رمان تاج و زین | مهدیه طاهری کاربر انجمن نودهشتیا

[Mahdieh Taheri]

#پارت بیست و چهار... 

 

آیوار:

- اراجیف نیست حقیقت است. 

سیگرون:

- مزخرف است؛ هارالد! این دزد پلید را به زندان بینداز، امیدوارم قبل از طلوع آفتاب گردنش را بزنند.

هارالد با بی رحمی تمام دستان بسته شده‌ی آیوار را گرفت و کشید حتی برایش مهم نبود که آیوار زمین می‌خورد یا توان راه رفتن ندارد، وقتی نزدیک اسب شدند. دستانش را به ترک‌بند زین بست و خودش سوار اسب و دستش را سمت سیگرون دراز کرد و سیگرون دستش را گرفت و با یک جهش روی اسب نشست و بعد حرکت کردند و آیوار پشت سرشان با عجله می‌رفت و تلوتلو می‌خورد و گاهی زمین می‌افتاد و چند متری کشیده میشد وقبل از اینکه کامل بلند شود مجدد می‌افتاد.

نزدیک شهر شدند که آیوار صدایشان بلند شد که گفت‌:

- کمی یواش تر برو.

ولی هارالد اهمیتی نداد و به راهش ادامه داد تا جلوی قصر رسید و سربازان با دیدن هارالد در را باز کرد و آن‌ها وارد شدند و بعد از تحویل دادن اسبش، دستان آیوار را گرفت و همراه سیگرون به تالار اصلی رفتند، اریک منتظرشان بود هارالد زیر پای آیوار زد که روی زانوهایش افتاد اریک گفت:

- اینجا چه خبر است هارالد؟

هارالد و سیگرون احترام گذاشتند و وقتی بلند شد گفت:

- این دزد پلید همان آیوار سلینگر شرور است که اموال مردم را غارت کرده توسط بانوی فاتح دستگیر شد.

اریک موهای آیوار را گرفت و بالا کشید وقتی صورتشان مقابل هم قرار گرفت اریک گفت:

- آیوار سلینگر! تو یک حیوان کثیفی، چطور به خودت اجازه دادی که از مردم خودت دزدی کنی؟

آیوار:

- مردم من؟ آن‌ها حتی به من قطره آبی ندادند و با بی رحمی به من تهمت زدند و از اینجا بیرونم کردند، آن‌ها مردم من نیستند. 

اریک با تنفر موهایش را رها کرد و گفت:

- این آشغال را به زندان بیندازید تا خودم به حسابش برسم. 

سربازان آیوار زخمی را به زندان بردند آیوار فریاد زد :

- احمق‌ها او به همه دروغ گفته، او فریب‌تان داده. 

اریک گفت:

- بایستید. 

سربازان ایستادند اریک نزدیک‌ رفت و گفت:

- راجع به چه کسی حرف میزنی؟.

آیوار به سیگرون نگاه کرد و گفت:

- خودت نخواستی که رازت را محفوظ نگه دارم.

نیشخندی زد و گفت:

- بانوی فاتح‌تان تماما دغل است و تمام این چند سال به شما دروغ گفته، او یک ترال است و خودش را به دروغ کارلس معرفی کرده.

اریک متعجب به سیگرون نگاه کرد که گفت‌:

- این حقیقت ندارد، او یک دروغگوی متقلب است.

اریک:

- سربازان چرا ایستاده‌اید این پست فطرت را به زندان بیندازید.

سربازان بی اهمیت به داد و هوار آیوار آن را به زندان بردند.

اریک روبه‌روی سیگرون ایستاد و گفت:

- چگونه می‌خواهی کارلس بودن خودت را ثابت کنی؟

سیگرون:

- قربان یعنی شما حرف‌های آن دزد پلید را قبول می‌کنید؟

اریک:

- سیگرون تو فرمانده‌ی ارتش م هستی لطفا حقیقت را بگو، من بیزارم از اینکه افرادم دروغگو و متقلب باشند. 

[Mahdieh Taheri]

#پارت بیست و پنج...

سیگرون زانو زد و گفت:

- قربان من مدرکی ندارم که به شما ثابت کنم ولی چند نفر هستند که از کودکی با من بزرگ شدند و می‌توانند شهادت بدهند که من یک کارلس هستم.

اریک:

- نام پدرت چیست؟ تو از کدام قبیله هستی؟

سیگرون:

- نام پدر من بِن بود بن ولوا، او تاجر بود ما ساکن دان‌لاو بودیم از زمانی که کشور به دست آنگلوساکسون‌ها افتاد ما از این شهر به آن شهر می‌رفتیم و با فروش محصولات مختلف امرار معاش می‌کردیم تا روزیی که پدرم فوت شد و من به شهر خودم بازگشتم و همینجا ماندگار شدم.

حرف تکراری که سیگرون برای جا زدن خودش در مقام کارلس می‌گفت و گردا هم تکرار می‌کرد اقبال با سیگرون یار بود و با آن همه سکه که آورده بود همه باورش کردند ولی گردا نتوانست خودش را بالا بکشد چرا؟... یکی از دوستان پدرش تا نام پدر گردا را فهمید گفت که آن‌ را می‌شناسد و با تحقیق و پرس و جو همه فهمیدند که گردا ترال است نه کارلس، از آن پس خود را محافظ و خدمتکار سیگرون معرفی کرد تا از شهر اخراجش نکنند 

اریک گفت:

- بلند شو، هویت تو قبلا مشخص شده ولی برای اطمینان بیشتر باید کمی تحقیق و پرس و جو کنیم، از نظر تو که مشکلی ندارد.

سیگرون بلند شد و گفت:

- خیر قربان، هر کاری نیاز است انجام دهید.

اریک:

- آلدریک اِستون‌کِرست را خبر کنید باید از آیوار سلینگر اعتراف بگیرد.

هارالد:

- چه اعترافی قربان؟

اریک:

- می‌خواهم بدانم از کجا جایگاه سیگرون را می‌داند.

هارالد:

- عمو جان شما حرف‌های آن دزد را قبول کردید! من مطمئن هستم که سیگرون یک کارلس است.

اریک:

- مشخص می‌شود، از اینجا بروید تا تحقیقات کامل شود.

سیگرون با عجله به سمت خانه رفت گردا و فریدا با عجله نزدیک رفتند گردا گفت:

- کجا بودی؟ کلی نگرانت شدیم.

سیگرون همین‌طور که نفس نفس میزد گفت:

- گردا گردا زندگیم رو به نابودی ست.

گردا دستانش را گرفت و حرفش را قطع کرد و گفت:

- آرام باش و بگو چه اتفاقی افتاده.

سیگرون نفس گرفت و گفت:

- آیوار سلینگر ما را می‌شناسد به شاه اریک و هارالد گفت که من ترال هستم.

گردا:

- وای نه، حالا چه می‌شود! شاه اریک چه گفت؟

سیگرون:

- شاه اریک از آلدریک استون‌کرست خواست تا از آیوار اعتراف بگیرد، گفت قرار است درمورد من تحقیق کنند، گردا اگر واقعیت برملا شود چه به سر من می‌آید؟

فریدا نزدیک رفت و گفت:

- اگر واقعیت را بفهمند چه به سر تو می‌آید؟

گردا:

- از مقامش خلع می‌شود بخاطر دروغگویی اول تنبیه و شکنجه می‌شود و بعد با بی آبرویی از دان‌لاو بیرونش می‌کنند.

فریدا:

- یعنی مهم نیست که او فاتح دان‌لاو و فرمانده ارتش است؟
 

[Mahdieh Taheri]

 

#پارت بیست و شش... 

 

گردا:

- نه مهم نیست، چون سیگرون با دروغ و دغل این جایگاه را به دست آورده، طبق دستور پادشاهان قدیم افراد ترال حق حمل سلاح را ندارند و فقط می‌توانند خدمتکار، نگهبان یا کارهایی که از نظر دیگران بی ارزش است را انجام دهند ولی اگر ترالی خطا کار باشد در جنگ نقش پیش مرگ فرمانده را دارد یا وظيفه‌ی شناسایی اردوگاه دشمن را دارد که این یعنی خود مرگ.

فریدا با ناراحتی گفت:

- این که خیلی بد است بعد سر تو چه می‌آید؟

گردا:

- من هم خلع سلاح می‌شوم و بعد خدمتکار یکی از جال‌ها می‌شوم و دیگر حق دیدن سیگرون را ندارم.

فریدا:

- متوجه نمی‌شوم چطور است که تو را اخراج نمی‌کنند؟

سیگرون در گوشه‌ای نشست و گفت:

- زمانی که ما اینجا آمدیم آنقدر سکه با خودمان آوردیم که کسی نتوانست کارلس بودن مرا انکار کند ولی گردا را شناختند و برای اینکه خدمتکار نشود گفتم او محافظ من است قبول کردند که همراهم شود ولی بی سلاح؛ محافظی که سلاح نداشته باشد پس به چه دردی می‌خورد! آنقدر تلاش کردم تا فرمانده شدم در یکی از جنگ‌ها که من پیشتاز بودم سخت مجروح شدم و از آن پس شاه اریک دستور حمل سلاح را به گردا داد.

سیگرون به فریدا نگاه کرد و گفت:

- او دروغ نگفته چه بسا که وظیفه‌اش را به بهترین نحو انجام داده ولی من دروغ گفتم کلک زدم بخاطر همین است که من تنبیه و اخراج می‌شوم ولی گردا نه.

فریدا:

- آیوار از کجا این را فهمیده؟.

سیگرون:

- گفت تمام این سالها دنبال‌مان بوده و همه چيز را می‌داند.

فریدا:

- درست است، در آن زمان که خود را به بیماری زدیم من واقعا بزدل بودم از ترس سوزانده شدن بیماریم را انکار کردم اینجور شما را هم به دردسر انداختم و چند روز بیشتر بی آب و غذا ماندید بعد از آن آیوار سلینگر هم ناپدید شد طوری که همه باور کرده بودند او مرده و پنهانی به خورد حیوانات دادنش.

گردا:

- مردک بی لیاقت خودم تنش را به خورد حیوانات می‌دهم.

فریدا که ناراحتی دوستانش را می‌دید و نمی‌توانست کاری بکند از دست خودش عصبانی بود تا اینکه گفت:

- آلدریک استون‌کرست!

انگار نقشه‌ای را در ذهنش کشید و گفت:

- گردا تو برای سیگرون حاضر به انجام چه کاری هستی؟

گردا:

- حاضرم به جایش شکنجه و اخراج شوم حتی جانم را هم برایش میدهم.

سیگرون صورت گردا را که روبه‌رویش بود را نوازش کرد و گفت:

- من هم برای شما دو نفر حاضر به انجام همین کار هستم.

فریدا گفت:

- از آنجایی که ما در بچگی با هم دوست بودیم پدرم از واقعیت شما دو نفر خبر دارد و بخاطر اینکه جان من و جوانان را نجات دادید احترام زیادی برایتان قائل است و حرفی نزده می‌توانم با او صحبت کنم تا آلدریک را راضی کند که حرفی نزند فقط کمی کمک می‌خواهم.

گردا:

- هر کاری لازم باشد انجام میدهم.

فریدا بلند شد و گفت:

- بریم پیش پدرم، او و آلدریک با هم دوست هستند و مطمئنم روی آلدریک نفوذ دارد. 

[Mahdieh Taheri]

#پارت بیست و هفت...

آلدریک روبه‌روی آیوار نشسته بود و سوال می‌پرسید و آیوار با لبخند نگاهش می‌کرد آلدریک که عصبی شده بود گفت:

- آیوار سلینگر چرا سکوت کردی؟ حرف بزن و بگو تو که هستی و حقیقت بانو ولوا را از کجا می‌دانی؟

باز هم لبخند تمسخر و سکوت. آلدریک که کلافه شده بود دستور شکنجه را داد، دستان آیوار را با طناب بالای سرش بستند و لباس سفید چروک و چرک مالش را در تنش پاره کردند مردی قوی هیکل پشت سر آیوار ایستاد آلدریک گفت:

- این آخرین فرصت تو برای نجات جانت است حرف بزن.

آیوار باز هم سکوت را ترجیح داد جلاد با شلاق در دستش به کمر آیوار کوبید که لبخندش محو شد و از درد صورتش مچاله شد ولی صدایش درنیامد.
حالا نوبت لبخند زدن آلدریک بود که روبه‌رویش ایستاده بود و نگاه می‌کرد هنوز نفس آیوار جا نیامده بود که ضربه‌ای دیگر خورد آلدریک گفت:

- هنوز هم نمی‌خواهی حرف بزنی؟

آیوار از درد پوست لبش را به دندان می‌کشید  بعد از کلی شکنجه بیهوش شد سربازان سطل آبی را رویش خالی کردند که آیوار با ترس چشمانش را باز کرد آلدریک گفت:

- سیگرون ولوا را از کجا می‌شناسی؟

آیوار:

- حقیقت را می‌گویم ولی فقط به شاه اریک یتنسون بزرگ.

آلدریک که به اندازه‌ی کافی کلافه شده بود گفت:

- بسیار خب به ایشان اطلاع میدهم.

کمتر از یک ربع طول کشید تا اریک به اتاق شکنجه رسید روبه‌روی آیوار قرار گرفت و گفت:

- خب آقای آیوار سلینگر انگار می‌خواستید من را ببینید، خب می‌شنوم.

آیوار قوایش را جمع کرد که انگار اتفاقی نیفتاده پس از آن آب دهانش را در دهان چرخاند و جمع کرد و به یک باره به صورت اریک پاشید که چندشش شد و صورتش مچاله شد همه از تعجب خشک‌شان زد میسون گفت:

- منتظر چی هستید! شکنجه‌ را آغاز کنید.

جلاد با شلاق به کمر آیوار کوفت اریک با دستمال صورتش را خشک کرد و روی صندلی وسط اتاق نشست و گفت:

- کافی‌ست بازش کنید.

وقتی آیوار را باز کردند بی‌حال روی زمین افتاد و دو نفر زیر دستانش را گرفتند و روبه‌روی اریک نشاندن آلدریک گفت:

- حرف بزن واگرنه این بار سخت ترین شکنجه را برایت درنظر گرفته‌ام.

آیوار:

- آن کسی که باید شکنجه شود شما هستید، شما که این سرزمین را با اهدا کردنتان نابود کردید و خیلی‌ها را کشتید و با آزاد سازی، مجدد هزاران نفر را نابود کردید، نام خودتان را شاه گذاشته‌ای! شما لیاقت حکومت بر این سرزمین را ندارید، مطمئن باش خودم جانت را می‌گیرم.

حتی نگذاشتند حرف‌هایش تمام شود با چسباندن میله‌ی داغ به کمرش صدایش را قطع کردند آیوار از درد فریاد زد و گفت:

- خودم نابودتان می‌کنم.

اریک:

- درمورد سیگرون ولوا چه می‌دانی؟

آیوار:

- او یک احمق است جانش را برای توی بی ارزش به خطر می‌اندازد. 

اریک:

- گفتی او یک ترال است؟ 

آیوار:

- شما حتی به دست نشانده‌ی خودتان هم اعتماد ندارید چگونه می‌خواهید مردم به شما اعتماد کنند. 

اریک که فهمیده بود سرکارش گذاشته از جای بلند شد و گفت:

- قرار است مردم برای مرگت تصمیم بگیرند، مشتاقم آن روز را ببینم.

[Mahdieh Taheri]

#پارت بیست و هشت... 

قبل از خروج از اتاق گفت‌:

- در میدان شهر سر و ته آویزانش کنید حق آب و غذا دادن به او را ندارید تا زمانی که من اجازه ندادم هم کسی حق حرف زدن و آزاد کردنش را ندارد.

سربازان آیوار را به میدان شهر بردند و  در محوطه‌ی اعدام، از پاهایش آویزانش کردند و چندین سرباز دورش را گرفتند که کسی به آن نزدیک نشود...
.....
گردا و فریدا در خانه‌ی پدر فریدا نشسته بودند که پدرش هم به آن‌ها ملحق شد و گفت:

- مشکلی پیش آمده که اینجا منتظر من بودید.

دو دختر به احترام آقای همر بلند شدند فریدا گفت:

- پدرجان خواهشی از شما داشتم.

ویل نشست و گفت:

- خب می‌شنوم.

دو دختر هم نشستند فریدا گفت:

- پدر جان تو که سیگرون را می‌شناسی، همان هم بازی قدیمی من، او دچار مشکل شده و می‌خواهم از شما خواهش کنم لطفی در حقمان بکنید.

ویل نگران گفت:

- بعد از اینکه تو را پیدا کردم آن‌ها را یادم آمد، حالا بگو چه کمکی از دست من برمی‌آید.

فریدا:

- دزدی بی ارزش از جایگاه او خبر دارد و به شاه اریک و هارالد واقعیت را گفته و آن‌ها می‌خواهند از آیوار اعتراف بگیرند و اگر حرفش را باور کنند سرنوشت بدی گرفتار سیگرون می‌شود، آلدریک استون‌کرست عهده دار این بازجویی است، اگر ممکن است با دادن سکه یا تهدید او را ساکت نگه داریم.

ویل فکری کرد و گفت:

- درست است که من و آلدریک با هم دوست هستیم ولی او قبل از خروج از قصر اطلاعاتش را به شاه خواهد گفت فکر نمی‌کنم در این باره بتوانم کمکتان کنم. 

فریدا:

- ولی اگر شما کمک نکنید سیگرون را اخراج می‌کنند. 

ویل:

- اگر شانس بیاورد، بهترین حالتش اخراج است واگرنه به سرنوشت بدتر از شکنجه و اخراج دچار می‌شود.

گردا:

- آقای همر راهی نیست که کمکمان کنید!

ویل با لبخند گفت:

- من برای شما دو نفر احترام زیادی قائل هستم، با چشمان خودم دیدم که چقدر تلاش کردید حتی آن زمان که مردم از قحطی و گشنگی می‌مردند شما با سکه‌هایی که بین مردم پخش کردید جان همه را نجات دادید و بعدش هم که فریدا را از چنگ آن نانجیبان آزاد کردید، هر کاری از دستم بربیاید انجام میدهم ولی باید منتظر بمانیم ببینیم آن دزد پلید چه می‌گوید.

گردا:

- اگر شاه حرف‌هایش را قبول کند چی؟

ویل:

- آن شاهی که من دیدم درمورد سیگرون مطمئن است و با حرف هیچ کس هم نسبت به سیگرون بدببن نمی‌شود؛ ولی برای اینکه خیالتان را راحت کنم به دیدن آلدریک میروم و بهتر است شما هم پیش سیگرون باشید که اتفاقی نیفتتد.
.....
سیگرون با نگرانی در حیاط کوچک‌شان قدم میزد و هر لحظه منتظر سربازان بود که به سراغش بیایند حتی گاهی تصمیم می‌گرفت برود و خودش را تسلیم کند تا آنقدر عذاب انتظار نکشد. 
 

[Mahdieh Taheri]

#پارت بیست و نه... 
..... 
 گردا و فریدا  در راه خانه مردی را دیدند که آویزان شده بود گردا از کسی متعجب پرسید:

- این مرد دیگر کیست؟. 

دخترک پاسخ داد:

- آیوار سلینگر بد ذات، همان غارتگری که اموال مردم را در این چند سال میبرد. 

گردا با تنفر نگاهش می‌کرد اگر اجازه‌اش را داشت گردنش را خرد می‌کرد تا آبروی دوستش را بخرد. 

فریدا گفت:

- چرا آویزانش کرده‌اند؟. 

دختر:

- دستور شاه بزرگ است گفته باید آویزان بماند تا برای مرگش تصمیم بگیرد. 

گردا:

- اعترافی هم کرده؟

دختر:

- نمی‌دانم، کسی حرفی نزده. 

دو دختر به خانه رفتند و حرف‌های ویل همر و آنچه که دیده بودند را بازگو کردند؛ سیگرون گفت:

- باید بروم، ترجیح میدهم با آبرو بمیرم تا اینکه بی آبرو اخراجم کنند. 

گردا:

- سیگرون اگر دستور بدهی من آن دیوصفت را می‌کشم تا تو در امان بمانی. 

سیگرون:

- او اعتراف کرده، با کشتنش فقط خودمان را به دردسر می‌اندازیم. 

فریدا:

- باید همه را متحد کنیم تا از سیگرون محافظت کنیم. 

سیگرون:

- به گفته‌ی پدرت باید صبر کنیم. 
.... 
دختران تا صبح بیدار بودند و منتظر آقای همر که بدانند نتیجه چه می‌شود نزدیک ظهر بود که اقای همر به خانه‌یشان رفت و گفت:

- آلدریک گفت او مرد بسیار سر سختی است و هیچ حرفی از شما و جایگاه‌تان نزده. 

فریدا:

- اگر آقای استون‌کرست دروغ گفته باشد چی؟ 

ویل به دخترک عجولش لبخند زد و گفت:

- آلدریک دروغ نمی‌گوید، مطمئن باش اگر حرفی زده بود تا حال سربازان به سراغ‌تان می‌آمدند. 

گردا:

- خب تکلیف ما چه می‌شود؟ 

ویل:

- مثل قبل به زندگی‌تان ادامه دهید هنوز که اتفاقی نیفتاده. 

و رفت گردا گفت:

- عجب پدر خوش‌بینی! ما از دیروز بخوابیده‌ایم و پدرت می‌گوید مثل قبل زندگی کنیم! 

سیگرون:

- حق با آقای همر است بهتر است برویم و کمی استراحت کنیم. 

همان موقع هارالد وارد خانه‌ی سیگرون شد و گفت:

- باید با هم حرف بزنیم.

سه دختر با ترس به هم نگاه کردند و سیگرون قدمی جلو گذاشت و گفت:

- می‌شود بدانم درمورد چی؟

هارالد:

- اسبت را زین کن راه زیادی باید برویم.

گردا:

- من اسب را زین می‌کنم، شما لباس‌هایتان را عوض کنید.

سیگرون داخل رفت و به سرعت کمی آب و غذا خورد لباس‌هایش را عوض کرد. 
گردا اسب را زین کرد و با کمک فریدا مقداری سکه و یک خنجر زیر ترک‌بند زین پنهان کردند زمان سوار شدن سیگرون، گردا دم گوشش گفت:

- مقداری سکه و خنجر زیر زین گذاشته‌ام اگر اتفاقی افتاد او را بکش و پیش استاد اورین گِلِم ( استاد مهارت‌های رزمی‌شان در آنگلوساکسون) برو نگران من نباش در اولین فرصت خودم را به تو می‌رسانم.

سیگرون دوستانش را در آغوش کشید و گفت‌:

- سپاسگزارم.

[Mahdieh Taheri]

#پارت سی... 

و بعد اسبش را سوار شد و از حیاط خارج شد همراه هارالدی که منتظرش بود حرکت کردند سیگرون جرات سوال پرسیدن نداشت از شهر خارج شدند و بعد از طی کردن مسیر طولانی وارد کوهستان شدند و با کمک اسب از کوه بالا رفتند تا نیمه‌ی کوه رسیدند و پیاده شدند و اسب‌ها را همان‌جا بستند و بقیه‌ی کوه را پیاده رفتند.
وقتی به اوج کوه رسیدند سیگرون پشت سر با فاصله از هارالد ایستاد و تمام حواسش به او بود که ناگهان حمله نکند هارالد وقتی نفسی تازه کرد گفت:

- اینجا همانند بهشت است، نام این کوه را من رَم‌یار( یار آرام‌گیر، اسب همراه) گذاشته‌ام، می‌دانی چرا؟

سیگرون دو قدم نزدیک رفت و گفت:

- خیر قربان. 

هارالد ادامه داد:

- پدرم در آخرین جنگش وقتی همه‌ی افرادش را از دست داد به حرف زیر دستانش گوش نکرد و برای انتقام گرفتن تا آخرین قطره خون مبارزه کرد وقتی دشمنان می‌خواستند سر از تنش جدا کنند محافظش که حال و روز خوبی نداشت پدر بی جانم را روی اسب می‌گذارد و با زدن اسب آن را فراری می‌دهد، اسبش از میدان نبرد می‌تازد و دو روز بدون استراحت بالای همین کوه می‌آید و از پای می‌افتد وقتی رسیدیم نه پدرم جان داشت و نه اسب؛ من زیاد اینجا می‌آیم و تا حالا نتوانسته‌ام اسب را بالا بیاورم و همیشه با یادآوری اسب پدرم شگفت زده می‌شوم.

حسرتی کشید و گفت:

- نیامده‌ایم تا این حرف‌ها را بزنم کار واجب تری داشتم؛ بیا بشین قصد گرفتن جانت را ندارم نیازی نیست بترسی.

سیگرون نزدیک رفت و گفت:

- من ترسی ندارم.

هارالد لباس سبز رنگ سیگرون را کنار زد که پیراهن بلندش معلوم شد و رویش کمربندی بسته شده بود به کمربند اشاره کرد و گفت:

- از آن خنجری که آماده است قلب مرا پاره کند همه چیز معلوم است؛ درست است که شما فرمانده‌ی ارتش هستی و باهوش، ولی من هم بسیار زیرک هستم. 

لبخندی زد و گفت:

- آمده‌ایم اینجا تا از چیزی مطمئن شوم، حرف‌های آیوار سلینگر.

سیگرون:

- هویت من مشخص است در اسناد محرمانه ثبت شده می‌توانید بروید و مطمئن شوید.

هارالد:

- هم از ترال بودن تو خوشحال هستم هم ناراحت؛ می‌خواهم پیشگویی را به تو بگویم که حدس میزدم راجع به توست، در زمان قدیم پیش‌بینی شده که دختری از فرزندان ترال خواهد آمد که آنگلوساکسون را خواهد گرفت و سرزمین باشکوهی پایه گذاری می‌کند و اولین فرمانروای زن دان‌لاو می‌شود، تا حرف‌های آیوار سلینگر را شنیدم حدس زدم که آن تو هستی ولی تو ترال بودنت را انکار می‌کنی، سیگرون لطفا حقیقت را بگو، تو آن فرزند ترال هستی که فرمانروا می‌شود! 

سیگرون:

- پدر من تاجر بود.

هارالد:

- خبری خوبی‌ست، چرا که ازدواج طبقه‌ی جال با ترال‌ها مشکل است.

سیگرون متعجب گفت:

- منظورتان چیست؟

هارالد لبخندی زد و گفت:

- می‌خواهم از این پس زندگیم را با تو تقسیم کنم.

سیگرون از سر ناباوری نگاهش می‌کرد هارالد گفت:

- نظرت تو چیست؟

سیگرون:

- قربان نمی‌خواهم روی حرف شما حرفی بیاورم ولی بهتر است دست نگه داریم تا هویت من مجدد تایید شود.

[Mahdieh Taheri]

#پارت سی و یک... 

هارالد:

- یعنی تو مخالفی؟

سیگرون:

- نه، ولی دلم نمی‌خواهد دیگران فکر کنند من چیز پنهانی دارم و از ترس همسر شما شده‌ام.

هارالد:

- آینده نگریت قابل ستایش است، بسیار خب تا آن موقع منتظر می‌مانم؛ بهتر است برویم دلم نمی‌خواهد گردا فکر کند بلایی سر بانویش آورده‌ام.
.....
وقتی به میدان شهر رسیدند با کشیدن دهنه‌ی اسب، توقف کردند و به آیوار سلینگر آویزان شده نگاه کردند سیگرون گفت:

- تا کی باید آویزان بماند؟

هارالد:

- دو روز دیگر اعدام می‌شود تا آن موقع باید همين‌جا بماند.

حرکت کردند سیگرون گفت:

- نظر شاه اریک درمورد حرف‌هایش چیست؟

هارالد:

- چیزی نگفته.

سیگرون:

- فکر می‌کنید عاقبت چه می‌شود؟

هارالد:

- با حرف‌هایت مرا مشکوک می‌کنی.

سیگرون:

- کمی نگرانم که نکند آن دزد بی خرد یا حرف‌هایش نظر شاه را برگرداند.

به خانه رسیدند هارالد گفت:

- ولی او راجع به تو چیزی نگفته و تمام قصدش جلب کردن توجه شاه بوده، مطمئن باش اگر ثابت میشد که تو ترالی بخاطر دورغ گفتنت الان گرفتار تازیانه و شکنجه بودی نه اینطور آزاد.
 

وقتی هارالد رفت سیگرون دستش را روی در گذاشت که صدای کسی توجه‌اش را جلب کرد به پشت سر برگشت، سیرنا گفت:

- او تنها راه زنده ماندن توست، پس نجاتش بده.

سیگرون:

- راجع به چه کسی حرف میزنی؟

سیرنا:

- آیوار را نجات بده تا تو را نجات دهد.

و به راهش ادامه داد سیگرون وارد خانه شد گردا به استقبالش آمد در آغوشش کشید و گفت:

- وای سیگرون تو برگشتی!

سیگرون گفت:

- آیوار راجع به من حرفی نزده و این گفتمان برای پیشنهاد ازدواج بود. 

گردا متعجب گفت:

- هارالد به تو پیشنهاد ازدواج داد؟!

سیگرون:

- بله.

گردا:

- و تو چه گفتی؟

سیگرون:

- گفتم بهتر از تا تایید شدن مجدد هویتم دست نگه داریم.

گردا:

- این که خیلی خوب است؛ شاید منظور سیرنا از ملکه شدن تو ازدواج با هارالد است.

سیگرون:

- هارالد می‌گفت چندین سال گذشته پیش بینی شده که دختری ترال زاده آنگلوساکسون را می‌گیرد و فرمانروای دان‌لاو می‌شود، نظر تو چیست؟

گردا که این تقدیر را برای دوستش می‌دید گفت‌:

- خب نظر من این است که آن دختر ترال زاده تو هستی، من همیشه می‌گفتم باید ملکه شوی ولی انگار تقدیر تو فرمانروایی ست.

سیگرون:

- در این راه کمکم می‌کنی؟

گردا:

- تا زمانی که نفس می‌کشم پشتیبانت هستم، به دوستی‌مان قسم می‌خورم.

 

 

ویرایش شده دیروز در 08:18 PM توسط Mahdieh Taheri

[Mahdieh Taheri]

#پارت سی و دو... 

سیگرون آخرین لقمه‌اش را قورت داد و گفت:

- قبل از ورود به خانه سیرنا را دیدم می‌گفت تنها راه نجات تو آیوار است، می‌گفت باید نجاتش دهم تا مرا نجات دهد.

گردا از سر تاسف سری تکان داد و گفت:

- زنک دیوانه، اصلا معلوم نیست کجاها سیر می‌کند، آنقدر که در آن اتاقک نمورش مانده که عقل از سرش پریده، به او اهمیت نده واگرنه تو هم دیوانه می‌شوی.

سیگرون:

- ولی به نظرم او از آینده خبر دارد، یادت نیست درمورد مجروح شدن من در جنگ با فرانک‌ها گفته بود و چه شد.

گردا:

- خوب یادم است، دستت آسیب دید و چند روزی را بیهوش بودی ولی دلیل نمی‌شود که حرف‌هایش را باور کنی زیرا که بی احتیاطی خودت هم دخیل بود.

سیگرون:

- می‌خواهم به دیدن الیزابت رِیدِر بروم می‌آیی؟

گردا:

- آنجا چرا؟

سیگرون:

- او جزء معدود نفراتی ست که سواد دارد و می‌خواهد به دیگران آموزش دهد قرار بود امروز به دیدنش بروم که نشد حالا باید بروم.

گردا:

- عجب کار قشنگی، افراد دان‌لاو اگر سواد داشته باشند خیلی کارها می‌توانند انجام دهند.

.....

سیگرون و گردا به خانه‌ی الیزابت رفتند، اليزابت گفت:

- اگر شما به من کمک کنید می‌توانیم به بسیاری از کودکان و جوانان آموزش دهیم.

سیگرون:

- البته، چه کمکی از دستمان برمی‌آید؟

اليزابت:

- شما می‌توانید جایی را برای شروع آموزش پیدا کنید و هر مهارتی که دارید را به آن‌ها بیاموزید.

گردا:

- من شمشیر زن ماهری هستم.

الیزابت:

- ربطی به سواد آموزی ندارد.

گردا:

- مزاح کردم، من شهرها و کشورهای اطراف را خوب می‌شناسم، می‌توانم به بقیه یاد بدهم، و همینطور اصول خرج سکه را خوب یاد گرفته‌ام.

الیزابت:

- فوق‌العاده است، من هم کارم حسابرسی و آموزش خواندن و نوشتن است، تو چطور سیگرون؟

سیگرون:

- فعلا نمی‌خواهم وظیفه‌ای را به عهده بگیرم، کار واجبی دارم.

الیزابت:

- منظورت ثابت کردن هویتت است!

سیگرون:

- بله، نمی‌خواهم قول بدهم و بعد زیرش بزنم، باید منتظر بمانم تا شاه مجدد هویتم را بپذیرد.

الیزابت:

- بسیار خب، می‌توانیم از کیل لجر هم کمک بگیریم اون فرد باهوشی است.

قرار شد فردا از کارگاهی که پدر فریدا تأسیس کرده بود دیدن کنند و اگر اجازه داد همان‌جا کلاس‌هایشان را دایر کنند، سیگرون دلش می‌خواست برای سرزمینش قدمی بردارد ولی از اینکه اخراج شود و آبرویش برود می‌ترسید، ترجیح می‌داد بعد از اعدام آیوار وظیفه‌های بزرگ را به عهده بگیرد. 
.....
 

[Mahdieh Taheri]

#پارت سی و سه...

سیگرون در راه رفتن به کارگاه آقای همر با دیدن آیوار ایستاد گردا چند قدم رفته را بازگشت و گفت:

- کاش زود تر اعدام شود مردک پست.

آیوار با سر و صورت زخمی و بدن شلاق خورده چشمانش را بسته بود و برعکس تاب می‌خورد سیگرون دلش می‌سوخت و از طرفی خوشحال بود که غارتگر به سزای اعمالش رسیده گردا گفت:

- بریم دیگر تماشا کردن این موش کثیف کافی‌ست.

سیگرون هنوز قدمی برنداشته بود که سیرنا در بین مردمی که به تماشا ایستاده بودند برگشت و با لبخند تمسخر آمیز به سیگرون نگاه کرد گردا بدون اینکه متوجه سیرنا شود از آنها دور شد سیگرون با زحمت بین جمعیت رفت ولی سیرنا از آنجا رفت آیوار چشمانش را باز کرد با دیدن سیگرون نیشخندی زد و مجدد خوابید گردا دست سیگرون را کشید و از آنجا خارج کرد و گفت:

- دیوانه شده‌ای دختر! چرا نزدیک آن شیاد شدی؟ 

سیگرون سکوت کرد گردا گفت:

- رفتن تو پیش آن موش صحرایی فقط زدن تاییدی بر حرف‌های بی پایه و اساسش است.

سیگرون باز هم چیزی نگفت وقتی به کارگاه رسیدند الیزابت و فریدا منتظرشان بودند فریدا سیگرون را در آغوش گرفت و گفت:

- خوشحالم از اینکه هنوز هم می‌بینمت.

سیگرون:

- انگار هنوز اقبال با من یار است. 

از هم جدا شدند الیزابت گفت‌:

- آقای همر اجازه می‌دهید که ما اینجا کلاس‌هایمان را برگزار کنیم؟ 

آقای همر گفت:

- خوشحال می‌شوم در بالا بردن سطح علمی دان‌لاو قدمی بردارم، اینجا در اختیار شماست و اگر کمکی از دستم برمی‌آید بگویید انجام دهم. 

الیزابت کلی تشکر کرد و قرار شد با فریدا و کیل لجر کتاب‌های سوخته را احیا و بازنویسی کنند. 
نگاه‌های پر تمسخر سیرنا از یاد سیگرون نمی‌رفت سیگرون خطاب به گردا گفت:

- من میروم شکارگاه برای تمرین تیر اندازی، نگران نباش در تاریکی هوا برمی‌گردم. 

گردا:

- من هم میایم، تنها نباشی بهتر است. 

سیگرون:

- حوصله بیهوده حرف زدنت را ندارم ترجیح می‌دهم تنها باشم، تو هم اگر تنهایی را دوست نداری پیش فریدا و الیزابت بمان، من رفتم. 

به خانه رفت و بعد از برداشتن کمان، تیرها و شمشیرش سوار اسب شد و سمت شکارگاه تاخت کمی در بین درختان سر به فلک کشیده گشت زد و آنقدر با شمشیرش تمرین کرد که هوا تاریک شد سپس کمان را برداشت و به هدف‌های خیالی تیر می‌انداخت بعد از چندمین بار زه کمان را کشید که صدای شکستن چوبی را شنید با کمان آماده‌ی پرتاب تمام حواسش را به اطراف داد صدای پا هر لحظه نزدیک تر میشد آنقدر نزدیک که سیگرون صدای رها کردن تیر را حس کرد و با یک جهش پشت یک درخت رفت تا از گزند تیر در امان باشد بعد گفت:

- تو دیگر که هستی؟ 

صاحب صدا در سکوت نزدیک تر میشد سیگرون مجدد گفت:

- آهای تو، با من چیکار داری؟ 

مجدد از کنار درخت تیری گذشت و فرد ناشناس گفت‌:

- من اِگبرت بلاد_اِکس هستم از افراد آلفرد وست‌من، آن کس که تو سر از تنش جدا کردی، آمده‌ام تا انتقام خون فرمانده‌‌ام را بگیرم.