بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 31 مهر سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 31 مهر پارت 51 گلبهار خواست خواست خودش را میانشان بیندازد که داریوش با دستش او را پشت سرش ثابت نگه داشت. سامیار پوزخند زد. ـ فکر کردی میترسم؟ همان لحظه، سامیار انگشتش را روی ماشه جابهجا کرد. فقط همان یک اشتباه مقابل داریوش کافی بود، کافی بود. مثل برق به سمتش پرید. مچ دستش را گرفت و به سرعت چرخاند! اسلحه از دستش جدا شد و با صدای بلندی روی پارکت افتاد. سامیار خواست دوباره حمله کند اما این بار مشت داریوش محکمتر از قبل روی فکش نشست. اینبار با صدای بدی روی زمین افتاد. داریوش اسلحه را برداشت و ضامنش را کشید بعد، آن را روی میز پرت کرد. از یقهی سامیار گرفت و تا دم در کشان کشان او را دنبال خودش کشید، تقریباً او را به بیرون هل داد. ناجی و گلبهار از ترس لال شده بودند، گلبهار برای چند لحظه حتی گریه کردن را هم از یاد برده بود! سامیار نفسنفس میزد. خون گوشهی لبش را با پشت دست پاک کرد و چشمهایش میان داریوش و ناجی چرخید سپس با یک لبخندی مسخره گفت: ـ امشب... شب توئه. مکث کرد. انگشتش را تهدید وار در هوا تکان داد و گفت: ـ کاری به کارت ندارم. ولی فکر نکن اینجا تموم شد. نگاهش برای لحظهای روی ناجی ماند. بعد آرام از پلهها پایین رفت. ناجی با نگرانی جلو آمد. ـ داریوش... داریوش حتی فرصت حرف زدن به او نداد. دست گلبهار را گرفت، او را داخل اتاق کشیدو در را محکم، درست مقابل صورت ناجی بست. صدای بسته شدن در، اتاق را لرزاند. ناجی از شدت خشم چنگی به موهایش کشید، قطعا که در آن اتاق را دیگر باز نمیکرد، با قدم های بلند از عمارت خارج شد، حتی در آن جشن هم نمیماند، بدون گفتن به پدرش، از باغ خارح شد و از راننده خواست او را به خانه برساند. درون اتاق گلبهار چند ثانیه فقط سکوت و نفسهای سنگین هر دو شنیده میشد. داریوش نزدیک گلبهار ایستاد و نگاهش با اضطراب تمام صورت او را میگشت. ـ مطمئنی کاری باهات نکرده؟ گلبهار از شوک اتقاقات افتاده لال شده بود. داریوش با سماجت اسمش را صدا زد: ـ گلبهار... صدایش آرامتر شد. ـ اگه یه تار مو از سرت کم کرده باشه... گلبهار حرفش را برید. تازه به خودش آمده بود. ـ میگم کاری بم نداشت... اشک از گونههایش پایین میآمد. انگار اشک هایش راهشان را باز هم پیدا کرده بودند. با دیدن داریوش آنقدر طلبکار مقابش، صحنه های چندی قبل که ازاو دیده بود در خاطش زنده شده و بدون آنکه حرفش را مزه کند، با بفض گفت: ـ من... من از دست تو داشتم گریه میکردم! داریوش انگار جمله را درست نشنیده باشد. رنگ نگاهش پرید، ابرو هایش را کمی جمع کرد و گفت: ـ من؟ گلبهار همان لحظه فهمید چه گفته بود، آهسته روی لبهی تخت نشست. دو دستش را روی صورتش گذاشت. سعی کرد نفسش را منظم کند و به گندی که زده بود فکر نکند. داریوش حرکات او را زیر نظر گرفت و آرام کنار او روی تخت نشسته. برای اولین بار، بیآنکه اجازه بگیرد، دست روی شانه های عریان او گرفت و سمت خودش چرخاند. در چشمان خیسش خیره شد و با جدیت گفت: - من چیکار کردم که از دست من گریه کنی؟ گلبهار لبش را به دندان کشید، باز هم از تصور داریوش و ناجی... قلبش فشرده شد! اما سکوت کرد، داریوش این بار محکمتر شانههایش را گرفت. ـ با توام. نگاهش از چشمهای خیس او تکان نمیخورد. ـ من چیکار کردم؟ دیگر طاقت گلبهار تمام شد. همهی ترس، حسادت، دلخوری و بغض چند روز گذشته، یکجا شکست. اشکهایش با شدت بیشتری پایین آمد و با صدایی که میان گریه میلرزید گفت: ـ چون بهم دروغ گفتی! داریوش اخم کرد. اصلا نمیفهمید منظور گلبهار چه بود و چه چیزی تا آن حد او را آزرده خاطر کرده بود. آخرین برخوردی که از او یادش می آمد، دیشب بود که با حال خوش او را راهی عمارت کرده بود. با تعجب پرسید: ـ چی؟ گلبهار حس میکرد دیگر توان نگه داشتن همه چیز را درون خودش نداشت، تسلیم شده بود! مقابل آن حسی که داشت قبلش را مچاله میکرد تسلیم شده بود. نگاهش را از داریوش نزدید و مستقیم خیره به او گفت: ـ گفتی... گفتی بین تو و ناجی چیزی نیست... هق زد، انگار کنترل حرف و ها رفتارش را از دست داده بود. ادامه داد: ـ اما خودم دیدمت که... نگاهش را دزدید و با صدای آرام تری گفت: ـ داشتی میبوسیدیش! داریوش شوکه شد! چند ثانیه در سکوت فقط رد پایین آمد گلوله اشک از چشم گلبهار سمت لبش را دنبال کرد. ناباوری، جای خشم را گرفت. بعد خیلی آرام گفت: ـ من ناجیو نبوسیدم! هیچ وقت! گلبهار با دلخوری سر تکان داد. انگار باور حرف های داریوش، برایش غیرممکن بود. ـ خودم دیدمتون، یکم پیش... توی اتاقت! داریوش همان لحظه فهمید تمام سوءتفاهم از کجا شروع شده بود. در دلش باز هم لعنتی نثار ناجی کرد. سپس خیره خیره صورت خیس گلبهار را که به شدت مظلوم دیده میشد را نظاره کرد، سپس خودش را که باعث خیس شدن آن چشم ها شده بود را لعنت دوباره ای فرستاد. اینبار عمیق تر نگاهش کرد، گردنبند ظریف تاج که روی پوست گردنش میدرخشید و باز هم چشمهایی که بیش از خشم، از شکستن اعتماد درد میکشیدند. سرش را بی مقدمه نزدیک صورت گلبهار کرد، شانه هایش را هنوز گرفته بود و او را نزدیک خودش کشید: - مطمهنم تو با چشمات نیدید ک من کسیو بوسیدم فقط داری قضاوتم میکنی خانم سورش! باز هم سرش را نزدیک تر برد. نگاه هایشان میخ هم شده بود و گلبهار هیچ جوابی نداد. راست میگفت... او فقط نزدیکی میانشان را دیده بود. نفس هایش از شدت گریه تند شده بود و فقط خیره نگاهش کرد. فاصلهشان به اندازهی یک نفس شده بود. تقریبا جفتشان تسلیم اتفاق شده بودند! داریوش برای اولین بار چشم بر عقلش بسته بود و افسار را دست قلبش سپرد. چشم هایش را برای چند ثانیه بست. قلبش وحشیانه میکوبید و او هم داشت تسلیم آن حسی که قبلش را به آنطور تبدین وادار میکرد میشد. چشم هایش را که باز کرد، اولین صحنه لب های سرخ و برجسته گلبهار که با اشک هایش خیس و براق شده بودند به چشمش نشست. نفس های سنگینش به صورت گلبهار میخورد و او هم هیچ دست کمی از داریوش نداشت! نگاه خمارش را به چشمان گلبهار دوخت و با لحن آرامی گفت: - من تو اتاقم کسیو نبوسیدم اما الان... جملهاش نیمهتمام ماند. او تنها پیشانیاش را آرام به پیشانی گلبهار تکیه داد. هر دو برای لحظهای چشمهایشان را بستند. انگار تمام هیاهوی عمارت، تمام دشمنیها و تمام صدای جشن، پشت همان در جا مانده بود. فقط سکوت بود و ضربان قلبی که هر دو آن را میشنیدند. داریوش دست هایش را از شانه های گلبهار بالا کشید و قاب چهره اش کرد، قبل از آنکه جفتشان حتی فرصت نفس کشیدن داشته باشند، لب های داریوش روی لب های داغ گلبهار نشست و تشنه، لب هایش را به دندان کشید. دست های گلبهار بلافاصله دور گردن داریوش نشست، بدون فکر و منطق، آنچنان عمیق یکدیگر را میبوسیدند که صدای بوسه هایشان، از صدای موسیقی فراتر رفته بود. 1 لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 31 مهر سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 31 مهر پارت 52 چند دقیقه بعد،مسیر بوسه های داریوش پایین تر آمد و پوست براق گردن گلبهار را به دندان کشید ، زیر گوشش را بوسید و نفس های داغ و پر هیجانش زیر گوش گلبهار، او را هم بی تاب کرده بود. دستش بی قرار دنبال زیپ لباس گلبهار میگشت، با یک حرکت زیب لباس را پایین کشید و لباس روی شانه های گلبهار شل شد. یک حرکت کافی بود تا لباس ازتنش بیوفتد و داریوش، با بی قراری آن حرکت را زد. لباس از شانه های دلربا پایین افتاد و تن نیمه عریانش عطش داریوش را تند تر کرد. پیراهن نیمه باز خودش را کامل در آورد و باز هم، لب های گلبهار را اسیر بوسه های تندش کرد. نفس کشیدن برای جفتشان سخت شده بود. گلبهار را روی تخت هل داد و روی تنش خیمه زد. سینه هایشان از فرط هیجان بالا پایین میشد و نفس نفس میزدند. - داریوش... قبل از آنکه کلمه دیگر از میان لب هایش خارج شود باز هم بوسه های شدید داریوش او را ساکت کرد. فکر نمیکرد، فقط میدانست که تمام وجودش آن لحظه گلبهار را میخواست... کمربند شلوارش را باز کرد و بوسه هایش را عاشقانه تر، از گردن گلبهار پایین تر کشید، ترقوه اش، بالای سینه اش و بعد هم جایی که نفس های تند گلبهار را به ناله های ریز تبدیل کرد. دخترک فقط یک چیز میدانست، میخواست یک کلام از زبان داریوش بشوند تا او هم خودش را تسلیم دست او کند، باز هم بی قرار صدایش زد و با دست سر او را از تنش جدا کرد. - داریوش... چرا... چیکار داری میکنی؟ داریوش سر بلند کرد، چشم هایش سرخ و خمار شده بود و نیاز را فریاد میزد. چند ثانیه نگاه به گلبهار انداخت. باز هم تنش را بالاتر کشید و سرش را نزدیک لب های متورم و کبود شده گلبهار نگه داشت. نفس داغش را توی صورت او فوت کرد و با صدای خش داری گفت: - به نظرت چرا؟ بوسه ریزی روی لب هایش نشاند و زبانش را روی خیسی لب هایش کشید، گلبهار از لذت چشم بست و باز هم نفس داغ داریوش، همراه با کلمات توی صورت او خورد: - میتونه برا این باشه که دوست داشتنت دیگه داره روانیم میکنه؟ نیاز خواستنت عقلمو از کار انداخته و عطر تنت داره کنترل تنمو از دست خودمم میگیره؟ گلبهار لال شده بود. قلبش وحشیانه میکوبید.چشم باز کرد و مقابل صورتش، چشم های سرخ داریوش را دید، بی آنکه کلمه ای برای جواب دادن به اعتراف داریوش بگوید، دست هایش را قاب چهره اش کرد و اینبار، خودش لب های داریوش را اسیر کرد. همان حرکت کافی بود تا داریوش تشنه تر شود. دست هایش بی مهابا روی تن گلبهار کشیده میشد و لباسش را به سرعت خارج کرد. صدای بوسه هایشان کل اتاق را پر کرده بود و استکاک تن لختشان روی یکدیگر، تب به جان جفتشان انداخت. آنقدر غرق معاشقه با یکدیگر بودند که حتی صدای ضربه های متعددی که به در اتاق کوبیده میشد را نمی شنیدند. کمالی پشت در اتاق کلافه شده بود، برای بار آخر محکم تر به در اتاق ضربه زد اینبار با پا! داریوش شوک زده سرش را بلند کرد و سمت در چرخید، گلبهار خجالت زده لحاف را تا بالای تنش بالا کشید و نگاهش را سمت در دوخت. داریوش کمی فاصله اش را با گلبهار بیشترکرد و با خشم داد زد: - کیه؟! کمالی که بلاخره صدایی از او شنیده بود، خیالش راحت شد و گفت: - منم داریوش! اجازه هست بیام داخل... جفتشان هول کردند، داریوش از روی تخت پرید و گلبهار لحاف را بالا تر برد، چنگی به شلوارش زد و گفت: - صبر کن کمالی! صبر کن! داریوش نیمنگاهی به گلبهار انداخت. گونههایش از شرم گل انداخته بود و خودش را میان لحاف پنهان کرده بود. موهای پریشانش روی شانههای برهنهاش ریخته بود و هنوز نفسهایش آرام نگرفته بود. لبخند کمرنگی گوشهی لب داریوش نشست؛ لبخندی که بیشتر از هر چیز، از آسودگی میآمد. آسودگی از اینکه بالاخره آن دیوار بلند میانشان فرو ریخته بود. با عجله دکمههای پیراهنش را بست و زیر لب غر زد: ـ بیشرف... الان وقت اومدن بود؟ صدای آرش کمالی دوباره از پشت در بلند شد: ـ داریوش؟ همه دارن دنبالت میگردن. اوضاع پایین به هم ریخته. داریوش نفسش را با کلافگی بیرون داد. ـ دو دقیقه وایسا... ـ بجنب بجنب... داریوش چشمهایش را بست و آرام زیر لب لعنتی فرستاد. بعد برگشت سمت تخت. نگاهش که به گلبهار افتاد، برای چند ثانیه همه چیز را فراموش کرد. آرام کنار تخت نشست. - میام الان از جایی که موندیم ادامه میدیم... سپس بوسه ریزی روی لب های سرخ گلبهار کاشت و همان لحظه صدای محکمتری از پشت در آمد. ـ داریوش! پایین تیراندازی شده! حاج منصور و سامیار درگیر شدن... چیکار میکنی تو؟ گلبهارم اونجاست؟ داریوش با حرص از جا بلند شد. ـ آرش... گور باباشون میفهمی... قفل را باز کرد اما خودش پشت در ایستاد تا داخل اتاق دیده نشود. کمالی تا چشمش به قیافهی آشفتهی داریوش افتاد، ابرویش بالا پرید. عرق سردی روی پیشانی داریوش نشسته بود و حالت خمار چشم هایش گویای همه چیز بود... کبودی کنار گردنش را هم که اصلا ندید گرفت! کمالی خجالت زده سرش را زیر انداخت و گفت: ـ انگار بدموقع مزاحم شدم! نگاه داریوش برزخی شد. - گوه نخور بگو ببینم چیشده! کمالی خندهاش را جمع کرد. ـ سامیار پایین داره مهمونها رو علیه شرکت تحریک میکنه. چند نفر از اعضای هیئتمدیره هم دورش جمع شدن. منصور و احمد اسلحه کشیدن، مهمونا ریدن به خودشون وحشتناکه اوضاع! اخم داریوش عمیقتر شد. نگاهی کوتاه به داخل اتاق انداخت؛ گلبهار حالا لباسش را مرتب کرده بود و و داشت از تخت بلند میشد. او هم نگران شده بود. داریوش آرام گفت: ـ دو دقیقه دیگه پایین میام. کمالی سعی کرد خشمش را کنترل کند. با جدیت بیشتری گفت: - به ناموسم خیلی داغونه اوضاع وگرنه نمیومدم یه دیقه هم وقت نیست الان اینحا حرفم که میزنیم... گلبهار دلش شور افتاده بود. به داریوش ازپشت سر گفت: - تو برو ولی مراقب باش منم الان میام... داریوش به سرعت سمت او چرخید گفت: - همینجا میمونی تو! میام من یکم دیگه! سپس نگاه تندی به کمالی انداخت و از اتاق خارج شد. همقدم با کمالی پله های عمارت را پایین رفتند، داریوش چنگی به موهای نا مرتبش کشید و گفت: - سر چی؟! کمالی سریع منظور داریوش را گرفت و گفت: - والا منم نفهمیدم انگار سامیار درمورد دختر حاج منصور یچیزی گفت که یهو منصور اسلحه کشید برا سامیار، پشت سرش همه اسلحه کشیدن، دست به بقه شدن یه سری اصن ریده شده تو مراسم... داریوش وقتی از عمارت خارج شد، صحنه مقابلش دست کمی از یک جنگ تمام عیار نداشت! همه چیز روی زمین ریخته بود و آدم ها، به جان یکدیگر اقتاده بودند، بین جمعیت، حاج منصور را پیدا کرد که اسلحه اش هنوز هم سمت سامیار بود و یکی دو نفر سامیار را حالت زانو زده جلوی او نشانده بودند. کامران و بهرام سلطانی هم از پشت سر انها اشاره اسلحه شان سمت چند بادیگارد منصور رفته بود! لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 1 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 1 آبان پارت 53 صدای تیر، باغ عمارت را شکافت. داریوش، بیآنکه حتی پلک بزند، اسلحه را بالا گرفته بود و گلوله را به آسمان شلیک کرده بود. انعکاس صدا میان درختهای بلند پیچید و تمام همهمهها را در یک لحظه برید. همه خشکشان زد. حتی سامیار هم نگاهش را به سمت داریوش برگرداند. داریوش اسلحه را پایین آورد. صورتش هیچ احساسی نداشت؛ علاوه بر خلوتش، مراسمش را هم خراب کرده بودند! با صدایی محکم گفت: ـ مهمونی تموم شد. نگاهش روی جمعیت چرخید. ـ از همه بابت اتفاق امشب عذرخواهی میکنم. لطفاً باغ رو ترک کنید. چند نفر خواستند چیزی بگویند که با دیدن نگاه تند داریوش، سکوت کرند مهمانها یکییکی، با نگرانی و پچپچ، باغ را ترک کردند. موسیقی خاموش شد. نورها هنوز روشن بودند اما دیگر از آن جشن مجلل، فقط میزهای بههمریخته و لیوانهای افتاده روی زمین باقی مانده بود. فقط تنها اعضای اصلی تاج در باغ مانده بودند و آن سوی باغ، حاج منصور که هنوز نفسهایش سنگین بود. داریوش مستقیم به سمتش رفت. ـ چی شده؟ حاج منصور با همان چشم های سرخ و رگ برجسته که روی شیقهشه اش نبض میزد به داریوش نگاه کرد. بعد آرام اسلحه را پایین آورد. منصور بدون حرف، بازوی داریوش را گرفت. ـ بیا اینور. داریوش اخمی کرد اما دنبالش رفت. یک چیزی داشت میلنگید! تا به حال حاج منصور را آنقدر برافروخته ندیده بود. حتی پس از مرگ همسرش... کمی از جمع فاصله گرفتند. منصور بی درنک گوشی تلفنش را از جیبش بیرون آورد و صفحه را باز کرد. بعد بدون حرف، گوشی را جلوی صورت داریوش گرفت. نگاهش روی تصویر خشک شد! ناجی، از گردن داریوش آویزان،صورتش فقط چند سانتیمتر با صورت او فاصله داشت، دکمههای بالای پیراهن داریوش باز مانده بود و از آن زاویه، همهچیز جور دیگری دیده میشد. انگار داشتند همدیگر را میبوسیدند! داریوش فکش قفل شد. چه داستان دنباله داری شده بود ادا اطوار های افطراتانه ناجی! پایین عکس، پیام سامیار دیده میشد. - دخترتو چقدر فروختی به داریوش؟ رگ کنار شقیقهاش بیرون زد. سامیار به عمد داشت گور خودش را میکند و او را برای کشتنش تحریک میکرد. منصور آرام گوشی را پایین برد و صحقه را خاموش کرد. سرش را نزدیک گوش داریوش آورد و با صدایی که فقط او بشنود گفت: ـ جنس کل رؤسا، کانتینرهای طلا که فردا شب قرار بود راهی عمارات بشه... اگه تا فردا حلقه نامزدی تو دست دخترم نبود فراموششون کن! داریوش چیزی نگفت. مشت هایش فشرده شد و حتی نمیتوانست خودش را مقابل او توجیه کند! خوب میدانست که فایده ای نداشت، حاج منصور از قبل آن تصمیم را گرفته بود و داریوش خوب تهدید کلامش را درک کرد. روس ها! قولی که به آنها داده بود و داریوشی که هیچ وقت زیر قولش نزده بود! تیزی عمیقی را درون سینه اش حس میکرد. منصور آرامتر گفت: ـ سر ناموسم با هیچ احدی شوخی ندارم! چشم در چشمش دوخت. درون نگاهش خشم موج میزد و داریوش خوب میدانست نفوذ آن پیرمرد، فقط انبار های تاج نبود! حاج منصور ادامه داد: ـ حتی اگه روبهروم تو وایساده باشی! داریوش نگاهش را زیر انداخت و با همان صدای آرام گفت: - چیزی که دیدی اتفاق نیوفتاده! از دخترت بپرس... منصور دستش را به نشانه سکوت بالا برد و تسیحش کف دستش آویزان ماند. - حرفمو زدم من! فردا داریوش! فردا ندیدمت منو مقابل خودت میبنی! بعد قدمی عقب رفت. با صدای بلند محافظهایش را صدا زد. ـ راه بیفتین. محافظها بیدرنگ دورش جمع شدند. منصور، بدون آنکه حتی یک بار دیگر پشت سرش را نگاه کند، باغ را ترک کرد. لیلا مرادی از کنار یکی از ستونهای عمارت، با دقت تمام صحنه را زیر نظر گرفته بود هیچ کدام نه حرفی زد، نه حرکتی کردند، فقط نگاه میکردند و حدس میزدند که میان آنها چه مکالماتی رد و بدل میشد. احمد و رادین هم از دور، با نگرانی به داریوش خیره مانده بودند. انها کمی از صحبت های میان سامیار و حاج منصور را شنیده بودند و میتوانسنتد حدس بزند که جریان، سر دختر منصور بود! حضور نداشتنش در آن جشن هم شکشان را بیشتر میکرد اما ماجرای اصلی را نمیدانستند! هیچکس جرئت نزدیک شدن نداشت. تنها کسی که بالاخره جلو آمد، آرش کمالی بود. با قدمهای تند خودش را رساند. ـ داریوش؟ وقتی صورت او را دید، لحظهای مکث کرد. از چشم های داریوش خون میبارید و چهره اش به سرخی رفته بود. با صدای آرام تری گفت: ـ جریان چیه؟ داریوش حتی نگاهش هم نکرد. از کنارش رد شد. مغزش رو به انفجار بود. کمالی بازویش را گرفت. ـ داریوش، دارم با تو حرف میزنم... این بار داریوش با یک تنهی محکم او را کنار زد. آنقدر محکم که کمالی چند قدم عقب رفت. هیچکس تا آن روز ندیده بود داریوش به آرش هم چنین واکنشی نشان بدهد. کمالی شوک زده دست و پایش را جمع کرد. نگاهی به دیگر اعضا که از دور نظاره گر بودند انداخت و نگاهش را باز هم به داریوش دوخت. سامیار تازه دست و پایش را از زمین جمع کرده بود. پوزخند تمسخر آمیزی به لبش نشاند و از دور، با صدای بلندی داریوش را خظاب گرفت. - 1-1! مساوی شدیم! داریوش حتی برنگشت او را نگاه کند، که اگر برمیگشت، تیر دوم اسلحه اش به اسمان نه، بلکه مستقیم وسط پیشانی سامیار مینشت. کلید ماشینش را از جیب بیرون کشید. درِ خودرو را با شدت باز کردو پشت فرمان نشست. موتور با غرش بلندی روشن شد. چرخها روی سنگفرش باغ جیغ کشیدند و ماشین با شتاب از عمارت خارج شد. آنقدر خشمگین بود، آنقدر ذهنش آشفته شده بود که حتی یادش رفت گلبهار هنوز در اتاقش، طبقهی بالا، منتظر او مانده بود! لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 2 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 2 آبان پارت 54 گلبهار برای چنممین بار عرض اتاق را قدم زد. هر بار تا پنجره میرفت، پرده را کمی کنار میزد و به باغ نیمهتاریک نگاه میکرد؛ بعد دوباره برمیگشت و تند تر راه می رفت. صدای موسیقی دیگر قطع شده بود. از آن هیاهوی چند دقیقه قبل خبری نبود. بیاختیار دستش را روی لبهایش کشید. هنوز گرمای بوسهی داریوش را حس میکرد. لبخند کمرنگی، با شرم، روی لبش نشست و همان لحظه سرش را پایین انداخت. با خودش آرام زمزمه کرد: - منم دوستت دارم خرس کوهی! گونههایش دوباره سرخ شد. هنوز باورش نمیشد آن مرد مغرور، همان داریوشی که همیشه احساساتش را پشت دیوارهای بلند پنهان میکرد، آنطور بیپروا اعتراف کرده بود. "دوست داشتنت داره روانیم میکنه..." همان یک جمله، هزار بار در ذهنش تکرار میشد. روی لبهی تخت نشست. دستش را روی قلبش گذاشت. تند میزد، آنقدر تند میزد که انگار میخواست از سینهاش بیرون بزند. چشمهایش را بست و نفس عمیقی کشید. فقط کافی بود داریوش برگردد، فقط کافی بود در باز شود و دوباره همان نگاه، همان لبخند، همان دستهای گرم... لبخندی ناخودآگاه روی لبش نشست. پنج دقیقه دیگر گذست. ده دقیقه، بیست دقیقه! ساعت از نیمهشب گذشته بود. هر دقیقهای که میگذشت، لبخند گلبهار کمرنگتر میشد. باز داشت خودش را قانع میکرد که حتماً پایین هنوز درگیر ماجراست... پنج دقیقهی دیگر هم گذشت. حتب نیم ساعت دیگر هم به سرعت رد شد! دیگر نتوانست طاقت بیاورد. با دلشوره از جا بلند شد. در اتاق را باز کرد و پا به راهروی ساکت عمارت گذاشت. همهجا خاموش بود.نه صدای بحثی می آمد و نه نه صدای خندهای! نه حتی رفتوآمد خدمتکارها به گوشش رسید. آرام از پلههای بزرگ پایین رفت. هرچه پایینتر میرفت، سکوت سنگینتر میشد. وقتی به سالن رسید، همانجا ایستاد. سالن خالی بود. جوری که انگار چند ساعت قبل اصلاً جشنی برپا نشده بود. دلش بیدلیل فرو ریخت. با قدمهای تند از عمارت بیرون رفت. هوای شب سردتر شده بود. در باغ، خدمتکارها مشغول جمع کردن میزها و ریسههای نور بودند. حاج رضا خم شده بود و با چند نفر دیگر صندلیها را داخل انبار میبرد. گلبهار سریع خودش را به او رساند. ـ حاج رضا؟ پیرمرد سر بلند کرد. ـ جانم خانم؟ ـ داریوش کجاست؟ حاج رضا با تعجب گفت: ـ خیلی وقته رفتن. برای چند ثانیه زمان ایستاد. متعحب خیره به چشمان تیره حاج رضا که در حصار ابرو های سفید و چروک های متعدد گیر افتاده بودند پرسید: ـ رفت؟ ـ آره. نزدیک یه ساعت میشه. گلبهار فقط به صورت پیرمرد خیره ماند. نزدیک یک ساعت از رفتنش میگذشت! یعنی تمام مدتی که گلبهار درون اتاقش با استرس انتظار برگشت او را میکشید رفته بود. بدون هیچ خبری! پیامی و حتی یک خداحافظی خشک و خالی! همان حس آشنای رهاشدگی، مثل موجی سرد، دوباره سراغش آمد. همان حسی که فکر میکرد ذره ای ارزش برای داریوش نداشت. آن هم بعد از... ادامه فکرش را خورد و گلویش فشرده شد. بیآنکه چیزی بگوید، آرام برگشت. قدمهایش هر لحظه تندتر میشد. فقط میخواست هرچه زودتر از آن باغ دور شود. هنوز به ورودی عمارت نرسیده بود که صدایی از پشت سرش آمد. ـ گلبهار؟ سامیار چند قدم آنطرفتر ایستاده بود. لبش ترک خورده بود و گوشهی دهانش هنوز به خون خشکشده آغشته بود. با همان لبخند همیشگی نگاهش کرد. اشک با لجاجت درون چشمان گلبهار حلقه زده بود. سامیار چند قدم دیگر نزدیکتر شد. اشاره ای به چشمان گلبهار کرد و گفت: ـ بازم داریوش این حال و روزو برات درست کرده. پرسیدن نداره. گلبهار بدون اینکه جوابش را بدهد، خواست از کنارش رد شود که سامیار راهش را بست. نگاهش روی صورت رنگپریدهی او چرخید. آرام دستش را بالا آورد و چند تار از موهای گلبهار را میان انگشتهایش گرفت. ـ حیف... صدایش آرامتر شد. ـ اگه فقط یه ذره از توجهتو به من میدادی آسمونو برات میآوردم زمین... نمیذاشتم خم به ابروت بیاد. گلبهار با انزجار دستش را کنار زد. رفتار یک دفعه ای سامیار با آن حرف ها، برایش قابل حضم نبود. چند قدم عقب پرید و با جدیت گقت: ـ حدتو بدون، سامیار. قبل از آنکه سامیار فرصت داشته باشد حتی یک کلمه بگوید، چرخید و بدون اینکه پشت سرش را نگاه کند، تقریباً دوید. از پلهها بالا رفت و در اتاق را بست قفل را چرخاند انگار سنگینی روی شانه هایش باز هم برگشت و همان لحظه، انگار تمام توانش از بدنش بیرون رفت. پشت در روی زمین نشست، چند نفس بریده کشید و ناگهان به خودش آمد. با عجله کیفش را باز کرد و گوشی را بیرون کشید. صفحه را روشن کرد. هیچ تماس از دسترفتهای نبود! حتی هیچ پیامکی... قلبش آرامآرام فشرده شد. با خودش زمزمه کرد: ـ شاید... شاید فرصت نکرده... شمارهی داریوش را گرفت. بوق اول، یوق دوم، از بوق سوم به بعد با هر بوق قلبش بیشتر فشرده میشد. تماس قطع شد. چشم هایش باز هم پر شده بود. دوباره شماره گرفت. این بار هم تماسش بیپاسخ ماند. چانه اش لرزید و آرام گقت: ـ جواب بده... تماس سومش هم منتعی شد به همان بوقهای بیرحم. اشک بیصدا از گونهاش پایین آمد. انگشت هایش روی قسمت نوشتن پیام رفت و چند کلمه نوشت. - کجایی؟ خوبی؟ چند ثانیه به صفحه خیره ماند و آهسته همهی کلمات را پاک کرد. چیزی درون دلش گفت اگر میخواست همان تماس اول را جواب میداد. گوشی را روی تخت انداخت و زانوهایش را در آغوش گرفت. احساس میکرد نفس کشیدن برایش سخت شده بود. نه فقط به خاطر رفتن داریوش، بلکه به خاطر اینکه بعد از آن همه نزدیکی، بعد از آن اعتراف، بعد از آن بوسههایی که تمام دنیایش را زیر و رو کرده بود، بیهیچ حرفی ترکش کرده بود! آن شب، تا سپیدهی صبح، حتی یک لحظه هم خواب به چشمش نیامد. هر بار صفحهی گوشی روشن میشد یا صدای نوتیفی میآمد، با امید از جا میپرید. اما هر بار فقط یک پیام تبلیغاتی بود یا اعلان یکی از برنامههای گوشی. و نام داریوش تا طلوع آفتاب و تا زمانی که پلک های گلبهار روی هم افتاد، روی صفحهی تلفنش ظاهر نشد. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 3 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 3 آبان پارت 55 داریوش خودش را به واحدش رساند و در را محکم پشت سرش بست، به عمد چراغ ها را خاموش گذاشت و کتش را همان دمِ در از تن کند و روی مبل انداخت. رد کبودی روی گردنش، وقتی از مقابل آینه رد میشد دم نظرش آمد. پلکهایش را محکم روی هم فشرد. ـ لعنت... گوشی را از جیبش بیرون کشید. بدون لحظهای مکث، شمارهی ناجی را گرفت. چند ثانیه بعد، تماس رد شد. دندان هایش را روی هم فشرد و دوباره تماس گرفت. اما باز هم رد تماس ناجی مثل سیلی به صورتش خورد. ، قبل از اینکه بخواهد بار سوم شماره بگیرد، صفحهی گوشی روشن شد. پیامی از طرف ناجی آمده بود. اولین چیزی که باز شد، یک عکس بود. نفسش حبص شد، گوشهی لبش پاره شده بود و خون خشکشده روی چانهاش مانده بود. معلوم بود عکس را تازه گرفته است. زیر عکس نوشته بود: - من تا آخرین لحظه جلوی بابام ازت دفاع کردم. امیدوارم تو هم فردا پشت منو خالی نکنی. داریوش چند ثانیه فقط به صفحه خیره ماند. بعد انگشتهایش روی کیبورد نشست. - بهش که گفتی هیچ اتفاقی نیفتاده؟ چند لحظه بعد، سه نقطهی تایپ ظاهر شد. پیام ناجی آمد. - بهش گفتم چقدر دوستت دارم... نفس حبص شده اش را با حرص بیرون داد، داریوش لیوان کریستال مقابلش را با تمام قدرت به دیوار کوبید. تکههای شیشه روی پارکت پخش شدند. رگهای گردنش بیرون زده بود. تلفن را روی میز پرت کرد و برای خودش جواب داد. ـ خدا لعنتت کنه خوب گهی خوردی! دستش را میان موهایش فرو برد. یک بطری ویسکی را از روی بار برداشت. این بار دیگر حوصلهی لیوان نداشت. در بطری را باز کرد و مستقیم روی لبش گذاشت. مایع تلخ گلویش را سوزاند، اما آتشی که درون سینهاش افتاده بود، خاموش نمیشد. کنار مبل نشست. یک نخ سیگار روشن کرد. زیرسیگاری خیلی زود پر شد. نگاهش بیهدف به تاریکی روبهرو دوخته شده بود. قولی که به روس ها داده بود در سرش میپیخید. وضعیت رو به رشد تاج که تازه شکل گرفته و طلا هایی که به هر نحوی فردا باید راهی دبی میشد! روسها پولشان را میخواستند. اعتبار تاج، دوباره زیر سؤال میرفت و این بار دیگر چیزی از سرمایهی شخصی خودش باقی نمانده بود هرچه داشت، برای نجات شرکت خرج کرده بود. بطری را دوباره بالا برد. جرعهی بلندی نوشید و سرش را میان دو دستش گرفت. به خسرو فکر کرد که اگر خسرو زنده بود، اگر جای او روی همین مبل نشسته بود، چه تصمیمی میگرفت؟ چشمهایش را بست. صدای خسرو، انگار از سالها قبل در ذهنش زنده شد. - عشقو خانواده برا ما یه نقطه ضعفه که هرکی بت رسید پاشو تا خرخره میذاره روش تا دمارتو دربیاره. تاج با عشقو عاشقی تاج نشده! باید دلتو له کنی تا تو قدرت بمونی. داریوش تلخ خندید، اگر خسرو بود از او میخواست برای نجات شرکت از بحران احتمالی حتما آن کار را انجام دهد. گوشی روی میز لرزید. نام گلبهار روی صفحه افتاد و قلب داریوش برای چند ثانیه تپیدن را از خاطر برد. دستش را چند سانتیمتر جلو برد اما بلافاصله همانجا متوقف شد. چه میگفت؟ میگفت چند ساعت قبل عاشقانه بوسیده بودش و فردا حلقهی نامزدی را در دست دختر دیگری میکرد؟ یا از آن کلیشه و بهانه های مزخرف که او را دوست دارد و مجبور به انجام چنین کاری شده؟ درک میکرد؟ از شدت عذابی که میکشید کم میشد؟ خندهی تلخی کرد. هیچ توجیهی در دنیا برای کاری که میخواست با گلبهار انجام دهد کافی نبود. تماس قطع شد و بالافاصله دوباره زنگ خورد. نگاهش را از صفحه دزدید و بطری را دوباره به لبش چسباند و یک نفس سر کشید. داریوش بدون اینکه صفحه را باز کند، گوشی را برگرداند و روی میز گذاشت. حتی جرات دیدن نام او را هم نداشت. دود سیگار آرام در خانه پخش میشد. ساعت از سه نیمهشب گذشته بود و او هنوز همانجا نشسته بود. در نهایت، با نگاهی خالی به تاریکی، زیر لب گفت: ـ بذا فقط بارا رد شن و پول بشینه به حساب دهنی از منصور و سامیار بگام که تو تاریخ بنویسن! چشمهایش را بست. تصمیمش را گرفته بود. فردا طبق خواستهی حاج منصور پیش میرفت. تصمیم از روی ترس نبود و هدفش ثبات تاج و سامان دادن اوضاع بود. ناجی برای او ارزش داشت، دیدن چهره کتک خورده او دلش را به درد آورده بود اما همراهی او با پدرش در آن بازی کثیف، قطعا برای داریوش بی جواب نمیماند. خوب میدانست که به هر قیمتی که شده، راهی برای شکستن آن نامزدی پیدا میکرد. بطری نیمهخالی هنوز میان انگشتانش بود. سیگار، میان زیرسیگاری خاموش شده بود. با همان پیراهن نامرتب، روی کاناپه دراز کشید. آخرین تصویری که قبل از بسته شدن چشمهایش از ذهنش گذشت هیچ ربطی به تاج و معاملاتش نداشت! فقط صورت خیس از اشک گلبهار بود که با صدایی لرزان میگفت: «چون بهم دروغ گفتی...» و همان تصویر، کابوس شبش شد. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 5 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 5 آبان 56 صبح داریوش زودتر از نور خورشید بیدار شده بود... بوی تلخ سیگار و ویسکی هنوز در فضا مانده بود. او مقابل آینهی قدی ایستاده و گرهی کراوات مشکیاش را تنظیم میکرد. چشمهایش سرخ و بیخواب بود. اما چیزی که بیشتر از خستگی آزارش میداد، تصویری بود که هر بار با بستن چشمهایش برمیگشت. گلبهار و اشکهایی که روی گونهاش میلغزید و آن بوسهای که دستِ دلش را مقابل او رو کرده بود. دستش لحظهای روی گرهی کراوات متوقف شد. حس میکرد کنترلش از دست خارج شده بود و مقابل او، نمیتوانست فکر کند! پیش از عقلش احساسش پا به میدان میگذاشت و همه چیز را به میل خودش پیش می برد. حتی حس میکرد گلبهار، داشت برای او تبدیل به یک نقطه ضعف بزرگ میشد. چیزی که اگر انگشت تهدید های نسیت به او، سمتش میچرخید، زمین و زمان را بهم می دوخت! به آینه خیره شد. واقعیت تلختر از آن بود که انکارش کند. گلبهار تعادل احساسیاش را به هم زده بود؛ آنقدر که دیشب، وسط آن همه ماجراا، فقط به لمس تن او فکر میکرد. دوست نداشت باب خودخواهی اش، اشاره ها را سمت او میبرد، همان کاری که خسرو سالها پیش کرده بود و حال به او حق میداد! دوری از گلبهار، نه برای داریوش و نه حتی تاج، بلکه برای حفظ امنیت جانی گلبهار اجبار بود! نفس عمیقی کشید، ساعتش را بست و بدون اینکه حتی به گوشیاش نگاه کند، از خانه بیرون رفت. کمتر از یک ساعت ماشینش مقابل خانهی حاج منصور ایستاد. محافظها با دیدنش کنار رفتند و او مستقیم وارد شد. ناجی خودش به استقبالش آمد. چشمهایش جوری برق میزد که انگار تمام شب را با امید صبح کرده باشد. ـ داریوش؟ اومدی... لبخندش محو نشد، حتی بعد از دیدن چهرهی سرد و سنگی داریوش! ـ بیا تو، صبحونه آمادهست هنوز جمع نکردن سفره رو، خوردی چیز.... داریوش بدون نگاه کردن به میز صبحانه، مستقیم وارد سالن شد. حاج منصور روی مبل نشسته بود و تسبیحش را میان انگشتها میچرخاند. نگاهش را به داریوش دوخت. ـ بفرما، خوش اومدی! داریوش ایستاد. همانطور سرپا نگاهی با جدیت به سرتا پای منصور انداخت و همان نگاهش کافی بود تا چرخش تسبیح متوقف شود. سپس با جدیت گفت: ـ اومدم که حرف آخر رو اول بزنم. ناجی کنار پدرش نشست، منتظر! دلش مانند سیرو سرکه میجوشید که او مخالفت کند. داریوش با همان لحن سرد و بیاحساس گفت: ـ این نامزدی انجام میشه. اما خوب میدونید ناجی از اول برای من یه دوست به شدت خوب و حتی... حتی شبیه... نگاهش را از ناجی برگرداند و ادامه داد: - حتی شبیه یه خواهر بوده! پس انتظار عشق و علاقه انچنانی و سردست شکستن من نباشید. لبخند روی صورت ناجی پرید اما داریوش ادامه داد: ـ فعلاً نه حلقهای در کاره، نه مراسمی. حاج منصور ابرو بالا انداخت. انگار اصلا برایش مهم نبود از عشق و علاقه داریوش نسیت به دخترش مطمعن شود. تنها یکچیز میخواست، او به عنوان دامادش در راس قدرت بنشیند! منصور دست روی دست گذاشت و پرسید: ـ یعنی چی که درکار نیست!؟ داریوش دستهایش را پشت کمر قفل کرد. اهمیتی به نگاه و دل مچاله شده ناجی نداد و منصور را خطاب گرفت. ـ الان وقت اعلام عمومی نیست. من یک ماه زمان میخوام. برای پایین کشیدن سامیار! اسم سامیار که آمد، نگاه حاج منصور جدی تر شد. او هم از آن مرتیکه لق لق بی صفت خوشش نمی آمد. داریوش ادامه داد: ـ یه نقشه دارم. باید چند هفته از تهران دور باشم. تا وقتی برنگشتم، هیچکس نباید از این ماجرا بو ببره. چند ثانیه سکوت برقرار شد انگار منصور داشت حرف های دهن داریوش را مزه مزه میکرد تا به صحتشان اطمینان کند. قبل از انکه مخالفی از سمت او اعلام شود داریوش اضافه کرد: ـ وقتی برگشتم، نامزدی اعلام میشه. حاج منصور چند لحظه به او خیره ماند. انگار میخواست دروغ را از چشمهایش بیرون بکشد. اما داریوش آنقدر سرد و محکم حرف میزد که جایی برای تردید نمیگذاشت. بالاخره پیرمرد سر تکان داد. ـ باشه. یک ماه. ناجی دیگر نمیتوانست جلوش خشمش را بگیرد. چهره اش در هم و دست هایش مشت شده بود. از آنکه او شده بود یک ابزار که به بعد از انجام کار ها موکول شد، به شد ت خشمگین بود. هر چه منصور اصرار کرد، داریوش حتی برای یک ثانیه ننشت و گفت خواست تصمیمیش را حضورا به آنها اعلام کند. و تاکید کرد هیچکس نباید بویی از آن ماجرا ببرد. سپس خواست آنجا را ترک کند که ناجی، با لب و لوچه آویزان دنبالش راه گرفت. همین که به حیاط رسیدند، ناجی بیاختیار جلو آمد. میخواست جملاتی که چندی پیش شنیده بود را نادیده بگیرد و خودش را به کوچه علی چپ زد. ـ میدونستم آخرش منو تنها نمیذاری... خواست دستهایش را دور گردن داریوش بیندازد اما داریوش یک قدم عقب رفت. حرکتش آنقدر واضح بود که لبخند ناجی باز هم خشکید. داریوش با صدایی سرد گفت: ـ همین حرکتای اضافهت کارو به اینجا کشوند. ناجی مات نگاهش کرد. ـ یعنی چی؟ داریوش با همان جدیتی که کمتر از او دیده بود، او را خطاب گرفت: ـ یه مدت از من دور بمون. رنگ صورت ناجی پرید. ـ داریوش من فقط... ـ لطفا! همان لحظه، چشم ناجی به کبودی تیرهی کنار گردن داریوش افتاد؛ رد واضحی که از زیر یقهی پیراهنش پیدا بود. اخم کرد و دستش را بالا آورد. ـ این چیه؟ انگشتهایش هنوز به پوست داریوش نرسیده بود که داریوش سریع عقب کشید و نگاهش سردتر شد. ـ همین الان گفتم ازم دور بمون. ناجی چند لحظه به رد کبودی خیره ماند. چیزی در دلش سیاه شد! شبیه به یک حسادت قدیمی که باز هم با یک اشاره، بیدار شد! داریوش دیگر حتی فرصت فکر کردن به او نداد. درِ ماشین را باز کرد، پشت فرمان نشست و بدون خداحافظی، از مقابل خانهی حاج منصور دور شد و تمام مسیر، فقط یک اسم در ذهنش میچرخید. گلبهار! لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 7 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 7 آبان پارت 57 ساختمان مرکزی تاج، برخلاف شلوغی همیشگی، آن صبح برای داریوش فقط یک مقصد به سمت هدفش بود. کارمندها با دیدنش از جا بلند میشدند، سلام میکردند اما او فقط با تکان کوتاهی از کنارشان رد میشد. چنان اخمی روی صورتش بود که هیچکس جرئت نمیکرد سر صحبت را با او باز کند. اخبار بههمریختن مراسم دیشب، از خودِ اتفاق سریعتر میان شرکت پیچیده بود. داریوش مستقیم وارد دفتر سابق خسرو شد در را بست. به اتاقی که حال عاری از حضور خسروشده بود نگریست. نگاهش روی صندلی خالی مقابل میز افتاد. دندان هایش را روی هم فشرد. تابلو مونالیزا را از دیوار برداشت و رمز گاوصندوق مخفی خسرو را وارد کرد. رمزی که جز او کسی نمیدانست! چند پوشهی محرمانه، مدارک قرارداد های قدیمی اعضای تاج، اسناد انتقال محمولهها و چند فایل رمزگذاریشده را داخل کیف چرمیاش گذاشت. اللخصوص پرونده های سری از سامیار و پدرش که هیچ کس جز داریوش نمیدانست خسرو دم دست پنهان کرده بود! کارش که تمام شد، گاوصندوق را بست و رمزش را تغییر داد. وقتی از دفتر خسرو بیرون آمد، تلفنش داخل جیبش لرزید. تلفن را بیرون کشید و با دیدن نام گلبهار کمی مکث کرد، انگشتش مردد بالای دکمه پاسخ مانده بود و تماس را وصل نمیکرد تا بلاخره تماس قطع شد. نفسش را سنگین بیرون داد و با قدمهای آرام وارد آسانسور شد. در تمام مسیر تا خروچی، سکوت کرده بود. اما همین که پشت فرمان ماشین نشست و خواست ماشینش را روشن کند، تلفن دوباره زنگ خورد. اینبار هم نام گلبهار بود که روی صحفه نقش زد. خوب میدانست که دخترک با چه حال نزار و نگرانی داشت با آن سماجت پشت خطش انتظار میکشید. مقاومتش اینبار طولی نکشید، چشم هایش را بست و دکمه پاسخ را وصل کرد. کمتر از چند ثانیه، صدای نگران گلبهار، قبل از هر سلامی، در ماشین پیچید. ـ داریوش؟ شنیدن نامش از زبان او آن هم با چنین لحنی، چیزی درون سینه داریوش را فشرده کرد. اما از صدایش، برعکس قلبش یخ میچکید! ـ بله! گلبهار سکوت کرد. انگار فقط شنیدن صدای او، نفسش را بند آورده بود. شنیدن صدای جدی اش که دیگر هیچ... کم مانده بود بغض درون صدایش پیروز شود اما قبل از آن آرام پرسید: ـ دیشب چرا رفتی؟ داریوش نگاهش را به ساختمان تاج دوخت. هیچ جوابی نداد. در اصل هیچ جوابی نداشت و گلبهار دوباره گفت: ـ من تا صبح منتظرت موندم. داریوش دندان هایش را روی هم فشرد و فکش قفل شد. سکوت کرده بود و داشت به صدای او گوش میداد. و این سکوت برای داریوش، بیشتر از هر فریادی درد داشت. بالاخره داریوش نفس عمیقی کشید، سکوت میانشان داشت جان او را میگرفت. برای فرار از آن موقعیت بحث را عوض کرد. با همان لحن سرد و جدی گفت: ـ من تا یک ماه تهران نیستم. گلبهار انگار جمله را نفهمیده بود. تلفن را سفت به گوشش چسبانده بود تا یک جواب درست و حسابی از داریوش بشنود و حال او... حس میکرد با هر کلمه و سکوت از جانب او، قلبش لگد میشد. درحدی که ته دلش میخواست کاش آن تماس را جواب نداده بود. آب دهانش را قورت داد و با اضطراب پرسید: ـ یعنی... چی؟ ـ یه مأموریت کاری دارم. صدای دخترک آرامتر شد. قصد دعوا و یا حتی بحث نداشت. در حقیقت خسته شده بود از آنکه به زور، داریوش را وادار به توجه به خودش کند. ـ بدون اینکه حتی با من حرف بزنی؟ داریوش پلکهایش را بست. انگشتهایش روی فرمان سفید شده بود. اگر فقط یک یک لحظه گوش به دلش میداد فرمان آن ماشین را سمت عمارت میچرخاند و کمتر از چند دقیقه صاحب آن صدای لرزان را در آغوش میفشرد. قبل از آنکه سست خواسته قلبی اش شود. با جدیت ادامه داد: ـ گلبهار! مکث کوتاهی کرد. چشم هایش را روی هم فشرد و سختترین جملهی عمرش را به زبان آورد. ـ هر اتفاقی که دیشب افتاده رو فراموشش کن. آن طرف خط، سکوت مطلق حاکم شد. گلبهار حس میکرد حال تمام وجودش زیر پا های داریوش له شده بود! گیج بود، گنگ بود! از دیشب یک ثانیه خواب و روان آسوده نداشت و حال آن کلمات یخ زده از سمت داریوش! داشت دیوانه اش میکرد. سکوتش آنقدر طولانی شد که داریوش فکر کرد تماس قطع شده است. او هم از سنگینی کلماتش سکوت کرده بود و چند ثانیه بعد، صدای نفس لرزان گلبهار آمد: ـ منظورت... چ... چیه؟ داریوش نگاهش را از ساختمان تاج گرفت. همان چند دقیقه مکالمه، برایش قدر عمری گذشته بود. باز هم سرد تر از قبل لب به سخن باز کرد. ـ یعنی فراموشش کن. سعی کن بهش فکر نکنی. منم فراموش میکنم! گلبهار به سختی نفس کشید. دستش را روی سینه اش گذاشته بود و سعی میکرد با نفس های عمیق، مانع از ریختن آن اشک های لجوج شود. اما بغض، ثانیه ای صدایش را رها نمیکرد. ـ پس... همهی حرفات... همهی اون چیزایی که گفتی... همش... داریوش اجازه نداد جملهاش تمام شود. با سنگدلی تمام، هم قلب خودش هم او را زیر بارِ جمله اش له کرد. ـ اشتباه بود. نباید اتفاق میوفتاد. آن طرف خط، دیگر صدایی نیامد. فقط نفسهایی که هر لحظه نامنظمتر میشد. داریوش احساس کرد اگر یک ثانیه دیگر پشت خط می ماند، تمام حرف هایش را پس میگرفت. و آنقدر در دل شکستن پیش رفته بود، که حتی پس گرفتنشان هم قلب گلبهار را تسکین نمیداد. نفس عمیقی کشید. چنگی به موهایش زد و آخرین جمله را گفت. ـ مراقب خودت باش. و بدون خداحافظی تماس را قطع کرد. به صحفه خاموش تلفن مانده در دستش خیره ماند، انعکاس چهره اش خسته تر و شکسته تر از همیشه روی صحفه گوشی افتاده بود و او، برای اولین بار از خودش متنفر شده بود. گوشی را روی صندلی کناری انداخت، ماشین را روشن کرد و از محوطه شرکت خارج شد. مقصدش فرودگاه مهرآباد بود درحالیکه نمیدانست، همان لحظه، در آن سوی شهر گلبهار هنوز گوشی را کنار گوشش نگه داشته بود! با ناباوری به صفحهی خاموش خیره مانده بود و منتظر بود شاید باز هم زنگ بخورد و داریوش تمام حرف هایی که زده بود را انکار کند! لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 7 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 7 آبان پارت 58 گلبهار انعکاس صورت خودش را روی صحفه خاموش گوشی دید؛ چشمانی که از دیشب خواب بدون کابوس به خود ندیده بودند، حالا آرامآرام پر از اشک شد. گوشی را پایین آورد و بی اختیار حرف داریوش را زمزمه کرد: ـ اشتباه بود... اشتباه بود. نباید اتفاق میافتاد. چانه اش لرزید. چند قدم بیهدف برداشت و بعد دیگر نتوانست خودش را نگه دارد. کنار تخت نشست، زانوهایش را در بغل گرفت و پیشانیاش را روی زانوهایش گذاشت. اول فقط چند قطره اشک بود اما خیلی زود، بغضی که از شب قبل تمام وجودش را خراش داده بود، شکست. شانههایش لرزید و اشکهایش بیوقفه پایین آمدند. آنقدر گریه کرد که نفس کشیدن برایش سخت شده بود. دستش را روی قلبش گذاشت؛ سنگینی عجیبی روی سینهاش حس میکرد. انگار چیزی درست وسط قلبش نشسته بود و اجازه نمیداد ریههایش کامل پر شوند. نفس عمیقی کشید. باز هم سنگین بود! باز هم هوا تا نیمهی سینهاش میرسید و برمیگشت. ـ چرا... صدایش میان هقهق گم شد. ـ چرا اینکارو کردی؟ مگه من مجبورت کرده بودم؟ اصلاً برایش قابل فهم نبود. چطور ممکن بود همان مردی که دیشب از دوست داشتنش حرف میزد، همان مردی که با تمام وجود او را میبوسید، حالا با چند جملهی سرد تمام آن لحظهها را اشتباه بداند؟ گلبهار چشمهایش را بست. تصویر داریوش دوباره جلوی چشمهایش آمد. نگاهش، صدایش و دستهایی که برای اولین بار بدن او را لمس کرده بود. سنگین تر از همه آنها جملاتی که باب دوست داشتنش به لب آورده بود... دستش را روی دهانش گذاشت تا صدای گریهاش بلند نشود. چند ساعت گذشته بود و هنوز نمیتوانست باور کند تمام اتفاقات دیشب، برق چشمان و خواستنی که چشم های داریوش داشت فریادش میزد دروغ بود. تا ظهر، از جایش تکان نخورد. همانطور بی جان روی تختش افتاده بود و هر از چندی یکی دو قطره اشک بی صدا روی گونه اش می لغزید. ساعتها یکی پس از دیگری گذشتند و گلبهار فقط گریه کرد، گاهی چشمهایش را میبست و گاهی به صفحهی خاموش گوشی خیره میشد. هیچ پیام جدیدی نبود. هیچ تماس دیگری هم از داریوش نیامد! نزدیک ظهر، صدای چند ضربهی آرام به در اتاق بلند شد. گلبهار تکان نخورد و سامیار از پشت در آمد: ـ گلبهار؟ سکوت کرد. اصلا حال و حوصله دیدن آدم ها را نداشت. به خصوص سامیاری که قرار بود باز هم به او طعنه داریوش را بزند! ـ برای صبحونه نیومدی، ناهارم تموم شد. باز هم در جوابش ساکت ماند و به در بسته خیره شد. صدای سامیار این بار نرم تر شد. ـ یه سینی برات آماده کردم. میذارمش پشت در. بلافاصله لحنش بوی دلخوری گرفت و ادامه داد: ـ اینقدر از من بدت میاد که نمیخوای حتی سر یه سفره باهام بشینی، باشه. گلبهار چشمهایش را بست. دوست نداشت صدای هیچ آدمی را در آن موقعیت بشنود! ـ من دارم میرم بیرون. تا شبم نمیام. میتونی راحت باشی. صدای قدمهای سامیار چند لحظه بعد آرامآرام دور شد. گلبهار به سقف خیره ماند. حس عذاب وجدان آرامی در دلش نشست. در آن وحله از شکستگی عاطفی شدید، حس میکرد شاید با سامیار منصفانه رفتار نکرده بود. هر بار سامیار به او نزدیک شده بود، با خشم و دلخوری او را پس زده بود. حتی یک صحبت مصالمت آمیز به عنوان پسر عمویش با او نکرده بود! تمام خشمش از داریوش بود و ناخودآگاه آن را سر سامیاری خالی میکرد که به ظاهر دشمن داریوش بود! فکر ها یکی پس از دیگری مغرش را میخوردند! مثلا فکر میکرد که سامیار هیچوقت به او دروغ نگفته بود، هیچوقت با احساساتش بازی نکرده بود و حتی دیشب، وقتی حالش بد بود، کنار در اتاق ایستاده بود و سعی کرده بود آرامش کند. گلبهار لبش را گزید. قطره اشک دیگری روی بالش خیسش چکید و ذهنش باز هم بیراهه رفت! سمت داریوش! داریوشی که هر بار به او نزدیک شده بود، بخشی از غرور و آرامشش را با خودش برد، هر بار دلش را امیدوار کرده بود، درست وقتی که بیش از همیشه به او اعتماد داشت او را در هم میشکست. اشک تازهای از گوشهی چشمش پایین آمد. حس میکرد خودش مشکل داشت، حس میکرد خیلی سریع شیش دانگ اعتمادش را به نام داریوش زده بود. شاید آن عشق کذایی که از کودکی قلبش را در آغوش گرفته بود، هربار باعث شده بود که روی واقعی او را نبیند. با خشم دست روی چشم های خیسش کشید و روی تختش نشست. برای آرام کردن غرور شکستهاش هم که شده، باید تصویر داریوش را در ذهنش عوض میکرد. نباید داریوش را آن پسر حمایت گر دوران کودکی اش میدید، باید او را همان مردی که بارها دلش را شکسته بود، احساسش را نادیده گرفته بود و بعد از تجربه عاشقانه ترین شب زندگیاش، با خونسردی گفته بود همهچیز را فراموش کند، میدید! شاید اگر از داریوش متنفر میشد، کمتر قلبش میسوخت. گلبهار چند دقیقه همانطور نشست. انگار با بیدار شدن نفرت، جای خالی شده عشق درون سینه اش پر شده بود. انگار همان جملات نفرت بار، کمی قلبش را تسکین دادند. بالاخره از تخت پایین آمد و سمت در رفت. وقتی در را باز کرد، سینی بزرگی پشت در بود. چند ظرف غذا، یک لیوان آب و کنار همهی آنها، یک شاخه گل ساده که داخل لیوان کوچکی از آب گذاشته شده بود. گلبهار چند ثانیه به گل خیره ماند. آرام سینی را برداشت و در اتاق را بست. سینی را روی میز گذاشت و کنار تخت نشست. چشمهایش دوباره روی همان شاخه گل ماند. شاید سامیار آنقدرها هم که او تصور کرده بود، بد نبود. با خودش فکر میکرد که او، سالها از این خانه دور بود! از پدرش، از اتفاقاتی که پشت دیوارهای همین عمارت افتاده بود، از روابطی که هیچوقت درست درکشان نکرد. شاید حتی دربارهی پدرش هم اشتباه کرده بود. اگر واقعاً قرار بود همهچیز را به داریوش بسپارد، چرا در وصیتنامه نام سامیار آمده بود؟ چرا تمام دارایی ها را به جای داریوش، به نام خودش زده بود؟ گلبهار آهسته نفس کشید و باز هم نگاهش روی گل ماند. تصمیم گرفت شب، وقتی سامیار برگشت، با او حرف بزند. میخواست یکبار هم که شده، از زبان او اتفاقات را بشوند! میخواست برای خودش یک متحد، جهت نفرت ورزی به داریوش پیدا کند. گلبهار دستش را روی قلبش گذاشت. هنوز درد داشت! با خودش میگفت اگر داریوش تصمیم گرفته بود او را فراموش کند، او هم بدون تصویر ایدهآلی که سالها از او ساخته بود، به داریوش نگاه میکرد. حتی اگر برای این کار، مجبور میشد از کسی که بیشتر از همه دوستش داشت، یک آدم منفور بسازد. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 11 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 11 آبان پارت 59 *** صدای رفت و آمد و بوی تیز کباب، از سالن ناهارخوری به مشامش رسیده بود. گذر ساعت تا شب، به خصوص با فکر به داریوش قدر عمری گذشته بود و معده اش ضعف میرفت. بالاخره از تختش پایین آمد. صدای بلند آواز خواندن سامیار قبل از سرو شام عمارت را پر کرده بود و میخواست با او صحبت کند. وقتی به سالن ناهاخوری رسید، سامیار را دید که تنها سر میز نشسته بود. آستینهای پیراهنش را تا آرنج بالا زده بود و با اشتهای عجیبی از گوشت دندهای دستش را به دندان میکشید. سامیار متوجه حضورش شد. دستش همانطور که تکه گوشت را گرفته بود، وسط هوا ماند. نگاهش به سمت گلبهار چرخید و خیلی زود لبخند روی صورتش نشست. ـ بالاخره! افتخار دادین همسفره ما بشی. گلبهار لبخند خیلی کمرنگی زد. ـ بوی کبابت تا چهارتا خیابون اونور تر میره. گلبهار آرام روی صندلی نشست. سامیار بیدرنگ بشقاب تمیزی برداشت و برایش غذا کشید. یک تکه درشت دنده کباب از دیس وسط میز توی بشقابش گذاشت و گفت: ـ محشر شده! گلبهار اشاره ای به انگشت های چربش کرد و گفت: ـ فهمیدم. - حالا چیشده خانوم مارو آدم حساب کردن؟ خوبی؟ مریض احوال نیستی؟ گلبهار با دیدن جدیت مسخرهاش ناخواسته خندهی کوتاهی کرد. سامیار همان لحظه نگاهش کرد. لبخند گشادی زد و گفت: ـ عا اینه! بخند چیه تو بغض و ناله ای همش. گلبهار نگاهش را پایین انداخت. سامیار با پرویی ادامه داد: - خنده مفتکی نبودا! بها داره. سامیار برای اینکه فضا سنگین نشود، دوباره سراغ غذایش رفت. دوباره گوشت را دست گرفت و یک گاز ریز زد. ادامع داد: ـ فردا هم میای. گلبهار سرش را بالا آورد. ـ حالا بذار امشب تموم شه. ـ نه، من برنامهریزی کردم. امشب اومدی، فردا هم باید بیای. گلبهار کارد و چنگال دست گرفت هیچی نگفت. سامیار ریز ریز بحث را برد سمت داریوش و تاج! - خبر داری داداش ناتنی عزیزت کجا گمو گور شده؟ ستونای این عمارت به صدای داد و فریادش عادت کرده بودن. گلبهار دور دهانش را تمیز کرد و گفت: - نمیدونم. سامیار زیر چشمی او را نگاه کرد و گفت: - آخرین باری که اینجور غیب شده بود عمو رو به مرز سکته رسوند، رفته بود با ترکا بسته بود از پشت به شرکت ضربه بزنه. گلبهار هم میخواست راجب داریوش بیشتر بداند. و البته سامیار! و مهم تر از همه علت دشمنی بینشان. گلبهار به صندلی اش تکیه زد و گفت: - رابطه تو و بابام این اواخر چطوربود؟ سامیار استخوان تمیز شده دستش را توی بشقاب انداختت و گفت: - تعریف از خود میشه اما عموم منو از تخم چشماش بیشتر باور داشت. حالا اینا رو نمیگم فکر کنی دارم داریوشو جلوت خراب میکنم و از این کسشرا ها، خودت میفهمی میدونم تا به چشم نبینی منو باورت نمیشه ولی داریوش خیلی ناکس تر از چیزیه که نشون میده. به سگی که دست صاحبشو گاز میگیره چی میگن؟ داریوش همونه! گلبهار ابرو هایش را بالا انداخت و گفت: - منظورت الان اینه داریوش دست بابامو گاز گرفته بود؟ سامیار سیبیل های کم پشتش را به دندان کشید و گفت: - بعد ده روز اومدی سر سفره با من نشستی درمورد داریوش حرف بزنیم؟ گورِ بابای نداشتش. گلبهار سرش را زیر انداخت. سامیار یک لیوان دوغ محلی برای خودش پر کرد و یکی هم جلوی گلبهار گذاشت. سپس سرش را زیر انداخت و با لحن نرمی گفت: - خودت فکر کن. عمو اگه به داریوش اعتماد داشت چرا تاجو بین هم خون هاش تقسیم کرد؟ مالکیت به نام تو مدیریت به نام من. گلبهار یک لحظه شوکه شد. ضربان قلبش بالا رفت و ترس زیر پوستش دوید. سامیار فهمیده بود که سهام ها به نام او بود؟ آب دهانش را قورت داد و با تردید پرسید: - تو... تو از کجا میدونی به نام منه... سامیار دوغش را یک نفس سر کشید و به صندلی اش تکیه داد، کف دست هایش را با دستمال پاک کرد و با آرامش گفت: - از اولم میدونستم. خودم برات بلیط گرفتم بیای، یادت رفته؟ عمو با من مشورت کرد که به نام کی بزنه که امن تر باشه، تو تصویب شدی! توام دو دستی رفتی وکالت تام دادی به داریوش. اما عیبی نداره، کم مونده تا روی واقعیشو بشناسی. احساس خطر زیر پوستش دویده بود. حرف های داریوش توی سرش تکرار میشد، همان هایی که احتمال میداد سامیار، برای رسیدن به تاج جان او را بگیرد. خواست از سر میز بلند شود. میخواست به سرعت به اتاقش برسد و در را قفل کند. سامیار که متوجه تعقیر رفتار او شده بود گفت: - جدی ای الان؟ از من ترسیدی؟ من اگه خونه دردندشتمو ول کردم اینجا موندم و پای اون حرومزاده رو بریدم برا امنیت توعه. اگه هرچی میشنوم و تحمل میکنم و جون اون داریوشو نمیگیرم به خاطر توعه.چون نمیخوام اخم به ابروی تنها یادگاری خسرو بیاد. چون میخوام خودش خونِ تو رگاش به جوش بیاد و زحمتات نسل به نسلشو مفت نبازه! چون میخوام خودت با عقل خودت برسی به عقل خسرو که همه چیزو به منو تو سپرد تا باهم گسترش بدیم همه چیزو. سپس از جایش بلند شد و پشت به گلبهار سمت طبقه پایین عمارت راهی شد. - خدا میدونه داریوش با اختیارایی که بهش دادی الان داره چیکارا میکنه. الانم رو باهات حرف زدم فقط نخواستم بیشتر از این منو هیولای بغل دستت ببینی و ازم فرار کنی. الانم هیچی نگو، برو با ذهن خودت همه چیزو دو دوتا چهارتا کن، یه درصد به این پسرعموی بدبختت اعتماد کردی من همیشه آمادم تا کل سوالاتو جواب بدم و شبهه های ذهنتو رفع کنم. نیم نگاهی به گلبهار حیران انداخت و گفت: - یه شغال میتونه یه گله گوسفندو از پا دربیاره. این حرف خسرو درمورد داریوش بود. دیگه تیغ و قیچیو دادم دست خودت دخترعمو! میتونی بیای از من ریز این سالها رو بپرسی یا به داریوشی اعتماد کنی که با اون دختره کی بود؟ منصور و دخترش! آها ناجی! دست به یکی کردن تا تاجو بالا بکشن، میل خودته، صلاح خودته، مال پدری و ارث حقِ خودته! گلبهار با آمدن نام ناجی زبانش باز شد. با تندی گفت: - چه ربطی به ناجیو باباش داره؟ سامیار تک خنده ای کرد و گفت: - کی بیشتر از نامزد داریوش آرزو داره که اون به همه چی برسه؟ و صد درصد زن باباش که میخواد جای خسرو دوماد الندگشو بذاره و رو دست بچرخونه! مغز گلبهار سوت کشید. وسط سینه اش تیر کشید و با حالتی که داشت تبدیل به خشم میشد گفت: - چه نامزدی؟! داریوش گفت دوستشه! سامیار پشت به او از پله ها پایین رفت و گفت: - تو که حرف منو باور نداری چی میپرسی؟ همین روزا خبرشو رو میکنن. گفتم که! همه چی به وقتش رو میشه. صبر! صبر! صبر! کم کم صدایش دور و آهسته تر شد. اما گلبهار با یک قلب شکسته، یک ذهن پر از آشوب و شک، همانجا خشکش زده بود.جسمش روی صندلی رها شد و زانو هایش خالی کرد. حرف های سامیار یک طرف، داریوش... او را نمیخواست یک طرف بگذارد. آنقدر هم کشکی نمیتوانست همه چیز دروغ باشد. روز تنظیم سند را به خاطر آورد، وصیت دوم و آرش کمالی! و صدای داریوش که در آخرین جمله به او گفته بود به ناجی و کمالی میتوانست اعتماد کند. 1 لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 11 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 11 آبان پارت 60 نمیخواست کور کورانه قضاوت کند، هرچقدر هم ته دلش داشت نفرت از داریوش میپرواند، آنقدرش را بی انصافی میدید. از جا بلند شد و به زور خودش را به اتاق رساند. به زحمت شماره کمالی را گرفت. بدون نگاه به ساعت و با عجله! روی تخت نشسته بود و عصبی پاهایش را تکان میداد. کمالی سر بوق دوم جواب داد: - الو؟ گلبهار پوست لبش را به دندان کشید. استرس تمام جانش را داشت میخورد. - سامیار میدونه همه چی به نام منه و من به داریوش وکالت دادم. داریوش گفت میره یک ماه، من... من چیکار باید کنم؟ بر خلاف انتظارش، صدای کمالی آرامش کامل داشت. - نگران نباش. من وصیت رو به سامیار ندادم. این یعنی اطلاع قبلی داشته، چیزی درمورد وصیت دوم یا شرط وصیت دوم بهت گفته؟ گلبهار آب دهانش را قورت داد و گفت: - نه نه، گفت با بابام از قبل باهم تصمیمیم گرفتن، گفت... گفت داریوش نقشه داره... با منصور، دخترش ناجی هم گفت... حس درماندگی میکرد، حس میکرد آنکه داشت تمام اطلاعات و حرف های سامیار را به کمالی میزد هم خودش یک نوع اشتباه و شاید حتی خیانت بود. شکستکی روح و جسمی به قدری بود که واقعا نمیدانست به کدام جبهه اعتماد کند. کمالی که متوجه استرس گلبهار شده بود، با ارامش گفت: - خانم سورش اصلا نگران چیزی نباشید. از طرف سامیار هیچ اسیبی به شما ممکن نیست که برسه. و شاید الان از حرف من متعجب بشید اما با توجه به پیشینه داریوش برای خیانت به خسرو و تاج، بعید نیست که حرف های سامیار درست باشن. من نمیخوام راهنمایی اشتباهی به شما بدم. میدونید که سالها وکیل خسرو بودم و همه چیز از زیر دست من میگذره. رک بگم، توی هیچکدوم از وصیت های خسرو اسم مستقیم از داریوش نیومده. برای همین من بند آخر و شرط وصیت نامه رو حتی از شما هم مخفی کردم تا سامیار شایستگی خودش رو برای عنوانی که پدرتون بهش محول کرده ثابت کنه. کمالی یک نفس عمیق کشید و گفت: - چندین بار به شما درمورد وکالت تام هشدار دادم. من درحال حاضر توی موقعیتی نیستم که برای آینده و ریاست شرکت تصمیم گیری کنم. فقط طبق وصیت میدونم که شما مالک و رئیس واقعی حال حاضر تاج هستید. نه سامیار نه داریوش هیچکدوم قطعیتی برای ریاست تاج با وجود شما ندارن و اگر شما در قالب وکیل خودتون از من پیشنهادی بخواید اونوقت میتونم پیشنهاد بدم. مزه شور خون در دهان گلبهار حس میشد. فکر میکرد با زنگ زدن به کمالی، قرار بود او خیالش را بابت داریوش راحت کند. حس میکرد او قرار بود پشت داریوش را بگیرد و سامیار را بکوبد. با جدیت گفت: - چرا تا قبل این مستقیم اینا رو بهم نگفتی؟! کمالی صدایش آرام بود. - چون هر برخورد ما با حضور داعم داریوش همراهتون بود. من وظیفه دارم به شما و تصمیماتون احترام بذارم. همونطور که به خسرو گذاشتم. گلبهار کفرش در آمده بود. گوشی را بیشتر دم گوشش چسباند و پرسید: - الان داریوش کجاست؟ کجا رفته؟ - به من هیچ خبری نداده. فقط ازطریق لوکبشن ماشینش متوجه شدم قبل از رفتن به فرودگاه، خونه حاج منصور بوده. گلبهار هنوز هم استرس داشت. میترسید. داریوش هم نبود! معلوم نیست کجا رفته بود. حس میکرد میان یک میدان از شک، تردید، دروغ، و اضطراب گیر افتاده است. - من باید چیکار کنم الان؟ خیلی میترسم از سامیار. کمالی باز هم با آرامش گفت: - اگر میخواید من براتون ماشین میفرستم امشب رو توی یکی از هتل های تاج بگذرونید اما واقعا نیاز به ترس نیست. اگه محرمانگی صحبت هامون رو تضمین میکنید که به گوش هیچکدوم از دو طرف نمیرسه من آخرین پیسنهادم به شما رو بدم، به عنوان وکیلتون! گلبهار آب دهانش را فرو داد، داریوش و سامیار دشمن بودند، او شاهد تنش و رفتار پدرش با آنها نبود. در جریان هیچ چیز نبود! اما کمالی به گفته هر دو طرفشان مورد اعتماد ترین وکیل خسرو بود. - بین خودمون میمونه. ترجیح داد برای قرص شدن دلش به حرف او گوش کند. حتی خودِ داریوش گفته بود که به او اعتماد کند. صدای کمالی با همان آرامش همیشگی پخش شد: - پیشنهاد من اینه برای اطمینان و تصمیم گیری اصولی در رابطه با مدیریت آینده شرکت، خودتون یه مدت محدودی مدیریت رو دست بگیرید. بدون نیاز به کسی که اختیار تام همه چیز شما دستش باشه. امیدوارم متوجه منظورم شده باشید. اگر خواستید بگید ماشین رو برای امنیت بیشترتون بفرستم. گلبهار آخرین سوال ذهنش که از همه سنگین تر بود را هم پرسید: - ناجی، دختر منصور، نامزدِ داریوشه؟! صدای نفس عمیق کمالی را شنیدو پس از آن صدایش: - خیلی ساله همه ناجی رو نامزد داریوش میدونن اما داریوش خودش در بارش به من چیزی نگفته. اما اخیرا هم یه چنین چیزی به گوشم خورده. واقعا نمیدونم جریان بین اون دوتا چیه ولی چنین چیزیو هم بعید نمیدونم، بلاخره خیلی ساله باهمن. نفس درون گلوی گلبهار خشک شده بود. قلبش ضربان نمیزد و دستاش میلرزید. - باشه ممنونم. نیاز نیست ماشین بفرستین ولی احساس خطر کردم میتونم با شما تماس بگیرم؟ - قطعا، من ده تا محافظ میفرستم اطراف عمارت خسرو. گلبهار داشت از بغض خفه میشد. با سختی گفت: - ممنونم. شبتون بخیر. بدون منتظر ماندن برای پاسخ کمالی تلفن را قطع کرد. به سرعت در اتاق را قفل کرد، پنجره ها را کشید، روی تختش چپاته زد و زانو هایش را به آغوش کشید. چنان وحشتی درونش حس میکرد که تا به حال حس نکرده بود. برای اولین بار بعد از مرگ خسرو، شدیدا نیازمند حضورش بود. دلش میخواست از شر آن نامنی ها خودش را در آغوش پدرش مخفی میکرد! دلش میخواست از او بپرسد که به حرف کدامشان اعتماد کند؟ داریوشی که او را خورد کرده بود عشقش درون سینه گلبهار میجوشید، یا سامیاری که هیچ تصوری از او غیر از دشمنِ داریوش بودن نداشت؟! گربند تاج ظریفش که هدیه موروثی شان بود را درون دستش فشرد تا گرمای حضور پدرش را حس کند، از حجم افکار آشفته و چشمانی که از اشک ریختن خسته شده بود، حتی نفهمید چه ساعتی خوابش برد. 1 لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 11 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 11 آبان پارت 61 با صدای ضربه های آرامی که به در میخورد چشم باز کرد. کمی طول کشید تا موقعیت برایش جا افتاد. صدایش به شدت گرفته و دو رگه شده بود. - کیه؟ - گلبهار خوبی؟ ساعت نزدیک سه عصره! نگرانت شدم کم مونده بود درو بشکنم! با شنیدن صدای سامیار، توی جایش سیخ نشست. تمام تنش کوفته شده بود. استرس باز هم در جانش نشست. آهسته گفت: - خوبم! خواب بودم. صدای سامیار بوی دلخوری میداد. - یا شایدم داریوش اینقدری منو خراب کرده تو ذهنت که ترسیدی بیای بیرون. من دارم میرم شرکت. مراقب خودت باش. گلبهار چنگی به موهایش زد و پاسخش را نداد. تمام شب را فکر کرده بود. آنقدر ضعیف نبود که تحت تاثیر حرف های دیگران برخورد کند. دلخوری اش از داریوش را فاکتور گرفته بود، میخواست با او رو در رو صحبت کند. سماجت قلبش را درک نمیکرد، دوست داشت منتظر حرف های او هم بماند! کلافه نفسش را بیرون داد و زیرلبی گفت: - منو تو چه جنگی انداختی بابا؟ چیو باور کنم؟ کیو باور کنم آخه؟! کمالی پیشنهاد عاقلانه ای به او داد. باید از نزدیک، با چشم خودش همه چیز را میدید، هم داریوش را، هم سامیار را، هم پیشینه شرکتی که حال مال خودش بود! بی توجه به رقابت ترسناکی که اظرافیانش داشتند میکرند. حتی بی توجه به احساساتش به داریوش و اتفاقاتی که میانشان افتاده بود. خودش را بابت اعتماد کورکورانه اش به شدت سرزنش میکرد و هنوز هم ته دلش امید داشت که داریوش، آن آدم بی روحی که دیروز صبح آن حرف ها را زده بود، نبود! یک ماهی که قرار بود نبود داریوش را تحمل کند، میخواست خودش را مشغول شرکت کند، مشغول شناختن آدم ها، محیط و کار هایی که پدرش به او سپرده بود. بدون نیاز به داریوش و سامیار و حتی کمالیِ وسط باز. ته دلش قلقک میرفت که با داریوش تماس بگیرد، اگر داریوش واقعاً آن آدمی نبود که نشان داده بود، چرا باید از او میخواست همهچیز را فراموش کند؟ و اگر واقعاً نمیخواستش... پس چرا آن شب؟ چرا آن نگاهها؟ چرا آن بوسه؟ چرا آن همه حرف؟ گلبهار به خودش اجازه نداد بیشتر فکر کند. گوشی را برداشت. چند ثانیه انگشتش روی نام داریوش ماند و قبل از اینکه عقلش بتواند مانع شود، شمارهاش را گرفت. صدای اپراتور که خاموش بودن خطش را اطلاع داد در گوشش پخش شد. گلبهار چشمهایش را بست و نفس حبسشدهاش را بیرون داد. ـ معلومه کجا رفتی یهو؟ این بار خبری از اشک نبود. اگر داریوش تصمیم گرفته بود یک ماه از او دور بماند، گلبهار هم تصمیم خودش را گرفته بود. قرار نبود یک ماه فقط در اتاقش بنشیند و منتظر بماند. رفت سمت کمد لباسهایش و چند دقیقه بعد، با ظاهری ساده اما مرتب از اتاق بیرون آمد. پلهها را پایین رفت. عمارت در آن ساعت ساکت بود. گلبهار برای لحظهای ایستاد و به سالن بزرگ خانه نگاه کرد و بعد، به در بسته اتاق داریوش. کلافه نفسش را بیرون داد. وقتی از عمارت بیرون آمد، اولین قدمش را بدون داریوش برداشت و مقصدش تاج بود. ساختمان مرکزی تاج از پشت شیشههای ماشین، بزرگتر و سردتر از چیزی به نظر میرسید که در ذهنش ساخته بود. گلبهار چند ثانیه قبل از پیاده شدن، به انعکاس خودش در شیشه نگاه کرد. یک نفس عمیق کشید. قرار نبود امروز رئیس باشد. قرار نبود کسی را تهدید کند. قرار نبود قدرت پدرش را به رخ بکشد. میخواست فقط دختر خسرو باشد. دختری که آمده بود بفهمد پدرش چه چیزی را برایش به جا گذاشته و شاید همین، بهترین راه برای شناختن آدمهایی بود که سالها کنار او کار کرده بودند. دستش برای اولین باز روی شماره سامیار لغزید. بوق اول تمام نشده جواب داد: - جانم؟ چیزی شده؟ آب دهانش را قورت داد و با جدیت گفت: - مگه نگفتی کمکم میکنی تا خودم همه چیزو بفهمم؟ دم در شرکتم. میخوام بیام تو جمع اصلی تاج، به عنوان یه آدم ناشی و دختر خسرو که میخواد از همتون کار یاد بگیره. به چشم یه عضو جدید تاج بهم نگاه بشه نه رئیس همه چیز. سامیار پشت خط سکوت کرده بود. بدون یک بند اضافه تر گفت: - دم شرکتی؟ الان میام پایین. هرطور تو بخوای پشتتم. 1 لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 12 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 12 آبان پارت 62 یک ماه بعد... تقریبا یک ماه کامل گذشته بود که هیچکس هیچ خبری از داریوش نداشت، حتی ناجی! غیر از ورشستگی های پشت سر هم سامیار، کسی اسم او را تکرار نمیکرد. یک ماهی که گلبهار سفت به شرکت چسبیده بود و از لیلا، داشت کار یاد میگرفت. چندباری با ناجی رو به رو شده بود اما نگاه های خشم آلود و سنگین او، اجازه نزدیکی گلبهار و سوال درمورد داریوش را نمیداد. دلشکسته بود، و بیشتر از همه دلتنگ! نگران هم بود، نگران سلامتی اش... سامیار سر ظهری جلسه گرفته بود، صیح از مکالمه اش با کامران شنیده بود که شرکت پوششی اش در خوزستان به یکباره سقوط کرده اتش سوزی کازینوی کیشش که بماند! و البته آنکه همه آنها را زیر سر داریوش میدانست و صد البته بعید هم نبود. سامیار کل یک ماه در اعصاب خرابی کامل بود، آنقدر از هر طرف فشار مالی و اقتصادی خرش را گرفته که شب هارا حتی خانه نمی آمد. حتی نمیدانست از کجا، میخورد! تمام طلبکار های گذشته پدرش تلفنش را سوراخ کرده بودند و دیگر حتی جرات نداشت تلفنش هم روشن بگذارد. در اتاق جلسه با شدت باز شد. سامیار وارد شد و در را آنقدر محکم پشت سرش کوبید که صدای ضربه در سالن پیچید. صورتش سرخ شده بود. کتش را درنیاورده بود و فکش آنقدر قفل بود که رگ کنار شقیقهاش میزد. روی صندلی نشست. پاهایش را با عصبانیت تکان داد و چند ثانیه به تکتک اعضای حاضر خیره ماند. بعد ناگهان گفت: ـ میدونم برگشته. سامیار دستهایش را روی میز گذاشت و کمی جلو آمد. ـ داریوش برگشته. قلب گلبهار بیاختیار کوبید. آنقدر ناگهانی که خودش هم از واکنش بدنش جا خورد. یک ماه تمام منتظر شنیدن همین جمله بود. با اینکه کمالی و سامیار هر روز بیشتر تصویر داریوش را در ذهنش خراب کرده بودند، ته دلش هنوز یک امید لجوج زنده مانده بود. امید اینکه وقتی برگردد، بتواند روبهرویش بنشیند و از خودش توضیح بخواهد. سامیار با صدای بلندتری ادامه داد: ـ هرکی ازش خبر داره، هرکی میدونه تو کدوم سوراخ قایم شده و چیزی نمیگه، براش بد تموم میشه! سکوت سنگینی اتاق را گرفت. منصور که تا آن لحظه آرام نشسته و تسبیحش را میچرخاند، ناگهان حرکت انگشتهایش را متوقف کرد. گوشه لبش بالا رفت. یک لبخند مرموز روی صورتش نشست و نگاهش را به سامیار دوخت. ـ حالا که حرف داریوش شد... مکث کرد. تسبیح را دوباره میان انگشتهایش چرخاند و نگاهش را زیر انداخت. ـ میخواستم بهتون بگم امشب همه دعوتید به مراسم نامزدی دخترم. رادین و احمد همزمان به هم نگاه کردند. لیلا ابروهایش بالا رفت و نگاهش را میان منصور و سامیار چرخاند. سامیار چند ثانیه فقط خیره ماند. بعد از شدت حرص، خنده کوتاهی کرد. ـ دومادتم اونجاست دیگه؟ منصور این بار کاملاً جدی نگاهش کرد. ـ حتما بیا، داریوشم مشتاق دیدارته. لبخند منصور عمیقتر شد. سامیار مشت محکمی روی میز کوبید، دندان هایش را روی هم فشرد و گفت: ـ من مشتاقترم! گلبهار دیگر چیزی نمیشنید. فقط یک جمله در سرش میچرخید. نامزدی؟ داریوش در نقش داماد... چشمهایش آرامآرام پر از اشک شد. تمام آن یک ماه انتظار، تمام شبهایی که با فکر برگشتنش خوابش برده بود و تمام سؤالهایی که برای پرسیدن از او آماده کرده بود! حالا جوابش قبل از خودش آمده بود. نامزدی. داریوش قرار بود نامزد ناجی شود. لیلا همان لحظه دستش را روی دست گلبهار گذاشت و آرام فشار داد. در آن یک ماه، لیلا تنها آدمی بود که گلبهار توانسته بود بدون ترس کنارش باشد. نه یک بار پشت داریوش بد گفته بود. نه او را مجبور کرده بود بین دو طرف انتخاب کند. گلبهار هم در روزهایی که حالش از همه بدتر بود، نصف ماجرای خودش و داریوش را برای او گفته بود. لیلا کمی به سمتش خم شد. ـ آروم باش. گلبهار لبهایش را به هم فشار داد، لیلا در گوشش پچ زد: ـ قرار بود باهاش حرف بزنی. به حرف بقیه کسی رو قضاوت نکن. هنوز جملهاش تمام نشده بود که در اتاق جلسه باز شد و صدای آشنایی از پشت سر گلبهار آمد. صدایی که یک ماه بود نشنیده بود. اما حتی یک لحظه هم طول نکشید تا قلبش آن را بشناسد. ـ مشتاق دیدن منی؟ همان صدای آشنا، با لحنی آرام و نیشدار ادامه داد: ـ خیلی دل پاکی داری، هرچی بخوای، خدا زود برات اجابت میکنه. دنیا برای گلبهار ایستاد و نفسش در سینه حبس شد. داریوش برگشته بود. اما نه آنطور که گلبهار در تمام این یک ماه تصور کرده بود. اولین خبری که از برگشتنش شنید، خبر نامزدیاش بود و بعد خودش، با همان آرامش همیشگی، وارد شده بود. این دیگر فقط حرف سامیار نبود. این بار خودش با تمام کراهت جلوی چشمش ایستاده بود. صدای قدمهای سنگین داریوش نزدیکتر شد. گلبهار اما برنگشت. اگر برمیگشت، شاید تمام آن غروری که این یک ماه با هزار زحمت دوباره جمع کرده بود، فرو میریخت. مشتهایش را محکم فشرد. ناخنهایش در کف دستش فرو رفتند. خیز برداشتن سامیار را از شیشه پنجره دید و پس از آن فریاد بلندش تن او را لرزاند: ـ ریال به ریال پولی که ازم بالا کشیدی رو از دماغت درمیارم، حرومزاده! با چه جرأتی میای اینجا... داریوش حتی اجازه نداد جملهاش تمام شود. صدایش آرام بود. از آن آرامش هایی که طرف مقابل را به جنون میرساند. ـ صداتو بیار پایین تا نگفتم نگهبانی، عین سگ پرتت کنه بیرون. صدای ضامن اسلحه ها در اتاق پیچید و چند نفر از جا بلند شدند. صدای منصور بلند شد: ـ داریوش! ولش کن. بعد با صدای محکمتری گفت: ـ اسلحههاتونو بندازید پایین! گلبهار هنوز پشت به آنها نشسته بود و حس میکرد چیزی درون سینه اش خورد شده. یک ماه سکوت. یک ماه بیخبری. یک ماه انتظار. و حالا او برگشته بود و حتی یک بار هم سراغش را نگرفته بود. نه توضیح. نه تماس. نه یک حتی یک پیام! سنگین تر از همه آنها قرار بود امشب با دختر دیگری نامزد کند. انگار گلبهار اصلاً وجود نداشت. به او نزدیک شد، ادعای عاشقی کرد، یکباره رهایش کرد و بی هیچ اطلاعی یک ماه کامل غیب شد! حالا باز هم بی اطلاع برگشته بود، قرار نامزدی اش را با دختر دیگری گذاشته بود و بعد هم به شرکت آمده بود. رسما گلبهار را هیچ حساب کرده بود. انگار به کل حضور، شخصیت، غرور و احساسش رانادیده گرفته بود، کف دستش از شدت فشار داشت میسوخت، عقل و منطق با خشم عجین شد و یکباره بلند شد، آنقدر محکم که صندلی اش از پشت سر افتاد و همهمه میان اعضا ساکت شد. سمت آنها برگشت. به چشمان متعجب داریوش زل زد. داریوش جز خشم چیزی درون آن تیله های درشت براق نمیدید! انگار چراغشان خاموش شده بود. گلبهار چند قدم جلو رفت، دستش را روی اسلحه داریوش گذاشت و یک ضرب دستش را پایین کشید، بعد با جدیتی که تا به حال هیچکس از او ندیده بود با صدای نسبتا بلندی گفت: - تو شرکت کی رو کی اسلحه میکشی؟ داریوش بیحرکت ماند. نگاهش روی صورت گلبهار چرخید. نگاهشان در فاصلهای کوتاه به هم قفل شد. گلبهار یک قدم دیگر جلو رفت. کمالی با دهان نیمهباز به گلبهار خیره مانده بود. رادین و احمد حتی جرئت پلک زدن نداشتند. سامیار چند قدم عقب کشیده بود. اما لبخند محوی گوشه لبش نشست. گلبهار نگاهش را از داریوش گرفت و مستقیم به کمالی دوخت. ـ آقای کمالی. کمالی به خودش آمد. ـ بله؟ گلبهار با صدایی که هنوز میلرزید اما اقتدارش را از دست نداده بود، گفت: ـ بیزحمت از همین ثانیه، وکالت هر چیزی که به داریوش دادم رو لغو کنید. نگاه داریوش شکست، انگار این جمله بیشتر از هر فریادی به او ضربه زده بود. گلبهار برگشت. با دست، در خروجی را نشان داد. ـ راه خروج رو که بلدی. مکث کرد. نگاهش یخ زده بود. داریوش گلبهار مقابلش را نمیشناخت. هیچکس نمی شناخت، حتی خودش! دستش را تاکید وار سمت خروجی بالا پایین کرد و نگاه داریوش میخِ لرزش انگشتان ظریفش شد. گلبهار با همان سردی گفت: ـ یا نگهبان خبر کنم؟ هیچکس چیزی نگفت اما صدای پوزخند سامیار به گوش همه رسید! داریوش فقط به گلبهار نگاه میکرد. طولانی. انگار میخواست از پشت آن نگاه یخی چیزی پیدا کند. چیزی از همان گلبهاری که یک ماه قبل در آغوشش گرفته بود. اما چیزی پیدا نکرد. فقط غرور بود و به نظر زخمی که خودش ساخته بود. صدایش کرد: ـ گلبهار... گلبهار حتی پلک نزد. دوباره در را نشان داد. ـ بیرون. داریوش چند ثانیه دیگر نگاهش کرد.بعد آرام اسلحه را زیر کتش پنهان کرد. هیچ حرفی نزد حتی به کسی نگاه هم نکزد. با قدمهایی بلند از کنار همه گذشت و از اتاق بیرون رفت. در پشت سرش بسته شد. چند ثانیه بعد رادین با ناباوری گفت: ـ اینجا چه خبره؟! گلبهار دستش را بالا آورد و علامت سکوت را نشان داد. حس میکرد درونش داشت از هم میپاشید، حتی طاقت شنیدن یک کلمه دیگر را نداشت. لرزش شدید دستش را همه دیدند و سکوت کردند، حتی حاج منصور! گلبهار چنگی به کیفش زد. بدون اینکه به کسی نگاه کند، از اتاق بیرون رفت. لیلا بلافاصله خواست دنبالش برود اما سامیار راهش را سد کرد. لبخند پیروزمندانهای روی لب داشت. ـ من میرم. نگاهش را به لیلا دوخت. ـ کمالی براتون همهچیزو توضیح میده. لیلا چند ثانیه به راهرویی که گلبهار در آن ناپدید شده بود نگاه کرد. بعد نگاهش را به سامیار دوخت و از لبخند او حس انزجار گرفت. ناچار عقب کشید تا در جمع شفاف سازی بماند و سامیار، بدو بدو، پشت گلبهار راه گرفت. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 15 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 15 آبان پارت 63 داریوش با قدمهایی بلند از ساختمان تاج بیرون زد. در شیشهای پشت سرش بسته شد، اما صدای گلبهار هنوز در گوشش میپیچید. برنامه اش بی نقص بود! یک ماه کامل سامیار را تا مرز ورزشکتی رساند، برگشت و میخواست ضربه اخرش را بزند! بعد از آن با گلبهار رو به رو میشد و همه چیز را توضیح میداد اما هیچچیز طبق نقشه پیش نرفته بود. حضور گلبهار در شرکت، آن حجم از خشم و پس گرفته شدن وکالتش را حساب نکرده بود. داریوش کنار ماشین ایستاد. دستش روی دستگیره در بود که صدای باز شدن در ورودی ساختمان باعث شد آن سمت بچرخد. گلبهار بود. با قدمهایی تند از ساختمان بیرون آمد. کیفش را محکم در دست گرفته بود و آنقدر سرش پایین بود که انگار فقط میخواست هرچه زودتر از آنجا دور شود. چشم داریوش روی صورتش خیره شد و صدایش زد: ـ گلبهار! دخترک مکث نکرد. حتی برنگشت. داریوش سمتش قدم برداشت. ـ گلبهار، صبر کن. باز هم بیاعتنا به راهش ادامه داد. چند قدم بیشتر فاصله نداشتند که داریوش خودش را به او رساند. ـ گلبهار! این بار دستش دور مچ او نشست. دخترک همان لحظه ایستاد و سمتش چرخید. چشمهایش از شدت بغضی که مدام میبلعید سرخ شده بود. نگاهش مستقیم در چشمهای داریوش نشست. ـ به من دست نزن. داریوش انگار همانجا میخکوب شد. دستش را آرام شل کرد. اما گلبهار خودش مچش را از میان انگشتهای او بیرون کشید. ـ گفتم به من دست نزن! صدایش بلند نبود. اما لحن و کلماتش داریوش را خرد کرد. حس میکرد فشاری روی سینه اش نشسته که توصیف نمیشد. دستی به موهای خوش فرم حالت داده اش کشید و گفت: ـ فقط میخوام باهات حرف بزنم. گلبهار خندید. خندهای کوتاه و بیروح. با تمسخر گفت: ـ حرف؟ سرش را بالا گرفت. ـ یک ماه کجا بودی، داریوش؟ داریوش چیزی نگفت. حق را به زمین تا آسمان به او میداد. گلبهار ادامه داد: ـ یک ماه کجا بودی وقتی من هر شب با خودم فکر میکردم شاید اتفاقی برات افتاده؟ وقتی هر بار گوشیم زنگ میخورد فکر میکردم شاید تویی؟ وقتی نمیدونستم زندهای، سالمی، کجایی؟ لبهایش لرزید، اما خودش را نگه داشت. ـ بعد برمیگردی... نگاهش را زیر انداخت. نمیخواست حین گفتن آن کلمات داریوش ضعف را درون چشمانش ببیند. ـ بدون دادن حتی یه کلمه پیام و خبر به من... هه! خبر چی؟ من خبر نامزدیتم از بقیه میشنوم. داریوش دندان هایش را روی هم فشرد. حضور گلبهار در آن جلسه در برنامه اش نبود. خیره به دختر ریز نقش مقابلش سریع حرفش را برید: ـ اون چیزی نیست که فکر میکنی. گلبهار بلافاصله نگاهش کرد. کلامش زهر داشت: ـ چی فکر میکنم من؟ ها؟ غیراینکه تو به شدت آدم دو رو سواستفاده گر و نامردی هیچ فکری ندارم من! اشکی از گوشه چشم گلبهار پایین آمد. با عصبانیت پاکش کرد. داریوش یک قدم جلو آمد. حس میکرد قلبش درون سینه فشرده میشد. دلش میخواست همانجا آن جسم کوچک را در آغوش بگیرد و آرامش کند. اما فقط گفت: ـ گلبهار، من مجبور بودم... ـ مجبور بودی؟ لرزش درون صدایش بیدار شده بود: ـ تو؟ باور کنم ک تو به اجبار کاری انجام دادی؟ دستش را روی سینه خودش گذاشت. ـ اون منم که هیچوقت حق انتخاب ندارم. فقط منم که باید بشینم تا تو تصمیماتو بگیری کارتو بکنی اگه منم آدم حساب کردی یه خبری بم بدی! داریوش نگاهش کرد. همان دختری که یک ماه تمام هر شب خودش را از فکر کردن به او منع کرده بود، حالا چند قدم روبهرویش ایستاده بود و با چشمهایی خیس به او نگاه میکرد. دستش بیاختیار بالا آمد. مقصدش رد اشک روی گونه هایش بود اما این بار قبل از اینکه لمسش کند، متوقف شد. دستش چند سانتیمتر مانده به صورت گلبهار در هوا ماند. با لحن محکمی گفت: ـ فقط بذار یه بار توضیح بدم. گلبهار به دست معلق او نگاه کرد. بعد به چشمهایش. داریوش آرامتر گفت: ـ قول میدم وقتی حرفام تموم بشه توام میدونی که دوری از من به نفعت بود! و هست. مکث کرد. چشم از لب های گلبهار دزدید و سرش را پایین انداخت. ـ برای اینکه سالم بمونی. گلبهار پلک زد. داریوش ادامه داد: ـ من جلوی تو مقاومت ندارم! من پیش تو... بگذریم! صدایش برای اولین بار ترک برداشت. خیره خیره نگاهش کرد. ـ تو تنها آدمی هستی که میتونه منو وادار کنه تصمیمی بگیرم که به ضرر خودم باشه. و این برای آدمی مثل من خطرناکه. گلبهار با تلخی گفت: ـ پس الانم برو! چی میخوای از من؟ آها سهامارو؟ برا اینه اینجایی؟ گلبهار نفسش را حبس کرد. خودش هم داشت از کلامش آزرده میشد. حس میکرد با هر جمله خودش را هم میشکند! صدای حاج منصور و تصویر ناجی برای اوج گرفتن خشمش کافی بود! به چشمان ناباور داریوش نگاه کرد و گفت: ـ من دیگه نمیخوام حرفاتو باور کنم. داریوش حس کرد چیزی او را در هم خورد کرده بود. داشت کلماتش را هلاجی میکرد! ذهن او آشفته تر از چیزی شده بود که تصور میکرد. او را بر علیهش شسته بودند! فهمید، او مقابلش اثری از گلبهار یک ماه پیش نمیدید. ناباور نامش را صدا زد: ـ گلبهار... گلبهار دستش را به نشانه سکوت بالا برد و ادامه داد: ـ چون هر بار باور کردم، خودم شکستم. صدایش آرامتر شد: ـ تو حتی نمیدونی با من چیکار کردی. داریوش چند ثانیه فقط نگاهش کرد. بعد خیلی آرام گفت: ـ میدونم. گلبهار سرش را تکان داد. ـ نه. نمیدونی! چون تو احساسی که من اونشب داشتمو تجربه نکردی! داریوش این بار جلو رفت؛ اما نه برای لمس کردنش. فقط ایستاد روبهرویش. از خودش متنفر بود که چنین حسی به او داده بود. به چشم هایش خیره شد. گلبهار اما دیگر به چشم هایش نگاه نمیکرد، مقصد ته ریش ها مرتب و جذاب داریوش بود. - قضاوتم نکن! تو میدونی من چند شبو به خاطر... جملهاش نیمهکاره ماند. گلبهار با خشم نگاهش کرد. ـ من دیگه نمیخوام هیچی بدونم! با نامزدت برات آرزوی خوشبختی دارم. همان جمله برای مچاله شدن قلب جفتشان کافی بود. گلبهار نفس نفس میزد و داریوش خشم و ناباوری از چشمانش میچکید. همان لحظه صدای قدمهایی از پشت سرشان آمد و بعد صدای بلند سامیار تماس چشمی شان را قطع کرد. ـ گلبهار! داریوش نگاهش را به او دوخت. سامیار با عجله از ساختمان بیرون آمده بود. وقتی به آنها رسید، نگاهش روی دست گلبهار ماند و بعد به داریوش خیره شد. ـ برو عقب ببینم! داریوش چیزی نگفت. سامیار جلو آمد و دست گلبهار را گرفت. گلبهار این بار عمدا مقاومت نکرد. داریوش فقط نگاه کرد. سامیار او را پشت خودش کشید. رگ کنار شقیقه داریوش بیرون زد. اما چشمش فقط روی گلبهار بود. گلبهار حتی نگاهش نمیکرد. همین از هر چیزی بدتر بود. داریوش آرام گفت: ـ گلبهار... دخترک برای یک لحظه ایستاد. انگار صدای او هنوز جایی عمیق در وجودش قدرت داشت. اما برنگشت. سامیار در ماشین را برایش باز کرد. گلبهار سوار شد و داریوش همانجا ایستاده بود. قطعا که دلش میخواست همانجا فک سامیار را با آسفالت ها یکی کند اما مبهوب بود! درِ ماشین بسته شد. لحظهای بعد، ماشین سامیار از جلویش رد شد. داریوش تکان نخورد. فقط نگاهش تا آخرین لحظه دنبال ماشین ماند. دستش را روی سینهاش گذاشت؛ جایی که درد عجیبی داشت. زیر لب، آنقدر آهسته که حتی خودش هم به سختی شنید، گفت: ـ من برگشتم که همه چیزو درست کنم... ماشین از محوطه تاج خارج شد. داریوش چشمهایش را بست. نفرت و خشم کلام گلبهار برایش زنده شد و ادامه داد: ـ ولی خیلی بد کردم... حق داری نبخشی منو... لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 15 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 15 آبان پارت 64 داریوش بعد از رفتن گلبهار، حتی چند دقیقه هم مقابل ساختمان تاج نایستاد. سوار ماشین شد و مستقیم خودش را به کار سپرد. باید سامیار را زمین میزد. این بار دیگر نه برای تاج، نه برای حاج منصور و نه حتی برای اثبات خودش. برای اینکه اگر قرار بود روزی دوباره روبهروی گلبهار بایستد، چیزی برای دفاع از خودش داشته باشد. تمام عصر را میان جلسه، تماس، پرونده و حسابهای بههمریخته گذراند. چند بار به او پیشنهاد شد استراحت کند، اما حتی سرش را بالا نیاورد. ـ این پرونده باید امشب بسته بشه. ـ داریوش، ساعت... ـ گفتم باید تموم شه! خستگی برایش اهمیتی نداشت. هرچه بیشتر کار میکرد، کمتر به آن نگاه فکر میکرد. نگاه گلبهار و آن چشمهای خشمگین مخصوصا آن جمله: «به من دست نزن.» و بدتر از همه، لحظهای که دستش را از میان انگشتهایش بیرون کشیده بود. ساعت نزدیک ده شب بود که بالاخره از شرکت خصوصی اش بیرون آمد. بدنش کوفته بود. سرش سنگین شده بود و از صبح حتی درست غذا نخورده بود. وقتی به خانه رسید، چند ثانیه پشت در ماشین نشست و به تاریکی مقابلش خیره ماند. وقتی وارد واحدش شد بوی خفه و سنگینی از داخل خانه به صورتش خورد. خانه هنوز همان خانهای بود که یک ماه پیش ترک کرده بود. هیچچیز تغییر نکرده بود. لباسهایی که روی مبل افتاده بودند. لیوان شکسته گوشه پارکت. زیرسیگاری پر و پردههای کشیده. کتش را درآورد و روی مبل انداخت. چشمهایش را مالید. تلفنش را برداشت و بدون حتی سلام کردن، شماره کمالی را گرفت. بوق دوم جواب داد. ـ بله داریوش؟ داریوش همانطور که سمت آشپزخانه میرفت گفت: ـ گلبهار امروز شرکت چی کار داشت؟ کمالی چند ثانیه سکوت کرد. ـ خودش خواست بیاد. داریوش در یخچال را باز کرد. همان لحظه صورتش درهم رفت. بوی تعفن زد توی صورتش. چند ظرف غذای مانده، بطریهای نیمهخالی و ظرفهایی که کپک رویشان نشسته بود، داخل یخچال مانده بودند. داریوش با انزجار در یخچال را بست. ـ چرا آوردیش اونجا؟ ـ من نیاوردمش. خودش اومد. ـ تو وکیلشی، کمالی! صدایش بالا رفت. ـ وظیفهت فقط این نیست که بشینی بندهای وصیتنامه رو حفظ کنی. ـ داریوش... داریوش عصبی بود! از شک و شبهه هایی که احمد رو کرده بود تا رسیدن به رمز معاملات شرکت سامیار که به آی پی کمالی ختم شده بود. از لای دندون های کلید شده غرید: ـ من دارم جون میکنم که اون دختر از این بازی دور بمونه، تو صاف میاریش وسط کفتارا! کمالی آرام گفت: ـ خودش تصمیم گرفته وارد ماجرا بشه. من وظیفه دارم راهنماییش کنم، نه اینکه براش تصمیم بگیرم. داریوش خندید. خندهای کوتاه و عصبی. ـ راهنمایی؟ دستش را روی کابینت کوبید. ـ ریدم به اون راهنماییت باشه؟ نفسش را با حرص بیرون داد و ادامه داد: ـ من نمیخوام گلبهار توی این جهنم باشه. کمالی آرام جواب داد: ـ ولی اون مالک تاجه. حق تصمیم گیری با خودشه! داریوش چشمهایش را بست. داریوش ناگهان گوشی را از گوشش فاصله داد. ـ فقط یه تار مو ازش کم بشه ببین حق تصمیم گیریو شیاف میکنم به کونت یا نه! و تماس را قطع کرد. چند ثانیه گوشی را در دستش نگه داشت. بعد با خشم روی میز پرت کرد. بلافاصله صفحه روشن شد. ناجی داشت تماس میگرفت. داریوش حتی پلک نزد. گوشی دوباره لرزید. بعد یک پیام. بعد یکی دیگر و باز هم تماس. دستش را روی صورتش کشید. گوشی را محکمتر روی میز کوبید. ـ لعنت به همتون... رفت سمت بار. یک شیشه مشروب برداشت. درش را باز کرد و بدون لیوان جرعهای بلند نوشید. گلویش سوخت. اما آن سوزش هیچ شباهتی به چیزی که درون سینهاش بود نداشت. گوشی دوباره زنگ خورد و نام ناجی روی صفحه افتاد. این بار گوشی را برداشت و خاموشش کرد. خانه دوباره در سکوت فرو رفت. داریوش روی مبل نشست. بطری را میان انگشتهایش نگه داشت. اما هر جرعهای که میخورد، به جای ناجی، یک تصویر جلوی چشمش میآمد. گلبهار... چشمهایش... همان چشمهایی که یک ماه تمام خوابش را دیده بود. و حالا وقتی برگشته بود آن چشمها پر از خشم بودند. بیاعتمادی. درونشان موج میزد و صاحب آن چشم ها انگار او را پاک کرده بود. داریوش سرش را به پشتی مبل تکیه داد. چشمهایش را بست. ـ فقط یه بار... صدایش گرفت. ـ فقط یه بار میذاشتی توضیح بدم. هیچکس جوابش را نداد. بطری را دوباره بالا برد. نیمه شب گذشته بود. خانه تاریکتر از همیشه بود و داریوش، مستتر از آنکه بتواند تشخیص بدهد کدام درد واقعی است و کدام تصویر ذهن خودش. اما یک چیز را میفهمید. اینکه برای اولین بار در تمام زندگیاش، قدرت نداشت چیزی را درست کند. پول داشت. آدم داشت. اسلحه داشت. نفوذ داشت. میتوانست سامیار را زمین بزند. میتوانست تاج را از هر خطری نجات دهد. میتوانست نصف تهران را زیر و رو کند. اما نمیتوانست یک دختر را مجبور کند دوباره به او اعتماد کند و همین، بیشتر از هر شکست دیگری خردش میکرد. سرش را پایین انداخت. تصویر گلبهار دوباره جلوی چشمش آمد. گلبهاری که یک ماه پیش در آغوشش بود. همان دختری که با چشمهای بسته به او اعتماد کرده بود. همان اعتمادی که خودش با چند جمله نابودش کرده بود. یک سیگار بین لبش گذاشت و زمزمه دار گفت: ـ من فقط میخواستم سالم بمونی... سیگار را نصقه روی میز خاموش کرد و بطری را بالا برد. آخرین پیک را نوشید و ناگهان از جا بلند شد. تلوتلو خورد. دستش را به لبه میز گرفت تا تعادلش را حفظ کند. چشمهایش سرخ بود. کتش را برداشت و بدون اینکه حتی بداند چرا، سمت در رفت. کلیدهای ماشین را از روی میز برداشت. دستش روی دستگیره در ماند. یک لحظه چشمهایش را بست و تصویر گلبهار دوباره آمد. فقط یک جمله در ذهنش میپیچید: «به من دست نزن.» فکش قفل شد. تنش با تمام سلول هایش او را میخواست... لب هایش بی قراری بوسیدنش را میکرد و غرورش، بابت آن کلمات بد شسکته بود. در را باز کرد. هوای خنک شب به صورتش خورد و خودش هم نفهمید چطور، پشت فرمان نشست و ماشین را به سمت عمارت خسرو راند. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 15 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 15 آبان پارت 65 ماشین با سرعتی بیشتر از حد معمول در خیابانهای خلوت شب حرکت میکرد. داریوش هر دو دستش را روی فرمان گذاشته بود، اما تمرکزش روی جاده نبود. چراغهای خیابان یکییکی از مقابل چشمهایش رد میشدند و هر بار که پلک میزد، به جای آسفالت خیس و چراغهای زرد، صورت گلبهار را میدید. همان چشمها. همان نگاه پر از خشم. همان دستی که با تمام قدرت دستش را از میان انگشتهای او بیرون کشیده بود. فکش را به هم فشار داد. ـ لعنتی... نمیدانست از گلبهار عصبانیتر بود یا از خودش. از اینکه چرا هنوز بعد از یک ماه، فقط کافی بود اسمش را بشنود تا تمام آن دیوارهایی که دور خودش کشیده بود، فرو بریزند. داریوش خنده تلخی کرد. ـ کسی غیر من بت دست بزنه دستشو قلم میکنم... سرش را تکان داد و دوباره پایش را روی گاز فشار داد. اما حقیقت چیز دیگری بود. او خودش را از گلبهار دور کرده بود. خودش به او گفته بود فراموشش کند. خودش یک ماه ناپدید شده بود و حالا با دیدن اولین واکنش او، انتظار داشت هنوز همان دختر یک ماه قبل باشد. حق داشت از او متنفر باشد. حق داشت حتی حاضر نباشد نگاهش کند. اما داریوش هنوز آنقدر مست بود که نتواند این حق را بپذیرد. فقط میدانست باید او را ببیند. حتی اگر قرار بود دوباره همان چشمها را ببیند. حتی اگر قرار بود گلبهار دوباره به صورتش نگاه کند و بگوید از او متنفر است. ماشین چند دقیقه بعد جلوی عمارت خسرو ترمز کرد. چراغهای عمارت خاموش بود. برای اولین بار از لحظهای که از خانه بیرون زده بود، چیزی شبیه تردید در نگاهش نشست. زیر لب گفت: ـ فقط میبینمش و برمیگردم. اما خودش هم میدانست دروغ میگوید. پیاده شد. قدمهایش سنگین و نامتعادل بود. وقتی به دروازه رسید، نگهبان با دیدنش سریع جلو آمد. - آقا داریوش؟ شمایید؟ داریوش حتی نگاهش نکرد. ـ درو باز کن. نگهبان نگاهی به ساعت انداخت. ـ این موقع شب... داریوش سرش را بالا آورد. نگاهی چنان سرد به او انداخت که مرد باقی جملهاش را خورد. ـ گفتم باز کن. دروازه باز شد. داریوش وارد محوطه شد. هر قدمی که به عمارت نزدیکتر میشد، ضربان قلبش بیشتر میشد؛ اتفاقی که از آن متنفر بود. مردی مثل او نباید برای دیدن یک نفر اینطور دست و پایش را گم میکرد. وقتی به چند قدمی ساختمان رسید، ایستاد. پنجره اتاق گلبهار را نگاه کرد. داریوش برای چند ثانیه فقط به همان پنجره خیره ماند. بعد وارد عمارت شد. حتی نفهمید چطور پله ها را تا اتاق او طی کرده بود. وقتی پشت در اتاقش رسید، دستگیره را آرام بالا و پایین کرد. اما قفل بود. پوزخند ناخودگاهی روی لبش نشست. توی دلش گفت حتی اگر جلوی او دست سامیار را میگرفت و رد میشد هنوز به حرف داریوش، در اتاقش را قفل میکرد. آنقدر مست بود که تعادل نداشت، سرش را به در تکیه داد و چند ثانیه بعد، قفل در اتاق چرخیده شد. گلبهار از صدای بالا پایین شدن دستگیره در، هوشیار شده بود. گلبهار چند لحظه همانطور پشت در ایستاد. قلبش بیدلیل تند میزد. دوباره صدای حرکت دستگیره آمد؛ این بار ضعیفتر و نامنظمتر. دستش را روی دستگیره گذاشت. یک لحظه مردد ماند. بعد قفل را باز کرد. در را فقط به اندازه چند سانت باز کرده بود که ناگهان وزن سنگینی روی در افتاد. گلبهار با وحشت در را بیشتر باز کرد و داریوش، که ظاهراً تمام این مدت به در تکیه داده بود، تعادلش را از دست داد و مستقیم به سمت او افتاد. ـ داریوش! گلبهار بیاختیار دستهایش را جلو برد. بدن سنگین داریوش در آغوشش افتاد و او با یک قدم عقب رفت تا تعادل هر دوشان حفظ شود. بازوی داریوش دور شانهاش افتاده بود و سرش روی کنار گردن گلبهار سنگینی میکرد. بوی تند مشروب همان لحظه به صورتش خورد. گلبهار خشکش زد. مات داریوش شده بود. موهایش بههم ریخته بود. پیراهنش چروک شده و چند دکمه بالایش باز مانده بود. چشمهایش سرخ و نیمهباز بودند و بوی الکل آنقدر شدید بود که گلبهار فهمید به سختی روی پاهایش ایستاده. ـ داریوش... صدایش ناخواسته لرزید. داریوش انگار صدای او را از جایی خیلی دور شنید. پلکهایش را بالا آورد. چشم در چشمش شد. چند ثانیه فقط نگاهش کرد. بعد گوشه لبش آرام بالا رفت. ـ خودتی... صدایش گرفته و سنگین بود. گلبهار هنوز دستش را دور بازوی او نگه داشته بود، اما حالا تازه به خودش آمد. خواست او را عقب بزند. ـ تو اینجا چیکار میکنی؟ داریوش جواب نداد. فقط نگاهش میکرد. آنقدر طولانی که گلبهار احساس کرد نگاهش تمام لایههای دفاعی او را کنار میزند. انگار این مرد مست، برخلاف داریوشِ هوشیار، هیچ چیزی برای پنهان کردن نداشت. داریوش سرش را کمی جلو آورد. ـ دلم... کلمه در دهانش ماند. چشمهایش را بست و پیشانیاش را روی شانه گلبهار گذاشت. ـ دلم خیلی برات تنگ شده بود. نفس گلبهار برید.دستش که هنوز روی بازوی او بود، آرام لرزید. یک ماه تمام منتظر همین جمله بود. با صدایی که سعی میکرد محکم باشد، گفت: ـ تو مستی. داریوش خنده خیلی کوتاهی کرد. ـ آره... سرش را کمی بلند کرد و دوباره نگاهش کرد. ـ ولی تو مستی دروغ نمیگم. گلبهار لبهایش را به هم فشرد. اشک بیاجازه پشت چشمهایش جمع شد. ـ چرا اومدی؟ داریوش چند ثانیه سکوت کرد. انگار خودش هم جواب این سؤال را نمیدانست. بعد خیلی آرام گفت: ـ نمیدونم... گلبهار دیگر نتوانست چیزی بگوید و داریوش، درست در همان لحظه، تمام وزنش را دوباره روی او انداخت. گلبهار با وحشت بازویش را گرفت. ـ داریوش! اما او دیگر چشمهایش را بسته بود. انگار بعد از یک ماه جنگیدن، بالاخره جایی را پیدا کرده بود که میتوانست برای چند دقیقه تمام وزن خستگیاش را روی آن بیندازد. گلبهار به سختی در اتاقش را بست و او را کشان کشان تا تخت برد. نفس های داغ داریوش به گردنش میخورد و ضربان قلبش را به خوبی حس میکرد. 1 لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 19 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 19 آبان پارت 66 کشان کشان او را تا تختش برد و وزن داریوش را یکباره روی تخت رها کرد. داریوش طاق باز روی تخت افتاده بود و چشم هایش نیمه باز بود. گلبهار دستپاچه شده بود. دستش را به سینه اش چسباند و داریوش را نگاه کرد. پشت به او کرد، میخواست به آشپرخانه برود و یک فنجان قهوه برایش دم کند اما یک قدم دو نشده بود که دستش از پشت سر با شدت کشیده شد. او که انتظار چنین حرکتی را نداشت یک ضرب، روی داریوش افتاد.قبل از آنکه فرصت بلند شدن و حرکت کند، جفت دست های داربوش از پشت دورش حلقه شد و او را به خودش چسباند. سرش را درون موهای آشفته گلبهار فرو کرد و یک نفس عمیق کشید. زمزمه اش گوش گلبهار را قلقلک داد: - نرو! گلبهار کمی تقلا کرد. اما گره دستان داریوش دور تنش تنگ تر شد و باز هم با آن صدای مست و خمار زمزمه کرد: - آروم بگیر. گلبهار چند ثانیه حتی نفس هم نکشید. تمام بدنش از شوک خشک شده بود. صدای نفسهای داریوش را نزدیک گوشش میشنید و گرمای نفسهایش لابهلای موهایش میپیچید. مردی که تا همین صبح برایش یک غریبهی عوضی و بیرحم بود، حالا توی مستی آنقدر محکم بغلش کرده بود که داشت خفه میشد. ـ داریوش… ولم کن. صدایش خیلی آرام بود؛ بیشتر از اینکه دستور باشد، شبیه التماس بود. اما داریوش انگار اصلاً صدایش را نشنید. صورتش را بیشتر میان موهای گلبهار فرو برد و با صدایی گرفته گفت: ـ یه ماه… چند لحظه مکث کرد و نفس عمیقی از عطر موهای گلبهار کشید. ـ یه ماهه دارم خودمو قانع میکنم که نخوامت. گلبهار بیحرکت ماند. دستهایش هنوز دو طرف بدن داریوش روی تخت بود و جرئت نمیکرد حتی سرش را برگرداند و نگاهش کند. ـ هر روز به خودم گفتم کار درست همینه… اینکه باید ازت دور بمونم. خندهی کوتاه و تلخی کرد. گلبهار چشمهایش را بست و سعی کرد لرزش دلش را پنهان کند. داریوش کمی سرش را بالا آورد و به نیمرخ او خیره شد. میفهمید که گلبهار عمداً نگاهش را از او میدزدد. با همان صدای آرام و خمار ادامه داد: ـ ولی تو… انگشتهایش کمی دور بازوی گلبهار محکم شد. ـ چرا دوری ازت اینقدر سخته؟ گلبهار بالاخره چرخید و نگاه کرد. چشمهای داریوش سرخ بود. چیزی در آن نگاه موج میزد که گلبهار را بیشتر از مستی میترساند. نیاز بود! نیازی که داریوش وقت هوشیاری، پنهان میکرد. با دلخوری و سماجت گفت: ـ خودت گفتی فراموشت کنم. خودت گفتی همهچی اشتباه بوده. داریوش پلک زد. چند ثانیه طول کشید تا حرفش را هضم کند. بعد با صدایی که مثل اعتراف بود، گفت: ـ دروغ گفتم. اشک از گوشه چشم گلبهار پایین ریخت. لبخند تلخی زد. عقلش دیگر کار نمیکرد. تمام آن جدیت سر صبحش انگار درون آغوش داریوش خفه شده بود. آنقدر گیج بود که نمیتوانست تصمیم درست بگیرد. مگر مستی و راستی نبود؟ کدام را باور میکرد؟ با بغض پرسید: ـ چرا دروغ گفتی؟ داریوش نگاهش کرد. این بار هیچ جوابی نداشت. چند ثانیه فقط خیره ماند و بعد خیلی آرام گفت: ـ چون دوستت دارم. نفس گلبهار بند آمد. داریوش پیشانیاش را به شانه او تکیه داد و صدایش همان نزدیکی گم شد: ـ خیلی بیشتر از چیزی که فکرشو کنی. دستهایش دوباره دور گلبهار حلقه شد و او را محکم به خودش فشرد. گلبهار گرمای تن داریوش و فشار بدنش را به خوبی حس کرد. داریوش بدون اینکه از فشار دستانش کم کند، ادامه داد: ـ من از اینکه بخوامت میترسم… نفس گلبهار سنگین شد. ـ داریوش… ـ از اینکه یه روز یکی بفهمه تو نقطه ضعف منی. داریوش چشمهایش را بست و صورتش را به صورت گلبهار نزدیک کرد؛ آنقدر نزدیک که هر بار لب میزد، لبش روی لبهای او مینشست. ـ از اینکه بفهمن اگه بخوان منو زمین بزنن، کافیه دست بذارن روی تو. نفسش لرزید. دستش بیاختیار از کمر گلبهار پایین رفت و زیر لباسش خزید. گرمای دستهای داریوش رعشه به تن گلبهار انداخت و آخرین ذرههای مقاومتش را از بین برد. ـ واسه همین خواستم دورت کنم. بعد سرش را بالا آورد و با همان نگاه خسته و مست، مستقیم به چشمهای گلبهار خیره شد. ـ ولی نمیتونم… گلبهار دیگر نتوانست جلوی اشکهایش را بگیرد. داریوش با دیدن اشکهای او اخم کرد. حتی وقتی مست بود هم نمیتوانست درد کشیدن گلبهار را تحمل کند. ـ گریه نکن… صدای گلبهار لرزید: ـ تو باعثشی. داریوش چند لحظه فقط نگاهش کرد. بعد آرام سر تکان داد. ـ میدونم. داریوشی که همیشه برای هر اشتباهی جوابی داشت، هیچ دفاعی از خودش نکرد. فقط گلبهار را محکمتر در آغوش گرفت و زیر لب، آنقدر آرام که انگار اعترافش فقط برای خودش بود، گفت: ـ فقط امشب… فردا دوباره ازم متنفر باش. یک دست داریوش زیر پیراهن گلبهار بود و آرام کمرش را نوازش میکرد. دست دیگرش را بالا آورد و با احتیاط روی گونه او کشید؛ انگار میترسید اگر کمی محکمتر لمسش کند، آن لحظه از بین میرفت. ـ خیلی قشنگی… گلبهار نگاهش را دزدید. میان هقهقش لبخند کمرنگی زد و گفت: ـ خیلی بد مست کردیا! داریوش لبخند محوی زد و آرام جواب داد: ـ هوم… چند لحظه هیچکدام حرفی نزدند. داریوش کمی جلوتر رفت؛ آنقدر که نفسهایشان به هم رسید. اما درست قبل از اینکه فاصله میانشان را از بین ببرد، مکث کرد. میخواست واکنش گلبهار را ببیند. منتظر ماند تا اگر خواست، عقب بکشد.گلبهار میتوانست فاصله بگیرد، اما این کار را نکرد. داریوش آرام پیشانیاش را به پیشانی او تکیه داد و زمزمه کرد: ـ دلم واسه این نزدیکی لعنتی تنگ شده بود. گلبهار چشمهایش را بست. ـ نباید میاومدی. ـ میدونم. ـ نباید این حرفا رو میزدی. ـ میدونم. ـ نباید… بغض اجازه نداد جملهاش را تمام کند. داریوش لبخند تلخی زد و گفت: ـ اینم میدونم. بعد خیلی آرام گونه گلبهار را بوسید؛ درست همانجایی که اشکهایش نشسته بود. گلبهار نفسش را حبس کرد. داریوش دوباره همانجا را بوسید، بعد شقیقه و پیشانیاش را. هر بوسه آرامتر از قبلی بود؛ انگار میخواست تمام آن یک ماه دوری را با همین لمسهای کوتاه جبران کند. گلبهار بالاخره دستش را روی سینه داریوش گذاشت. تمام نزدیکی و دور شدن های یک باره اش را به خاطر آورد. ـ داریوش… ـ هوم؟ ـ چرا با من این کارو میکنی؟ داریوش چشمهایش را بست. ـ چون نمیتونم سردی و دوریتو تحمل کنم… گلبهار نگاهش کرد و با صدایی لرزان پرسید: ـ فردا چی؟ داریوش ساکت ماند. جوابی برای این سوال نداشت. فقط صورت گلبهار را میان دستش گرفت و خسته گفت: ـ فردا هرچی شد، بشه… بعد خیلی آرام پیشانیاش را بوسید و زمزمه کرد: ـ امشب فقط بذاراونجور که تو دلم مونده دوست داشته باشم. گلبهار چیزی نگفت. فقط چشمهایش را بست و بی اختیار اجازه داد همان مردی که قلبش را شکسته بود، دوباره با همان لطافتی که عاشقش کرده بود، نزدیکش شود. داریوش چند ثانیه به لبهای گلبهار خیره ماند؛ انگار تمام حرفهایی که نمیتوانست به زبان بیاورد، همانجا میان نگاهش گیر کرده بود. آرام جلو رفت و مکث کرد. وقتی گلبهار عقب نکشید، لبهایش را به نرمی روی لبهای او گذاشت؛ بوسهای کوتاه و لرزان، بیشتر شبیه اعتراف بود تا بوسه. وقتی فاصله گرفت، هنوز آنقدر نزدیک بود که نفسهایشان به هم میرسید. ـ دلم برای اینم تنگ شده بود... گلبهار با چشمهای خیس نگاهش کرد. ـ برای چی؟ داریوش لبخند خیلی کمرنگی زد. باز هم آهسته او را بوسید؛ کوتاه، اما عمیق و پر از تمام دلتنگی یک ماه گذشته. وقتی فاصله گرفت، نفس هر دو نامنظم شده بود. چند ثانیه فقط به هم نگاه کردند؛ انگار هیچکدام نمیخواستند آن فاصله دوباره شکل بگیرد. نگاه داریوش از چشمهای خیس گلبهار پایین آمد و روی تیشرتش ماند. دستش را آرام روی پهلوی او گذاشت و چند ثانیه صبر کرد؛ انگار باز هم دنبال نشانهای میگشت که مطمئن شود گلبهار نمیخواهد متوقفش کند. گلبهار چیزی نگفت، فقط با نفس لرزانی چشمهایش را بست. داریوش لبه تیشرتش را گرفت و آهسته از تنش بالا کشید. وقتی تیشرت کنار تخت افتاد، برای لحظهای فقط به او نگاه کرد؛ نگاهش پر از دلتنگی، آشفتگی و خواهشی بود که دیگر نمیتوانست پنهانش کند. با صدای گرفتهای گفت: - برای شیرینی لبات... عطر تنت... داریوش با کلافگی و عجله پیراهن خودش راهم از تنش درآورد و روی زمین انداخت. با چسبیدن تن برهنه و داغش به گلبهار، نفس هر دو بند آمد. حرارت بدنش آنقدر زیاد بود که گلبهار ناخودآگاه لرزید و خودش را بیشتر به تشک فشرد. داریوش سرش را پایین آورد و با حرص و ولع لبهایش را از روی لبهای او روی گردن و گودی گلویش کشید. هر جا که لب و نفسهای داغش میخورد، جای سوختگی میماند. گلبهار از سرگیجه و تپش شدید قلبش دستهایش را دور بازوها و شانههای سفت داریوش قفل کرد. داریوش چند لحظه سرش را عقب کشید. موهای گلبهار را از روی صورتش کنار زد و با چشمهای خمار و مستش خیره شد به چشمهای او. صدایش بم، لرزان و خشدار بود: ـ داری دیوونم میکنی دختر… گلبهار با چشمهایی که از هیجان و ترس پر از اشک شده بود، به نفسنفس افتاده بود و به زحمت گفت: ـ میترسم… داریوش پیشانی عرقکردهاش را محکم به پیشانی او چسباند. نفسهای داغشان توی دهان هم خالی میشد. با لحنی مقطع اما قاطع گفت: ـ نترس… امشب فقط به من فکر کن، هیچی قرار نیست بشه… دستهای بزرگ و داغ داریوش زیر شلوار گلبهار رفت؛ انگشتهایش روی پوست شکم، گودی کمر و پهلوهایش کشیده شد و بالا آمد. گلبهار چشمانش را بست و بدنش از این تماسهای مستقیم جمع شد. داریوش تمام سنگینی وزنش را انداخت روی گلبهار و بین پاهایش جا گرفت، طوری که حتی یک ذره فاصله هم بین تنشان نماند. با کنار رفتن کامل لباسها و نمایان شدن لباس زیر حریر مشکی روی پوست سفید گلبهار، داریوش کاملاً کنترلش را از دست داد. دستش را برد سمت لبه لباس زیر و با حرص آن را کنار کشید. تن گلبهار از آن لمس لرزید و ته دلش خالی شد. داریوش خودشو کامل جلو کشید و روی او خیمه زد. دستهایش را دو طرف سر گلبهار روی ملحفه تکیه داد و باز هم دیوانهوار به لبهایش حمله کرد؛ بوسهای خشن، خیس و طولانی که نفس گلبهار را توی سینهاش حبس کرد. گلبهار زیر فشار و سنگینی تن داریوش و هجوم بوسههایش کاملاً تسلیم شده بود و فقط نفسهای تند میکشید. داریوش با کلافگی شلوارش را هم درآورد و گوشه تخت انداخت. حالا هیچ مانعی بین حرارت تنش با گلبهار نمانده بود. با عجله و تبی که تمام وجودش را گرفته بود، دست برد و لباس زیر حریر مشکی گلبهار را هم از پایش بیرون کشید و کنار انداخت. گلبهار از این همه نزدیکی و تماس بیواسطه، نفسش بند آمده بود و تنش میلرزید. داریوش فرصت هیچ فکری به او نداد؛ سنگینی تمام بدنش را انداخت روی گلبهار و بین پاهایش جا گرفت. سرش را پایین برد و لبهای داغ و بیقرارش را روی سینههای عریانش گذاشت؛ بوسههایی تند، عمیق و پرحرارت که صدای نفسهای بریدهبریده گلبهار را در اتاق بلند کرد. دستهای داریوش بیوقفه و با عطش روی تمام قوسها و خطوط بدن گلبهار حرکت میکرد و با هر لمس، گلبهار بیشتر توی تشک فرو میرفت. داریوش سرش را پایینتر برد و با بوسههای داغ و پیدرپی روی شکم و پایینتنه گلبهار پیش رفت. گلبهار از شدت حرارت و لذتی که با ترس قاطی شده بود، چنگ زد توی ملافهها و ناله ضعیفی از گلویش بیرون آمد. داریوش خودش را بالا کشید و باز روی گلبهار خیمه زد و اینبار دیوانهوار لبهایش را به لبهای او کوبید تا آخرین مرزها را هم رد کند ک صدای زنگ گوشی روی میز کنار تخت بلند شد. داریوش حتی سرش را هم بلند نکرد. کلافه و عصبی، بیتوجه به صدای زنگ، بوسهاش را عمیقتر کرد و دستش را محکمتر دور کمر گلبهار حلقه کرد تا به کارش ادامه دهد. زمزمه کرد: ـ ولش کن… اما زنگ گوشی قطع شد و بلافاصله برای بار دوم با صدای بلندتر و لرزش ممتد روی چوب میز شروع کرد به زنگ خوردن. گلبهار با شنیدن صدای مداوم زنگ، میان آن همه داغی و شوک به خودش آمد. با دستهای لرزانش سینه سفت داریوش را کمی عقب زد و با تمام زورش خودش را از زیر تن سنگین او به سمت لبه تخت کشید. داریوش با اخم و اعتراضی زیر لب خواست مانعش شود، اما گلبهار دستش را دراز کرد و با زحمت گوشی را از روی میز چنگ زد. نور صفحه گوشی توی تاریکی اتاق افتاد روی صورت رنگپریدهاش. گلبهار به صفحه لرزان نگاه کرد و با دیدن اسم «ناجی»، تمام بدنش یخ زد و نفس توی گلویش خشکید… لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 19 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 19 آبان پارت 67 ناجی! صدای منصور مثل یک زمزمه شوم از ته ذهنش بالا آمد. «امشب همه دعوتید به مراسم نامزدی دخترم» دل گلبهار پایین ریخت. نگاهش آرام از گوشی جدا شد و روی صورت داریوش نشست. داریوش هنوز نزدیکش بود، اما آن نزدیکی که تا چند لحظه قبل قلب گلبهار را آرام میکرد، حالا باعث میشد احساس خفگی کند. با صدایی لرزان گفت: ـ ناجیه! داریوش نگاهش را به صفحه گوشی انداخت. صورتش یکدفعه جدی شد. دستش را جلو آورد، انگار میخواست گوشی را از دست گلبهار بگیرد. ـ جواب نده. گلبهار اخم کرد. ترسی گنگ، آرامآرام میان قلبش ریشه دواند. ـ برا چی؟ اصن چرا به من زنگ زده؟ داریوش لحظهای سکوت کرد. همان مکث کوتاه، گلبهار را بیشتر به هم ریخت. دستش را عقب کشید و گوشی را محکمتر گرفت. آن نامزدی انجام شده بود؟! داریوش شب نامزدی اش با دختر دیگر را داشت در تخت او... داریوش آهسته گفت: ـ الان جواب نده، گلبهار. خواهش میکنم. مستی داریوش تا حد زیادی از بین رفته بود. در دلش منصور و ناجی را لعنت فرستاد که باز هم بینشان جدایی انداخته بود. چشمهای گلبهار پر از اشک شد، اما هنوز اشکها نریخته بودند. فقط نگاهش میکرد؛ با ناباوری، با خشم و با آن حس تلخی که مدام در دلش بزرگتر میشد. ـ جواب ندم که چی؟ که ناجی نفهمه تو کجایی؟ داریوش فکش را روی هم فشار داد. سرش را نزدیک گلبهار برد و نفس عمیقی از کنار گردنش کشید. درون گوشش با صدای آرامی زمزمه کرد ـ قضیه اون طوری که فکر میکنی نیست عزیزم. گلبهار پوزخند تلخی زد. قبل از آنکه داریوش باز هم گوشش را به دندان بگیرد و کنترلش را از دست دهد کمی خودش را عقب کشید. تلفن همچنان زنگ میخورد و قلب گلبهار، هر ثانیه مچاله تر میشد. ـ چی اونجور که فکر میکنم نیست؟ دختره داره زنگ میزنه میگی جواب ندم که ی وقت نفهمه... نفهمه پیش منی! اینقدر برات مهمه که... ـ هیش... هیشکی الان جز تو مهم نيست بیا اینجا ببینم... چنگی به پهلوی او زد خواست بت بوسیدن آرامش کند اما گلبهار خشم و حسادتش یکی شده بوداو را با شدت از روی خودش کنار زد و سرپا شد. چنگی به ملحفه تخت زد تا تن عریانش را بپوشاند. سپس گفت: ـ حواست هست الان چیشده؟! دختری ک همه ادعا میکنن نامزدته الانی که تو.. این وسط زنگ زده تو میگی جواب نده بعد توقع داری من چه برداشتی بکنم؟ گوشی قطع شد و بلافاصله باز هم زنگ خورد. گلبهار چند ثانیه به داریوش خیره ماند؛ انگار منتظر بود جلو بیاید، گوشی را بگیرد، عصبانی شود یا حقیقت را بگوید. اما وقتی فقط نگرانی را در چهرهاش دید، انگشتش را روی علامت پاسخ گذاشت. داریوش با نگرانی گفت: ـ نکن... ناباوری درون دلش بیدار شد و تماس را وصل کرد و همان لحظه بلندگو را فعال کرد. صدای ناجی توی سکوت اتاق پیچید؛ مضطرب، عجول و نگران: ـ الو؟ گلبهار؟ خدا رو شکر جواب دادی… ببخشید بیدارت کردم اما از سرشب از داریوش هیچ خبری نیست به سامیار زنگ زدم ده بار جواب نداد کمالی خبر نداره هیچکس... تو از داریوش خبر داری؟ گلبهار بیآن که جواب بدهد، با انگشتش میکروفن را بست. بعد گوشی را پایین آورد و مستقیم توی چشمهای داریوش نگاه کرد. آن حس وحشتناکی که داشت تجربه میکرد را پیش از این تجربه نکرده بود! رنگ صورتش پریده و ته دلش خالی شده بود اما با استرس گفت: ـ اگه میخوای حرفایی که الان زدی رو ثابت کنی، الان وقتشه. داریوش ساکت ماند. گلبهار گوشی را کمی بالا گرفت؛ صدای ناجی از آن طرف همچنان میآمد که نام گلبهار را صدا میزد. ـ خودت جواب بده. بگو پیش منی. بگو اینجایی. بگو چیزی برای پنهون کردن نداری. داریوش نگاهش را از صورت او گرفت و به زمین دوخت. دستش را میان موهایش کشید. درمانده بود؛ آنقدر درمانده که گلبهار پیش از شنیدن جوابش، احساس کرد قلبش دارد میشکند. ـ نمیشه. الان نمیشه! پلکهای گلبهار لرزید. انتظارش را نداشت!! او باز هم حرف های داریوش را باور کرده بود... تسلیمش شده بود... با صدای خفه ای نالید: ـ چی؟ داریوش با صدایی پایین و گرفته گفت: ـ نمیشه این طوری بهش بگم. قضیه پیچیدهتر از چیزیه که فکر میکنی. گلبهار خیره نگاهش کرد. لبهایش کمی از هم باز مانده بود، اما صدایی از گلویش بیرون نمیآمد. شوکه شده بود. داریوش یک قدم جلو آمد. ـ درستش میکنم. فقط یه کم بهم وقت بده. این جریان رو جمع میکنم، به یه هفته هم نمیکشه… گلبهار هنوز گیج بود. انگار مغزش از ترس نشنیده بود داریوش چه گفت.داریوش با کلافگی ادامه داد: ـ این نامزدی کوفتی رو تموم میکنم. همهچی رو درست میکنم، فقط الان… صدای ناجی هنوز از بلندگو شنیده میشد: ـ گلبهار؟ چرا جواب نمیدی؟ داریوش طوریش شده؟ به من نمیگین... اما گلبهار دیگر صدای او را نمیشنید. فقط یک جمله توی سرش تکرار میشد. این نامزدی کوفتی رو تموم میکنم. نامزدی. پس حقیقت داشت. نه یک سوءتفاهم بود، نه دروغ منصور، نه یک رابطه معمولی که داریوش نمیتوانست همان لحظه توضیحش بدهد. داریوش واقعا نامزد کرده بود. واقعا یک نفر در زندگیاش بود. یک نفر که نیمهشب دنبالش میگشت و نگرانش بود. و او… گلبهار به خودش نگاه کرد؛ به ملحفهای که با دستهای لرزان دور خودش کشیده بود، به اتاقی که چند دقیقه پیش پر از حس دیگری بود و حالا برایش شبیه یک کابوس شده بود. احساس حقارت، مثل موجی داغ تا گلویش بالا آمد. آرام میکروفن را باز کرد. صدای ناجی بلافاصله آمد: ـ گلبهار؟ با توام؟ گلبهار چشم از داریوش برنداشت. اشک توی چشمهایش حلقه زده بود، اما صدایش وقتی حرف زد، سرد و بیروح بود: ـ نه. خبری ازش ندارم. داریوش با ناباوری سرش را بالا آوردو زمزمه کرد: ـ گلبهار… اما او به حرفش اعتنا نکرد. ـ اگه خبری ازش گرفتم، میگم بهت. قل از آنکه ناجی فرصت جواب دادن پیدا کند گلبهار تماس را قطع کرد. چند ثانیه، سکوت مطلق بینشان نشست. بعد گلبهار گوشی را با تمام خشم و زخمی که توی دلش جمع شده بود، سمت داریوش پرت کرد. گوشی به سینهاش خورد و روی زمین افتاد. ـ نامزدی کوفتیتو تموم کنی؟ صدایش لرزید، اما از ضعف نبود، خشمی بود که داشت دیوانه اش میکرد. داریوش خواست جلو بیاید. ـ بذار توضیح بدم… گلبهار یک قدم عقب رفت و با صدای بلندتری گفت: ـ به من دست نزن! داریوش همانجا ایستاد. گلبهار ملحفه را محکمتر دور خودش کشید. چشمهایش خیس بود و نفسهایش نامنظم، اما نگاهش آنقدر پر از رنج بود که داریوش نتوانست مستقیم به آن نگاه کند. ـ یعنی چی الان؟ میخوای منو روانی کنی تو؟ ـ اون نامزدی چیزی نیست که تو فکر میکنی. گلبهار با تلخی خندید. ـ باز شروع شد… پس چی فکر کنم؟ فکر میکنم یه مرد نامزددار اومده خونه من، بهم نزدیک شده، حرف از دوست داشتن من میزنه اما نصفه شب وقتی داره منو خام خودش میکنه نامزدش زنگ میزنه از من سراغشو میگیره؟ منو چی فرض کردی تو؟ همخوابت؟ چیم من واسه تو داریوش؟ داریوش فکش را محکم روی هم فشار داد. چنگی به موهای آشفته اش زد و گفت: ـ این چرتو پرتا چیه میگی؟ خبر نداری چیا شده! اون سامیار تخم حروم اینقدر منو پیشت خراب کرده حتی نمیذاری اصل داستانو بگم! ـ آره، خبر ندارم! چون تو هیچوقت چیزی بهم نمیگی! فقط وقتی همهچی خراب میشه، میای میگی قضیه پیچیدهست. وقتی منو بغل کردی نامزدت نصفهشب دنبالت میگرده، میگی جواب نده. میگی یه هفته وقت بده تا تمومش کنم و مطمعنم اینم یه دروغ دیگته برا خام کردن من! چشمهایش پرتر شد. این بار اشکها بیاجازه پایین آمدند. ـ من چیام توی این ماجرا، داریوش؟ هان؟ یه آدمی که هر وقت دلت خواست، بیای سراغش؟ یه جایی که مطمئنی درش به روت بازه؟ اینقدر خار و کوچیک دیدی منو؟ داریوش با صدای خشداری گفت: ـ گلبهار عصبی نمیفهمی چی میگی! کل دنیا برا من یه طرفه تو یه طرفی! نفهمیدی؟ حسش نکردی؟ این حس کوفتی که بهت دارمو واقعا حس نکردی امشب؟ گلبهار چند لحظه به او خیره ماند؛ بعد نگاهش پر از تمسخر و درد شد. ـ کل دنیات الان همونی بود که پشت خط نخواستی دلش بشکنه! داریوش یک قدم جلو آمد. ـ بم اعتماد کن. به خاک بابا بیشتر از یه هفته طول نمبکشه. از منصور آتو دارم، یه روز نشده برگشتم سامیاز کارش تمومه ، بعدی منصوره...میزنمش کنار... گلبهار با بغض خندید. ـ من خرم؟ خرم دیگه که بازم باورت کردم! نفهمم که از همون اول فکر کردم تو همون.. عشق کوفتی بچگیمی! تمام تن گلبهار داشت میلرزید. حرف هایی که میزد سنگین بود و داریوش از آنکه مدام داشت به خودش توهین میکرد به شدت عصبانی. حتی آنقدر تنش میانشان بالا بود که داریوش متوجه اعتراف گبهار به خودش نشد... چند قدم نزدیکش شد و با جدیت گفت: ـ من دوستت دارم. شکی به این حسی که بینمونه داری واقعا؟ گلبهار از روز اول که برگشتی... نگو که تو حسش نکردی! این جمله، نه آرامش کرد و نه خشمش را کم. برعکس، چیزی را درون گلبهار بیشتر شکست. با صدایی گرفته گفت: ـ اگه دوستم داشتی، الان نامزدت وقتی تو بغل منی زنگ نمیزد بم. داریوش ساکت شد. گلبهار با پشت دست اشکهایش را پاک کرد. صورتش را برگرداند، انگار دیگر طاقت دیدنش را نداشت. ـ برو بیرون. داریوش آرام گفت: ـ الان تنهات نمیذارم. حرف بزنیم. باید بدونی به خاطر تاج و... گلبهار خشمش ترکید: ـ تاج! بازم رسید به تاج... برو بیرون لعنت به منو تاج که کل فکرت همون لعنتیه! تو حق نداری نگران حال من باشی. داریوش با سماجت یک ثدم دیگر نزدکش شد. شلوارش را چنگ زد و پوشید. تمام حس و حال چند دقیقه قبلشان خاموش و جایش را به خشم و فاصله داده بود. سعی کرد با کلام آرامش کند. میخواست هرطوری شده به او بفهماند که احساسش نسبت به او، دروغ نبود. مستی قدرت تکلم و ادارکش را کند کرده بود. ـ حق دارم، چون دوستت دارم. گلبهار برگشت سمتش؛ این بار صدایش آنقدر محکم بود که داریوش سکوت کرد. ـ نداری لامصب نداری! آدمی که دوست داره، نمیذاره طرفش حس کنه جایگزینه. داریوش نفس عمیقی کشید. نمیتوانست جمله ها و اشفنگی ذهنش را کنار هم بچیند، کلماتش شل و بی جان بود! مانند یک کودک! ـ درستش میکنم. ـ برو نامزدت نگرانه داریوش نمیخوام بیشتر از این ببینمتو خودمو خار کنم با اینجا بودنت. چند ثانیه به هم نگاه کردند. داریوش انگار میخواست چیزی بگوید، اما گلبهار دیگر فرصتی به او نداد. ـ حالم ازت بهم میخوره! نمیخوام ببینمت به چه زبونی بگم؟ داریوش تکان نخورد. گلبهار صدایش را بالاتر برد: ـ گمشو برو دیگه! قبل از این که داد بزنم و همه بفهمن چه اشتباهی کردم که دوباره بهت اعتماد کردم دست از سرم بردار! داریوش نگاه طولانی و دردناکی به او انداخت. بعد سرش را پایین انداخت، به او حق میداد و خودش در حالی نبود که علقش منطق را بپذیرد. نمیتوانست با حرف قانعش کند. بیآن که حرف دیگری بزند، به سمت در رفت. دستش روی دستگیره مکث کرد. ـ بهت ثابت میکنم هر فکری که الان تو سرته اشتباهه. من تا اینجای زندگیم دلم برا هیچ دختری نلرزیده، هیچ دختریو اینقدر نخواستم.... هیچکس منو به این حال گوهی ننداخته... حق داری الان هرچی راجبم... گلبهار به دیوار خیره ماند و با صدایی خفه گفت: ـ میدونی امشب تو این اتاق چیشد؟ هر حسی بود مرد داریوش! تو کشتیش، با انتخاب ناجی منو له کردی ،دیگه هیچ وقت اینجوری نیا پیش من! کلا نیا! نیا! حالم از خودم بهم میخوره که بازم باورت کردم و بازم همون کارو کردی... داریوش چند لحظه همانجا ماند، بعد آرام در را باز کرد و بیرون رفت. با بسته شدن در، سکوت اتاق سنگینتر شد. گلبهار دیگر نتوانست خودش را نگه دارد. روی لبه تخت نشست و صورتش را میان دستهایش پنهان کرد. گریه میکرد، اما دردش فقط برای نامزدی داریوش نبود. دردش از این بود که قلبش، با وجود تمام نشانهها، باز هم جلوی او خام شده بود... بازهم! باز هم همان حس کذایی طرد شدن جانش را فشرد. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 19 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 19 آبان پارت 69 داریوش با قدمهایی سنگین و لرزان وارد خانهاش شد. حتی به یاد نمی آورد مسیر عمارت خسرو را تا آنجا چطور آمده بود! در را که پشت سرش بست، تمام خشم و درماندگیاش روی سرش آوار شد. دیگر نمیتوانست خودش را کنترل کند. با اولین قدمش به سمت پذیرایی، دستش را به سمت میز جلو رو برد و با ضربهای محکم، تمام وسایل روی آن را به زمین کوبید. صدای خرد شدن لیوان و برخورد اشیا به زمین، تنها صدایی بود که در آن سکوت سنگین شنیده میشد. او نبود؛ یک هیولای زخمی بود که در کالبد داریوش نفس میکشید. به سمت کمد رفت، بطری را بیرون کشید و در آن را باز کرد. اولین پیک را بدون اینکه حتی مزهاش را بفهمد، سر کشید. دومین، سومین… و هر پیک، یک لایه از واقعیت را از روی چشمانش برمیداشت. تا جایی که بالاخره، جهان دور سرش چرخید و سنگینی بیهوشی تمام وجودش را گرفت. در همین حال که در گیجی و نیمهخواب بود، صدای ممتد زنگ ایفون و بعد هم با مشت کوبیده شدن به در به گوشش رسید. داریوش با چشمانی که از مستی تار شده بود و بدنی که به سختی سرپا شد، تلوتلوخوران به سمت در رفت. انگار در مه حرکت میکرد. در را باز کرد و در همان لحظه، تصویری در مقابل چشمانش نقش بست: صورتِ گلبهار. همان صورت که با آن چشمهای خیس و نگاهِ پر از خشم، در برابرش ایستاده بود. اما در واقعیت، گلبهار نبود. ناجی بود که با چشمهای گریان و چهرهای آشفته، خودش را به آغوش داریوش انداخت. گویی که او از سر شب، مسیر داریوش به عمارت خسرو را تعقیب کرده بود، مدت ها دم در انتظارش را کشیده بود و دست آخر از عمد با گلبهار تماس گرفت. آن شب خوب فهمید که آن حس حسادتی که از گلبهار درون دلش نشسته بود بیجا نبود و داریوش، شبانه با مستی که مشخص بود بزور راه میرفت، تا عمارت خسرو برای دیدن گلبهار رفته بود نفرتش از گلبهار دو چندان و خشمش از داریوش وحشتناک بود. مخصوصا که او در شب نامزدی شان حتی خبر نیامدنش را به او نگفته بود. با دیدن حال نزار داریوش با خشم گفت: ـ جلو بابام و همه خارم کردی! کجایی تو؟ صدبار از سر شب اومدم دم در و رفتم… کجا بودی ها؟ میفهمی منو چقدر تحقیر کردی؟ میفهمی مردم از نگرانی! بابام اونقدر عصبی بود که… من با بابام دعوا کردم، از خونه زدم بیرون به خاطر دفاع ازت! هیچکس ازت خبر نداشت! این چه حالیه؟ داریوش حتی نمیشنید چه میگوید. در ذهنش، فقط تصویر گلبهار بود. صدای ناجی را به جای کلماتِ تلخِ گلبهار، شنید. با نگاهی که انگار از هزار فرسنگ فاصله میآمد، فقط زمزمه کرد: ـ بالاخره اومدی؟ میدونستم میای... و قبل از آنکه ناجی بفهمد چه شده، داریوش وحشیانه لب هایش را به لب های باریک او رساند و بوسید. بوسهای که بوی الکل و درماندگی میداد. او را به سمت در هل داد و باز هم لب هایش را به دندان کشید. ناجی شوک شده بود؛ این اولین بار بود که داریوش او را میبوسید... آن هم با آن شدت! به جای مقاومت، لذتِ پیروزی در وجودش شعله کشید. او از تلو تلو خوردن و حالت چشم های داریوش خوب فهمیده بود که ذهنش در حال زندگی نمیکرد اما این حضور پرحرارت، برای او کافی بود. فرصت را از دست نداد، همراهی اش کرد. به خواسته چندساله اش رسیده بود. وقتی دست داریوش روی دکمه های شومیز گل دارش نشست، ناجی نیز دست به کار شد و با دستانی لرزان، پیرهن داریوش را از تنش بیرون کشید. داریوش، غرق در خیال گلبهار، با سرعت تمام لباسهای ناجی را از دم در تا ورودی اتاق درآورد. در ذهن او، هر بار که نگاهی به ناجی میانداخت، تصویر بدن گلبهار زنده میشد. او را وحشیانه میبوسید و در گوشش با صدایی که از شدت مستی و رنج میلرزید، غرید: ـ من فقط… فقط تو رو میخوام! ناجی که حالا کاملاً در این بازی دوگانهی لذت و قدرت غرق شده بود، با صدایی که از هیجان میلرزید، در حالی که خود را به او میسپرد، گفت: ـ منم میخوامت… خیلی وقته میخوامت… بالاخره اعتراف کردی! آنها، در حالی که تنها تکههای باقیمانده از لباسهایشان را هم در راهروی اتاق کنار میانداختند، به سمت تختخواب رفتند. داریوش ناجی را روی تخت انداخت و با تمام توان بر او خیمه زد. او دیگر داریوش آرام و باوقار نبود؛ او مردی بود که میخواست با این عمل، عذابش را پایان دهد و خودش را با معشوقه اش یکی کند. با ولع، سینه و گردن ناجی را گاز میگرفت و میبوسید. زیر لب زمزمه کرد: ـ این بار… این بار نمیذارم هیچکی جدامون کنه... او با بیرحمی و لذت، لباس زیر ناجی را با دندان کنار زد. ناجی از شدت لذت و هیجان، جیغ کوتاهی کشید. او در آن لحظات، تمام دنیا را زیر پای خود میدید. با کمال میل، سر داریوش را میان پاهایش فشار داد و با صدایی که از لذت میلرزید، گفت: ـ عاشقتم… لحظاتی گذشت و هیجان به اوج خود رسید. ناجی که حالا به شدت داغ شده بود، با تمام توان، داریوش را بالا کشید و با دستانی که قدرت تسلط را به او میداد، لباس زیر او را هم از تنش جدا کرد. با نگاهی پیروزمندانه به داریوش خیره شد و با لحنی آمرانه اما پر از میل، گفت: ـ زود باش… در همان لحظه، داریوش دوباره سرش را پایین آورد و او را بوسید. اما در میانهی آن بوسهی داغ، در گوش او، نامی از زمزمه های مستی بیرون آمد: ـ من بیشترعاشقتم گلبهار… ناجی برای یک لحظه، مثل پتکی به میان زمین و آسمان کوبیده شد. شوک شنیدن نام گلبهار در آن لحظات، مثل آب سردی بود که بر آتش وجودش ریخته شد. اما او، زن هوشیاری بود که میدانست این تنها راه حفظِ این سلطه است. بلفور خودش را جمع کرد اجازه نداد این لحظه خراب شود. با حسادتی که با لذت آمیخته بود، به جای عقبنشینی، بیشتر به او نزدیک شد. با لذت، روی پاهای داریوش نشست و خود را به او چسباند. در حالی که با حرکاتی مقاومتناپذیر، سعی میکرد توجه او را فقط به خود معطوف کند، با صدایی که سعی میکرد تمام شکها را بپوشاند، زمزمه کرد: ـ منو ببین... تو مال منی... منم مال توام! از امشب دیگه مال توام... داریوش، غرق در مستی و تصویر گلبهار، دستهایش را محکم دور کمر باریک ناجی حلقه کرده بود و صورتش را در گردن خیس او فرو برده بود و بویش را با هوس درون سینه اش میکشید؛ و در دلش، هر دمی که میداد، نام گلبهار را صدا میزد. ناجی، با مهارت، روی بدن داریوش بالا و پایین میرفت. با هر حرکت آهسته و حسابشده اش، صدای نفس داریوش تندتر میشد و تنش از لذت میلرزید. دستش را پشت داریوش کشید و با ناخنهایش، خطوط ماهیچه هایش را دنبال کرد و به کمرش چنگ میزد؛ انگار میخواست خودش را به او بچسباند و هیچ چیز بینشان نباشد. نفس نفس داریوش، به صدای بلندتری تبدیل شد. در آن آشفتگی خیس و سوزان، او هم با حرکات تندتر و وحشیانه تری همراهیاش میکرد؛ گویی هر چه بیشتر به اوج نزدیک میشد، بیشتر میخواست نام گلبهار را فریاد بزند. پس از یک ساعت تمام که تن و روحشان در یک برزخ بیرحم غوطه ور بود، داریوش با آهی که از اعماق دلش بیرون آمد، در آغوش ناجی سست شد. ناجی، با احساسی از پیروزی و آرامش، داریوش خسته را در آغوش گرفت و روی تخت خواباند. کنارش دراز کشید و سرش را روی سینه ی گرم و خیس داریوش گذاشت و دستش را آرام روی موهایش کشید. داریوش به سختی میتوانست چشمانش را باز نگه دارد. در حالی که چشمانش در آستانه ی بسته شدن بود، دستش را به سمت موهای ناجی برد و با نوک انگشتانش، به آرامی آنها را نوازش کرد. در میان آن سکوت سنگین، با صدایی که از مستی و خوابآلودگی گرفته بود، زیر لب زمزمه کرد: ـ عطر موهات گلبهار... نمیدونی چجور مستم میکنه... اسم گلبهار بار دیگر در قلبش فرو رفت. اما این بار، به جای خشم، فقط یک لبخند تلخ و پیروزمندانه بر لبانش نشست. او میدانست که داریوش در خیال خودش، گلبهار را در آغوش گرفته بود؛ اما آن را هم میدانست که فردا، هیچ خیالی نمیتوانست واقعیت را انکار کند! با چشمانی که از حسرت پر شده بود، سرش را بلند کرد و به صورت داریوش خیره شد. با صدایی که از هیجان میلرزید، در حالی که صورت داریوش را در دستهایش گرفت، گفت: ـ منم… ناجیم! من اینجام، داریوش… من گلبهار نیستم، ولی من بیشتر از اون دختره هرزه دوستت دارم! اما داریوش دیگر صدای او را نمیشنید. همان لحظه، چشمانش بسته شد و خواب سنگینی، نیمچه هوشیاریش اش را هم از بین برد. ناجی، با لبخندی که بع پیروزی آمیخته بود، روی سینه داریوش دراز کشید و خودش را به او چسباند. خوب میدانست که شاید آخرین شبی بود که آنطور بی دفاع میتوانست داریوش را روی دستش بچرخاند. پس از آرام گرفتن ریتم نفس های داریوش، کمی از او فاصله گرفت، تلفنش را برداشت، از چند زاویه عکس گرفت و بدون فکر کردن، وارد سکرت چت تلگرامش با گلبهارشد. عکس ها را بصورت تایمر دار برای گلبهار ارسال کرد و نوشت: - میدونم چندوقته ذهنت درگیر داریوش شده. متوجه کشش بینتون شدم اما خوب میدونی که منو داریوش چندساله باهمیم. لطفا بیشتر از این به رابطه ما صدمه نزن، زندگی هم جنستو به خاطر خودخواهی خودت خراب نکن. مطمعن باش اگه تو سمت داریوش نیای از سمت اونم هیچ دلسوزی و عذاب وجدانی نسبت به تو توی دل و ذهنش نمیمونه. بذار زندگیمو بسازم. اگه بعد دیدن اینا بازم بخوای بیای وسط رابطه ما واقعا شک میکنم که دختر مرد محترمی مثل خسرو باشی. لبخندی از سر رضایت زد. طاق باز روی تخت دراز کشید، دستش را به تن لختش کشید. به عمد خودش را به تن لخت داریوش چساباند و لحاف را تا سر شانه هایشان بالا برد. زمزمه وار گفت: - اینم از این. خودت خواستی داریوش. من اومده بودم جواب پس بگیرم ازت فقط... خودت منو خواستی! خودت منو کشیدی تو تختت... خودت هرچی تو ذهنم بودو عملی کردی! 1 1 لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 19 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 19 آبان پارت 70 در عمارت خسرو گلبهار بعد از رفتن داریوش، آنقدر گریه کرده بود که چشمهایش میسوخت. گوشیاش چندبار لرزیده بود؛ پیامها یکی پس از دیگری آمده بودند، اما حتی توان نگاه کردن به صفحه را هم نداشت. بالش را محکم بغل گرفته بود و صورت خیسش را توی آن پنهان کرده بود. با همان لباس، با همان بغض توی گلو و قلبی که هر لحظه بیشتر خرد میشد، بالاخره خوابش برد؛ خوابی سنگین، بیقرار و پر از داریوشی که اینبار هم برای مانده و توضیح دادن اصرار چندانی نکرده بود. *** نور صبح از لای پردههای ضخیم اتاق رد شد و مستقیم روی صورت داریوش افتاده بود.با نالهای کوتاه، پلکهایش را باز کرد. سرش انگار زیر چرخ کامیون مانده بود. شقیقههایش نبض میزد و گلویش خشک شده بود. چند ثانیه طول کشید تا بفهمد کجاست؛ سقف سفید، بوی تلخ نوشیدنی، کت مچاله افتاده گوشه اتاق و چیزی که روی سینهاش سنگینی میکرد. اخمهایش درهم رفت. سرش را پایین آورد و با صحنهای روبهرو شد که برای چند لحظه مغزش را کامل خاموش کرد. ناجی، مثل موجودی که از ترس فرارِ شکارش هر چهار دستوپایش را دورش قفل کرده باشد، به او چسبیده بود. یک دستش دور گردن داریوش بود، پایش روی پای او گره خورده بود و صورتش آرام کنار شانهاش قرار داشت. پتو از رویش کنار رفته بود برهنگی اش پیدا بود. داریوش چند ثانیه بیحرکت ماند. نگاهش ناخواسته روی تن ناجی چرخید؛ روی شانههای برهنه، کمر باریک و خطوط نرم بدنش. حتی کبودی هایی که بعضی جاها نشان از تازگی میداد. بعد انگار از نگاه خودش خجالت کشیده باشد، سریع چشمهایش را دزدید و پتو را بالا کشید. با صدایی گرفته زیر لب گفت: ـ یا ابوالفضل… با احتیاط دست ناجی را از گردنش باز کرد و کمی خودش را عقب کشید. ناجی تکانی خورد، پلک زد و وقتی چشمش به داریوش افتاد، لبخند عمیق و رضایتبخشی روی لبش نشست؛ از آن لبخندهایی که انگار جواب همه سوالها را از قبل میدانست. نرم خودش را جلو کشید، صورت داریوش را بین دستهایش گرفت و بوسه کوتاهی روی لبش نشاند. ـ صبح بخیر، عشقم. داریوش مثل کسی که برق گرفته باشد، خشک شد. ناجی با ناز صورتش را جمع کرد و آهسته گفت: ـ وای… کمرم خیلی درد میکنه. دیشب رسما نابودم کردی. همان لحظه، تکههایی مبهم از شب توی ذهن داریوش زنده شد؛ صحنه هایی از گلبهار، معاشقشان و بعد آن عصبانیت شدید او! مشروب و تنهایی و ناجی که معلوم نبود از کجا روی سرش آوار شده بود. ناجی را با فاصله از خودش کنار زد و از تخت پایین پرید. شلوارش را از روی زمین برداشت و با حرکاتی تند و عصبی پوشید. ناجی با تعجب نگاهش کرد، اما خیلی زود دوباره همان حالت بازیگوش را گرفت. از پشت سر نزدیک شد و دستهایش را دور گردن داریوش انداخت. بدن لختش را عمدا به پشت داریوش چسباند؛ گرمای تنش و تماس نرم سینه هایش با سرمای کمر او، داریوش را برای لحظهای بیحرکت گذاشت. چانهاش را روی شانه داریوش گذاشت و با لحنی شیرین و شیطنتآمیز گفت: ـ عشق بداخلاق من نمیخواد جوابمو بده؟ داریوش چشمهایش را بست. فشار عذاب وجدان، مثل سنگی روی سینهاش افتاده بود. گلبهار بیاجازه وارد ذهنش شد؛ چشمهای خیسش، صدای لرزانش، صورت دلخورش وقتی که ناجی زنگ زده بود. همان کافی بود تا به خودش بیاید و با حرکتی سریع، دستهای ناجی را از دور گردنش باز کرد. ـ وحشتناک سردرد دارم، ناجی. میرم دوش بگیرم. تو هم… یه چیزی تنت کن. میام بیرون، حرف میزنیم. ناجی نگاهش کرد، اما داریوش فرصت نداد چیزی بگوید. مستقیم راه حمام را در پیش گرفت و در را محکم بست. آب سرد روی سر و صورتش میریخت، ولی نه سردردش کم میشد، نه آشفتگیای که توی وجودش چنگ انداخته بود. دو دستش را به دیوار مرطوب حمام زد و سرش را پایین انداخت. نفسش سنگین بود. ـ لعنتی! لعنت بهت! مشتش را آرام اما عصبی به دیوار کوبید. ـ نتونستی جلوی خودتو بگیری، نه؟ تصویر گلبهار دوباره آمد جلوی چشمش. اینبار نه با گریه؛ با همان نگاه آرام و دلشکستهای که از هزار تا فریاد بدتر بود. فکش را روی هم فشار داد. این توی برنامهاش نبود. همخوابی ناجی نبود. خوب میدانست که آن اتفاق یک اشتباه لعنتی بود. قرار بود همهچیز را کنترل کند. قرار بود گلبهار را از خطر دور نگه دارد، قرار بود خودش را جمع کند، نه اینکه با یک شب مستی و آشفتگی، همهچیز را بدتر از قبل خراب کند. چند دقیقه بعد، با موهای خیس و حولهای دور کمرش از حمام بیرون آمد. به پذیرایی که رسید با دیدن صحنه مقابلش کمی مکث کرد. ناجی یکی از تیشرتهای مشکی او را پوشیده بود؛ تیشرتی که فقط بالاتنه او را میپوشاند! روی مبل دراز کشیده بود و طوری خودش را جا داده بود که که پاهای کشیده اش، حسابی توی دید بودند! مخصوصا که به عمد لباس زیرش را هم نپوشیده بود. داریوش زیر لب و با کلافگی گفت: ـ لا اله الا الله… کتش را از روی دسته مبل برداشت و بیحرف روی پاهای ناجی انداخت. ـ خونه سرده. ناجی با ناز خودش را جمع کرد، اما بلافاصله کت را کنار زد. کمی به تنش کش و قوس داد و گفت: ـ دلم خیلی درد میکنه… اصلا نمیتونم درست راه برم. بعد با نگاه کشداری ادامه داد: ـ یکم کمرمو ماساژ میدی؟ داریوش برای لحظهای چشم بست. نفس عمیقی کشید و بعد با جدیت روی مبل روبهروی او نشست. ـ ناجی، میشه جدی حرف بزنیم؟ لحنش آنقدر سرد و محکم بود که لبخند ناجی کمرنگ شد. داریوش نگاهش را از تن او دزدید وبا همان جدیت گفت: ـ چرا دیشب اومدی اینجا؟ انگشتهایش را توی هم قفل کرد و با فشار ادامه داد: ـ تو دیدی من چه وضعی داشتم. دیدی کنترلم دست خودم نیست… چرا اجازه دادی کار به اینجا بکشه؟ ناجی چند ثانیه نگاهش کرد. بعد آرام صاف نشست، کت را دوباره روی پاهایش کشید و اینبار لحنش از آن حالت لوس و بازیگوش فاصله گرفت. ـ نظرت چیه اول تو جواب بدی؟ داریوش سر بلند کرد. ناجی با تلخی گفت: ـ چرا دیشب برای نامزدی نیومدی؟ کجا بودی؟ دست داریوش بیاختیار میان موهای خیسش رفت. آنها را چنگ زد و با خستگی گفت: ـ خودت میدونی چرا نیمدم. میدونی چرا عقبش انداختم! میدونی که اصن نمیخواستم سر بگیره! قبلا دربارش باهات حرف زدم. گفتم من حسی بهت… ناجی میان حرفش پرید، با طعنه و لوندی گفت: ـ ولی دیشب اینو نمیگفتی. داریوش ساکت شد. ناجی خنده بیجانی کرد؛ با همان لحن ادامه داد و نرم تر گفت: ـ وقتی داشتی میبوسیدیم… وقتی خودتو باهم یکی کردیو از لذت ناله میکردی داد میزدی که عاشقمی. حالا میخوای بزنی زیرش؟ چشمهای داریوش تیره شد. ناجی با صدایی لرزانتر و بغضی که عمدا چاشنی اش کرده بود ادامه داد: ـ انقدر نامردی که حتی بزنی زیر چیزی که خودت ازم خواستی؟ الان مقصر من شدم؟ میتونستم اصن مقاومت کنم؟ جوری که تو منو لخت کردیو انداختی تو تختت میتونستم جلوتو بگیرم؟ سکوت اتاق سنگین شد. داریوش نگاهش را از ناجی گرفت و به پنجره خیره شد. باران آرام روی شیشه میلغزید. تنها چیزی که داشت روی دلش سنگینی میکرد، گلبهار بود! چنگی به موهایش زد و لال شد. ناجی کت را از روی پاهایش کنار زد و آرام از جا بلند شد. با قدمهایی نرم و حسابشده به سمت داریوش رفت او هنوز به پنجره خیره بود که ناجی روبهرویش ایستاد و با ناز روی پایش نشست. یک دستش را روی شانه داریوش گذاشت و صورتش را به لبهای او نزدیک کرد. داریوش برای خورد نکردن غرور او چشم بست و ناجی ادامه داد: ـ الانم نظرت چیه بهجای سرزنش کردن منو خودت، فقط قبول کنی که توام منو دوست داری؟ صدایش آرام بود، اما پشت آن آرامش، سماجتی زشت پنهان شده بود. ناجی کمی جلوتر آمد و خواست لبهایش را روی لب داریوش بگذارد؛ اما داریوش درست همان لحظه سرش را چرخاند. بوسه ناجی به جای لب او، روی فکش نشست. ـ داریوش… داریوش بیدرنگ از جا بلند شد. ناجی که روی پایش نشسته بود، مجبور شد عقب برود و روی مبل بنشیند. داریوش چند قدم از او فاصله گرفت. دستهایش را روی کمرش گذاشت و مدتی در سکوت به کف اتاق خیره ماند. صورتش جدی بود، اما آشفتگی نگاهش همهچیز را لو میداد. ـ نمیخوام تقصیر چیزی رو بندازم گردن تو. ناجی آرام سر بلند کرد با بغضی مصنوعی صدایش را لرزاند: ـ ولی داری دقیقا همین کارو میکنی. داریوش فکش را منقبض کرد. با جدیت گفت: ـ من دیشب مست بودم، عصبی بودم و نمیدونستم دارم چه غلطی میکنم. مسئولیتش با خودمه. ولی نمیتونم الان یهو یجور وانمود کنم که عاشقتم و برات میم... داریوش حرفش را خورد و نگاهش کرد. داشت گریه میکرد. عذاب وجدان بدی بیخ خرش را گرفته بود. برای چند ثانیه، هیچکدام چیزی نگفتند. صدای باران از پشت شیشه میآمد و سکوت بینشان را سنگینتر میکرد. داریوش بالاخره نگاهش را دزدید و با لحنی خشک گفت: ـ مواد غذایی توی یخچال فاسد شده. یه چیزی برای خوردن خودت سفارش بده. ناجی با ناباوری خندید. ـ واقعا؟ خیلی چرت بحثو عوض کردی! داریوش جواب نداد و به سمت اتاقش رفت. هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود که ناجی از پشت سر به او رسید و دستهایش را دور کمرش حلقه کرد. بدنش را به پشت داریوش تکیه داد و صورتش را کنار شانه او گذاشت. ـ نکن دیگه… داریوش چشمهایش را بست. کم مانده بود تا دستش را بگیرد و از خانه بیرون کند! از نزدیکی های او کلافه شده بود. هرچقدر هم احساسی به او نداشت مرد بود و بدنش به سرعت واکنش نشان میداد. ناجی آرامتر ادامه داد: ـ اینقدر با من سرد نباش. دستهای داریوش روی دستهای او قرار گرفت. نه آنها را کنار زد و نه به خودش نزدیکتر کرد؛ فقط همانجا نگهشان داشت، انگار میان ماندن و رفتن گیر کرده باشد. ـ ناجی… ـ جان؟ دستهای داریوش روی دستهای ناجی ماند. چند لحظه به انگشتهای او خیره شد و بعد با خستگی گفت: ـ دوست ندارم دلتو بشکنم بس کن! ناجی سریع سر بلند کرد. لبخند روی لبش نشست و محکمتر به او چسبید. ـ چیو بس کنم؟ دوست داشتنتو؟ میدونی بابام چهقدر عصبانیه؟ به خدا تا حالا ندیده بودمش اینطوری. از دیشب خونه هم نرفتم، بعد بهش پیام دادم پیش توام. امشب اگه بام نیای به قران سرمو میبره! من به خاطر تو از آبروی خودمو بابام گذشتم تو به خاطر من فقط نمیتونی یه فرصت به خودمون بدی؟ اگه کاری کردم عاشقم شدی چی؟ چرا نمیذاری امتحان کنیم؟ داریوش لحظهای سکوت کرد. هم به ناجی حق میداد و هم نمیداد! مقصر خودش بود، با این حال، عذاب وجدانش اجازه نمیداد بیشتر از این او را معطل و شرمنده کند. ـ باشه. امشب میام. فقط بذار الان برم لباس بپوشم. باید برم شرکت. ناجی با رضایت لبخند زد و دستهایش را از دور کمر داریوش باز کرد. ـ میدونستم رفیق نیمه راه نیستی. داریوش نگاه کوتاهی به او انداخت. پشت به او سمت اتاق رفت و ناجی پشت سرش گفت: ـ نگین حلقم درشت باشه آقای داماد! داریوش بدون جواب به سمت اتاق رفت تا لباس بپوشد. او یک ماه تمام نقشه اش روی وکالت و سهام گلبهار نچرخیده بود. آنقدر سرمایه از سامیار بالا کشیده بود، تمام اموالی که خرج تاج کرده بود را یک ماهه مجدد با آن سرمایه سرپا کرد و به راحتی میتوانست بخش عمده سهام شرکت را بخرد. اولین مهره ای که میخواست از تاج کنار بزند، منصور بود. سامیار به ورشکتگی تام نزدیک تر میشد و داریوش، داشت طبق برنامه پیش میرفت. البته جدا از مستی مزخرف و اتفاقات شب گذشته! لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 19 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 19 آبان پارت 71 به محض اینکه از خانه خارج شد تلفنش لرزید. نام رادین روی صحفه افتاده بود. ـ سلام رئیس کجایی؟ ـ دارم میام شرکت. ـ بیا کافه سنتو قبلش یه قهوه بزن با بچه ها جمعیم. لحن رادین آنقدر جدی بود که داریوش بدون پرسوجو مسیرش را عوض کرد. کافه خلوت بود. احمد و رادین گوشهای نشسته بودند و لیلا روبهرویشان، آرام قهوهاش را هم میزد. وقتی داریوش وارد شد، هر سه نفر نگاهشان را به او دوختند. داریوش یک صندلی را عقب کشید و نشست. ـ علت این دورهمی یهویی چیه؟ چیزی شده؟ احمد سراغ اصل مطلب رفت . گفت: ـ کمالی. ابروی داریوش بالا رفت. ـ پس داستان جدیه! یه قهوه ام برا من سفارش بدین ببینم چیشده. کمالی چیشده؟ رادین کمی به اطراف نگاه کرد و صدایش را پایین آورد. ـ کمالی داره از پشت بت میزنه. با سامیار بسته انگار! داریوش ابرو هایش را از تعجب بالا انداخت. نگاهش را بین جمع سه نفره شان چرخاند و گفت: ـ مدرک دارید؟ ـ اگر مدرک داشتیم، الان اینجا نمینشستیم. احمد فنجانش را روی میز گذاشت. ـ فقط میگیم حواست جمع باشه. جیک و پوکتو کمالی میدونه! یه ماهه صاف صاف تو چشم ما میاد میره میشینه وردست بهرام و کامران! دسترسی های لیلا رو محدود کرده! علنا از من گزارش کار میخواد! داریوش به پشتی صندلی تکیه داد و نگاهش سرد شد. ـ کمالی خیلی ساله کنار خسرو تاج بوده. فک نمیکنید نرماله؟ لیلا برای اولینبار حرف زد: ـ ذهن گلبهارو مسموم کردن. یه چیزای چرت و دروغی ازت به من تعریف میکرد که منبعش فقط میتونه سامیار باشه. چمیدونم که تو به خسرو خیانت کردیو مزخرفاتی که برا باور کردنش حتما نیاز به تایید یکی دارن. داریوش نگاهش کرد. ـ گفته کمالی تعریف کرده؟ لیلا قاشق را کنار فنجان گذاشت و از جا بلند شد. ـ خاله زنک نیستم بیکارم نیستم که بشینم زیرپای یکی بد بگم فقط خواستم بگم مراقب باش. ـ لیلا… خانم مرادی! اما لیلا کیفش را برداشت و بدون توضیح بیشتری از کافه بیرون رفت. چند ثانیه سکوت میانشان ماند. داریوش با نگاه به در بسته گفت: ـ یه ماه نبودم مشالله اداب معاشرتم یادتون رفته! رادین پوزخند زد. ـ ما بیشعور اصن، ولی تو حواستو بده ب کمالی، ما که میدونیم کل ترکیدن شرکتو کازینو های سامیار زیر سر تو بوده ولی بپا رو دست نخوری کمالی باز برگردونه همشو بش. داریوش به سمت آنها برگشت. ـ خیلی خب! احمد نگاهی کوتاه به رادین انداخت. ـ دختر منصورو چه کردی؟ دیشب یه سلیطه بازی راه انداخت سر باباش به خاطرت بیا و ببین... چرا نیمدی مراسم راستی؟ داریوش فکش را منقبض کرد. ـ کار پیش اومد. امشب این جریانم تموم میشه. رادین آهسته سوتی کشید. ـ عروس دوماد مارو کاشتن باهم خلوت کردن نه؟ داریوش نگاهش را پایین انداخت. تصویر ناجی و حرفهایش دوباره در ذهنش زنده شد. صحبت درمورد زندگی خصوصی اش، آخرین بحثی بود که دوست داشت در آن شرکت کند. ـ بکش بیرون از این چیزا! همه چی رواله شرکت؟ احمد چند لحظه نگاهش کرد، اما چیزی نگفت. رادین پوشه باریکی را روی میز گذاشت. ـ پول به حساب روسها نشسته. دلارهای خام جدید هم وارد شده. منصور قرار نیست دوباره بازی دربیاره که؟ دهنمو صاف کرد تا طلاها رو رد کرد! یه دور ریدم به شلوارم که قراره عربا خراب شن سرم! باید محموله رو بفرستیم کیش؛ گاوصندوق کازینوها خالی شده. داریوش پوشه را باز کرد و نگاهی به اعداد انداخت. ـ تا یک هفته دیگه پرونده منصور بسته میشه. احمد با تردید پرسید: ـ پرونده منصور؟ جریان چیه؟ سامیارو میگی؟ داریوش ذهنش را جمع کرد و گفت: - به سهامش برا نفوذ تو شرکت نیاز دارم. رادین گفت: ـ و سامیار؟ داریوش لبخند سردی زد. - سامیار خیلی وقته ته چاهه خودش خبر نداره مرتیکه تخمی! به ده روزم نمیکشه که با پای خودش میکشه کنار. داریوش بلند شد و با جدیت گفت: ـ پنج برابر قیمتی که سهامتون رو شرکت داره خریدارم. توی مدت کوتاهی با قیمت اصلی میتونید ازم پس بگیرید! یه سود تپل به جیب بزنید، اینم یه جایزه از من به شما برا اطلاعات امروز. تا من پرونده کمالیو چک کنم شمام صداقتونو با قبول این پیشنهاد ثابت میکنید! *** بررسی تمام حساب های دردسترس کمالی، تا ظهر او را اسیر کرد. هر چه بیشتر پیش میرفت، اخمش واضح تر مبشد، مسیر های خصوصی که فقط دردسترس او و خسرو بود، به راحتی کمالی به آنها ورود کرده بود. از احمد خواسته بود سابقه تماس کمالی را هک کند و ارتباط علنی اش با سامیار و نامدار، واضح شده بود. بیشتر معطل نکرد. شکش از همان اول بیراه نبود؛ کمالی رسما دستش توی کاسه سامیار بود. مقصد بعدیاش، فقط یک جا میتوانست باشد: خانه کمالی! خانه کمالی ساکت بود. داریوش دستش را یک ضرب روی آیفون واحد گذاشته بود و برنمیداشت. کمالی به سرعت در را باز کرد و با دیدن داریوش شکه شد: ـ داریوش؟ داریوش تعطنه ای به او زد وارد شد. - چرا اینقدر تعجب کردی؟ یه ماه نبودم غریبه شدم؟ کمالی عینکش را روی بینی اش فیکس کرد و در باز مانده را بست. - این چه حرفیه. اصولا خونم نمیای! داشتم میرفتم دفتر اتفاقا میخواستم بگم بیای یکم حرف بزنیم. داریوش مستقیم سمت یخچال کمالی رفت و بی اجازه بازش کرد. یک ظرف توت فرنگی تازه بیرون کشید. بر خلاف یچخال پلاسیده خودش یخچال او همچنان رنگارنگ بود. سمت کمالی برگشت و گفت: ـ پذیراییات ضعیف شده. کمالی به سرعت فهمید داستان مهم تر از آن حرف هاست، ترس زیر پوستش نشست. ترس آنکه سامیار او را فروخته و طعمه کرده بود! ـ جریان چیه؟ داریوش روی مبل نشست. توتفرنگی را گاز زد و خونسرد گفت: ـ بشین رو به روم. کمالی نشست. داریوش یکی دیگر برداشت، اما اینبار نگاهش را مستقیم به کمالی دوخت. ـ شنیدم لنگاتو تو تخت سامیار دادی بالا! کمالی شوکه شد. آب دهانش را قورت داد گفت: - درست حرف بزن! چه خبرته؟ داریوش ساقه توت فرنگی را روی زمین برق افتاده کمالی تف کرد و گفت: - زرنگ تر از اونی که نفهمی قبلانم بت شک کردم! یادته که با زور اسلحه رو کی..ر سامیار وصیت دومو رو کردی. میگم نکنه الان کرده تو کونت که وصیتو دادی دستش ها؟ نکنه برا همینه عین کنه چسبیده به گلبهارو توام شدی دمش؟ کمالی از کوره در رفت. بلند شد و گفت: - یه ماهه همه رو گرفتی به تخمت معلوم نیس کدوم جهمی غیب شدی الان اومدی حساب چیو از من میپرسی؟ چیشد که فکر کردی من آدم توام؟ داریوش بلند شد، اسلحه کشید و مستقیم به پیشانی کمالی چسباند. - گنده گنده حرف میزنی! تا فردا اصل وصیت خسرو دست منه! نباشه توام با اون قرومساق میکشم پایین! میدونی که میکنم، خوب میدونی تو یه ماه چجور نسخشو پیچیدم که تا صدسالم نمیتونه گردن صاف کنه. انتخاب آخرته کمالی! کمالی سرش را از زیر اسلحه داریوش بیرون کشید و گفت: - بدجور رد دادی تو! طمع کورت کرده! برو بیرون از خونم وگرنه... داریوش حرفش را برید و گفت: - حرفمو زدم! این کسکلک بازیا زیادی لوس شده! اومدی سند نصف سهامتم آماده کن. میخرم ازت. کمالی بین حرفش پرید: - نگفتم میفروشم... داریوش درحالی که از خانه اش بیرون میرفت گفت: - انتخاب با خودته! میدونی اول و آخر تاج دست منه. بر اون اساس تصمیم بگیر. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 19 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 19 آبان پارت 72 گلبهار به سختی چشمهایش را باز کرد، سردرد مثل پتکی فلزی روی شقیقههایش کوبید. بدنش از خستگی و کوفتگی ساعتها گریه، روی تشک سنگینی میکرد. آفتاب عصرگاهی از لای پردههای عمارت به داخل اتاق تابیده بود. ساعت را نمیدانست؛ فقط میدانست آنقدر خوابیده که تمام استخوانهایش خشک شدهاند. دستش را بیحوصله روی تخت کشید و گوشیاش را برداشت. نور صفحه چشمش را زد. نوتیفیکیشنها ردیف شده بودند، اما نگاهش فقط روی یک اسم قفل شد: ناجی. قلبش بیدلیل تند زد. استرس مثل زهر توی رگهایش دوید. آب دهانش را قورت داد و پیام را باز کرد. متن کوتاه پر از تحقیری بود که خواندنش به ثانیه نکشید، اما چیزی که نفسش را برید، عکسهای پایین آن بود. دستهای گلبهار شروع به لرزیدن کرد. صفحه را بالا کشید و عکسها را باز کرد. تصویر داریوش برهنه و در خواب و ناجی که با موهای پریشان و بالاتنه برهنه کنارش دراز کشیده بود و به دوربین لبخند میزد. زاویه عکس طوری بود که هیچ جای انکاری برای شبِ گذشتهشان باقی نمیگذاشت. یک لحظه حس کرد هوای اتاق تمام شده است. نفسش با صدایی خفه از گلو بیرون زد. معدهاش بههم پیچید و طعم تلخ تهوع توی دهانش دوید. تصویر دیشب خودش جلوی چشمش آمد؛ همان لبهایی که تا چند ساعت قبل از آن عکس، روی صورت و تن او میلغزیدند و در گوشش زمزمه عاشقانه میکرد. - کثافت… اشک توی چشمهایش حلقه زد، از شدت نفرت قلبش فشرده شد. چقدر حقیر بودند! چقدر کثیف بودند و چقدر بی شرم که چنین تصاویری را برای او فرستاده بود. ـ ازت متنفرم، داریوش… حالم ازت به هم میخوره… با تمام توانی که در دستهای لرزانش مانده بود، گوشی را به سمت دیوار کوبید. صدای خرد شدن صفحه گوشی، مثل صدای شکستن آخرین رشته اعتمادش بود. صورتش را توی بالش فرو کرد و جیغ خفهای کشید؛ جیغی که از درد غرور لهشدهاش بلند میشد. گریه میکرد، وحشتناک تر از آنی که تصورش را میکرد خورد شده بود. نمیدانست دوباره کی و چطور از حال رفته بود. تنها چیزی که او را از خواب سنگین پراند، صدای دادوبیداد بود. صدایی خشن و آشنا که از طبقه پایین کل عمارت را روی سرش گذاشته بود. از جایش پرید. با همان آشفتگی، با موهای درهمریخته و چشمهایی که از گریه پف کرده بود، در اتاق را باز کرد و خودش را به بالای پلهها رساند. پایین، در سالن اصلی، داریوش و سامیار روبهروی هم ایستاده بودند. وضعیت عادی نبود. داریوش یقه سامیار را توی مشت گرفته بود و صدای نعرهاش سالن را میلرزاند: ـ تو کی هستی که نذاری من گلبهار رو ببرم؟ تو چه سگ پیله ای هستی تخماتو کشیدم عین سگ تو باتلاقی بازم نطقت بریده نشده! سامیار پوزخند میزد، اما مشخص بود که زور بازویش به عصبانیت داریوش نمیرسد. گلبهار شوکهشده از پلهها پایین رفت. ـ اینجا چه خبره؟! با صدای او، داریوش سرش را برگرداند. نگاهش که به گلبهارِ آشفته افتاد، یقهی سامیار را با شتاب پس زد و یک قدم به سمت پلهها آمد. لحنش دستوری، اما پر از نگرانی بود: ـ برو بالا لباس بپوش. سریع باش، با من میای. گلبهار روی پلهی آخر خشکش زد. نگاهش روی صورت داریوش چرخید. مردی که دیشب بعد از بوسههایش او را رها کرده بود و صبح در تخت ناجی بیدار شده بود، حالا آمده بود به او دستور بدهد؟ با صدایی که از شدت خشم میلرزید گفت: ـ با تو؟ به چه حقی به من دستوری میدی تو؟ با چه عنوانی اصن؟ داریوش اخم کرد و قدمی جلوتر گذاشت. ـ لج نکن، گلبهار. صحبت میکنیم. من نمیذارم تو دیگه یه ثانیه ام پیش این تخمسگ زیر یک سقف بمونی. امنیت نداری! گلبهار پوزخند تلخی زد. کلماتش مثل تیغ تیز بودند: ـ امنیت؟ تو نگران امنیت منی؟ تو برو برای نامزدت تصمیم بگیر، من خودم میتونم برای خودم تصمیم بگیرم. داریوش برای یک لحظه خشک شد. باز هم همان سردی کذایی... اما از خانه کمالی که بیرون آمده بود تصمبمش را گرفته بود. به هر قیمتی، گلبهار را از دست نمیداد، حتی اگر بهایش شکستن دل ناجی بود. باید همه چیز را به او میگفت، میخواست خودش اشتباه دیشبش را اعتراف کند. نزدیک ترین هایش تو زرد شده بودند، از کمالی گرفته تا منصور! تنها گذاشتن گلبهار کنار سامیار، دیگر امکان پذیر نبود. سامیار که تا آن لحظه ساکت بود، جلو آمد و کنار پلهها ایستاد. با لحنی پیروزمندانه به داریوش نگاه کرد: ـ شنیدی که چی گفت؟ بزن به چاک! داریوش یکباره از کوره در رفت. دندانهایش را روی هم سابید و با خیز تندی به سمت سامیار رفت. یقهاش را گرفت و مشتش را بالا برد. ـ تو دهنتو ببند حرومزاده! اما پیش از آنکه مشت داریوش پایین بیاید، گلبهار با شتاب خودش را میان آن دو انداخت. دستش را دور بازوی سامیار حلقه کرد، او را کمی به عقب کشید و با صدایی بلند اما کنترلشده به سامیار گفت: ـ ولش کن سامیار. داریوش متوقف شد. مشتش در هوا خشک شد. نگاهش از صورت گلبهار سُر خورد و روی دست او قفل شد؛ دستی که محکم بازوی سامیار را گرفته بود. حسادت مثل آتش توی رگهای داریوش گُر گرفت. رنگ نگاهش از عصبانیت به یک خشم تاریک و طلبکارانه تغییر کرد. سینهاش از نفسهای سنگین بالا و پایین میرفت و فکش منقبض شده بود. ـ گفتم باید حرف بزنیم بسه این بچه بازیا! داریوش این را با صدایی بم و خطرناک گفت. بعد پوزخند زهرآگینی زد و نگاه طعنهآمیزش را دوباره به دستهای گرهخوردهی گلبهار و بازوی سامیار دوخت. گلبهار خواست دستش را عقب بکشد، اما غرورش اجازه نداد. همانجا ایستاد و با خشمی برابر توی چشمهای داریوش نگاه کرد. داریوش کتاش را مرتب کرد و با لحنی که هیچ جای بحثی نمیگذاشت، خیره به چشمهای گلبهار گفت: ـ باشه. حالا که تو نمیای… پس من از امشب برمیگردم عمارت! هرچقدرم ازم عصبی باشی و اوضاع خراب شده باشه قولی که بت دادمو یادم نرفته خانم سورش! بدون اینکه منتظر جوابی بماند، با قدمهای بلند و سنگین به سمت در خروجی رفت و درِ عمارت را چنان محکم پشت سرش کوبید که شیشهها لرزیدند. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 19 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 19 آبان پارت 72 سامیار با دیدن چهره درهمریخته گلبهار، لبخند کجی زد و کمی به سمتش خم شد. صدایش را پایین آورد، اما هر کلمهاش مثل خنجری تازه در قلب گلبهار فرو رفت: ـ توام شب میای جشن نامزدیشون مگه نه؟ من که اصن دلم نمیخواد از دستش بدم! بلاخره یدونه پسرعموی حرومزاده دارم. گلبهار برای لحظهای نفس کشیدن را از یاد برد. انگشتهایش که هنوز دور بازوی سامیار حلقه شده بودند، شل شدند و آرام پایین افتادند. حالش بد بود. احساس میکرد داریوش او را هزار تیکه کرده بود. ضربه و فشار روحی که آن مدت تحمل کرده بود، از او یک گلبهار جدید ساخته ب.د. داریوش قرار بود امشب، جلوی همه، کنار ناجی بایستد و حلقهای را به دستش بیندازد؛ بعد با همان لبهایی که چند ساعت پیش روی لبهای گلبهار نشسته بودند، به زن دیگری قول ماندن بدهد. لبخند سامیار پررنگتر شد و گلبهار را در آن حال رها کرد. *** عمارت حاج منصور بر خلاف جشنی که دیشب قرار بود در سکوت و سادگی برگذار شود امشب به دستور ناجی تزیین شده بود. نور لوسترهای کریستال چشم را میزد اما برای گلبهار همهچیز تاریک بود. توی آینه دستشویی خانه منصور چشم به خودش دوخت. به بهانه شرویس بهداشتی از جمعیت فرار کرده بود. لباسی که تنش بود مثل یک زره تنگ و مشکی، تمام بدنش را فشرده بود. انگار تمام اعتماد به نفسش را با همان گوشی که کوبیده بود به دیوار، خرد کرده بود. آمده بود تا حضورش یک دهان کجی محکم به آن پیام بی شرمانه ناجی باشد. که ثابت کند، زنی نبود که چشمش را به مرد شخص دیگری بدوزد! صدای موسیقی ملایم و همهمه مهمانها از طبقه پایین به گوش میرسید. پاهایش جان نداشت، اما غرورش نمیگذاشت همانجا بماند و به آنها ضعف نشان دهد. وقتی وارد سالن شد، نگاهش ناخودآگاه در جمعیت چرخید. همه بودند. چهرههای سرشناس، شرکای تاج، و در مرکز همه اینها، داریوشی که تازه اضافه شده بود. در مراسم نامزدی خودش هم دیر کرده بود مرتیکه! او ایستاده بود، با کت و شلوار تیره که بدنش را مثل قالب گرفته بود. صورتش سرد و بیروح بود، مانند همیشه. ناجی بازویش را محکم گرفته بود و با لبخندی که تا بناگوش باز بود، به همه فخر میفروخت. گلبهار همانجا کنار ستون سنگی سالن ایستاد. نفس کشیدن سخت بود. بوی عطر تند ناجی تا اینجا میرسید و معدهاش را به آشوب میکشید. سامیار از پشت سر نزدیک شد. دستش را با وقاحت لبه ساعد گلبهار گذاشت. صدایش آرام بود، اما نیش داشت: ـ خوبی؟ حواسم هست از صبح هیچی نخوردی ضعف میکنیا دختر. گلبهار تکان نخورد. نگاهش به داریوش بود. داریوش انگار حس کرده باشد، سرش را چرخاند. نگاهشان در هم گره خورد. آن نگاه سرد اما انگار داریوش نبود. یک غریبه بود. سرد، خشک و بدون ذرهای گرما. اما وقتی چشمش به دست سامیار روی بازوی گلبهار افتاد، فکش قفل شد. رگ گردنش برجسته شد. آن خشمِ سیاه، دوباره توی مردمکهایش نشست. ناجی چیزی در گوش داریوش گفت و او مجبور شد سرش را برگرداند. مراسم با سرعت برقآسایی پیش میرفت. حاج منصور پشت میکروفون رفت و از اتحاد دو خانواده حرف زد. گلبهار حس کرد زمین زیر پایش خالی شده. نوبت حلقه بود. همه دور آنها حلقه زدند. داریوش جعبه مخملی را باز کرد. نگاهش دوباره روی صورت گلبهار ثابت ماند. انگار داشت عذابش میداد. حلقه سرد را بیرون آورد و روی انگشت ناجی لغزاند. صدای دست زدن جمعیت توی سر گلبهار مثل پتک میکوبید. داریوش همانطور که حلقه را دست ناجی میکرد، چشمانش را از گلبهار برنداشت. سامیار کنار گوش گلبهار پوزخند زد: ـ تبریک میگم. قشنگ بود، نه؟ گلبهار دیگر نتوانست تحمل کند. از میان جمعیت بیرون زد و سمت حیاط رفت. هوای سرد حیاط کمی ریههایش را باز کرد. هنوز چند ثانیه نگذشته بود که صدای قدمهای سنگین پشت سرش را شنید. داریوش بود. بدون ناجی. بدون هیچ لبخندی. جلو آمد، درست پشت سر گلبهار ایستاد. عطر تلخ و سردش فضا را پر کرد. ـ تا کی میخوای از حرف زدن با من فرار کنی؟ گوشیتم که از دسترس خارج کردی! ار تلفن شکسته اش صحبت میکرد؟ با یاداوری تصاویری که دیده بود خشمش بیدار شد. گلبهار چرخید و با چشمهایی که از خشم و اشک میسوخت، به او نگاه کرد: ـ گمشو پیش نامزدت داریوش. چی میخوای از من؟ داریوش یک قدم جلو آمد. فضای بینشان آنقدر کم بود که گرمای تنش را حس میکرد. با صدایی که از ته گلو میآمد و بوی خطر میداد، زمزمه کرد: ـ نامزدمه، چون مجبور بودم. اینم به زودی میفهمی! فکر نکن اینبارم میخوام از خودم دورت کنم، برعکس! سامیار رو از خودت دور کن، وگرنه گلوله ای که سر شرکت تو مغزش خالی نکردمو به خاطر تو حرومش میکنم! گلبهار خواست جواب بدهد، اما داریوش بدون اینکه فرصت بدهد، دستش را بالا آورد و خیلی سریع، طوری که انگار میخواست جای خودش را روی پوست گلبهار حک کند، انگشتش را روی شقیقه او کشید. ـ شب میام عمارت. مفصل حرف نزنیم. از الان به سرت نزنه که نقشه فرار بچینی. قبل از اینکه گلبهار بتواند چیزی بگوید، داریوش چرخید و سمت سالن برگشت. حالا سامیار بود که با چشمهایی که بوی خون میداد، از دور آنها را میپایید. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 19 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 19 آبان پارت 73 سوز سرمای حیاط به صورت گلبهار خورد، اما داغی کاسه چشمهایش را کم نکرد. پشت به ورودی به درخت تکیه داد تا با نفس های عمیق کنترلش را دست بگیرد. صدای قدم های سامیار که نزدیک میشد باعث شد سمتش بچرخد. سامیار سیگارش را درآورد و با تقهای تهِ فندک را بالا داد. ـ میدونی که از عمارتم میتونی بندازیش بیرون؟ یجور جلوش لال میشی انگار خودتم یادت میره رییس توییا! گلبهار بیآنکه نگاهش کند، شالش را روی شانهاش جمع کرد. دندانهایش از حرص به هم میساییدند: ـ دهنتو ببند سامیار حوصله متلکاتو ندارم. ـ متلک چیه دختر خوب؟ دارم واقعیتو نشونت میدم. دیدی چطور حلقه الماسو کرد تو حلقوم دختر منصور؟ دیدی نیش بازشو؟ بعدم میاد اینجا تو رو گیر میندازه دستور میده مرتیکه! گلبهار برگشت تا داد بزند، اما صدای تلقتلق پاشنه کفش هر دویشان را خشک کرد. ناجی بود. با همان پیراهن جذب گیپور، جام پایهبلند دستش و چشمهایی که از شدت غرور برق میزد. خرامانخرامان آمد لبه پلهها ایستاد. نگاهش از بالا، پر از چندش و تمسخر، روی گلبهار سُر خورد. ـ بهبه! مهمونای ویژه! چرا بیرون وایسادین؟ سامیار تکخندهای زد و دود سیگارش را فوت کرد، انگشت حلقه خالی اش را بالا برد و با تمسخر گفت: ـ مبارکت باشه زنداداش. داریوشت سنگتموم گذاشت. ناجی بیاعتنا به سامیار، پلهها را پایین آمد. بوی عطر شیرین و زنندهاش تا چند متری موج میزد؛ همان عطری که تهوع گلبهار را تازه میکرد. رو به روی گلبهار ایستاد، سر تا پایش را برانداز کرد و با ناز ساختگی جامش را بالا آورد: ـ انتظار نداشتم امشب توام بیای. مشخص شد من اشتباه فکر میکردم بابت پیام صبح یه معذرت خواهی بهت بدهکارم پس. خون توی شقیقههای گلبهار کوبید. دستهایش لرزیدند، اما تلاش کرد ستون فقراتش را صاف نگه دارد. با صدایی که به زحمت کنترلش میکرد گفت: ـ چیشد که با خودت فکر کردی دیدن کثافکاریتون برا من جذابیت داشت؟ آخرین بار باشه چون صبر من از بابام کمتره! لبخند ناجی یکباره ماسید. لبهایش جمع شد و خواست دهان باز کند که صدای رگهدار و خشن داریوش از پشت تاریکی درختها حیاط را شکافت: ـ ناجی! ناجی سرش چرخید. داریوش بدون کت، با آستینهای بالازده و چشمهایی خونافتاده و عصبی از پیچ باغ بیرون آمد. راه رفتنش مثل حیوانی زخمی بود که بو کشیده باشد. ناجی بلافاصله لحنش را تغییر داد و با لوندی لب برچید: ـ اومدی عشقم؟ منم اومده بودم گلبهارو برگردونم سالن. سامیار با لذت داشت به کلکل و مشاجره شکل گرفته گوش میداد. داریوش حتی یک نگاه به صورت ناجی نینداخت. صدایش برید، بم و برنده: ـ برو تو سالن. ناجی نگاه کینهتوزانهای به گلبهار انداخت، دامن لباسش را با حرص بالا کشید و پا بر زمین کوبید و رفت. سکوت سنگینی حیاط را گرفت. سامیار با پوزخند گوشه لبش سیگارش را خاموش کرد و جلو آمد: ـ ناموسا این دختر چجوری تو رو تحمل میکنه؟ برا دشمنم نمیخوام یکی عین تو رو. داریوش دیگر مدارا نکرد. با یک خیز خودش را به سامیار رساند، یقهاش را چنگ زد و او را با تمام وزن کوبید به تنه قطور درخت. صدای خرد شدن برگها و نفستنگی سامیار بلند شد. ـ یه کلمه دیگه زر بزنی، جنازت از اینجا بیرون میره! شنیدی چی گفتم لاشخور؟ سامیار سرفهای کرد، اما هنوز خیرهسر بود: ـ ای بابا! تازه از امشب قراره بیای زیر ی سقف باهم زندگی کنیم. یواش پسر عمو/ داریوش مشتش را تا بناگوش سامیار برد و کوبید به درخت، درست مماس با شقیقهاش. تکانی به یقه سامیار داد و او را مثل تکهای آشغال به سمت پلههای عمارت پرت کرد: ـ گمشو تا خودم چالت نکردم! سامیار پوزخند کثیفی زد، دستی به یقهاش کشید، نگاه معناداری به گلبهار انداخت و آرام عقب کشید. حالا فقط دو نفر مانده بودند. داریوش و گلبهار. صدای نفسهای کشدار و داغ داریوش تنها صدایی بود که سکوت باغ را میشکست. داریوش برگشت. چند قدم آرام، مثل ببری که به طعمهاش نزدیک میشود، جلو آمد. نگاهش از موهای پریشان گلبهار پایین آمد و روی چشمهای پفکرده و صورت گندمی اش قفل شد. ـ گلبهار… گلبهار دو قدم عقب رفت. فشاری که روی سینه اش حس میکرد بیش از حد تصورش بود، نمیتوانست نفس بکشد، نمیخواست دیگر داربوش را ببیند، نمیخواست در آن جشن کذایی بماند، نمیخواست به هیچ چیز فکر کند، برای یک لحظه آرزو کرد که کاش هیچ وقت به ایران برنگشته بود... بی فکر بین درخت های حیاط منصور دوید، میخواست فرار کند، دور بماند! نمیخواست داریوش اشک های بی اختیارش را ببیند، اما به خوبی صدای او را پشت سر خودش حس میکرد. قبل از انکه موقعیت را بفهمد دستش از پشت کشیده شد و پشتش خورد به تنه سنگین د رخت. حالت عصبی به او دست داده بود. دست خودش نبود. داریوش شانه هایش را گرفت و او را متوقف کرد اما گلبهار همچنان نفس نفس میزد و بزور گفت» ـ نیا جلو. داد میزنم. بم دست نزن... داریوش نایستاد. فاصله را پر کرد. آنقدر نزدیک شد که گرمای بازدمش به گونههای گلبهار میخورد. نگاهش با وحشت روی چهره سرخ گلبهار میچرخید، اشک هایی که تند تند پایین میریخت. دستش را برای پاک کردن اشک بالا برد اما گلبهار سرش را با نفرت چرخاند. ـ چرا گریه میکنی؟ با توام نترسون منو! چت شد یهو؟ گلبهار از وقاحتش دهانش باز مانده بود. سمتش چرخید با حرص گفت: ـ تو چطور روت میشه تو چشمای من نگاه کنی؟ چطور میتونی بعد از اون کثافتکاری دیشبت... بعد از اون حلقهای که ده دقیقه پیش دستش کردی، بیای جلو من حرف بزنی حتی؟؟ داریوش دندانهایش را روی هم سابید. ناگهان مچ دست نحیف گلبهار را توی مشت بزرگش گرفت و کشید بالا، چسباند به سینه خودش؛ درست جایی که قلبش وحشیانه و با ضربی نامنظم میکوبید: ـ حسش میکنی؟ ها؟ این لامصب داره واسه کی اینجوری خودشو پاره میکنه؟! واسه ناجی؟! ها؟! من اگه امشب اون حلقه کوفتی رو ننداخته بودم دست دختره، منصور همین فردا صبح یکار میکرد تاج ورشکست بشه! تو که از نفوذش خبر داری خیر سرت اومدی یه ماهو شرکت ته همه چیزو دیدی! اینو میخوای؟ هرچی خسرو ساخته به خاطر ی منصور پیزوری بره به درک؟ چرا باورم نداری؟ چرا صبر نداری؟ میگم ثابت میکنم بت که ذهنتو خراب کردن! اون آرش مادر به خطا منو فروخته! توام گلبهار؟ توام داری پشتمو خالی میکنی؟ گلبهار با تمام زور دستش را کشید، اما بازوان داریوش سد آهنینی بودند: ـ تاجو سامیارو کمالی و همشون برن به درک! تو روح منو سوزوندی… میفهمی؟ دستاتو بکش کنار! ازت چندشم میشه! ولم کن! حالم از خودتو دروغات بهم میخوره! خیلی کثیفی... خیلی... داریوش به او حق میداد. اما آن جملات، روی دلش سنگینی کرد! به غرورش برخورده بود. دستانش را از درخت آزاد کرد و گفت: - این حرفات یاد من میمونه. من خواستم اینبار بات رو باشم اما حتی نمیشنوی چی میگم! گلبهار دهان باز کرد تا جوابی کوبنده بدهد، اما داریوش بدون اینکه لحظهای به عقب نگاه کند از او دور شد، با قدمهای سنگین وارد تاریکی پلههای سالن شد؛ جایی که منصور و صدای ساز و دهلِ نامزدی نحس، منتظر بازگشت او بودند. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 20 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 20 آبان پارت 74 گلبهار چند ثانیه همانجا در تاریکی حیاط ماند.. دستش را روی بازویش کشید؛ جایی که هنوز گرمای دست داریوش را داشت. نمیخواست حتی یک قطره اشک دیگر برای او بریزد. بدون اینکه به سالن برگردد، از مسیر تاریک حیاط خودش را به پارکینگ رساند. سوار ماشینش شد. بوی عطر تند ناجی انگار هنوز توی بینیش بود. پایش را روی گاز فشار داد و با سرعتی دیوانهوار از عمارت حاج منصور بیرون زد. وقتی به عمارت رسید، باغ در سکوت مطلق بود. از ماشین سامیار خبری نبود. گلبهار بدون اینکه چراغی روشن کند، از پلهها بالا رفت و خودش را داخل اتاقش انداخت. در را بست و به چوب سرد آن تکیه داد. کفشهایش را گوشهای پرت کرد. تنگی لباس کلافهاش کرده بود اما نای عوض کردنش را نداشت. شروع کرد به راه رفتن. عرض اتاق را میرفت و برمیگشت. ذهنش دست از سرش برنمیداشت. با خودش میگفت: «نکنه راست میگه؟ نکنه واقعا مجبور شده؟» دلش برای یک لحظه نرم میشد، اما بلافاصله تصویر عکسها میآمد جلوی چشمش. داریوش برهنه و غرق در خواب… ناجی که با موهای پریشان و تن لخت به او چسبیده بود… آن لبخند کثیف و پیروزمندانه رو به دوربین. نه. امکان نداشت دروغ باشد. خودش دیده بود. معدهاش به هم پیچید. حس تهوع دست از سرش برنمیداشت. به سمت کشوی پاتختی رفت، یک قرص خواب درآورد و بدون آب قورت داد. فقط میخواست بخوابد. میخواست مغزش خاموش شود تا اینقدر تصویر ناجی و داریوش را کنار هم نسازد. خودش را روی تخت انداخت و پتو را روی سرش کشید. یکی دو ساعت گذشته بود و قرص تازه داشت بدنش را کرخت میکرد که صدای چند ضربه محکم به در اتاق، چرتش را پاره کرد. گلبهار تکان نخورد. نگاهش به ساعت روی میز افتاد؛ از دوازده رد شده بود. ضربهها دوباره تکرار شد؛ اینبار محکمتر و طلبکارانهتر. صدای خشدار و خسته داریوش از پشت در آمد: ـ گلبهار… میدونم بیداری. باز کن حرف بزنیم. گلبهار نفسش را حبس کرد. دستگیره در چند بار بالا و پایین شد. در قفل بود. داریوش کلافه ضربه دیگری به در کوبید: ـ خودتو نزن به خواب! اینه بهونت واسه فرار؟ سکوت گلبهار فقط عصبانیت داریوش را بیشتر میکرد. ـ باشه! باز نکن. ولی تا حرف نزنیم من از پشت این در تکون نمیخورم. گلبهار نتوانست تحمل کند. خشم توی رگهایش دوید و اثر قرص را شست و برد. از جا پرید، کلید را با حرص چرخاند و در را با شتاب باز کرد. داریوش بیرون اتاق ایستاده بود. کت تنش نبود. آستینهای پیراهن مشکیاش را تا آرنج بالا زده بود و سه دکمه بالای یقهاش باز بود. موهایش روی پیشانیاش ریخته بود و سینهاش از نفسهای تند بالا و پایین میرفت. بوی تلخ ادکلنش با بوی سیگار قاطی شده بود. نگاهش با دیدن صورت پفکرده و چشمهای سرخ گلبهار، برای لحظهای نرم شد. خواست قدمی به داخل بردارد که گلبهار دستش را به چهارچوب گرفت و سد راهش شد. ـ چی میخوای؟ داریوش فکش را منقبض کرد. رگ روی گردنش برجسته شد. ـ اگه نامزدی کوفتیو نمیگرفتم منصور فردا صبح جفت پاشو میذاشت رو خرخره تاج! گلبهار پوزخند زد. ـ آهان! خب الان که جشنتم تموم شد! مبارکتم باشه. چی از جون من میخوای! داریوش کلافه و عصبی دست توی موهایش کشید. میخواست خودش مقدمه چینی کند تا بار عذاب وجدانی که از صبح بابت رابطه اشتباه با ناجی میکشید را سبک کند. ـ دیشب خیلی مست بودم... همین جمله کافی بود تا آخرین رشته تحمل گلبهار پاره شود. صدایش را بالا برد، با چشمهایی که داشت باز هم پر میشد غرید: ـ آره تو هروقت مستی و حشرت میزنه بالا، فکر میکنی منو دوست داری! هروقت نعشهای میای دم در اتاق من! ولی وقتی هوشیاری، میری حلقه دست یکی دیگه میکنی! رنگ نگاه داریوش پرید. گلبهار خشمش فروان کرده بود. با انگشت ضربه ای به سینه او کوبید و گفت: - هروقت مستی خر تر از من پیدا نمیکنی که نیازتو روش خالی کنی! مرسی از حسی که بم دادی! مرسی که تو چشمت منو اون هرزه ای دیدی که وقتی مستی بیای سراغش! الان چی؟ الان که عقلت سرجاشه چرا عاشقم نیستی؟ ازت... ازت متنفر... رگ گردنش بیرون زد و با حرکتی آنقدر سریع که گلبهار فرصت هیچ واکنشی پیدا نکرد، دست انداخت پشت گردن او و محکم به سمت خودش کشیدش. پیش از آنکه گلبهار جیغ بکشد، داریوش لبهایش را با حرص و خشم روی لبهای او کوبید. بوسهاش خشن، بیقرار و پر از نیاز بود. گلبهار با تمام توان دستهایش را روی سینه سفت داریوش گذاشت و تقلا کرد، اما بازوهای داریوش مثل آهن او را در هم فشرده بودند. بالاخره داریوش با نفسنفس او را رها کرد. سرش را عقب برد، زل زد توی چشمهای شوکه گلبهار و با صدایی دورگه و عصبی غرید: ـ حالا چی؟! مست که نبودم! عین سگ اومدم دم در اتاقت دارم التماس میکنم بم گوش بدی! من! منی که تاحالا التماس خدام نکردم، دارم التماس تو رو میکنم و تو داری میگی اثر الکله؟ اینقدر بی غیرت دیدی منو... هنوز کلماتش در هوا بود که دست گلبهار بالا رفت و صدای سیلی محکم و آبداری توی راهرو پیچید. ضربه آنقدر شدید بود که صورت داریوش به یک سمت چرخید. ـ اولا آخرین بارت باشه که به من دست زدی! سینه گلبهار به شدت بالا و پایین میرفت. اشک روی گونهاش سرازیر شد: ـ دوم اینکه تو واسه من حرف غیرت نزن! هنوز عکس لختت تو بغل ناجی جلو چششمه! داریوش که با پشت دست گوشه لبش را که میسوخت لمس میکرد، با شنیدن جملات گلبهار خشک شد. سرش را چرخاند. اخمهایش در هم گره خورد. ـ عکس... کدوم عکس؟ گلبهار با تمسخر و درد خندید: ـ خودتو نزن به اون راه داریوش! نامزدت همون کلهسحر، وقتی هنوز تو تخت کنارت لخت خوابیده بود، از جفتتون عکس گرفت و برام فرستاد تا نشون بده جایگاه من کجاست! تا بفهمم اون لبایی که دیشب رو لبای من بود، تا صبح رو تن کی بودن! داریوش شوکه شد. رنگ از صورتش پرید. تازه فهمید چرا گلبهار از صبح اینطور از او متنفر شده بود. ناجی با فرستادن عکسهای آن شب لعنتی، تیر خلاص را زده بود. خون در رگهای داریوش به جوش آمد. ناجی، سیاه تر از چیزی که در خاطرش یود شد و لعنتی به او فرستاد. خشم خالص و شرمندگی قفسه سینهاش را به آتش کشید. باز هم برای توضیح دادن دیر کرده بود... قدمی جلو گذاشت. تمام غرورش را کنار گذاشت و با صدایی که از عذاب وجدان آرام شده بود گفت: ـ گلبهار… دیشب تو منو پس زدی، حالم خراب بود… خودتو از من گرفتی! وقتی اون اومد دم خونم، من تو حال خودم نبودم! گلبهار من فکر کردم تویی! گلبهار خشکش زد. داریوش با استیصال ادامه داد: ـ میفهمی؟ من به هوای تو کشیدمش تو بغلم! فکر کردم تو اومدی... عین سگ مست بودم اینم بشه توبه که دیگه لب نزنم به اون حرومی! وقتی صبح بیدار شدم و دیدم اونه، حالم از خودم به هم خورد! گلبهار چند ثانیه فقط به چشمهای پر از درد داریوش خیره ماند. حرفهایش سنگین بود، اما زخم گلبهار عمیقتر از آن بود. پوزخند تلخی روی لبهای بیرنگش نشست. ـ چقدر حقیر شدی داریوش… من حتی عطرم، حسم شبیه اون نیست! هیچیم شبیهش نیست! چه توجیح کثیفی... مست بودی که بودی، اما با اون خوابیدی. این تنها حقیقتیه که بین دروغات وجود داره. همان لحظه تلفن داریوش در جیب شلوارش لرزید. اسم «ناجی» روی صفحه روشن شد. پیامها پشت سر هم ردیف شدند و چشم گلبهار به صفحه افتاد. « هوستو کردم عشقم… کاش پیشم بودی امشبم.» گلبهار نگاه پر از انزجارش را از صفحه گوشی گرفت و به چشمهای طوفانی داریوش دوخت: ـ برو پیش نامزدت. دلش هواتو کرده. حالم بهم میخوره ازت اینقدر که کثیف و هرزه ای! نامرد! داریوش به صفحه گوشی نگاه کرد. نفرتی عمیق در نگاهش دوید. بدون مکث دکمه سایلنت گوشی را زد. تمام وجودش داشت برای زنی که روبهرویش ایستاده بود پر میکشید، اما کلمات آخر گلبهار و آن نگاه پر از تحقیر، غرور مردانهاش را له کرده بود. فکش قفل شد. چشمهایش که تا چند لحظه پیش پر از التماس بود، کمکم تاریک و سرد شد. او اعتراف کرده بود، غرورش را زیر پا گذاشته بود، اما گلبهار پسش زده بود. برای بار هزارم... آن هم وقتی تصمیم گرفته بود بر خلاف منطق، به او نزدیک شود. دیگر نمیتوانست خودش را بشکند. بی روح گفت: ـ باشه… صدایش حالا به طرز بدی سرد و بم شده بود. یک قدم عقب رفت و فاصله گرفت. گلبهار از عقب نشینی او شوکه شد. لبش را به دندان کشید. در توهین کردن زیادی پیش رفته بود، تمام خشم و نفرتش را به زبان آورده بود و داریوش با همان سردی ادامه داد: ـ حرفمو زدم. این آخرین اعترافم بت بود. وقتی تصمیم گرفتی باورم نکنی چی بگم دیگه؟ وقتی عشقی که هنوز شروع نشده رو چال کردی... باشه! وقتی منو نامرد صدا میزنی... توضیح چیو بدم دیگه؟ کلمات گلبهار برایش سنگین تمام شده بود. حس میکرد هیچکس تا کنون آنقدر غرورش را خورد نکرده بود. دستهایش را توی جیب شلوارش برد و با نگاهی خشک به چشمهای خیس گلبهار خیره ماند: ـ دیگه نزدیکت نمیشم به قول خودت آخرین بارم بود! خیالت راحت. ولی فکر نکن ولت میکنم اینجا. از دور حواسم بهت هست. چه منو باور کنی چه نکنی رو قولی که بت دادم هستم! یادته دیگه؟ گفتم تا من زندم نمیذارم خطری تهدیدت کنه. الانم برو بخواب. اونجور ک دلت میخواد فراموش کن منو هرچی اتفاق افتاده رو. قبل از اینکه گلبهار بتواند جوابی بدهد، داریوش چرخید و با قدمهای بلند و سنگین طول راهرو را طی کرد. گلبهار به رفتنش خیره ماند. در را با تمام توانش به هم کوبید و صدای چرخیدن کلید در قفل، پایان آن شب را اعلام کرد. روی تختش نشست چنگی به موهایش زد، بالش را سمت در پرت کرد و با خشم گفت: - به چه حقی یجور رفتار میکنی انگار من مقصرم! داریوش را وقیح، نامرد، بی مسعولیت و کثیف میدید! درست تصویر عکسی که روز های اول از او ساخته بود. البته که بدگویی های مدام سامیار و کمالی از او بی تقصیر نبود و آن ماجرای نامزدی مزخرف! لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
بنیانگذار نسترن اکبریان 913 ارسال شده در 20 آبان سازنده بنیانگذار اشتراک گذاری ارسال شده در 20 آبان پارت 75 به قولش عمل کرده بود. دو روز گذشته بود و در عمارت، هیچکس سایهاش را هم اطراف اتاق گلبهار ندیده بود. حتی خودش را هم بزور میدیدند، سر ناهار و شام نمیرفت، حاج رضا ناهار و شامش را به اتاقش میبرد و ناجی، طی دو روز خودش را برای ارتباط گرفتن با داریوش کشته بود! به عمد جوابش را نمیداد، او ناجی را از امن ترین آدم های زندگی اش میدانست و او از سست ترین حال او عکس گرفته بود! بی اجازه اش برای گلبهار فرستاده بود و همان حرکت برای آنکه حتی تحمل دیدن چهره اش را نداشته باشد کافی بود. اما آن دو روز، میدان دست سامیار بود! اویی که از نفرت افتاده میان گلبهار و داریوش سواستفاده میبرد و به عمد نزدیک گلبهار میشد. الکی ادعای آدم های نگران را در می آورد، بی دلیل برایش گل می آورد و حتی یک گوشی آخرین مدل به جای تلفن شکسته اش به او هدیه داد. کمالی تهدید داریوش را جدی گرفت و هر دو نسخه از وصیت دست نویس خسرو را به او داده بود. اما داریوش با جدیت تمام آن دو روز مشغول جمع کردن پرونده جامع از منصور بود! از نوجوانی اش تا کنون! آن حس دین و عذاب وجدانش به ناجی با حرکت زشتش از بین رفته و میخواست طبق حرفش، نهایتا یک هفته ای داستان منصور و نامزدی مزخرفش با ناجی را بندد! ساعت از دو نیمهشب گذشته بود. عمارت در سکوت و تاریکی فرو رفته بود. داریوش لپتاپش را روی میز بزرگ سالن غذاخوریِ طبقه دوم آورده بود؛ جایی که در نیمهبازش، راهرو و در اتاق گلبهار را در تیررس نگاهش قرار میداد. نور کمرنگ صفحه مانیتور روی صورت خستهاش افتاده بود. داشت تمام اطلاعات مالی و بدهیهای منصور و سهامداران را که قرار بود فردا با آنها روبهرو شود، دستهبندی میکرد و روی یک فلش میریخت. چشمهایش از بیخوابی میسوخت. فلش را از لپتاپ کشید و کلافه دستی به گردنش کشید. گلویش خشک شده بود. از جا بلند شد و با قدمهای بیصدا، از پلههای مارپیچ پایین رفت تا از آشپزخانه آب بردارد. هنوز پایش به پله آخر نرسیده بود که صدای برخورد لیوان با پیشخوان سنگی، در تاریکی آشپزخانه پیچید. داریوش متوقف شد. سایهای در تاریکی حرکت کرد و با باز شدن درِ یخچال، نور زرد روی صورت و تنِ گلبهار افتاد. داریوش همانجا در تاریکی ایستاد. فکر کرد کی از اتاقش بیرون آمده بود که داریوش متوجه نشده بود... گلبهار با یک لباس خواب حریر کوتاه و نازک شیریرنگ بود. موهایش پریشان بود و لیوان آب را به لبش نزدیک میکرد. نگاه داریوش از پاهای برهنه او تا یقه باز لباسش بالا رفت و خون در رگهایش داغ شد. فکش را سفت کرد و قدمی به جلو برداشت. صدای قدم سنگین داریوش، گلبهار را در جا خشک کرد. برگشت و با دیدن قامت بلند و سایهوار او در چهارچوب آشپزخانه، لیوان در دستش لرزید. داریوش نگاهی سرتاپایی به او انداخت. صدایش توأم با خشم و خشمی کنترلشده، در سکوت پیچید: ـ هر شب اینجوری میای بیرون از اتاقت؟ اونم وقتی اون مرتیکه لندهور تو این خونس؟ گلبهار از خشم و مشت گره خورده داریوش ته دلش لرزید، اما به سرعت اخم کرد. دو روز بود که داریوش عین یک سایه رفت و آمد میکرد و او غیر از صدای ماشینش هیچ از اون نشنیده بود. هنوز از او کینه داشت، حتی بیشتر از دو روز قبل! از آنکه بیشتر تلاش نکرده بود برای متقاعد کردنش... از آنکه دلش میخواست جور دیگری باشد و نبود! سامیار سر شب به گلبهار زنگ زده و گفت که تهران نیست و برای همین با خیال راحت و با این لباس بیرون آمده بود. فکر میکرد داریوش هم خواب است. لیوان را روی پیشخوان کوبید و با طعنه گفت: ـ سامیار خونه نیست! به توچه اصن؟ داریوش یک قدم جلوتر آمد. نور کمرنگی روی صورتش افتاد و پوزخندی گوشه لبش نشست. با لحنی که رگههایی از شیطنت و خطر در آن موج میزد گفت: ـ سامیار نیست… من که هستم. نگاه داریوش آنقدر روی تن او خیره و سنگین بود که گلبهار احساس کرد پوستش زیر آن نگاه میسوزد. دست به سینه ایستاد تا شاید کمی از خودش محافظت کند. با سردترین لحنی که میتوانست، مستقیم توی چشمهای طوفانی او زل زد: ـ تو واسم مهم نیست بودو نبودت! تلخی جمله اش صاف سینه داریوش را نشانه رفت، اما او هیچ واکنشی نشان نداد. فقط نگاهش تاریکتر شد. گلبهار که تحمل آن فضای سنگین را نداشت، از کنارش رد شد تا به سمت پلهها برود. قدمهایش را تند کرد، اما روی پله سوم، دمپایی ابری اش لب پله سر خورد. تعادلش به هم خورد. هری دِلش ریخت و خواست جیغ بکشد که دستی قدرتمند، دور کمر باریکش حلقه شد و او را محکم به عقب کشید. گلبهار با شتاب به سینه سفت و پهن داریوش برخورد کرد. نفسش در سینه حبس شد. داریوش او را میان زمین و هوا نگه داشته بود. دست چپش دور کمر گلبهار قفل شده بود و دست راستش را به نرده گرفته بود. تنها چیزی که شنیده میشد، صدای نفسهای تند و به هم ریختهی هر دوی آنها بود. صورتهایشان فقط چند سانتیمتر با هم فاصله داشت. بوی ادکلن تلخ و مردانهی داریوش با بوی اغواگر یاس عطر و گلبهار قاطی شده بود. نگاه گلبهار روی لبهای داریوش ماند. قلبش وحشیانه میکوبید. همهچیز در آن تاریکی، برای یک بوسهی طولانی و پرحرارت آماده بود. چشمهای داریوش روی لبهای نیمهباز گلبهار قفل شد. سینهاش به شدت بالا و پایین میرفت. گلبهار بیاراده پلکهایش را بست. اما داریوش، با تمام نیازی که در تکتک سلولهایش زبانه میکشید، فکش را روی هم سابید. رگ گردنش بیرون زد. یاد سیلی چندشب و حرف های سرد او افتاد و نگاهش را با سختی از لبهای گلبهار گرفت و توی چشمهایش دوخت. چند ثانیه همانطور خیره ماند، بعد خیلی آرام و بدون هیچ حرف عاشقانهای، او را روی پلهها صاف نگه داشت و دستش را از دور کمرش باز کرد. با صدایی دورگه و خشن گفت: ـ مواظب باش. گلبهار شوکه شد. چشمهایش از ناباوری گرد شد. داریوش بدون اینکه دیگر نگاهش کند، یک قدم به عقب برداشت. لحنش سردتر از یخ بود و قبل از اینکه گلبهار بتواند چیزی بگوید، از او دور شد و به آشپزخانه برگشت تا از موقعیت فرار کند. گلبهار چند ثانیه همانجا روی پلهها خشکش زد. قلبش هنوز دیوانهوار میکوبید، اما اینبار نه از هیجان، بلکه از حرص و دردی که سردی لحن داریوش به جانش انداخته بود. داریوش در تاریکی آشپزخانه، دستهایش را دو طرف سینک گذاشت و سرش را پایین انداخت. نفسش را با فشار بیرون داد و زیر لب زمزمه کرد: ـ لعنتی… بزور چند لقمه غذا خورد و بعد از اینکه از نبود گلبهار مطمعن شد، سر لبتابش برگشت. هر دو نفرشان خواب به چشمشان حرام شده بود و همان یک برخورد کوتاه پس از دو روز کافی بود تا تمام اتفاقات چند شب قبل زنده شود. مخصوصا برای گلبهاری که تمام آن چندروز به داریوش نفرت ورزیده بود و از ضربان تند شده قلبش نیز متنفر بود. لینک ارسال به اشتراک گذاری در سایت های دیگر تنظیمات بیشتر اشتراک گذاری ...
ارسالهای توصیه شده
برای ارسال دیدگاه یک حساب کاربری ایجاد کنید یا وارد حساب خود شوید
برای اینکه بتوانید دیدگاهی ارسال کنید نیاز دارید که کاربر سایت شوید
ایجاد یک حساب کاربری
برای حساب کاربری جدید در سایت ما ثبت نام کنید. عضویت خیلی ساده است !
ثبت نام یک حساب کاربری جدیدورود به حساب کاربری
دارای حساب کاربری هستید؟ از اینجا وارد شوید
ورود به حساب کاربری