در پی اویی که دیگر نیست دلنوشته ساناز | ساناز بندی کاربر انجمن نودهشتیا

[سان آز 3,181]

ساناز،

آن‌گاه که بیش از هر زمانی غمگین و در حال فروپاشی درونی بودم و اشکی برای گریستن نداشتم؛ دانستم گریه کردن نعمت بزرگیست که برای آرام شدنمان طراحی شده.

ویرایش شده دوشنبه در 09:55 توسط سان آز

[سان آز 3,181]

ساناز،

در خنده‌هایم که می‌بینمت، غرق در سرخوشی می‌شوم؛ چقدر خیال زنده بودنت شیرین است.

[سان آز 3,181]

ساناز،

سالگرد مرگت نزدیک است؛ کاش در آن روز که زاد روزمان نیز هست، به تو بپیوندم.

[سان آز 3,181]

ساناز،

این بغض نمی‌دانم از چه روزی در گلویم نشسته؛ لعنتی نه می‌شکند و نه می‌شود قورتش داد.

[سان آز 3,181]

ساناز،

آنقدر بغض گلویم بزرگ شده که ریشه‌‌ای تیز بر قبلم انداخته؛ قلبم نیز سوراخ شده و وجودم را خون در بر گرفته است.

[سان آز 3,181]

ساناز،

دیگر چیزی نمی‌تواند آرامم کند؛ جز تویی که لباس فرشته‌ی مرگ پوشیده‌ای و می‌خواهی به آغوشم بکشی.

[سان آز 3,181]

ساناز،

گاهی حس می‌کنم مرگ وجود ندارد؛ اگر بود من و تو در این زمان، در مکانی مشابه، زیر خاک، با یک‌دیگر بودیم. 

[سان آز 3,181]

ساناز،

خوش به حالت اگر رفته‌ای؛ من که در عذاب خودکشی‌ام و روح و روان و جسمم را به شکنجه گرفته‌اند.

[سان آز 3,181]

ساناز،

چاووشی را دوست ندارم؛ اما...

- ﻣﻦ نمی‌خواستم ﺑﺮه، اﻳﻦ ﻛﻠﺎﻓﻪ‌م ﻛﺮده، زﻧﺪﮔﻴﻤﻮ ﻣﻴ‌ﺪم ﻛﻪ ﻓﻘﻄ ﺑﺮﮔﺮده
ﻫﺮدوﻣﻮن ﺣﻴﻒ ﺷﺪﻳﻢ ﭘﻰ اﻳﻦ ﺑﺨﺖ ﺧﺮاب، ﻳﻪ رﻛﺎب ﺑﻰ‌ﻧﮕﻴﻦ، ﻳﻪ‌ ﻧﮕﻴﻦ ﺑﻰ‌رﻛﺎب
ﺳﺎﻋﺖ دﻳﻮاری، ﺳﺎﻋﺖ دﻳﻮاری، ﻣﻦ ﻋﺰﻳﺰم رﻓﺘﻪ، ﺗﻮ ﭼﺮا ﺑﻴﺪاری؟
ﺳﺎﻋﺖ دﻳﻮاری، ﺳﺎﻋﺖ دﻳﻮاری، ﻣﻦ ﻋﺰﻳﺰم، رﻓﺘﻪ ﺗﻮ ﭼﺮا ﺑﻴﺪاری؟

من و ساناز هر دو حیف شدیم؛ ﺳﺎﻋﺖ دﻳﻮاری، ﺳﺎﻋﺖ دﻳﻮاری، ﻣﻦ سانازم رﻓﺘﻪ، ﺗﻮ ﭼﺮا ﺑﻴﺪاری؟

ویرایش شده 4 ساعت قبل توسط سان آز

[سان آز 3,181]

ساناز،

تو رفتی و مرا با قلب پاره پوره‌ات تنها گذاشتی؛ کاش می‌ماندی و مداوایش می‌کردی، من بی‌دست و پا تر از اینم که بتوانم.

[سان آز 3,181]

ساناز،

می‌خواهم بگریم و بگریم و بگریم؛ آن‌قدر که در اشک‌هایم غرق شوم، خفه شوم و بمیرم.

[سان آز 3,181]

ساناز،

گل من؛ نکند آن هنگام که تو را بر خاک زندگی‌ات کاشتند، گرد غم بر رویت پاشیدند؟

ویرایش شده 4 ساعت قبل توسط سان آز

[سان آز 3,181]

ساناز،

برای گل آفتاب نباشد می‌میرد، برای آدمی ذوق؛ از زمانی که پژمرده شدی، من مرده‌ام!

[سان آز 3,181]

ساناز،

هیچ نقطه‌ از این دنیای کریح را نمی‌خواهم؛ همه جایش برای خودشان!

[سان آز 3,181]

ساناز،

مغزم خالیست و قلبم پر؛ سرم سبک است و دلم سنگین.