شعر خیام | اشعار

[زری گل 1,135]

بر خیر و مخور غم جهان گذران

خوش باشو دمی به شادمانی گذران

در طبع جهان اگر وفایی بودی

نوبت به تو خود نیامدی از دگران خیام

[زری گل 1,135]

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

حالی خوش دار این دل پر سودا را

می نوش به ماهتاب ای ماه که ماه

بسیار بتابد و نیابد ما را

[زری گل 1,135]

ای صاحب فتوا ز تو پرکارتریم

با این همه مستی زتو هُشیار تریم

تو خون کسان خوری و ما خون رزان

انصاف بده کدام خونخوار تریم؟ خیام

[زری گل 1,135]

چون روزی و عمر بيش و کم نتوان کرد

خود را به کم و بيش دژم نتوان کرد

کار من و تو چنان که رای من و توست

از موم بدست خويش هم نتوان کرد

[زری گل 1,135]

چون چرخ بکام یک خردمند نگشت

خواهی تو فلک هفت شمر خواهی هشت

 

چون باید مرد و آرزوها همه هشت

چه مور خورد بگور و چه گرگ بدشت

[زری گل 1,135]

خیام اگر ز باده مستی خوش باش

با ماه رخی اگر نشستی خوش باش

چون عاقبت کار جهان نیستی است

انگار که نیستی چو هستی خوش باش

[زری گل 1,135]

از جمله رفتگان این راه دراز

باز آمده ای کو که به ما گوید باز

هان بر سر این دو راهه از سوی نیاز

چیزی نگذاری که نمی آیی باز خیام

[زری گل 1,135]

برخیز و بیا بتا برای دل ما

حل کن به جمال خویشتن مشکل ما

یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم

زان پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما

[زری گل 1,135]

گویند مرا که دوزخی باشد مست

قولیست خلاف دل در آن نتوان بست

 

گر عاشق و میخواره بدوزخ باشند

فردا بینی بهشت همچون کف دست

[زری گل 1,135]

یک قطره آب بود و با دریا شد

یک ذره خاک و با زمین یکتا شد

آمد شدن تو اندرین عالم چیست؟

آمد مگسی پدید و ناپیدا شد خیام