عاشقانه، تراژدی، غمگین رمان تنها یاد او | mahya کاربر انجمن نودهشتیا

[mahya]

پارت بیست و پنجم

در گذشته وقتی جوان بودم فکر می‌کردم زمان لجبازی می‌کند و فکر می‌کردم اگر محکم‌تر بایستم، اگر بیشتر بخواهم، بالاخره کوتاه می‌آید؛

اما حالا می‌دانم زمان نه دشمن است نه دوست، فقط بی‌صدا عبور می‌کند و ما را با چیزهایی تنها می‌گذارد که جرعت فهمیدنش را دیر پیدا می‌کنیم.

کمی مکث کردم انگار دنبال کلمه ای می‌گشتم که سال پیش گم کرده بودم گفتم

ـ اون موقع فکر میکردم فرار کردیم و از شر تمام بدبختی ها خلاص شدیم.

ادامه دادم 

ـ نامه‌ای که اون روز خوندم، چیزی از آینده نگفت فقط گذشته رو طوری یادآوری کرد که فهمیدم هنوز تموم نشده؛ وقتی نامه رو باز بدنم مثل مرده ها یخ زده بود تو نامه اینو نوشته بود

مرکل دیکنز

فکر کردی اگه فرار کنی و بری جای دیگه من پیدات نمیکنم اشتباه فکر کردی، پدرت قرار بود امروز پیشت باشه ولی دیگه نمیاد.

تو با این کار احمقانه ات نه تنها خودت بلکه همرو تو خطر انداختی.

تو حق انتخاب داشتی و انتخاب تو کردی حالا نوبت منه.

اگه حتی یک قدم دیگه برداری، حتی اگه فکر کنی میتونی باز هم فرار کنی قول میدم اولین چیزی که از دست میدی خانوادت باشن.

مارین رو دوست داری نه؟ عشق همیشه نقط ضعف ادم هاست، عشق همون چیزی که میتونه همه چیز رو ناخواسته نابود کنه.

نگران نباش تا چند ساعت دیگه هیچ اتفاقی نمی‌افتد اما زمان با هیچ کسی شوخی نداره.

بعضی چیز ها وقتی میشکنند هیچ وقت درست نمیشن و بعضی راه ها را میتونی فقط یک بار انتخاب کنی بعدش خراب میشن.

من نمی‌خوام بهت بگم که برگردی فقط میخوام یاد بگیری که بعضی فرارها پایان ندارند.

جیمز