ایلماه

یک سال از عمرت تا چندصباح دیگر پابرجاست؛ نه با آن غم‌هایی که از رفتنشان آسوده‌ای، و نه با آن شادی‌هایی که تکرارشان را در رویا جست‌وجو می‌کنی. این یک سال، با همان صخره‌های سخت و صیقل‌نخورده‌اش در حافظه‌ات حک می‌شود؛ همان‌هایی که وقتی با ضرب‌آهنگ زندگی به آن‌ها کوبیده شدی، نه برای شکستنت، که برای صیقل دادن روحت بودند.

زهرا، ای مسافر این روزهای بی‌بازگشت.

این لحظات، چرک‌نویس ابدی تو نیستند. همین روزهاست که میانِ تلاطمِ کنکور و آرزوهایِ بزرگت، در حال ساختن من جدیدی هستی. شاید فردا، آدم‌هایی که تو را می‌شناسند، در آینده از تو تنها به نیکی یاد کنند؛ اما بگذار حقیقت این باشد که تو، در همین لحظات سخت، در حال حک کردن جای پایت بر سنگ سخت روزگاری.

خوب زندگی کن؛ نه به رسم عادت، که به رسم کسی که می‌داند هر ثانیه، تنها یک‌بار در زندگیش اتفاق می‌افتد.