ژانر : عاشقانه نویسنده: دختر بی نام داستان کوتاهی از عشق میان دو کودک ک زمان انهارا از هم دور کرد

[دختر بی نام 4]

انعکاس در آینه زمان: از کوچه‌های خاکی تا حقیقت

 

هفت سال پیش، دنیای آن‌ها در کوچه‌ای خلاصه می‌شد که هر سنگفرشش خاطره‌ای داشت. 🧸 پسر، با همان دمپایی‌های فیروزه‌ای‌اش 👟، با بی‌‌پروایی در چاله‌های آبِ گل‌آلودِ کنارِ درختان می‌پرید.

 دختر همیشه با نگرانیِ کودکانه تذکر می‌داد: «نپر توش! کثیفه، پر از کرمه، مریض می‌شی.» 😷

 و پسر فقط می‌خندید، انگار آن گل‌ولای، زمینِ بازیِ پادشاهیِ او بود. 👑

 

 

پسر، قهرمانِ دنیای دختر بود. 🦸‍♂️ وقتی دختر تنها، منتظرِ پدرش روی پله‌ها می‌نشست، پسر مثلِ یک نگهبانِ کوچک از راه می‌رسید: «اومدم ببینم بابات اومد دنبالت یا نه.» 👨‍👧

 

 

 اگر دختر به هر دلیلی اشک می‌ریخت 😥، پسر دستپاچه خود را می‌رساند: «چرا گریه می‌کنی؟ کی اذیتت کرده؟» 😠 

و اگر کسی سرِ دختر داد می‌زد 🗣️، پسر با چهره‌ای برافروخته، آماده‌ی دفاع بود: «اون چی ازت می‌خواست؟ چیشده؟» 😡

 

 

یک بار، پسر با چوب‌بستنی‌ها یک منجنیقِ ظریف ساخته بود. 🍡 داداشِ کوچولوی دختر با حسرت نگاهش کرد و پسر، بی‌هیچ منتی، منجنیقِ محبوبش را به دستِ پسرک داد. 🎁 

 

او در دنیای کودکی‌اش، دختر را ملکه بازی‌هایش کرده بود 👸؛ هیچ‌کس بدونِ تاییدِ دختر حقِ ورود به بازی را نداشت

. حتی وقتی دوستانِ پسر پافشاری می‌کردند، او فقط به نگاهِ دختر خیره می‌شد؛ اگر دختر تایید نمی‌کرد، هیچ‌کس وارد نمی‌شد. 👀

 

یک بار، روی پله‌ها، غرقِ در خنده‌های بی‌دلیلِ کودکانه بودند 😂، که پسر ناگهان دست پیش برد و لپِ دختر را کشید. 😗 دختر از این حرکتِ غیرمنتظره جا خورد و با تعجب نگاهش کرد 😳

؛ پسر هم نگاهش کرد و هر دو زیرِ خنده زدند. 😆

 آن‌قدر این لحظه برای پسر خاص بود که بعدها با غروری کودکانه 😇، این ماجرا را برای دوستانش تعریف می‌کرد. 

 

وقتی هم دختر نگرانِ برادرش بود 😟، پسر با لحنی که از سنِ کمش بزرگ‌تر بود 🗣️، می‌گفت: «نگران نباش، من هستم، من مواظبشم.» 💪

 

 

 

در آخرین دیدار، دختر گفت: «خونه‌مون عوض شده، دیگه نمی‌تونم بیام.» 🏡 و پسر با قاطعیتی کودکانه گفت: «اگه نیای، من میام دنبالت! همه زنگ‌ها رو می‌زنم تا خونه‌تون رو پیدا کنم.» ☎️ 

و ما خندیدیم، 

بی‌خبر از اینکه آن خنده، پایان است. ⏳

 

۷ سال بعد…

 

 

وقتی همدیگرو دیدن، پسر با یک نگاه دختر را شناخت 👀.

اما هیچ‌چیز مثل قبل نبود.

 

 

او تغییر کرده بود، و من هم.

گفت‌وگویمان ساده شروع شد، اما پر از فاصله‌های نادیدنی بود.

از خاطرات پرسیدیم، از گذشته، از آدم‌هایی که دیگر نبودند.

 

 

 

دختر با تردید سلام کرد. 👋 پسر هم سلام کرد و مکالمه را ادامه داد:«یه داداش داشتی، اسمش چی بود؟» 🤔

 

 بعد از کمی گپ و گفتِ کوتاه، دختر پرسید: «تو رل داری؟» 💑 پسر سکوت کرد. 🤫

 

 دختر دوباره پرسید و پسر جواب داد: «آره. یکی رو از بچگی می‌شناسم، فامیلمونه. اول ازش بدم می‌اومد، ولی تازگی‌ها فهمیدم ازش خوشم اومده، رل زدیم.» 💘

 

 

دختر گفت: «خب پس...» 😔

پسر ادامه داد: «البته به روش نمیارم که حسم عمیقه، چون پر رو میشه.» 😏

 

دختر خندید و گفت: «حتماً خیلی دوستش داری.» 🥰

 

پسر که انگار توقعِ این جمله را نداشت، گفت: «عجب...» 😮 و بعد، عکسِ دوست‌دخترش را فرستاد 📸 و گفت: «بفرستم ببینی تایید می‌کنی؟ شب بخیر رفیق.😻»

 

 

فردای آن روز، دختر گفت: «می‌خوام برم.» 🚶‍♀️

 

 

پسر گفت: «چیه؟ بازم مثل بچگی زود قهر می‌کنی؟ نیومده می‌گی خداحافظ؟» 😠

دختر با دلخوری گفت: «تو رل داری، منم می‌خوام برم. من دوستت داشتم.» 😥💔

 

پسر با لحنی که سعی در آرام کردنش داشت، گفت: «منم دوست داشتم ولی حسم پرید. 💨 یادته اون پسره که گفت بود من بهش گفتم تو دوست دختر منی 🤨، اون پسر تو بچگی راست میگفت من اونزمان اون حرفارو زده بودم.» 🤯

 

 

و دختر گفت: «راستی عکس رلتو نفرستادی. 🖼️»

پسر گفت: «نه، نمی‌خواد. بیا فقط مثلِ آبجی و داداش باشیم.»

 

 

دختر انگار چیزی در درونش شکست: «پس با قلبم بازی کردی.» 💔🔨

پسر پرسید: «تو نکردی؟» 🤔

 

دختر گفت: «باید تاوان بدی.» ⚖️

 

پسر پرسید: «من یا تو؟» 🤷‍♂️

 

دختر با خشم گفت: «اصلاً تو پسر خوبی نیستی، داری به همه دروغ می‌گی.» 😡

پسر گفت: «اسم خودتو رو من نذار.» 🙅‍♂️

دختر با صدایی لرزان گفت: «من دوستت داشتم.» 😭

 

پسر همان جملاتِ تلخِ قبل را تکرار کرد: «همه اینا بعد ۷ سال یادت اومده؟ رفتی همه دوراتو زدی برگشتی؟» 🚶‍♀️💨

 

 

دختر پرسید: «چرا حست پرید؟» 🤔

پسر گفت: «چون خیلی اذیت می‌شدم از نبودنت. بعد فکر کردم تو بزرگتری، حسم پرید.» و دوباره تکرار کرد: «تو از من بزرگتری.»🤷‍♂️

 

دختر که حالا مطمئن شده بود پسر دارد بازی می‌دهد 🤥، تاریخ تولدش را پرسید: «۹ دی ۸۴.» 🗓️

 

دختر گفت: «من ازت ۲ سال و ۱ ماه و ۱۵ روز بزرگترم.» 🤓

میان حرف‌ها، فهمیدم زندگی‌اش ادامه پیدا کرده؛

رابطه‌ای دارد، دنیای خودش را ساخته، و من فقط بخشی از گذشته‌اش هستم. 🌙دختر گفت: «دوستت دارم.» 🥰

پسر گفت: «منم داشتم، ولی حسم پرید.» 💨

 

پسر حتی جملاتِ عادیِ هفت سال پیش را هم به یاد داشت. 🧠 وقتی دختر پیشنهادِ «جرئت حقیقت» داد 🎲 و پسر نپذیرفت،

 دختر گفت: «پس چی بازی می‌کنی؟» 🤔 پسر گفت: «دیگه بزرگ شدم.» 😎

 دختر گفت: «من هنوز بازی می‌کنم!» 👧

 

 

 و پسر با کنایه یادآوری کرد: «هفت سال پیش خودت گفتی دیگه بزرگ شدیم، نریم پارک بازی کنیم. حالا می‌گی هنوز بازی می‌کنی؟» 😒

 

دختر پرسید: «تو دلت می‌خواد من برم؟ فقط بگو آره یا نه.» 🥺

پسر گفت: «نه.» 😐

 

دختر از دردهایِ تنهایی‌اش گفت 😔؛ چیزهایی که به هیچ‌کس نگفته بود درست مثل کودکی که دختر راز هایش را تنها به پسر میگفت و پسر به همه ی حرفای دختر گوش میداد .

 

 

 

. پسر گوش داد، اما فقط در نقشِ یک پاسخ‌دهنده بود.

 

 وقتی دختر پرسید:«عکسم رو که فرستاده بودم دوباره می‌فرستی؟ گالریم پاک شده 😥»،

 پسر که همان روز  بخاطر استفاده از گوشی مادرش  عکس را پاک کرده بود، گفت:

 

 «نه بخدا ، ندارم. همون روز ک فرستادی پاک کردم. 😔»

 

 

دختر که دید پسر دیگر نه آن محافظِ بچگی است 😔 و نه آن پسرِ پذیرا، خواست ضربه‌ی نهایی را بزند تا ببیند آیا هنوز هم برایش ارزشِ قلبی دارد یا نه؛ پس گفت: «دیگه باورت ندارم.» 💔 و اورا اینبار برای همیشه ترک کردم .

 

 

و من…

درونم چیزی را هم‌زمان هم پیدا کردم و هم از دست دادم.

هم آرام شدم، هم شکست خوردم، هم آزاد شدم.

 

آن لحظه فهمیدم که سال‌ها، یک تصویر را در ذهنم بزرگ کرده بودم.

تصویری از یک پسر، و یک حس.

«در ذهن کودکانه‌ام، او تبدیل شده بود به نماد دیده شدن…»

 

 

اما حقیقت، ساده‌تر و انسانی‌تر از چیزی بود که در ذهنم ساخته بودم.

 

---

 

پایان یک فانتزی، شروع یک واقعیت 🌱

 

آن شب، برای اولین بار، به گذشته نگاه کردم و در دل گفتم:

«دیگه لازم نیست نگهت دارم…»

 

نه از روی نفرت.

نه از روی اجبار.

 

بلکه از روی فهمیدن. 🥲💛

 

ویرایش شده 28 مرداد توسط دختر بی نام