دلنوشته روحِ ستاره | ستاره درخشان نیا کاربر انجمن نودهشتیا

[ستاره درخشان نیا 162]

الو...

صدایم را داری؟

ببخشید...

این روزها زیادی حواسم پرت است.

حواسم تو بودی؛ حالا که رفتی، حواسی هم نمانده.

راستی، گفتم صدا!

من که صدایی ندارم...

حنجره‌ام خالی‌ست؛ خالی‌تر از خالی...

از وقتی که نامت را نمی‌توانم فریاد بزنم...

از وقتی که نمی‌توانم آن «میمِ مالکیت» را روی اسمِ نازنینت بچسبانم.

می‌دانی این روزها چه کار می‌کنم؟

این روزها، همراهِ یک فنجان چایِ تلخ، پهلوی این یکی یا آن پنجره‌ی خیالم می‌نشینم و خاطراتت را مرور و مرور و مرور می‌کنم.

همراهِ اوهامِ خیال می‌خندم و... می‌گریم.

گلدانِ حسن‌یوسفی که کاشته بودی، با همان چشمانی که در خیالم برایش گذاشته‌ام، دائم در اوهامِ خیال نگاهم می‌کند و می‌گوید:

-دیوانه شدی، پیرمرد!؟

می‌دانی؟

این را که در اوهام یا در خوابی غمناک می‌گوید...

من تلخ می‌خندم.

و...

جوابی نیست.

چون صدایی نیست.

من این روزها تهی‌ام...

تهی از صدا...

از هوش و حواس...

تهی از زندگی و پر از وهمِ خیالِ تو...

که خیالی بیش نیست.

این روزها همدمِ تنهاییِ تاریکِ من...

گفتم که...

یک فنجان، یا بیشتر، چایِ تلخ و کتابِ فروغِ فرخزاد است...

همان‌جا که می‌گوید:

«حیاطِ خانه‌ی ما تنهاست...»

و من گمان می‌کنم حیاط، خودِ خودِ من هستم.

نمی‌شود یک دقیقه در واقعیت ببینمت؟

بی‌وفا...

ما که عهد بستیم، پس چه شد؟

گفتی قولِ یک زن، حتی از یک مرد نیز می‌تواند پابرجا بماند...

یک سؤال...

پس چه شد؟

پیر شده‌ام.

بر روی صورتم خط‌وخطوطی افتاده که گمان می‌کنم از دوریِ بی‌پایانِ توست.

مویی نمانده...

همه در انتظارِ وارد شدنت از این درِ چوبین، ریخته‌اند.

اما، ملالی نیست، ملالی نیست، اگر باشی، مهم نیست.

به رسمِ عشاق، به رسمِ محبوبینِ قدیم، این نامه را به پایِ کبوتری می‌بندم تا برای تویِ بی‌نشان بیاورد.

و شاید که تو آن را بخوانی،  شاید، برای یک بار هم پاسخِ این نامه‌ها را بدهی.

شاید...

نگران نباش!

من پشتِ این دو پنجره‌ای که در وهم و خیال، در کوچه‌ی حُب برای عشاق ساخته‌ام...

منتظرت می‌مانم. حتی در قبر.

 

ستاره درخشان‌نیا✍🏻