داستان قتل صورتی | محدثه مرادی کاربر انجمن نودهشتیا

[محدثه مرادی 38]

#پارت بیست و شش

با خروج از خونه، احمد رو تکیه به دیوار کنار در دیدم

 

-تو که نرفتی؟

 

-نه آقا دلم این‌جا بود. می‌گم چیزی پیدا کردین؟

 

-نه

 

خنده اومد رو لبش

 

-دیدید گفتم خانم نمرده، اشتباه بهتون گفتن

 

جدی بهش خیره شدم 

 

-خانم مرده احمد آقا، جنازه‌اش دیشب پیدا شده. اگر خونه بود که نمی‌تونستیم راحت سرمون و بندازیم پایین بریم داخل.

 

با بغض یا کریمی دستش رو به سرش کشید و زیر لب گفت 

 

-حیف این زن نبود؟ مرض دارن نعمت خدا رو...

 

باقی حرفش رو با دیدن نگاه من خورد. 

 

لامصب طرف به تو نگاه نمی‌کرد که انقدر بابت کفران نعمت ناراحتی، تهش چهارتا لبخند میزد که کاراش و بهتر انجام بدی، والا به خدا.

 

هرچند از زر و ظاهر خونه، کاسبی سکه صاحب خونه کاملا مشخص بود. طفلی امثال هدیه خانم که برای مادرجونم کار می‌کنه و زن توی اوج جوونی دستاش مثل یه کارگر شصت ساله است، اون وقت امثال این خانم...

 

با یاد آوری جنازه‌اش و مرگش، ادامه فکرم و با فرستادن لعنت به شیطون پرت محیط کردم.

 

با باز شدن درآسانسور و خروج چند تا مرد و زن احمد رو به لابی فرستادم و سپردم یکی، یکی بفرستنشون داخل خونه عصمت عبدی.

از رییس هیئت مدیره شروع کردم.

 

مرد نظامی و بازنشسته‌ای که تابع نظم و مقررات بود و تقریبا کل روز رو خونه است و فقط صبح‌ها پیاده روی و عصرها هم، مجدد به همون پارک برای بازی شطرنج میره. ظاهرا فقط یک‌بار مقتوله رو دیده.

خودش ساکن طبقه نه هست، هیچ صدایی از بالا نشنیده و متوجه چیز عجیبی نشده.

 

 یک واحد که یک خانم پرستار بود و شیفت بود، دو واحد دیگه هم آقایون سر کار بودن و خانم‌ها با هم دوست بودن و چند ساعت قبل از قتل با هم به خرید رفته بودن و عملا طبقه پایین خود جناب رئیس، اقای توکلی فقط خونه بوده که متوجه چیزی نشده بوده.

 

همسایه‌های طبقه ده که واحد سه خالی هست، واحد چهار هم زن و شوهر جوانی بودن که دیشب به استرالیا مهاجرت کردن .

 

همسایه واحد روبرویی توی جمع تشریف نداشت و به گفته احمدی، الان باید داخل می‌بود اما جواب تلفن‌های اقای توکلی رو نداده بود.