دلنوشته‌ فرورجای خاموشی | شاهرخ(م.م.ر) کاربر انجمن نودهشتیا

[Shahrokh]

و با این همه، در ژرف‌ترین لایه‌ی این تاریکیِ بی‌نشان،

نجوایی مبهم به گوش می‌رسد؛

نه وعده‌ی نجات،

نه بشارتِ سپیده، تنها صرفِ آگاهی از اینکه

این سیاهی نیز آیتی‌ست و هر آیت را تأویلی‌ست.

شاید این فروشدن، نه پایانِ راه،

که ابتدایِ تهی‌شدن باشد؛

خلعِ نام‌ها، ریختنِ صورت‌ها،

و عریان‌شدنِ جان

از هر آنچه به گمان، معنا می‌خواندیم.

در این وادی، نه دعا کارگر است

و نه فریاد؛

سالک را می‌باید به سکوت پناه برد،

تا حقیقت خود،

بی‌واسطه و بی‌اجبار، رخ بنماید.

چه بسا آنچه من سیاهیِ بالاتر از سیاهی می‌پنداشتم،

سایه‌ی نوری‌ست که طاقتِ دیدنش را هنوز ندارم؛

که چشم، پیش از رؤیت،

باید به تاریکی خو کند.

پس می‌ایستم، نه از سرِ امید،

نه از بیمِ هلاکت؛

می‌ایستم چونان کسی که دانسته است

راه، گاه از دلِ گم‌شدگی می‌گذرد

و حقیقت، گاه در هیئتِ فقدان

خود را آشکار می‌کند.