خرید و فروش عمر رمان ساعت شنیِ قلب‌های قرضی | زهرا پودینه کاربر انجمن نودهشتیا

[عسل]

نویسنده:

زهرا پودینه 

 ژانر:

فانتزی تاریک، درام احساسی، تراژدی روان‌شناختی

خلاصه:

در جهانی که عمر انسان‌ها کالایی معامله‌پذیر است، اِریس خود را اسیر بازی سرد و مرموز مردی به نام لوسیان می‌یابد. میان معامله‌ی عمر و حسِ عشقِ ربوده‌شده، فاصله‌ای از جنس زمان و گناه شکل می‌گیرد؛ جایی‌که مرزِ میان احساس و قدرت، دیگر معنا ندارد

ویرایش شده دوشنبه در 11:21 AM توسط عسل

[عسل]

دستش را به سمتِ دکمه‌ای که روی میز قرار داشت برد و آن را فشرد.  

سیاهی‌ای که سرتاسرِ پنجره را پوشانده بود، کنار رفت و نورِ مزاحم با شتاب به داخل هجوم آورد؛ البته ثانیه‌ای کوتاه برای ماندنش فرصت داشت.  

اخمی از پرنور بودنِ اتاق بر چهره‌اش نشست. چندی طول نکشید که محافظ‌های همیشگی دوباره خورشید را بیرون راندند و سرما را به ارمغان آوردند.  

نگاهش بر ساعتش بود و هنوز آن اخم پابرجا مانده بود.

تقه‌ای به در خورد.  

دکمه‌ای دیگر را فشرد و در، بر روی زیر‌دستش گشوده شد.

ـ رئیس، همون‌طور که دستور داده بودید، عمرها رو خریدیم.

صدایش زمخت بود؛ به قدِ ریزه‌میزه‌اش نمی‌خورد.  

او سری تکان داد.

ـ خوبه. کجاست؟

صدایش سرد بود.  

اریاز لرزی به تنش افتاد. قدری به عقب رفت تا به گرما نزدیک‌تر شود، اما مگر در این اتاق گرما جایی داشت؟ اگر هم بیرون می‌رفت، بی‌احترامی محسوب می‌شد و باید سرش را زده می‌دانست.  

شرش را پایین انداخت.

- فرستادم بیارنش.

پس از اتمامِ حرفش، صدایِ دادی از بیرون به گوش رسید، و اریاز در دل شکر کرد که سرورش نسبت به صدا حساس نیست؛ اتفاقاً شنیدنِ داد و فریاد را دوست داشت... آن هم بسیار.

ـ- ولم کن، مرتیکه! دیگه رئیست چی می‌خواد؟ موعدِ دادنِ عمرم نرسیده!

همان دخترکِ اعصاب‌خُردکن بود.

ویرایش شده دوشنبه در 11:16 AM توسط عسل

[عسل]

پشتِ بندِ فریادها، صدای شیون و گریه می‌آمد؛ لابد برای آن‌هایی بود که چهره‌شان در هفده‌سالگی مثل پیرزن‌ها چروکیده شده بود.  

در قابِ در، مردی درشت‌هیکل پدیدار شد که مچِ اِریس را مثل طناب در دست داشت. او را به‌داخل هل داد و بعد خودش جلوی در ایستاد، مثل دیوِ سرسپرده‌ای که مأمور شده بود دروازه‌ی جهنم را ببندد.  

اِریس بر زمین افتاد، دامنش را جمع کرد و با نگاهی اخمالود به لوسیان خیره شد.

ـ باز چی می‌خوای که این غول‌تشن رو فرستادی؟ صد‌درصد برای عمرم که نیست، چون گفتی بیست‌و‌دوم همین ماه، و تو هیچ‌وقت زیر حرفت نمی‌زنی... پس بگو چی می‌خوای، لوسیان؟

صدای پوزخندِ لوسیان در اتاق اکو شد. اتاق صاحبش را می‌شناخت و از آن صدا تبعیت می‌کرد.  

با یک اشاره‌ی دست، آریاز و نگهبان را بیرون راند. در بسته شد. فضا سنگین ماند.  

چند ثانیه سکوت... فقط صدای تیک‌تاکِ ساعتش که شبیه شمارشِ معکوسِ نفسش بود.

ـ به من عشق بده، اِریس، عشقِ رقیبم.  

من عمرِ بیشتری می‌خوام... و اون تنها کسیه که عمرش اندازه‌ی عمرِ همه‌ی شماست.

اِریس پلک زد؛ خون در چهره‌اش دوید.  

ـ چرا دست از این کارا برنمی‌داری؟! عمرِ ماها بس نیست؟ همونایی که اون بیرون گریه می‌کنن، بس نیستن برات؟  

صدایش لرزش داشت؛ خشم بود، ولی تهش ترس چسبیده بود.

لوسیان نزدیک‌تر آمد. نورِ خفیفِ چراغِ دیواری بر نیمی از چهره‌اش افتاد.  

ـ نه، اِریس. عمرشون زود تموم می‌شه. من چیزی پایدارتر می‌خوام، چیزی که بدن نمی‌سوزه، فقط روح می‌سوزه... و اون فقط با عشق به‌دست میاد.

اِریس بلند شد، ولی عقب رفت. پاشنه‌اش روی زمین سر خورد و تا دیوار عقب‌نشینی کرد. دستش را تا جلوی سینه بالا آورد، جایی بین وحشت و مقاومت.  

ـ لوسیان... اون عشقِ من نیست که بهت بدم...  

ـ اشتباه می‌کنی.

او نزدیک‌تر شد، صدایش آرام اما فشارآوربود، ادامه داد:

- تو قرضش می‌دی... من می‌گیرم. دنیا همیشه همین بوده.

او انگشتِ اشاره‌اش را بالا آورد، و هم‌زمان صدای خفه‌ی تیک‌تاکِ ساعت اوج گرفت. از زیرِ یقه‌اش نوری کدر بالا زد  همان ساعتِ شنیِ قلب‌ها.  

نور به سمتِ اِریس جهید. او خواست فرار کند، اما در پشتِ سرش بسته ماند.  

هوای سرد، ساکن شد.

ـ زود تموم می‌شه... فقط یه انتقالِ کوچیکه.  

ـ نه، لوسیان...

نور تمامِ اتاق را گرفت. صدای شکستنِ چیزی، مثل شیشه... و بعد سکوتِ محض.