایستادم.

تکونی به لباسم دادم و گرد و خاکِ نشسته رو پاک کردم.

مرد هم بلافاصله از روی زمین بلند شد؛ مقابلم قدعلم کرد و دست به سینه شد. نورِ تیرِبرقی که کنار ساختمون بود روی صورتش افتاد، با دیدن کاملِ صورتش برق از سرم پرید.

-تو… تو…

اون هم دست کمی از من نداشت، الان به‌علاوه‌ی چین نشسته روی پیشونیش، ردی از تعجب هم تو چشماش می‌دیدم.

-حالت خوبه؟

احمقانه‌ترین سؤال در بدترین مکان ممکن رو ازم پرسیده بود؛ من هم ابروهام رو توی هم کشیدم، این مردک کارم رو خراب کرده بود!

-ممنون، به لطف شما عالیم!

به سمت دری که وارد ساختمون می‌شد راهی شدم و مرد رو تو همون حالتِ اخمالود تنها گذاشتم. صدای زنگ موبایلم باز تو فضا پیچید و دل و روده‌ام رو به‌هم ریخت.

گوشی رو از جیبم بیرون کشیدم؛ دیدنِ اسم کوروش باعث شد ناخواسته اوق بزنم، رد تماس دادم.

چراغ‌قوه‌ی رو از روی آیکونش لمس کردم و از پله‌های بتنی به پایین سرازیر شدم.

-کجا، وایسا ببینم!

«پوف»ای از بین لبم خارج شد. این مزاحم از جونم چی‌می‌خواست؟ راهم رو ادامه دادم؛ قصد نداشتم به حرفش گوش کنم. می‌خواستم سریع از این ساختمون مسخره خارج بشم و خودم رو گم و گور کنم.

-خانم با توعم!

با کشیده شدنِ بازوم از روی لباس، لب پایینم رو گزیدم، به سمت عقب گرد کردم و عربده کشیدم:

-به من دست نزن!

نور گوشی رو به سمتش انداختم، چشمای مرد تو حدقه گرد شد. هردو دستش رو به بالا برد و به نشونه‌ی تسلیم کفِ‌شون رو نشونم داد.

-خیله خب، خیله خب!

ویرایش شده 1 ساعت قبل توسط روشـنـا