رمان عقد آسمانی | زهره کاربر انجمن نودهشتیا

[zri]

#پارت_23

 

در حموم و که باز کردم یه دور سکته ناقص و رد کردم.

 پسره بیشعور مث خر دراز کشیده رو تخت نمیگه من میام زَهره ترک میشم! 

 

_ارتین:ترسیدی جوجو! 

 

_سوگند:خودتم به این نتیجه رسیدی که خوخویی نه؟! پاشو از تخت میخوام بخوابم 

 

ابرویی بالا انداخت و گفت:

_ارتین: محض اطلاع اینجا اتاق هردومونه. 

 

_سوگند: محض اطلاع ما یه قرادادی نوشتیم. 

 

با شنیدن کلمه قرارداد خفه خون گرفت و بی حرف از اتاق رفت بیرون، وقتی میخواست از در خارج شه گفت:

_ارتین: یادم نبود راست میگی..... پس اینجا مال تو اتاق روبرویی هم مال من. 

 

 

بارفتنش با خیال راحت رفتم رو تخت و گرفتم خوابیدم. 

 

***

 

 

با صدای پشت سر هم زنگ در به زور لای پلک هامو باز کردم، تازه چشمم خورد به ساعت، الهی که هرکی پشت دره خشتکش پاره شه، اخه ساعت ده صبح وقت مهمونیه مگه؟! اه

 

به زور از تخت پایین اومدم و همونطور که میرفتم تا در و بازکنم با دستام چشامو می مالیدم و همزمان با پای راستم پای چپمو میخاروندم. 

 

بالاخره رسیدم جلوی ایفون و دستامو از چشام برداشتم، ولی ای کااااش بر نمیداشتم. 

 

مامانم و زنعمو و ساناز و سانای نوشین پشت در بودن و هی زرت و زرت ایفون رو میزدن!

 

با دستپاچگی ایفونو برداشتم و جواب دادم: 

_سوگند: الو سلام.... واای چی میگم من بفرمایید تو. 

 

دیوونه شدم رفت، با عجله از پله ها راه اومده رو برگشتم و مستقیم رفتم تو اتاق ارتین. 

 

اینجارو باش اینا مثلا واسه تازه عروس ودوماد صبحونه اوردن بعد اقا با نیم تنه لخت و شلوارک خیلی عاشقانه پتوشو بغل کرده خوابیده! 

 

نشستم درست بالای سرش و تکونش میدادم. 

 

_سوگند: ارتین پاشو اومدن... ارتینننن پاشو میگم اینا اومدن. 

 

بدون توجه بهم غلتی تو جاش زد و پتو رو کشید رو سرش. 

 

_سوگند: هوووی با تو عم الان میرسن، میان تو پاشو. 

 

_ارتین: جان ننه ت ولمون کن بزار بخوابیم. 

 

_سوگند: خو الاغ الان میان میبیننت میفهمن نقشه ست، حداقل پاشو برو اون یکی اتااق. 

 

_ارتین: ها باش

 

 

مثل ادمای مست و پاتیل از جاش پاشد و پتوشو بغل گرفت و تلو تلو خوران از اتاق زد بیرون و رفت تو اتاق روبرویی و خودشو پرت کرد رو تخت و ب ثانیه نکشید تو خواب عمیقی رفت. 

 

خیالم که از بابت اون راحت شد رفتم پایین، مامان اینا تازه حیاط دو هزار متری رو رد کرده بودن.

 تا من رسیدم پایین اوناهم در و باز کردن و اومدن تو 

 

_مامان: دختر علف زیر پامون سبز شد چرا در و باز نمیکردی؟! 

 

_سوگند: جون من ما مرغیم ساعت ده صبح از خواب پاشیم؟! 

 

همگی به این لحنم خندیدن و گفتن بساط صبحونه رو اماده میکنن، سانای مثل همیشه اومد و نشست تو بغلم. 

_سانای:اله خوفی؟ 

 

_سوگند: چرا بد باشم عشق اله؟ 

 

_سانای: اخه مامی و نوشی میگفدن حالت خوف نیس. 

 

ک. ون لق مامیت و نوشی کودن چه چیزایی پیش بچه گفتن پووف. 

 

با صدای زنعمو برگشتم سمتش. 

_زنعمو: سوگند ارتین کو پس؟

ویرایش شده 16 فروردین توسط zri

[zri]

#پارت_24

 

 

_سوگند: زنعمو این پسرت دست خرسو از پشت بسته خوابه باو. 

 

زدن زیر خنده و مامان با چشم غره گفت:

_کم حرف بزن برو بیدارش کن بیاین صبحونه 

 

سرمو تکون دادم و رو به سانای گفتم:

_سوگند: سانی بریم ارتین خره رو بیدار کنیم؟! 

 

با ذوق وصف نشدنی کله شو بالا پایین کرد و گفت:

_سانای: بلیممم

 

بچه یکم قاطی داره به اون بابای الدنگش کشیده والاا مگر نه ما که همچین چیزی تو خونوادمون نداریم. 

 

دستشو گرفتم و باهم رفتیم بالا، سانای تا ارتین و دید رفت نشست بالا سرش و تکونش داد. 

 

_سانای: عموو....عموو ارتی

 

اقا همچنان خواب بود و ککش هم نمیگزید، ازوم در گوش سانای گفتم:

_سوگند: جیغ بزن تو گوشش. 

 

اونم نامردی نکرد و چنان جیغی تو گوشش زد که ارتین سهله من کر شدم. 

 

با ترس از جا پرید و متعجب زل زد بهمون! 

 

_ارتین: حمله کردن؟! 

 

به اقارو باش بدجوری ترسیده مث اینکه. 

 

_سوگند: اره ننم و ننت و خواهرم و زنداداشت..... پاشو بیا. 

 

دست سانای و گرفتم و از اتاق زدیم بیرون، چند دیقه بعدشم اقا تشریفشو اورد و نشست کنارِ من پشت میز، بعد اینکه صبحونه رو خوردیم مامانم اینا رفتن. 

***

یکی _دو ساعتی از رفتن مامان اینا می گذشت، ارتین خان دیلاق روی کاناپه جلوی تلویزیون لم داده بود و کنترل به دست فوتبال می دید. ناکس کنترل رو زمین نمی ذاشت می دونست می خوام کارتون نگاه کنم. 

 

یعنی چی اخه! شوهر کردم مثلا خیر سرم اه. 

 

پاهام رو کوبیدم زمین و نشستم کنارش، حرصی گفتم: 

_سوگند: نمی زنی باب اسفنجی ببینم نه؟! 

 

مثل پسر بچه ها تخس ابرویی بالا انداخت و نه ای زیر لب گفت. 

 

_سوگند: اصلا تو چرا این وقت روز خونه ای؟ 

 

_ارتین:دقیقا کجا باید باشم؟ 

 

زانو هام رو بلند کردم رو کاناپه گذاشتم و بغلشون کردم، در همون حال گفتم: 

_سوگند: مرد باس این وقت روز سر کارش باشه. 

 

با خنده ی مسخره ای جواب داد: 

_ارتین: می دونی این وقت روز، زن باس برای شوهرش غذا درست کنه؟! 

 

با چشمای گرد شده جیغ زدم: 

_سوگند: مگه زن کلفته؟! 

 

مثل خودم با داد گفت: 

_ارتین: مگه مرد حمّاله؟! 

 

ای تف تو روت بیاد مرد. این چرا کم نمیاره؟! تا حالا اینجوری کم نیاورده بودم، اونم جلوی کی؟! جنس مذکر. 

 

من حال تو یکی رو می گیرم گشاد خان.... 

 

با صدای بلندی رو بهش داد زدم: 

_سوگند: حالا می بینی. 

 

پوزخندی زد و با تمسخر گفت:

_ارتین: خل شدی مثل این که نه؟ 

 

جیغی از روی حرص کشیدم و کوسن رو برداشتم با تمام توانم کوبیدم روی سرش، توان من هم که هیچی نباشه بهتره. یکی نیست بهم بگه اخه کودن یه کوسن چه بلایی سر این هرکول میاره ته تهش نازش می کنه دیگه. 

 

با ضربه ای که به سرم خورد تازه فهمیدم اعلام جنگ کردن اقا! 

 

_ارتین: خودت شروع کردی، منم ادامه ش می دم. 

 

_سوگند:وووی مامانم اینا ترسیدم، با بالش که حال نمی ده بخوای ادامه ش هم بدی. 

 

_ارتین: با بطری اب چطوری؟! 

 

لبخندی خبیثی رو لبم نشست، بدون هیچ هماهنگی قبلی یا چیز دیگه ای با اخرین سرعتی که از خودمون سراغ داشتیم دویدیم سمت یخچال. 

 

فک کنم اون چند بطری اب تو یخچال یک هفته ای بود که اون تو بودن، بدون فوت وقت هرکدوم دوتا بطری برداشتیم و عین این جنگنده ها تو سوراخ سنبه های خونه پناه گرفتیم. 

 

پشت بزرگ ترین مبل بودم، ارتین هم پشت ستون وسط پذیرایی قایم شده بود. 

 

اروم از جا بلند شدم تا از روی مبل کوسن بردارم پرت کنم سمتش ببینم تکون می خوره یا نه ولی...... یه لحظه حس کردم زیر بارون ایستادم، از سردی اب نفسم رفت. 

 

_سوگند: جـــــــــــــــــــــــیغ، تو روحت ارتین. 

 

کرگدن بی خاصیت رو مبل ایستاده بود تا من رو خیس کنه. 

 

با حرص پاهام رو کوبیدم زمین و مبل رو دور زدم و رفتم روش ایستادم. متاسفانه بدلیل کوتاهی قد باس به غلط دیگه ای بکنم، نشد که بشه اه. 

 

_سوگند: چرا اینقدر درازی تو اخه؟! بشین ببینم.

 

 ابهت کلامم اونقدری بود که بی حرف نشست و بی حوصله باهم خیره شد. 

 

حالا که دیگه ازش بلند تر بودم حال می کردم واسه خودم. با لبخند خبیثی که گوشه لبم بود در بطری رو باز کردم و یه ضرب خالی کردم رو سرش. 

 

چرا صداش در نمیاد این؟! خدایا محوم کن زدم بچه مردم رو کشتم. 

 

_ارتین: ســـــــــــوگـــــــــــــنــــــــــد!

 

یا ابلفض اونی که قراره بمیره منم این عوضی سگ جون تر از این حرفاست.

 دستپاچه از مبل پریدم پایین و الفرار من می دویدم ارتین هم پشت سرم، همزمان تهدید هم می کرد نامرد. 

 

_ارتین: وایستا... دِ میگم وایستا مگه با تو نیستم؟! واستا کاریت ندارم. 

 

با ترس جیغ زدم: 

_سوگند: مگه خر مغزم رو گاز زده؟! می خوای خونِ منو بریزی بکنی تو لون شیشه تو دستت. 

 

دیگه رسما داشت هوار می زد. 

 

_ارتین: دیوونه شدی تو به قران،مگه من خون اشامم دختر؟! 

 

شنیدین می گن یه لحظه غفلت و یه عمر پشیمونی؟! وضعیت الان منه. تا خواستم برگردم زبون دو متریم رو براش در بیارم گیرم انداخت، انداختم رو کولش و پرتم کرد روی مبل. 

 

_ارتین: چی شد ساکت شدی خاله ریزه؟! 

 

با استرس لب زدم: 

_سوگند: بیخیال من شو جون ننه ت.

 

داشت بهم نزدیک تر نی شد و کم کم فاصله بینمون هم داشت تموم می کرد. 

نگاه سگیش داشت می گفت«یه جوری گازت می گیرم که دیگه به سرت نزنه از این غلطا بکنی» 

 

فاصله رو تموم کرد و........ 

 

اپـــچــــوووووووو

 

صدای عطسه م بود گفتم که در جریان باشید. 

 

بچه چندشش شد دوید رفت تو دسشویی سر و صورتش رو بشوره. تقصیر خودشه دیگه می خواست انیجوری نکنه که منم از استرس و هیجان عطسه م بگیره عطسه کنم رو صورتش والا.

[zri]

‌#پارت_25

 

 

بالاخره عروس خانم بعد از دو تا کلاج دنده از دسشویی تشریف اوردن بیرون. 

 

همونطور که صورتش رو خشک می کرد با صدای حرصی گفت: 

_ارتین:ناهار که بهمون ندادی عطسه هم کردی رو صورت خوشگلم، پاشو حاظر شو از گشنگی هم تلف نشیم. 

 

اعتماد به نفس این رو عنبر نسا داشت الان ادکلن معروفی بود به خدا اییییش. 

 

با یاد ناهار بیرون از ذوق نیشم باز شد و سریع پریدم تو اتاق. در کمدم رو باز کردم، یه دست کت و شلوار اسپرت لجنی کشیدم بیرون و تنم کردم با یه شال مشکی، ارایش هم یه برق لب و ریمل کافیه حالش رو ندارم.با برداشتن گوشیم از روی عسلی از اتاق زدم بیرون هم زمان ارتین هم از اتاق خودش خارج شد. جووووون ببین زنعموم چی زاییده خدایی! یه شلوار مشکی پاش بود که قشنگ پاهای گنده شو به نمایش گذاشته بود، یه تی شرت سفید هم تنش بود که داشت بازو هاش رو جررر می داد از بس تنگ بود، ولی خودمونیم شوخر خوشگلی گیرم اومده ها! 

اقای اعتماد به سقف سوئیچش رو تو خوا تکون داد و گفت: 

_ارتین: می دونم خوشگلم، حالا نخور منو بدو بریم دیر شد. 

 

جلوتر ازش راه افتادم و با خنده مسخره ای گفتم: 

_سوگند: خو اشتب می زنی دیگه داداچ، نمی دونی اتفاقا خیلی هم زشتی، خوشگل جلوتر ازت داره می ره. 

 

_ارتین: این حاظر جوابیت رو می زارم پای اینکه گشنه ای. 

 

پشت چشمی نازک کردم و قدمام رو تند تر کردم،همزمان رسیدیم به ماشین و سوار شدیم.استارت زد و دنده عقب گرفت از حیاط خونه خارج شد. 

 

_ارتین: کجا ناهار بخوریم؟ 

 

تا گفت ناهار یاد فست فودیِ سینا اینا افتادم. سینا با داداشش یه فست فودی شریکی رو اداره می کردن، خدایی غذاهاشم حرف نداره. 

با صداش از فکر در اومدم. 

 

_ارتین: باز رفتی تو هپروت که، کجا بریم می گم؟ 

 

ببین کارم به کجا رسیده این گشاد خان هم می دونه من هی سفر می کنم به کشور زیبای هپروت پوووف. 

 

_سوگند:مستقیم برو بهت می گم. 

 

چیزی نگفت و فقط پاش رو بیشتر روی پدال گاز فشار داد. بعد از نیم ساعت رسیدیم و هردو بی حرف از ماشین پیاده شدیم. 

 

_ارتین: این جا کجاست؟ 

 

راه افتادم سمت در مغازه و در همون حال جوابش رو دادم: 

_سوگند: خوبه سواد داری، نوشته فست فودی(......) 

 

 چیزی نگفت و همراهم اومد، پشت میز دونفره ای نشستیم. چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که سر و کله سینا پیدا شد. 

 

_سینا: خوش اومدین! 

 

نیشمو باز کردم و جواب دادم: 

_سوگند: چاکر داش سینا، تو نمیری دلم تنگ شده بود برای این جا. 

 

سعی کردم به چشم و دهن باز ارتین توجهی نکنم و نگاهم رو دوختم به سینا که با خنده گفت: 

_سینا: شیطون!(سرش رو به سمت ارتین برگردوند و ادامه داد) خوش اومدین استاد...... چی می خورین؟ 

 

قبل از این که ارتین دهن باز کنه سریع گفتم: 

_سوگند: دو تا پیتزا مخلوط، سیب زمینی، مرغ سوخاری و دو تا نوشابه مشکی. 

 

انتظار داشتم حداقل ارتین تعجب کنه و مثل سینا ریلکس نباشه ولی خب انگار اونم عادت کرده به این اخلاقم. 

 

سینا سفارش ها رو یادداشت کرد و با گفتن اوکی رفت. 

 

_ارتین: با همه پسرا انقدر صمیمی هستی؟

 

اوخییییی بچم حسودیش شده انگار، با نیش باز جواب دادم: 

_سوگند: حالا تو چرا انقدر ناراحتی؟سینا فقط رفیقمه حواست باشه چی از دهنت میاد بیرون اقای زاهدی. 

 

فک کنم بهش بر خورد اینطوری باهاش حرف زدم ولی تقصیر خودشه می خواست اونجوری حرف نزنه با من والا. 

 

سفارش هام رسید، نیشم خود به خود باز شد. 

در ارامش کامل بدون توجه به هم دیگه دو لپی غذامون رو خوردیم. 

 

سوئیچ ماشین رو رو میز کنار دستم گذاشت و همزمان که سمت پیشخوان می رفت گفت: 

_ارتین: برو بشین تو ماشین حساب کنم بیام. 

 

سری تکون دادم و با برداشتن سوئیچ رفتم بیرون و سوار ماشین شدم. تا این بیاد که حوصلم سر می ره، بزار ظبط رو باز کنم حداقل. دستم رو بردم جلو و دکمه ظبط رو زدم. با صدایی که پخش شد، با تعجب نگاهم رو دوختم به ظبط. 

 

_بازم منو خیابان و این الکلا

بازم من و این دل بی بند و بار 

بازم شب بازم تو بازم فکرت از صبح 

تو قلبم فقط تو تو سینم پر از بغض 

 

پشمااااام این صدای ارتین بود؟! نه بابا بهش میاد صداش زاغازت باشه ولی خدایی خیلیییی خوب خونده. 

 

_ارتین: خوشت اومد؟! 

 

یا خدا! این کی سوار ماشین شد من نفهمیدم! نتونستم ذوق و شوقم رو پنهون کنم و با اشتیاق گفتم: 

_سوگند: خیلیییی خوب بود! چرا خواننده نمی شی تو؟ 

 

 همونطور که استارت زد و راه افتاد، پوزخندی از خنده زد و گفت: 

_ارتین: بیخیال بابا همینم دوستام مجبورم کردن بخونم، شرط باخته بودم. 

 

_سوگند: ولی خیلی خوب بود خدایی، کجا می ریم؟ 

 

_ارتین: شرکت، این چند وقته اصلا نرسیدم برم، کار هام روی هم تلنبار شده. 

 

هومی زیر لب گفتم.

نیم ساعت بعد جلوی در شرکت رسیدیم و گفت پیاده بشم خودش هم پیاده شد. همونطور که می رفتیم داخل سوئیچ رو پرت کرد سمت نگهبان و گفت: 

_ارتین: دست خودتون رو می بوسه اقای اکبری. 

 

حالا حتما باس همه بفهمن اقا بچه پولداره ماشینش رو اینا پارک می کنن! 

 

 

 

ویرایش شده 17 فروردین توسط zri

[zri]

#پارت_26

 

 

داخل شرکت که شد همه کارمندا که می دیدنش به احترامش می ایستادن سلام هم می کردن ولی می دونین که این جناب بی شخصیت تر از این حرفا ست، فقط سرش رو تکون می داد. رسید به اتاقش و رفت داخل من هم هم پشت سرش رفتم تو. پشت میزش جا گرفت و با لپ تاپش مشغول شد. 

 

این که یه جا بیکار بشینم و دوس نداشتم.این گشاد خان هم که سرش تو کار خودشه انگار نه انگار من و اورده سر کار مثلا! 

 

بی حوصله گوشیم رو برداشتم و نتم رو روشن کردم، برم ببینم تو گپ چخبره! 

 

اوووه چقدر حرف می زنن این ها. شروع کردم به تایپ کردن. 

 

_سوگند: چی دارین زر زر می کنین؟ 

 

_مهتا: به به سوگی جون! دیشب خوش گذشت؟ 

 

بقیه دخترا هم به پیامش ریپ زدن و ایموجی خنده فرستادن. این ها واقعا فکر کردن من خجالت می کشم؟! نیشم رو باز کردم و تند تند تایپ کردم: 

_سوگند:نگوووو انقدر حال داد! خدا قسمتتون کنه. 

 

اونقدر تعجب کردن که به جز فحش چیزی ازشون دریافت نمی کردم خخخخ. 

 

_نوشین: خاک تو گورت، گفتیم الان خجالت می کشی، می خندیم بهت. 

 

_ساناز: نه بابا این ابجی من پررو تر از این حرفا ست! 

 

صدای ارتین بلند شد. 

_ارتین: چی تو اون گوشیه که نیشت بازه؟ 

 

بدون این که سرم رو بلند کنم بی حواس گفتم: 

_سوگند: هیچی بابا بچه ها می گن دیشب خوش گذشت منم گفتم اره باو انقدر حال د...... 

 

با صدای قهقه اش تازه به خودم اومدم.خاک تو گورم چه با جزئیات هم دارم توضیح می دم براش. مرتیکه گوریل انگوری از خنده داره میز رو گاز می زنه ایش. 

 

اخمی کردم و با حرص گفتم: 

_سوگند: جای این که از من سوتی بگیری و هر هر بخندی زود تر کاراتو انجام بده گم شیم بریم خونه حوصلم سر رفت اینجا، اصلا من نمی خوام کار کنم. 

 

لپ تاپش رو بست و از پشت میز بلند شد و اومد روبروم ایستاد. 

 

_ارتین: عصاب نداریا، پاشو بریم. 

 

از جا پاشدم و از شرکت زدیم بیرون. همونطور که سوار ماشین می شدیم گفتم: 

_سوگند: بریم خونه مامانم اینا شام خراب شیم سرشون. 

 

استارت زد و راه افتاد و در همون حال با تاسف گفت: 

_امشب و خراب شدیم سر اونا بقیه ی وقت هارو چی کار کنیم؟ 

 

با نیش باز گفتم: 

_سوگند: خب ببین اگه شنبه رو بریم خونه اونا یکشنبه هم خونه مامانت بعد دوشنبه هم خونه ساناز، سه شنبه رو بیرون می خوریم چهارشنبه و پنجشنبه رو مهمونی می ریم خونه یکی جمعه هم یا می تونیم بریم خونه اقاجون یا این که خونه خودمون املت بخوریم دیگه. 

 

زد زیر خنده و با ته مایه های خنده گفت: 

_ارتین: منطقت کف معدم. اینجوری باشه غذا که سهله تف هم کف دستمون نمیندازن. 

 

حالا تف و غذا رو بیخیال این تازگیا چرا انقدر خوش خنده شده؟! 

_وجدان: اثرات گشتن با یه اصگلیه. 

به وجدان جون باز دوباره پیدات شد تو؟ کی؟ کدوم اصگل؟ 

_وجدان: اینه ماشین رو نگاه کنی می فهمی. 

ببین به تو هم رو دادم پررو شدی ها بزن به چاک که عصاب تو یکی رو ندارم. 

 

یه ساعت بعد ماشین رو جلوی در خونه مامان اینا پارک کرد و پیاده شدیم. 

 

دکمه ایفون رپ فشار دادم، چند ثانیه بعد صدای سردار اومد. 

 

_سردار: کیه؟! 

 

الاغ می گه کیه، ببین خودش می گه بزن نصفم کن. 

 

_سوگند: یعنی تو نمی بینی کیه؟! 

 

_سردار: عه سوگی تویی؟ پَسِت اوردن نه؟!(ببند تر داد زد) ماماننننن بیا سوگند مرجوعی خورده. 

 

همین که در باز شد بدون توجه به ارتین و قهقه ی مسخره ش دویدم تو خونه. 

 

_سوگند:کجا قایم شدی مارمولک؟ سردار پیدات کنم با همین ناخونای خوشگلم رو پوستت تتو می زنم. 

 

یهو با تمام سرعتی که از خودش سراغ داشت از اشپزخونه دوید بیرون، جیغ و داد مامان نشون از سیخونک اقا به سیب زمینی ها می داد. 

افتادم دنبالش و اونم الفرار، این ارتین هم می گم خوش خنده شده ها،نشسته بود رو پله ها و می خندید تازه تشویقمم می کرد انگار تو المپیادم. 

 

_ارتین: بدو افرین یکم مونده برسی بهش.... اها بدو... 

 

سردار همزمان که از مبل پرید اونور با نفس نفس گفت: 

_سردار: چقدر تو پررویی ارتین نشستی خونمون تشویق می کنی بگیرتم! 

 

_ارتین(با خنده): چی فکر کردی پسر عمو؟ زنم رو تشویق نکنم، کی رو تشویق کنم؟!  

 

اخخخخ گبلمممممم یکی من رو بگیره اقا! 

 

اونقدر دویده بودم که دیگه نفسم بالا نمیومد، درست وسط سالن نشستم رو زمین و نفس های پی در پی می کشیدم. سردار هم خوشحال شد هی داشت چرت و پرت می گفت. 

 

_سردار: می بینم که کم اوردی خواهر گلم. مامان این بو سوختگی از کجا میاد؟ عهههه بو از سوگنده که. 

 

تو این هاگیر واگیر تیر کشیدن شکمم و کل کل های سردار خط مینداخت رو عصاب و روانم.به عادت ماهیانه ام کم مونده بود و اصلا حال خوبی نداشتم حالا اینم از اینور پووووف. ناخوداگاه بغض کرده بودم ، می دونستم که خیلی چرته بخاطر موضوع به این کوچیکی بغض کنم ولی دست خودم نبود به این دوران که نزدیک می شدم تمام هورمون هام بهم می ریخت هیشکی هم به پر و پام نمی پیچید. انگار سردار و مامان و ارتین هم متوجه بغضم شدن، ارتین گیج نگاهم می کرد اما سردار و مامان فهمیدن دردم چیه، سردار دیگه ادامه نداد و جیم زد تو اتاقش. 

 

_مامان: برو تو اتاقت یکم دراز بکش.... 

 

مامان برگشت تو اشپزخونه، ارتین از رو پله ها بلند شد و اومد سمتم. کمکم کرد بلد بشم و بردم سمت پله ها. 

 

اروم طوری که فقط خودمون بشنویم دم گوشم گفت: 

 

_ارتین:حالت خوبه؟ چت شد یهو؟! 

 

جوابش رو ندادم و وارد. اتاقم شدم اونم همراهم اومد داخل و در رو بست. 

 

طی یه تصمیم ناگهانی گفتم: 

_سوگند: بریم خونه خودمون. 

 

چشماش گرد شد از تعجب. 

 

_ارتین: حالت خوبه؟! گفتی شام این جا باشیم که! 

 

طبق عادتم که تو این دوران خیلی بیش از حد لوس می شم لب برچیدم و اروم گفتم: 

_سوگند: بریم دیگه چرا این جوری می کنی دلم نمی خواد اینجا باشم. 

 

بعد از خداحافظی با مامان که اصرار کرد شام بمونیم اما تشکری کردیم و از خونه زدیم بیرون. تو راه تو ماشین که داشتیم می رفتیم سمت خونه شکم درد امونم رو بریده بود و نشون از حمله یزید می داد. 

 

رسیدم خونه و ماشین رو تو حیاط پارک کرد بلافاصله پیاده شدم و رفتم داخل. 

 

با برداشتن لباس و پد بهداشتی وارد دسشویی شدم، کارم چند دقیقه بیشتر طول نکشید و اومدم بیرون و رفتم تو سالن. ارتین پشت به من ایستاده بود داشت با تلفنش حرف می زد. جون شما من فضول نیس... حالا یکم هستم بزار گوش کنم ببینم چی میگه! 

 

_ارتین: مامان، سوگند یه چیزیش شده! 

_...................... 

_ارتین: نه بابا خونه عمو بودیم داشت با سردار شوخی می کرد یهو نشست رو زمین بغض کرد بعدم اصرار که برگردیم خونه. 

_......................... 

_ارتین: اخه تو ماشین هم شکمش رو گرفته بود انگار درد می کرد. 

_........................ 

_ارتین: اره اره تا رسیدیم دوید رفت تو دسشویی. 

 

نمی دونم زنعمو پشت تلفن چی گفت که با صدای تحلیل شده ای باشه ارومی گفت و بدون خاحافظی گوشی رو قطع کرد. اصلا بیخیال به من چه. 

 

همونطور که از درد قیافم رو تو هم کزده بودم دستم رو به شکمم گرفتم و رفتم روی کاناپه جلوی تلویزیون دراز کشیدم و چشمام رو بستم. 

 

تازه می خواست چشمام گرم بشه و خوابم بگیره که صدای ارتین از کنار گوشم بلند شد. 

 

_ارتین: پاشو این مسکن رو بخور دردت کمتر میشه. 

 

چشمام رو باز کردم و نگاهش کردم. 

 

_سوگند: از کجا می دونی دردم چیه که مسکن هم براش اوردی؟ 

 

کنارم برای خودش جا باز کرد و گفت: 

_ارتین: مامانم گفت دردت چیه. 

 

از خجالت سرم رو پایین انداختم و نگاهم رو ازش دزدیدم. دستش رو زیر چونم گذاشت و سرم رو بلند کرد، با جدیت گفت: 

_ارتین: چرا خجالت می کشی؟ یه چیز طبیعیه خب. حالا هم بیا این مسکن و بخور. 

 

با شیطنت اضافه کرد: 

_ارتین: بعدم بیا بغلم، مامان می گفت تو این دوران حال خانم ها خیلی هم خوب نیست باید نازشون رو کشید. 

 

با صدای بلندی اسمش رو گفتم که خندید و ببندم کرد و قرص رو به خوردم داد. 

 

خودش رو کاناپه دراز کشید، دستم رو کشید و من و خوابوند روی خودش و سرم رو گذاشت رو سینش، صدای ضربان قلبش مثل یه اهنگ عاشقانه داشت گوشم رو نوازش می کرد. کم کم با حرکات دستش رو کمرم و موهام درد رو فراموش کردم و به خواب رفتم. 

 

 

 

ویرایش شده 19 فروردین توسط zri

[zri]

#پارت_27

 

 

یه هفته از حمله یزید میگذره، تو این یه هفته ارتین دقیقا شده بود عین مادر ترزا. هله هوله که نمیذاشت بخورم می گفت برات خوب نیست مجبورم می کرد نیم ساعت تو حیاط مثلا پیاده روی کنم که خوبه برام دم به دقیقه هم که تو حلقم بود. کلا مثل این زن های حامله باهام برخورد می کرد. درسته خیلی حرص کشیدم و جیغ جیغ کردم ولی خدایی خوب بود مگه من چند بار قرار بود این روی مهربون ارتین رو ببینم؟! 

 

با بر و بچ برنامه سفر چیده بودیم، البته سر مقصدش دعوا داشتیماااا من می گفتم شیراز اینا می گفتن شمال. اخه من نمی دونم ادم هر روز هر روز هم میره شمال اخه؟ هر کی از ننه ش قهر می کنه راه شمال رو در پیش میگیره! 

دعوا داشت به جای باریک می شد دیگه کم مونده بود من و نوشین هم دیگه رو بزنیم که ارتین گفت قبل از بچه ها خودمون دوتایی بریم شیراز که تو دوست داری تازه ماه عسل هم نرفتیم بعد هم بر می گردیم شمال پیش بچه ها بله دیگه نظر اقامون اینا تصویب شد و الان راهی فرودگاهیم که بریم به شهر خوشگل شیراز. 

از بچگی عاشق شیراز بودم نمی دونم چرا انقدر اونجا رو دوس دارم! 

از فکر بیرون اومدم و دستم رو بردم و ظبط ماشین رو روشن کردم. 

 

 

_قربون دلت ای وای ای وای ای وای!!

که برخورده بهت ای وای ای وای ای وای…

من نمردم که اگه دلت تنگه!!

یه نشونی بده بهم ای وای ای وای ای وای…

چشمون سیاه من ناداری دلبرم!!

دردت به جونم آخ ناز تورو میخرم…

آخه عمرا بتونم از عشق تو بگذرم!!

امشب دل ای دل ای دل دلم آتیشه…

به تو بد پیله کرده قلبم مگه حالیشه!!

هر بار میبینمت باز دلم آب میشه…

دلم هر وقت برات رفت چشات جمش کرد!!

هر چی این عشق زیاد بود خدا بیشترش کرد…

هرکی مثل ما پی دیوونگیه دمش گرم!!

از من و عشقم توی دنیا یکیه دمش گرم…

(ناصر زینعلی قربون دلت ای وای ای وای) 

 

تا برسیم به فرودگاه قر دادم ارتین هم می خندید جل الجالب. 

 

بالاخره رسیدیم، بعد از پارک کردن ماشینش تو پارکینگ رفتیم و بعد از یکم معطلی سوار هواپیما شدیم. 

 

هواپیما می خواست بلند بشه، از استرس دست ارتین رو محکم گرفته بودم و از ترس پشت سر هم چرت و پرت می گفتم: 

_سوگند: می ترسی ارتین؟ خجالت بکش قد گوریل هیکل داری می ترسی؟ بابا ول کن دستو حاجی.... 

 

با خالی شدن دستم خفه خون گرفتم. ارتین نامرد دستم رو ول کرده بود و با پوزخند نگاهم می کرد. 

 

_ارتین: چی شد؟ می ترسی کوچولو؟

 

اخمی کردم و گفتم: 

_سوگند: کوچولو عمه ته. 

 

خندید و دوباره دستم رو گرفت، سرش رو به پشتی صندلیش تکیه داد و چشماش رو بست. بابا به خدا این بشر تعادل روانی نداره تا دو دقیقه پیش نمی شد با یه من عسل خوردش حالا داره می خنده. 

 

چشم غره ای به چشم های بسته ش رفتم و مثل خودش سرم رو به پشتی صندلیم تکیه دادم و چشمام رو بستم، سه سوت خوابم برد. 

 

***

 

کلید اتاقمون رو تحویل گرفتیم و راه اسانسور رو در پیش گرفتیم. 

 

_ارتین: ساکتی! 

 

شونه ای بالا انداختم و جواب دادم: 

_سوگند: چی بگم؟! 

 

در همون حال که دکمه اسانسور رو زد و سوار شدیم گفت: 

_ارتین: نمی دونم حتی اگه چرت و پرت هم بگی باید حرف بزنی، به ساکت بودنت عادت ندارم. 

 

مشتی با بازوش زدم و با حرص جواب دادم: 

_سوگند: حالا دیگه من چرت و پرت می گم؟ از الان اونقدر حرف بزنم بگی غلط کردم. 

 

با رسیدن اسانسور جلوتر ازش از اسانسور زدم بیرون. پسره بیشعور یالغوز الاغ بهش رو دادم پررو شده می گه چرت و پرت می گم. دارم برات یه جوری خوشگل برات حرف بزنم که ارزو کنی کاش لال می شدم. 

 

 

ویرایش شده 21 فروردین توسط zri

[zri]

#پارت_28

 

بالاخره اقای گوریل انگوری رسیدن و در رو باز کردن، اشاره کرد که اول برم تو. پس چی؟! از قدیم گفتن خانوما مقدم ترن.پشت چشمی نازک کردم و جلو تر ازش رفتم داخل اتاق. 

 

جوووون اتاق رو ببین جون من، انقدر بزرگه جون می ده گل کوچیک بازی کنی. کاناپه های به شکل L چیده شده بودن و درست اون طرفش دوتا تخت هاش با یکم فاصله و میز عسلی بینشون قرار داشتن، بقیه جاهاشم حال ندارم بگم ولی خیلی خوشگله. 

برگشتم سمت ارتین که پشت سرم بود، دستام رو با ذوق به هم کوبیدم و گفتم: 

_سوگند: اتاق هم که تحویل گرفتیم، بریم. 

 

ساک هامونو که هنوز تو دستش بود رو، روی زمین گذاشت و با تعجب گفت: 

_ارتین: بریم؟ کجا بریم؟! 

 

_این جا شیرازه ها نیومدیم بمونیم تو هتل که، بریم بگردیم(با خنده اضافه کردم) این دو روزی که این جا هستیم فقط شب ها موقع خواب می یایم هتل. 

 

پوف کلافه ای کشید و سری به معنای باشه تکون داد. 

 

راه اومده رو برگشتیم و از هتل زدیم بیرون. از همونجا یه دربست گرفتیم و سوار ماشین شدیم. تا نشستیم راننده با اون لحجه شیرینش پرسید کجا می ریم. 

 

_ارتین: ما که جای خاصی این جا نمی شناسیم حاجی، جاهای خوب شیراز ببرینمون. 

 

با لبخند سری به معنای باشه تکون داد و سرعتش رو بیشتر کرد. 

 

یه ساعت بعد کنار خیابون پارک کرد و گفت:

_اوردمتون حافظیه برین بگردین من همین جا منتظرتونم. 

 

تشکر کردیم و از ماشین پیاده شدیم و رفتیم سر مزار خدابیامرز حافظ و نشستیم بالا سر قبرش. نمی دونم چرا تک و توک ادم پیدا می شد. 

 

_ارتین: کاش یه حافظ هم بود فال می گرفتیم. 

 

_سوگند: فال می خوای؟ الان برات فال می گیرم عامو. 

 

از کیفم بطری اب معدنی مو در اوردم و درش رو باز کردم و گرفتم سمتش. خونسرد بطری رو گرفت و سر کشید، دِ بیا زنعموی ما بچه نزاییده تشنه زاییده همه اب رو واقعا خورد! 

 

با چشم غره ای بطری رو از دستش کشیدم، یه تای چشمم رو بستم و با اون یکی چشمم نگاهی به داخل بطری انداختم و در همون حال گفتم: 

_سوگند: الان برات فال اب معدنی می گیرم. 

 

صدای متعجبش بلند شد. 

 

_ارتین: دیوونه شدی؟ فال اب معدنی دیگه چه صیغه ایه؟! 

 

_سوگند: صیغه محرمیت. ببین این فالت می گه با شکم گشنه نمی شه فال گرفت. 

 

 قهقهه اش رفت هوا، خو چیکار کنم گشنمه ایش! 

قشنگ که خندید و تموم شد با همون صورت خندون گفت: 

_ارتین: این همه گفتی اخرش برسی به شکمت؟! 

 

تخس سرم رو به معنی اره بالا پایین کردم. 

چند لحظه بعد با صدای ارومی گفت: 

_ارتین: سوگند؟ 

 

هومی زیر لب گفتم که ادامه داد: 

_ارتین: تا حالا عاشق شدی؟ 

 

این هم به چیزیش می شه ها. اون از خنده های بی سابقه ش این هم از سوالش.

 

فاز یوزارسیف گرفتم و جواب دادم: 

_سوگند: اری گمان می کنم بانو.. چیز عالی جناب ارتین. 

 

احساس می کنم تاسف تو نگاهش بی داد می کنه! 

 

_ارتین: جدی پرسیدم. 

 

نه انگار جدی جدی داره جدی صحبت می کنه. چی گفتم! بی خیال فگر و خیال بی سر و ته تو سرم شدم و گفتم: 

_سوگند: بی خیال بابا من و چه به این حرف ها؟این وسط عاشق هم بشم؟ حوصله ی این چندش بازی ها رو ندارم. 

 

یهو از جاش پا شد. 

 

_ارتین: پاشو بریم. 

 

متعجب از این تغییر رفتار ناگهانیش گیج باشه ای گفتم، پاشدم و باهم برگشتیم سوار ماشین شدیم و راه افتادیم. 

 

[zri]

#پارت_29

 

دم راننده گرم! اونقدر این ور اون ور شیراز بردمون از خستگی دیگه رو به موت بودم، همین که رسیدیم هتل لش کردم رو تخت و نفهمیدم کی خوابم برد. 

 

«ارتین» 

 

اونقدر از صبح مثل بچه ها این اون ور دویده بود و خوراکی خورده بود نای نفس کشیدن هم براش نمونده تا سرش رسید به بالشت سه سوت خوابش برد. 

 

صدای تو مغزم بهم نهیب زد!

 

_چرا انقدر برات مهم شده؟

 

واقعا چرا انقدر سوگند برام مهم شده! من که ازش متنفر بودم حالا چرا نیستم؟! چرا می خوام بهم توجه کنه؟! چرا از بی توجهیش حرصم می گیره؟! چرا وقتی باهاشم همه چیز و همه کس یادم می ره و فقط فکرم پیش اونه؟! هوووفف خدایا دارم دیوونه می شم. 

 

اروم سمت تختش قدم برداشتم و کنارش نشستم، به صورت گردش خیره شدم. برعکس شیطونی هاش تو خواب خیلی مظلوم بود، عین یه فرشته!

میخ لب های قلوه ای و صورتیش شدم. بدون این که حرکاتم دست خودم باشه مسخ شده داشتم به قورتش نزدیک می شدم که... 

 

با تکون کوچیکی که خورد به خودم اومدم. یکی نیست بگه احمق این از اون دختر ماست ها نیست پاشه ببینه چه غلطی می خواستی بکنی یه کشیده حسابی رو صورتت می خوابونه! 

 

کلافه دستی به موهام کشیدم، تی شرتم رو با یه حرکت از تنم کندم و خزیدم زیر پتو. اما خواب به چشمم نمی یومد، یه حس لعنتی وادارم می کرد به نیم رخش که رو بالشت افتاده بود خیره بشم! 

 

«سوگند» 

 

یه مگس هی می نشست رو صورتم، اخر سر قاطی کردم با همون چشمای بسته کوبیدم تو ملاجش. 

 

_سوگند: اخخخخخ

 

پاک دیوونه شدم ها زدم دماغ نازنینم رو داغون کردم. با صدای خنده ی بلند یه نفر چشمام رو باز کردم. بیا این گشاد خان هم که هی راه به راه به ریش من می خنده. 

 

پا شدم نشستم و بعد از خمیازه بلندی با نیش خند گفتم: 

_سوگند: سر صبحی به می خندی؟ می زنم شتک بشی ها. 

 

 

با پوزخند جوابم رو داد: 

_ارتین: جرعتش رو نداری. 

 

ابرویی بالا انداختم و گفتم: 

_سوگند: عه! 

 

طی یه حرکت انتحاری از تخت پریدم روش. بیچاره عموم چی می کشه از دستش این بچه ش چلاغه که اه. بی خاصیت الدنگ نتونست تعادلش رو حفظ کنه و دراز به دراز افتاد رو زمین منم روش، حالا این وسط صفت گرفتتم و ولم نمی کنه. 

 

غر زدم: 

_سوگند: اه ول کن ارتین. 

 

چشماش بیش از حد شیطون شده بود! 

 

_ارتین: اگه می تونی برو خب. 

 

_سوگند: حالت رو می گیرم ها. 

 

ابرویی بالا انداخت و با جسارت گفت: 

_ارتین: بگیر ببینم. 

 

خیلی خب خودت خواستی گشاد الدین اعظم! با لبخند خبیثی سرم رو بردم جلوتر، از هیجان و استرس چشماش گرد شده بود، درست لحظه اخر همین که صورت هامون یک میلی متر باهم فاصله داشتن دماغش رو گاز محکمی گرفتم که سریع ولم کرد و صدای فریادش بلند شد. 

چیه فکر کردین صحنه بوس و ماچ و این حرفا ست؟! نه بابا ما که اهل این حرف ها نیستیم.

[zri]

#پارت_30

 

 

نگاهم که به قیافه اخمو و حرصیش افتاد زدم زیر خنده. 

 

از لای دندون های چفت شدش غرید: 

_ارتین:دارم برا خاله ریزه. 

 

تهدیدش رو جدی نگرفتم، اره بابا اینو خانوادش هم جدی نمی گیرن. به سمت دسشویی اتاق رفتم، بعد از انجام عملیات مربوطه بیرون اومدم.روی میز وسایل صبحونه چیده شده بود و گشاد خان هم نشسته بود همونجا. الهی عمه مون قربونش بره بچم منتظر نشسته باهم صبحونه بخوریم اخیییی. 

 

_وجدان: بچه ت! با این هیکل گنده بهش میگی بچم؟! 

 

اره راس میگی وجی جون این گشاد الدین هرکولی هست واسه خودش. 

 

رفتم سمت میز و روبروی ارتین نشستم، دو لپی شروع کردیم به خوردن. 

 

_سوگند: بعد صبحونه کجا بریم؟ 

 

لقمه ای که گرفته بود رو داد به سمتم گرفت و در همون حال گفت: 

_ارتین: مگه دیروز نگفتی بریم خرید؟! 

 

سری تکون دادم و لقمه رو ازش گرفتم. 

 

_سوگند: یادم نبود! بعد هم شمال و عشق و حال با بر و بچ. 

 

_ارتین: بر می گردیم تهران، شمال کنسل شد.

 

تعجب کردم، خیلی رو شمال اصرار داشتن که. 

 

_سوگند: چرا؟؟ 

 

شونه ای بالا انداخت و گفت: 

_ارتین: صبح که خواب بودی امیر زنگ زد، گفت دادگاه داره، سردار عمل داشته، سامان و ساسان هم برای یه قرارداد مهم رفتن کانادا. 

 

با تعجب گفتم: 

_سوگند: برای همه یهویی کار پیش اومده، عجب! 

 

***

 

با ذوق تو اینه اتاق پرو به لباس تو تنم نگاه می کردم خدایی خیلی خوشگل بود. یه پیراهن که دکلته بود و بالا تنه ش سنگ دوزی شده بود و از کمر تا کمی بالا تر از زانو هم کلوش می شد و قرمز رنگ بود. کامل ه

به تنم چسبیده بود و برجستگی های بدنم رو قشنگ به نمایش می ذاشت و تضاد جالبی هم با پوست سفیدم داشت. 

 

یهو در اتاق پرو باز شد، به خیال این که ارتین هست بدون این که از اینه دل بکنم با همون ذوق وصف نا پذیرم گفتم: 

_ارتین: ارتینننن ببین چه خوشگله! 

 

اما با صدای اخ گفتن یه نفر با شتاب برگشتم سمت در. ارتین یه مردی رو زیر مشت و لقدش گرفته بود و می زد و زیر لب فحشش می داد. 

 

_ارتین: مرتیکه چه غلطی می کردی؟ مگه خودت ناموص نداری؟ غلط کردی داشتی زن من رو نگاه می کردی غلط کردییییی.

 

با صدای فریادش از شوک در اومدم، با ترس جیغ زدم: 

_سوگند: ارتین ولش کن، کشتیش. 

 

با صدای جیغم مرده رو ول کرد که بی اختیار پرت شد رو زمین. بی توجه بهش با خشم اومد سمتم، رگ گردن و پیشونیش متورم شده بود و چشماش از عصبانیت سرخ سرخ بود تا به حال اینطوری ندیده بودمش، خدایا خودت به خیر کن غلط کردم. بی توجه به جماعتی که با بهت و تعجب نظاره گرمون بودن داد زد: 

_ارتین: تو یکی خفه شو! گمشو لباست رو عوض کن بریم. 

 

نا خوداگاه بغضم گرفت بد جور، با دیدن این که حرکتی نمی کنم با حرص بازوم رو تو دستش گرفت و پرتم کرد داخل اتاق پرو. دوباره صدای دادش بلند شد. 

_ارتین: مگه کری؟ زود باش. 

 

کر نشده بودم، صدای نکره ش رو واضح داشتم می شنیدم، اما غرور خورد شده م اجازه حرف زدن بهم نمی داد.بد تر از غروروم،دلم بود.منِ احمق وابسته ی اون چشم های وحشی شده بودم،چشم هایی که الان با بی رحمی نگاهم می کردن.

 بازوم رو موقع گرفتن تو دستش به قدری بد فشار داده بود که مطمئن بودم الان کبود شده و خیلی بد درد می کرد. قطره اشک لجوجی روی گونه م سر خورد. از اتاق پرو انداختمش بیرون و با بغضی که تو گلوم نشسته بود لباسام رو عوض کردم. بی توجه بهش از اون بوتیک لعنتی زدم بیرون.

[zri]

#پارت_31

 

دوماهی از اون ماجرا می گذشت، امروز هم عروسیه ارسین و نوشین هست، مثل چی خوشحالن. 

 

همه بچه ها رفته بودن و من هنوز تو ارایشگاه منتظر ارتین خان بودم تا بیاد دنبالم. یه بار دیگه شماره ش رو گرفتم که به دو بوق نرسیده جواب داد. 

 

_ارتین: بیا بیرون، دم درم. 

 

بیشعور یه سلام تو دهنش نمیاد. بی حرف گوشی رو قطع کردم و بعد از خداحافظی از ارایشگاه زدم بیرون و سوار ماشین شدم. 

 

_سوگند: چرا دیر کردی؟ 

 

استارت زد و راه افتاد و در همون حال گفت: 

_ارتین:اشپزخونه تالار اتیش گرفته بود، جمع می کردیم بریم باغ اقاجون، دیر شد. 

 

با تعجب گفتم: 

_سوگند: اتیش؟! 

 

بی حوصله جواب داد: 

_ارتین: بچه ها که بازی می کردن رفتن تو اشپزخونه برف شادی زدن یکی از گاز ها ترکیده، خدارو شکر ادم نبود اونجا اتفاقی نیفتاده، سریع خاموشش کردن. 

 

_سوگند: خداروشکر.... تو رو چرا نمی شه با یه من عسل هم خورد؟! ناسلامتی عروسی داداشته ها. 

 

چیزی نگفت و به روبروش خیره بود ایش. گوشیم رو از کیفم در اوردم و دوربینش رو تنظیم کردم رو سلفی. 

 

_سوگند: این جا رو نگاه کن. 

 

نگاه یخی و بی روحش رو دوخت به دوربین که صدای اعتراضم بلند شد. 

 

_سوگند: چرا دوربین رو یخچالی نگاه می کنی بابا؟! یه ذره اون بی صاحاباتو کش بیار یه استوری بزارم. 

 

_ارتین: حوصله ندارم سوگند ول کن. 

 

از لحن سردش حالم گرفته شد، ضبط ماشین رو روشن کردم و خیره به خیابون گوش سپردم به اهنگ غمگینی که پخش می شد. 

 

بالاخره رسیدیم باغ اقاجون. تقریبا نصف مهمون ها اومده بودن و جلوی باغ شلوغ بود، ماشین رو نمی شد برد داخل باغ و حضرت اقا تو کوچه دنبال جای پارک می گشت. 

 

اونقدر از دستش حرصی بودم که می خواستم هر چه زود تر پیاده شم و تنها باشم. همونطور که ماشین حرکت می کرد درش رو باز کردم، لحظه اخر فریاد ارتین بلند شد. 

 

_ارتین: دیوونه شدی؟! 

 

زد روی ترمز و با خشم برگشت سمتم، صورتش با فاصله یک میلی متر جلوی صورتم بود. نفس های عصبیش انگار به پوست صورتم شلاق می زدن. 

 

با صدای خش داری گفت: 

_ارتین: چرا دیوونه بازی در میاری؟ می بینی عصاب ندارم، دوس داری قاطی کنم؟! 

 

یه دفعه فریاد زد: 

_ارتین: انقدر رو مخ من نرو سوگند، من امروز عصاب درست حسابی ندارم یه چیزی بهت می گم بد می شه، حواست به کارات باشه. 

 

تا کی قرار بود داد بکشه سرم و من هیچی نگم؟! مگه من همون سوگندی نیستم که دست شیطون رو از پشت بسته؟همون که روز اول حال این گشاد خان رو گرفت! 

سخت بود جلوی این چشم خای طوفانی حرف زدن اما، نفس عمیقی کشیدم و شمرده شمرده لب زدم: 

_سوگند: داد نزن، به خودت فشار میاری پوستت چروک می شه. هر کاری دلم بخواد انجام می دم می خوام ببینم فضولش کیه! 

 

درونم غوغایی به پا بود از این خشم و نزدیکی اما حفظ ظاهر کردم و خیلی ریلکس کیف دستیم رو برداشتم و از ماشین پیاده شدم. 

 

دو قدم بیشتر نرفته بودم که دستم از پشت کشیده شد، کی می تونست باشه جز ارتین! 

صفت و محکم دستم رو چسبید و باهام همراه شد. لبخند مسخره ای هم به لب داشت که توجه بقیه بهمون جلب نشه. از لای دندون های چفت شده ش غرید: 

_ارتین: چرا لج می کنی؟ 

 

می خواستم بی توجه بهش دستم رو از دستش بکشم بیرون اما چشمم خورد به مامان و زنعمو که با لبخند نگاهمون می کردن. 

 

لابد فکر می کنن از عشق زیاده که دست هم دیگه رو ول نمی کنیم! 

رسیدیم بهشون و سلام کردیم، هردو با لبخند جوابمون رو دادن. حاجی بیخیال من که می دونم فیلمشونه وگرنه مامان من و لبخند؟! فعک نکنم. 

ارتین با همون لبخند حرص درارش با اجازه ای گفت و دستم رو کشید و برد داخل، وارد اولین اتاق شد که خدا رو شکر خالی بود وگرنه ابرومون می رفت کف پامون. 

 

 

 

 

[zri]

#پارت_32

 

در اتاق رو با تمام توان کوبید و هلم داد داخل. کمرم خورد به دیوار، نفسم برید. 

 

از درد لب زدم: 

_سوگند: اخ! 

 

بی توجه صداش رو انداخت رو سرش. 

 

_ارتین: چت شده تو امروز؟ من باهات حرف می زنم در ماشین رو می کوبی و سرت رو می ندازی پایین می ری؟! 

 

چرا نمی دید درد دارم و سرم داد می زد؟! حالم بهم می خوره از این احساسات ضد و نقیضم. چرا هم دوس دارم سر به تنش نباشه هم خریدار نازم باشه؟! 

برای خودمم این احساسات گنگ بودن، ناخوداگاه بغض کرده بودم و هر لحظه ممکن بود اشکم بچکه. 

 

با صدای حیرت زده ش به خودم اومدم. 

 

_ارتین: گریه می کنی؟! 

 

دوست نداشتم بیشتر از این جلوش ضعف نشون بدم. 

 

_سوگند: پررو نشو. به چه حقی سر من داد زدی؟ هان؟! 

 

با خنده یه وری دستاش رو رو به اسمون بلند کرد و گفت: 

_ارتین: خدا رو شکر! 

 

چه عجب خنده این اقا رو ما دیدیم امروز! 

 

با خنده بیشتری ادامه داد: 

_ارتین: کم کم داشتم فکر می کردم زبونت رو گربه خورده که هیچی نمی گی. 

 

به خدا این بشر دو قطبیه، تا دو دقیقه پیش داتش هنجره شو جر می داد حالا هر هر داره می خنده. 

 

با صداش درست کنار گوشم به خودم اومدم. 

 

_ارتین: امشب حق نداری از کنارم جم بخوری. 

 

پسش زدم و طلبکار گفتم: 

_سوگند: چرا اون وقت؟! 

 

از اون جایی که زور اون بیشتر بود بیشتر بهم چسبید و دستش رو دور کمرم حلقه کرد، درست کنار گوشم لب زد: 

_ارتین: زیادی خوشگل شدی! می ترسم بدزدنت. 

 

تازه بادم افتاد از خوشگلیم ذوق کنم. لباسم یه پیراهن بلند قرمز دکلته بود که از بالا تنه تا زانو جذب تنم بود و از اونجا به پایین بصورت کلوش بود. موهام رو ابشاری درست کرده بودن و یه ارایش ملیح هم مهمون صورتم بود. 

چشمم زوم شد روی ارتین، کت و شلوار مشکی با کراوات قرمز که فیت تنش بود و خیلی بهش میومد. صورتش رو شیش تیغ زده بود و موهای پر پشتش هم خیلی خوشگل داده بود بالا. بهش بگم تو هم زیادی خوشگل شدی یا زوده؟! 

 

با صدای دستگیره در دستپاچه از هم جدا شدیم. ارتین بدون نگاه به من یا ساناز که اومد داخل از اتاق با عجله بیرون رفت. 

 

چشمای ساناز از شیطنت برق می‌زد. اومد جلو اتاق و با خنده گفت:

 

ـ چیکار می‌کردین شیطون؟ من اومدم، دستپاچه شدین!

 

دِ بیا، همینم مونده بود ساناز منو دست بندازه… الحمدلله جنسم جور شد!

 

مانتو رو از تنم درآوردم، گوشی رو از کیفم درآوردم و بدون اینکه محلش بذارم از اتاق زدم بیرون. ساناز رو ولش می‌کردی رسماً پاره‌م می‌کرد! تقریباً همه مهمونا اومده بودن، باغ پر بود. فقط عروس و داماد مشنگمون کم بودن.

 

خیلی خانمانه راهم رو گرفتم سمت میز بچه‌ها، به قول مهتا «پرنسسی» راه می‌رفتم، ولی خب فکر کنم همون راه رفتن شتاب‌زده بهتر بود! نزدیک بود با مخ بخورم زمین. این جماعت هم که هیچی، به‌جای کمک قهقه‌شون رفت هوا! با زور تعادلمو نگه داشتم و رسیدم پیششون. با حرص رو به قیافه‌های سرخ از خنده‌شون گفتم:

ـ ممنون از توجهتون! نه بابا، کمک می‌خوام چیکار؟ شما بخندین!

 

امین با دهن پر، با دست اشاره کرد و گفت:

ـ بیا، مشغول شو!

 

سروش هم طبق معمول قیافه‌شو جمع کرد و با چندش گفت:

ـ اه ببند بابا ، حالم بد شد…

 

آرین بی‌توجه به همه، همون‌طور که خیار می‌خورد، به نمک‌دون کنار دست خشایار اشاره کرد و گفت:

ـ خشی، اون نمک‌دونه رو بده.

 

قبل از اینکه خشایار حرکتی بزنه، صندلی کنار مهتا رو کشیدم و نشستم. با لحنی دلسوز گفتم:

ـ چیکار این دارین بابا؟ امشب اصلاً به پر و پاهاش نپیچین، حال نداره.

 

خشایار نمکدون رو به ارین دادو با ابروهای بالا رفته پرسید:

ـ چرا باید حال نداشته باشم؟ خیلی هم کوکم! 

 

مثل ارسطو تو پایتخت سیسی گرفتم و با پوزخند گفتم:

ـ به من که دیگه نگو “آقا”! امشب رسما با دستای خودت خواهرت رو به صورت قانونی می فرستی خونه خالی! باید بد باشی دیگه. 

 

 

قهقهه‌ی بچه‌ها رفت بالا. اون‌قدر بلند قهقه می زدن که هر کی نگاه می‌کرد با خودش می‌گفت:

«خدا به داد بزرگ خاندان زاهدی برسه، چه بچه‌های مشنگی داره!»

 

قبل از اینکه شلیک‌های ننه‌بابامون بهمون اصابت کنه، سریع مجلس رو ترک کردیم و مستقیم رفتیم جلوی درِ باغ…

 

عروس و داماد تازه داشتن تشریف‌فرما می‌شدن. 

 

با احساس حضور کسی کنارم برگشتم و با آرتین روبه‌رو شدم. دیگه اخم نداشت، لبخند خیلی کوچولویی تأکید می‌کنم خیلی کوچولویی روی لبش بود. همون هم از آرتینِ همیشه اخمو، غنیمت بود. 

 

آرسین با لبخند از ماشین پیاده شد و رفت سمت نوشین، در رو باز کرد و کمکش کرد پیاده بشه.

 

قدیم عروس و دامادا یه کم حیا داشتن، اینا اما رسماً قورتش دادن از بس نیششون بازه همیشه.

 

با ننه‌باباهاشون روبوسی کردن و بعد هم به مهمونا خوش‌آمد گفتن. بالاخره رفتن و تمرگیدن سر جاشون.

 

درسته که خیلی ازشون خوشم نمیاد ( مثلاً ها) ولی از حق نگذریم، امشب خیلی جیگر شده بودن!

 

لباس نوشین دکلته بود، با دنباله خیلی بلند که بدبخت آرسین فقط مشغول جمع کردن اون بود. موهاشو باز درست کرده بودن، تاج ظریف سفید رو سرش، آرایش غلیظش هم انصافاً بهش می‌اومد.

 

ارسین هم کت‌وشلوار مشکیِ اندامی پوشیده بود با پاپیون قرمز و پیراهن سفیدِ تنگ. صورتش ماشاالله دوازده تیغ کرده بود. 

 

دست آرتین رو گرفتم و بدون معطلی کشیدمش سمت جلو. همون‌طور که دنبال‌م می‌اومد، با تعجب پرسید:

ـ کجا؟

 

دستشو محکم‌تر کشیدم و گفتم:

ـ بریم تبریک بگیم، دیگه!

 

رسیدیم پیش آرسین و نوشین، هر دوشونو بغل کردیم. با لبخند گفتم:

ـ چه خوشگل شدی، نکبت!

 

اونم متقابل لبخند زد و گفت:

ـ تو هم جیگر شدی، گوساله!

 

همون لحظه آرسین با چشمای گرد شده‌اش نگاهمون کرد و گفت:

ـ چی شد الان؟ خوشگل شدی نکبت؟ جیگر شدی گوساله؟

 

با نوشین شونه بالا انداختیم و با خونسردی گفتیم:

ـ آره خب!

 

آرسین با همون حالت گفت:

ـ ناموساً این ابراز محبت‌تون از پهنا تو حلق ارتین! 

 

[zri]

#پارت_33

 

 

پشت چشمی نازک کردیم، خیلی ریلکس همونطور که جای آرسین می نشستم رو بهشون گفتم: 

_سوگند: برین جای پسرا و دخترا رو هم بگین بیان اینجا. 

 

چشم غره ای حوالمون کردن و کاری که گفتیم انجام دادن. بعد از چند تا عکس که با هم گرفتیم به پیشنهاد مهتا رقصیدیم، اونم چه رقصی! یعنی پیست رو به گند کشیدیم با اون رقص زیبامون! اگه عمه خانم نمیومد با اون نگاه خفن و ترسناکش منهدممون کنه، همون یه ذره آبرویی هم که نداشتیم به باد می رفت.

 بعد از جمع کردن ما دیجی میکروفون رو گرفت دستش و صداش بلند شد. 

_دیجی: حالا وقت رقص تانگو هست، زوج های خوشگلمون بیان وسط.

 

 هنوز ۱۰ ثانیه هم از دعوتش نگذشته بود که دستی جلوم قرار گرفت. چشمام دستا رو دنبال کرد و رسید به دو چشم سیاه آرتین، انگار آرتین قبلی نیست آرتین قبلی اخمو بود، این یکی لبخند داره. 

با همون لبخند گفت:

_ارتین: برقصیم خاله ریزه؟

 

نتونستم هیجانم رو کنترل کنم و با تک خندی گفتم:

_سوگند: برقصیم دیلاق خان! 

 

از لقبی که بهش دادم اخم بامزه ای بهم می کنه و دستم رو می کشه و می ریم وسط، آروم آروم شروع میکنیم به تکون خوردن. همونطور که می چرخیم میگم:

_سوگند: چه عجب ما لبخند شما رو هم دیدیم امروز آقای زاهدی!

 

 ببین می گم این آدم نیست می گین نه، تا گفتم لبخند می زنی باز اون پوزخند مسخرش رو زد.

 

_ آرتین: لبخندمو دوست داری؟

 

 لبخند شیطونی زدم و با خباثت گفتم: 

_سوگند: نه دلم برات می سوزه که دچار معرض دو قطبی شدی! 

 

اوه اوه چشماش داره قرمز میشه الان که بزن شل و پلم کنه. خدایا از دست این گوریل نجاتم بده. قول می‌دم دیگه بدون وضو نماز نخونم.

 

بالاخره از دستش در رفتم، اما نگاه تهدید آمیزش می گفت دارم برات! 

 

عروسی به پایان رسید بدون عروس کشون و من چقدر ناراحتم از این موضوع! ولی خب ما پرروتر از این حرفاییم، همین که ننه بابامون بعد از بدرقه آرسین و نوشین رفتن، با بر و بچ و عروس داماد ریختیم تو خیابون رقصیدیماا. 

بعد یک کم دور دور تو خیابون رفتیم بام تهران از ماشین پیاده شدیم صدای آهنگو تا ته داده بودیم و فارغ از دنیا دسته جمعی می رقصیدیم، می خندیدیم و حالمون خیلی خوب بود.

 این جمع و خوشحالیش رو دوست دارم. بودن کنارشونو دوست دارم. امیدوارم همیشه همین قدر خوشحال بمونیم.

 یه دل سیر که رقصیدیم و خندیدیم سوار ماشینا شدیم که برگردیم. موتور سردار دقیقا از کنارمون با سرعت رد شد و تو پیچ خیابون خورد به یه ماشین. انگار دنیا رو سرم آور شد. نفهمیدم کی و چطوری از ماشین پیاده شدم و دوییدم نشستم بالا سر جسم بی جونش. خوشحالی انفجاریم در عرض یه ثانیه شد سیاهی مطلق انگار یکی با قنداق تفنگش محکم کوبیده باشه رو سرم، دهنم باز بود می خواستم فریاد بکشم بگم داداشی شوخی خوبی نیست پاشو اما صدام در نمیومد. 

نفهمیدم کی سردار غرق در خونم رو بردن، نفهمیدم چطوری خودم رو رسوندم پشت در اتاق عمل! 

خدایا چرا اینطوری شد؟ چرا؟ کاش خانواده هامونو قال نمی ذاشتیم، کاش سردار موتور نداشت، کاش اصلا امشب عروسی نبود، کاش...... کاش داداشم سالم از اونجا بیاد بیرون. 

 

چند ساعت می گذشت و هنوز هیچ خبری نبود. بابام کلا انگار روزه سکوت گرفته بود. مامانم داشت خون گریه میکرد. ساناز زیر سرم بود و من هم......... چه جوری باشم وقتی داداشم رو تخت بیمارستانه؟

 

 بالاخره بعد از چند ساعت طاقت فرسا در اتاق عمل باز شد و دکتر که رفیق صمیمی سرداره اومد بیرون. هممون هجوم بردیم سمتش و منتظر بهش نگاه کردیم. معلوم بود به سختی بغضش رو نگه داشته.

 

_ دکتر: سرش آسیب دیده، من همه تلاشمو کردم ولی متاسفانه رفت کما! 

 

گفت و با گریه رفت. به همین راحتی؟! رفت کما؟! قبل از اینکه اشکای لعنتیم از چشمام بریزن چشام بسته شدن و دیگه هیچی نفهمیدم.

 

 

 آروم چشامو باز کردم سرم دستم بود. آرتین هم دستم رو گرفته بود و همونطور نشسته خوابش برده بود. با تکون خوردنم آرتین هم بیدار شد. چشماش قرمز بود. چشمای منم دست کمی از اون نداشت. از دیشب نخوابیده بودم و یه بند هم گریه می کردم.

  

صدای خش دارش بلند شد. 

 

_ آرتین: خوبی؟ 

 

چطوری خوب باشم؟ این انتظار زیادی نیست واقعا؟ با کمکش نشستم رو تخت و با بغض گفتم:

_سوگند: خوب نیستم، خوب نیستم آرتین. دلم میخواد سردار مثل بچگیامون پاشه بگه مریضی بهونه بود که نرم مدرسه. بگه....... 

 

بغضم نذاشت بیشتر حرف بزنم و از شکام از چشمام سرازیر شدن. بی هیچ حرفی بغلم کرد. سرم رو سینه‌ش بود، یه دستش رو کمرم بود و دست دیگه‌ش موهام رو نوازش می‌کرد.

 

_ آرتین: سرپا می شه قربونت برم، گریه نکن. 

 

خواسته زیادیه اگه بگم دلم می‌خواد دنیا همین‌جا متوقف بشه تا من باشم و آرتین آغوش پر از آرامشش! 

 

بیشتر بهش چسبیدم و اروم گغتم: 

_سوگند: می خوام ببینمش. 

 

دستش رو موهام متوقف شد، مشخصه که تردید داره. چند لحظه بعد ازم جدا شد، لا سر انگشتاش اشک هام رو پاک کرد و مهربونی گفت:

_ارتین: جلوش گریه نکنی ها، دکتر می گه می تونه ما رو ببینه پس با حال خوب می ریم پیشش تا حالش بد تر نشه. 

 

سرم رو به معنای باشه تکون دادم، کمک کرد که از تخت پایین بیام و بعد راه افتادیم سمت اتاق سردار. 

با یاد بقیه یه لحظه تو جام ایستادم، ارتین هم ایستاد و سوالی نگاهم کرد. 

 

_سوگند: بقیه کجان؟ 

 

دستم رو گرفت و همونطور که به راهمون ادامه دادیم گفت: 

_ارتین: اقاجون بالا بستریه، مامانت نمازخونه ست، بابات هم یه ساعت پیش همین جا ها بود. بقیه رو هم با خشایار فرستادیم رفتن فقط ساناز کنار تختت زیر سرم بود. 

 

اونقدر حواسم پرت بوده که حتی ساناز رو هم ندیده بودم. رسیدیم جلوی اتاقش، رفتم جلوتر و جلوی شیشه ایستادم. اما با دیدن یه پرستار که بد مشکوک می زد تعجب کردم. 

 

با صدای زنگ تلفن ارتین برگشتم عقب، همونطور که تلفنش رو جواب می داد اشاره کرد که الان میاد. 

سری تکون دادم و بعد لای در رو باز کردم، تا با دقت گوش بدم ببینم چی می گه، چون مشخص بود داره حرف می زنه. 

 

_پرستار: سردار تو رو خدا بیا و یه این دفعه رو سر قولت بمون. خواهش می کنم برگرد، خانواده ت نگرانتن حداقل بخاطر اون ها سالم بمون.... من می رم ولی بازم میام بهت سر می زنم. 

 

راه رفته رو برگشت، در رو که باز کرد با دیدن من شوکه شد، من هم دست کمی از اون نداشتم. چشم های عسلی و درشتش درد و غم رو فریاد می زدن و خیس از اشک بودن. 

 

با این قانون مزخرف خاندانمون ته رابطشون چطوری می شه؟! خدابا خودت به خیر بگذرون. 

 

با ببخشید گفتنش و رفتنش از فکر در اومدم، رفتم تو اتاق و رو صندلی کنار تخت سردار نشستم. 

 

_سوگند:سلام داداشی.... نمی خوای بلند بشی؟ از دیشب تا حالا چشم هات بسته ست ها. ناقلا جریان این دختره چیه؟ای ناکس من رو باش فکر می کردم هر روز یه دوست دختر عوض می کنی، نگو فقط همین خانم پرستاره بوده، فقط زرنگ بازی در میاوردی..... بمیرم براتون اقاجون و قانون مزخرفش رو می خواین چی کار کنین؟! یادته نذاشت ارین با اون دختری که می خواستش ازدواج کنه؟! اگه... اگه به تو و....... 

 

صدای بوق ممتد دستگاه که بلند شد صدای من هم تو گلوم خفه شد، نه امکان نداره! 

 

 

 

[zri]

#پارت_34

 

«راوی» 

 

سوگند از شدت شوک هیچ کاری نمی‌توانست بکند. دست‌هایش بی‌جان کنار بدنش افتاده بودند و نگاهش روی سردار قفل مانده بود، بی‌حرکت، مات و بی‌صدا.

 

صدای ممتد دستگاه، دکتر و پرستارها را به‌سرعت به جنب‌وجوش انداخت؛ همه به سمت تخت سردار دویدند. با هر سختی و زوری که بود، سوگند را از اتاق بیرون بردند.

 

حالِ سارا اصلاً خوب نبود. عزیزترین کَسَش جلوی داشت جان می‌داد.

 

نفس کشیدن را از یاد برده بود، نفسش گیر کرده بود جایی میان ترس و ناباوری. با فریاد دکتر به خودش آمد که گفت:

 

_دکنر: چرا ماتت برده، شوک! 

 

 در سریع‌ترین حالت ممکن دستگاه را آماده کرد و به دست دکتر داد.

 

در همان لحظه نگاهش از روی دستان دکتر لغزید و به آن طرف شیشه افتاد…

 

سوگند در بغل آرتین زجه می‌زد، صدایی پر از بی‌تابی و درد.

 

پدر سردار در گوشه‌ای ایستاده بود، شانه‌هایش بی‌امان می‌لرزید، و مادرش رو به آسمان دست بلند کرده بود، بی‌وقفه، با چشمانی خیس و دلِ امیدوار، انگار داشت از خدا التماس می‌کرد تا بچه‌ای را که خودش عطا کرده، پس نگیرد.

 

زیر لب زمزمه کرد:

 

_سارا: خدایا…حداقل بخاطر زجه ها و التماس های مادرش بهش رحم کن. 

 

چند ثانیه بیشتر نگذشت که صدای دستگاه تغییر کرد.

 

ضربان قلب سردار دوباره منظم شد.

 

اتاق، بعد از آن همه آشوب، برای لحظه‌ای ساکت شد… فقط نفس‌ها بود که هنوز سنگین و لرزان ادامه داشتند.

 

انگار نفسِ این خانواده و سارا هم همراه با قلب سردار برگشت و جان تازه گرفتند. 

 

 

«سوگند» 

 

 

 با صدای منظم ضربانِ قلبش، انگار ضربانِ قلبِ منم منظم شد.

 

خدایا شکرت… هرچقدر بگم شکر، بازم کمه.

 

با صدای آرتین حواسم جمع شد.

 

_ارتین: خدا رو شکر سردار هم برگشت. عزیزم، بریم.

 

با تعجب نگاهش کردم که ادامه داد:

_ارتین: خونه... سر و وضعِت رو دیدی؟ همون لباس‌های عروسی تنته. بریم یه کم استراحت کن. 

 

مخالفت کردم و با لجبازی گفتم:

_سوگند: نه، من باید تا…

 

مامان که کنارم نشسته بود، دخالت کرد و با مهربونی گفت:

_مامان: لجبازی نکن دخترم، آرتین هم به خاطرِ تو می‌گه. برو دوش بگیر، سر و وضعتو درست کن، یه کم هم استراحت کن. بعد دوباره برمی‌گردی.

 

اخم کردم و قبل از اینکه بخوام چیزی بگم، آرتین با اون اخمشِ جدی گفت:

_ارتین: سوگند، بلند شو… زود باش.

 

مگه کسی می‌تونست به این دیلاقِ اخمو زور بگه؟!

 

با لب برچیده راه افتادم و قبل از خودش رفتم بیرون.

 

اما حواسم بود که پشت سرم با مامان اینا خداحافظی کرد، کیفم رو برداشت و اومد.

 

حسابی هم اخم کرده بود، حتماً به غرورش برخورده که کیفم رو برداشته و خودش حمل می‌کنه.

 

کنار ماشین منتظرش بودم.

 

رسید بهم و ریموت ماشین رو زد.

 

سوار شدم و مثل همون روزای اول، درو قشنگ کوبیدم.

 

مشخص بود داره رعایت حالم رو می‌کنه، وگرنه الان کنار تختِ سردار، منم بیهوش بودم.

 

با تکون‌های ماشین چشمام خود به خود گرم شد و نفهمیدم چطور خوابم برد.

 

«آرتین» 

 

اتفاقات این چند روز بدجوری کلافم کرده بود و حالا سوگند هم با این اداهای خوشگلش شده بود قوز بالا قوز... 

 

حالا چرا ساکته؟ بعیده از این دختر!

 

سرمو برگردوندم سمتش که دیدم جمع شده تو خودش و خوابیده.

 

همون‌طور که یه دستم روی فرمون بود، با دست دیگه‌م کتم رو برداشتم و کشیدم روش.

 

یه ساعت بعد، جلوی درِ خونه زدم رو ترمز.

 

بعد از باز کردن کمربندم، پیاده شدم.

 

دور زدم و درِ کمک‌راننده رو باز کردم.

 

یه‌جوری مظلوم خوابیده بود که انگار تا حالا تو زندگیش هیچ شیطنتی نکرده.

 

دلم نیومد بیدارش کنم…

 

یه دستم رو گذاشتم زیر زانوهاش و یه دستم رو پشت گردنش، بغلش کردم و بردمش خونه.

 

بردمش تو اتاق و گذاشتمش رو تخت. پتو رو کشیدم روش.

 

اون گریه و حال بدش خیلی خسته‌ش کرده بود، که با اون همه حرکت، بازم ریلکس خوابیده بود.

 

از اتاق خارج شدم و درش رو بستم. خودمم دیگه نا نداشتم.

 

خودم رو پرت کردم رو کاناپه جلوی تلویزیون و خیلی زود خوابم برد.

 

 

 

ویرایش شده جمعه در 10:03 PM توسط zri

[zri]

#پارت_35

 

«سوگند» 

 

خمیازه بلندی کشیدم و چشمام رو باز کردم.

 

من تو ماشین خوابم برده بود. چرا تو اتاق خودمَم پس؟

 

_وجدان: چرا شیش میزنی؟! خب لابد آرتین آورده.

 

اُه، وجدان، راست می‌گی‌ها!

 

گوشیم رو از کیفم که کنار تخت بود برداشتم و بدون معطلی شماره بابام رو گرفتم.

 

بعد از دو تا بوق، صدای خسته‌اش پیچید تو گوشم.

 

بمیرم براش…

 

_بابا: جانم؟

 

_سوگند: سلام، بابا سردار چطوره؟ 

 

بابا با همون حال گفت:

_بابا: دکتر تازه بالای سرش بود. گفت وضعیتش بهتره.

 

از خوشحالی روی تخت بالا پایین می‌پریدم.

 

خدایا شکرت بازم!

 

بعد از خداحافظی با بابا، با حالی بهتر از جا پا شدم، اما کاش پا نمی‌شدم!

 

نگاهم که به آینه خورد، گرخیدم!

 

از وضعیت آرایشم که هیچی نگم بهتره. موهام که خدا بیامرز ادیسون، غلط می‌کنه این‌طوری برقی باشه! لباسم هم که ماشالا از دهن گاو دراومده انگار.

 

بدون فوت وقت، سریع پریدم تو حموم و یه دوشِ یه ربعه‌ای گرفتم.

 

***

 

همون‌طور که آبِ موهام رو با حوله می‌گرفتم، تو پذیرایی دنبال آرتین می‌گشتم.

 

صدام رو هم انداخته بودم پس‌کلم:

_سوگند: آرتین... دیلاق جون، کجایی بابا؟ بیا بیرون!

 

با دیدنش روی کاناپه که خوابیده بود، بقیه‌ی حرفم رو خوردم.

 

نگاهش کن! چه هفت‌تا پادشاه هم داره خواب می‌بینه! البته بدبخت، حق هم داره ها؛ دو روزه نخوابیده. از همه مهم‌تر منو با این قیافه تحمل کرده، خودش خیلیه.

 

اما از حق نگذریم، تو خواب مظلوم میشه. ای الهی که یه سگ مظلوم گازش بگیره!

 

با فکری که به سرم زد، سریع پریدم تو اتاق، یه پتو برداشتم، آوردم و انداختم روش. بعدش راهی آشپزخونه شدم.

 

پیش‌بند و کلاه آشپزی رو برداشتم و با “سیس” پوشیدم.

 

نه اینکه آشپزیم عالیه! حالا چی درست کنم؟

 

قورمه و قیمه و فسنجون که بی‌خیال… واسه لوبیا پلو هم لوبیا نداریم. زرشک پلو هم که زرشک نداریم. لازانیا رو که بلد نیستم. پیتزا هم که حال و حوصله‌شو ندارم.

 

وسط این تفکرات عمیق، سر و کله‌ی وجدان جونمم یهو پیدا شد:

_خجالت نمی‌کشی تو؟ 

 

گرونه داداش، در توانم نیست کشیدنش. جنس خوب دیگه چی تو دست و بالت داری؟

 

_وجدان: می‌خوای کلاً آشپزی رو بی‌خیال شو، نه؟

 

نهههههه، طفلی آرتین خوابیده، از دیشبم که خسته‌ست. یه چی درست کنم بخوره. 

 

 

 

[zri]

#پارت_36

 

 

وجدان: خب آخه تباه! واسه هرچی یه گیری داری! چه غلطی می‌خوای بکنی آخه بچه پررو؟ 

 

این چه طرز حرف زدنه! بیا فحش خار مادرم بده، نشد این‌طوری!

 

طبق معمول، بیخیال وجدان دیوونه م شدم! از کابینت بالا قابلمه برداشتم تا بذارم آب‌جوش بیاد و ماکارونی درست کنم. تو این تایم، تا بخواد آب‌جوش بیاد، رو میز نشسته بودم و کنسرت زنده‌ی خودم رو گذاشته بودم و قر می‌دادم، می‌خوندم:

 

_سوگند: اسمت چیه گل‌پری؟ گل‌پری جون؟ بله گل‌پری جون! بله بیا بریم. نمیام، خسته می‌شی. نمی‌شم! وای وای وای، تو خوشگل منی، بند به بندم جونی. بالا بری پایین بیای، من مال توام! دافای بندر اومدن، از کف لندن اومدن…»

 

(اینجاشو قاشق برداشتم مثل میکروفون گرفتم جلو دهنم و ادامه دادم)

 

_من یه چند وقته که بعد رفتنت دریا نمیرم به کیــــ…

 

با چرخیدنم و دیدن آرتین که با چشمای پف کرده و دست به سینه نگاهم می‌کنه، خفه‌خون گرفتم.

 

دست به سینه اومد جلو و خم شد رو صورتم. ابرویی بالا انداخت و گفت:

_ارتین: خواننده هم بودی و رو نمی‌کردی، خاله سوسکه؟

 

لعنتی! موقع حرف زدن، نفس‌های داغش به صورتم می‌خورد و حالمو خراب می‌کرد.

 

دست‌پاچه از میز پریدم پایین، کنار زدمش و رفتم جلوی گاز. همون‌طور که بودم، زیر گاز رو خاموش کردم و قابلمه رو برداشتم. غول تشن دیلاق کنار نرفت و قابلمه‌ی آب‌جوش از دستم لیز خورد، ریخت کف آشپزخونه. دردش مثل برق پیچید توی دستم، سفت چسبیدم به پام و جیغم رفت هوا.

 

 

ــ سوگند:جــــــــــــــــــــیـــــــــغ.. اخ دستم! 

 

با جیغ من به خودش اومد، با نگرانی دستِ سوخته‌م رو گرفت توی دستش.

 

ابروهام درهم رفت:

 

ــ ارتین: حواست کجاست آخه؟

 

با لبای برچیده گفتم: 

 

_سوگند: با اون قد درازت نمی‌تونی یه کم کنار بری؟ نزدیک بود دستم بسوزه!

 

اونم کلافه گفت:

 

ــ ارتین: حالا دیگه تقصیر من شد؟ اصلاً تو این‌جا چیکار می‌کنی؟ سالی یه‌بار هم گذرت به آشپزخونه نمی‌افته!

 

با لب‌های برچیده و قیافه‌ی قهر‌آلود گفتم:

 

ــ خیلی خری. من گفتم خسته‌ ای، گفتم تا بیدار بشی کوفت بپزم بخوری!

 

خنده‌ش گرفت، اونم از همون خنده‌های مسخره‌ش. با یه حرکت بلندم کرد و نشوند روی میز. بعد، با حوصله شروع کرد به جمع کردن آت‌و‌اشغال‌هایی که ریخته بود. با لطافتی که ازش بعید بود گفت:

 

ــ ارتین: بشین. الان این گوجه و خیارشورهایی که بهت می‌دم رو خورد کن، ناهار امروز با منه.

 

پاهامو مثل بچه‌ی پنج‌ساله تکون می‌دادم و گفتم:

 

ــ سوگند: چی می‌خوای بخوردمون بدی؟ مسموممون نکنی فقط!

 

یه چپ‌چپ نگام کرد، گوجه و خیارشور و یه چاقو داد دستم، جدی گفت:

 

ــ ارتین: خورد کن! یِرالما یومورتا می‌خوریم.

 

با تعجب چشام گرد شد:

 

ــ سوگند: ها؟ چی گفتی؟

 

رفت زیر گاز رو خاموش کرد، سیب‌زمینی و تخم‌مرغ گذاشت تا آب‌پز بشن. با خنده برگشت سمتم گفت:

 

ــ ارتین: یه رفیق دارم تُرکه، غذای اوناست. می‌گن “یرالما یومورتا”، یعنی سیب‌زمینی و تخم‌مرغ. 

 

زیر لب غر زدم:

 

ــ سوگند: عجب غذایی!

 

یه ساعت بعد، سیب‌زمینی‌ و تخم‌مرغ‌ها پختن. آرتین خیلی ریلکس پوستشونو کند. یه‌جوری حرفه‌ای این کارو کرد که شک کردم. زیر لب گفتم:

 

ــ سوگند: این چند سال آلمان بوده، یا داشته “یرالما یومورتا” درست می‌کرده می‌فروخته؟

 

خواستم میز رو بچینم که نذاشت و با خنده گفت: 

ــ ارتین: میز نه! بیا بریم حیاط، سفره بندازیم اونجا بخوریم. حال می‌ده!

 

جفت ابروهام بالا پرید. با تعجب گفتم:

ــ سوگند: به تیریپت نمی‌خوره، جناب مهندس!

 

 

[zri]

#پارت_37

 

با همون خنده‌ی دلبرش جواب داد:

 

ــ چرا این‌جوری نگام می‌کنی؟ دختر نمیاد بهم؟

 

همون‌طور که سعی داشتم سفره رو از کابینت بالایی بردارم، گفتم:

 

ــ نه والا! فقط گفتم چند سال آلمان بودی، از این چصی‌چصی‌هایی دیگه یاد نگرفتی؟

 

قهقهه‌ش درست کنار گوشم پیچید، اون‌قدر نزدیک که ناخواسته سرمو بردم عقب.

 

فاصله‌مون شاید یه میلی‌متر بود. با اون قد دیلاقش راحت سفره رو برداشت و داد دستم.

 

درست وسط حیاط سفره رو پهن کرده بودیم و هر کدوم یه لقمه‌ی گنده دستمون بود.

 

فکر کنم امروز عجیب‌ترین روز زندگیم بود.

 

آخه آرتین چصی این کارها؟

 

درست وسط حیاط سفره رو پهن کرده بودیم و هر کدوم یه لقمه‌ی گنده دستمون بود.

 

ارتین به سختی لقمه تو یه دهنش رو قورت داد و با خنده گفت: 

_ارتین: چرا اینطوری نگاه می کنی؟ باز چیه؟ 

 

ــ سوگند: مطمئنی چیزی نزدی آرتین؟ ارتین چصی و این حرفا؟! خفه نمی شی تو؟! 

 

*****

 

چهار ماه از یرالما یومورتا خوردنمون و تصادف سردار می‌گذره. سردار هنوز به هوش نیومده و کاری جز گریه و دعا نداریم. میونِ این گریه و ناراحتی، گاهی اوقات خنده و شادی هم دارم. مگه می‌شه کنار آرتین باشم و بهم بد بگذره؟

 

تو این مدت خیلی عوض شده؛ دیگه اون آرتین اخموی همیشگی نیست. راه به راه لبخند می‌زنه، مهربون شده، همه‌ش شیطنت می‌کنه و خلاصه هر کاری کرده تا حال بد من رو خوب کنه. با همه این کارهاش، دوست داشتنم بیشتر می‌شه و من رو بیشتر وابسته خودش می‌کنه.اما چه فایده که عمر این عشق و وابستگی چند ماه دیگه تموم می‌شه و می‌ره دنبال زندگیش. ای خدا! اگه سردار به هوش بیاد و آرتین هم تا ابد پیشم بمونه، خوشبختی زندگیم تکمیل‌تر می‌شه.

 

با صدا زدن اسمم توسط آرتین، از فکر بیرون اومدم.

 

_آرتین: چرا نشستی؟ پاشو دیگه، منتظرمونن.

 

سریع سری تکون دادم و با برداشتن کیف دستیم، همراه باهاش از خونه خارج شدم و با ماشین راه افتادیم سمت بیمارستان. چون امروز تولد سرداره، تصمیم گرفتیم همگی با هم جمع بشیم و توی همون بیمارستان براش جشن تولد بگیریم.

 

رسیدیم و با پارک کردن ماشین، هر دو پیاده شدیم و رفتیم داخل. همه اومده بودن و فقط ما دو تا دیر کرده بودیم. درِ اتاق خصوصی سردار رو باز کردیم و رفتیم داخل و شروع به احوال‌پرسی کردیم. اتاق پر از آدم بود؛ از بزرگ تا کوچیکِ خاندان زاهدی حضور داشتن.

 

خشایار کیک شکلاتی رو برداشت و گذاشت میز روبه‌روی تخت سردار، شمع رو روشن کرد. اما سردار که بی جون روی تخت افتاده، چطور می‌تونه فوت کنه؟

 

چهره همه درهم بود و انگار مثل من فکر می‌کردند. آرتین که کنارم ایستاده بود، جلوتر رفت، سانای رو بغل کرد و جلوی میز ایستاد. با لبخندی که این روزها جذاب‌ترش کرده بود، گفت: 

_ارتین: تا وقتی سردار برگرده پیشمون، فعلاً سانای خوشگلمون شمع دایی‌اش رو فوت می‌کنه و…(رو به ساناز ادامه داد): مگه نه؟

 

سانای هم با ذوق دست‌هاش رو به هم کوبید و یه «بله» بلند بالایی گفت و بلافاصله شمع رو فوت کرد.

 

نگاهم رو چرخوندم سمت سردار که… خدای من! باورم نمی‌شه! انگشتش رو تکون داد. از شوق زیاد با صدای بلند فریاد زدم: 

_سوگند: انگشتش رو تکون داد، به خدا تکون داد!

 

بدون اینکه منتظر حرفی از جانب کسی باشم، دویدم سمت ایستگاه پرستاری. همونطور که نفس‌نفس می‌زدم، با هیجان گفتم: 

_سوگند: بیاین زود باشین! داداشم انگشتش رو تکون داد.

 

قبل از اینکه پرستارها به خودشون بجنبند، سارا بی‌حواس تخته شاسی و خودکاری که دستش بود رو روی زمین پرت کرد و با آخرین سرعت دوید توی اتاق سردار. یعنی انقدر دوسش داره؟! این عشق چیه آخه؟ چیه که حاضری خودت بمیری اما خار تو پای معشوقت نره؟ چیه که با حال بد عشقت، حال تو هم خراب می‌شه؟

 

با صدای قدم‌های کسی از فکر بیرون اومدم. آرتین بود که از اتاق خارج شد و اومد پیشم. دست‌های بزرگش رو روی صورتم کشید و با دو تا انگشت بزرگش اشک‌هام رو پاک کرد و گفت: 

_ارتین: حالا که دیگه به هوش اومده و سالمه، بازم گریه می‌کنی؟

 

اشک‌های بعدیم جایگزین قبلی‌ها شدن. محکم بغلش کردم و با صدای بغض‌داری گفتم:

_سوگند: خیلی خوشحالم، از خدا ممنونم که برش گردوند.

 

بقیه حرفم رو نتونستم تو روی آرتین بزنم، پس تو دلم ادامه دادم:

 

«خدایا، بازم لطف کن، آرتینو ازم نگیر، یه کاری کن موندگار بشه.»

 

«راوی» 

 

 دکتر، همه رو از اتاق سردار بیرون کرده بود و مشغول معاینه‌ سردار بود که به‌تازگی چشماش رو باز کرده بود. دکتر پس از معاینه گوشی پزشکیش رو به دست پرستار داد و شروع کرد به نوشتن چیزی روی کاغذهای دستش. همزمان با این کار، با لحن مرموزی به سردار گفت:

_دکتر: می‌مردی زودتر به هوش بیای؟ شاید یه نفر از نبود جنابعالی حسابی حالش گرفته

 

دقیقا بلافاصله بعد از این حرف، نگاه مرموزش رو به سارا دوخت که داشت سرم رو می‌زد و با حرف دکتر، سرش رو پایین انداخت.

 

سردار هم توی همین بیمارستان، کار می کرد و پزشک معالجش هم دوست قدیمیش بود. سردار، لب‌های خشک و ترک‌خورده‌اش رو تر کرد و رو به دکتر گفت:

_سردار: کم زر زر کن! معاینه ت هم تموم شد دار و دستت رو جمع کن، برو، من با یه نفر حرف دارم.

 

دکتر با خنده، سری تکون داد و همراه با پرستارها از اتاق خارج شدن. سارا هم می‌خواست بره بیرون، که با شنیدن صدای سردار، جلوی در وایستاد.

 

سردار گفت: 

_سردار: فرار می‌کنی؟ نمی‌خوای حالم رو بپرسی؟

 

سارا حال خودش رو نمی‌فهمید، نمی‌دونست چرا تا چند لحظه قبل نمی‌خواست سردار رو ببینه، ولی حالا بغض به گلویش چنگ زده بود و بی‌اختیار، راه امده رو برگشت و خودش رو توی آغوش سردار انداخت. به اشک هایش اجازه باریدن داد. 

 

ماه‌ها بود که نه حرف زده بودند، نه طعم آغوش هم رو چشیده بودند. سردار، با لبخند دلنشینی، اون رو بیشتر به خودش فشرد و زیر گوشش نجوا کرد:

_سردار: حرف بزن، دلم برای صدات تنگ شده.

 

سارا با صدای خش دارش گریه کرد و گفت:

_سارا: چی بگم؟ چی بگم، بی‌مروت؟ بعضی وقتا فکر می‌کردم می‌خوای منو بذاری بری. اون موقع دلم می‌خواست با همین دستام، کلت رو بکنم.

 

سردار، با یک خنده کوتاه، گفت:

_سردار: کشته مرده لطافت و مهربونی‌اتم.

 

سارا از آغوش سردار بیرون آمد و، هم‌زمان که اشک‌هایش رو پا سر انگشتانش پاک می‌کرد، با لبخندی زیبا گفت:

_سارا: خیلی خوشحالم، خدا تو رو یه بار دیگه بهم برگردوند.

 

سرش رو بلند کرد به آسمون و ادامه داد:

_ سارا: خدایا، صد هزار مرتبه شکر.

 

 

 

[zri]

#پارت_38

 

سوگند:

 

امروز سردار مرخص شده بود و خب، مستقیم رفت خونه آقاجون. آقاجون هم به میمنت برگشتن نوه جذابش، یه قربونی داده بود و قرار شد شام رو هم همونجا بخوریم. من و آقامون هنوز نرفته بودیم و تو خونه بودیم.

 

من داشتم آماده می‌شدم، آرتین هم تو حموم بود. موهامو فر ریز کردم و یه طرفه ریختم رو صورتم. آرایش هم که در حد صفر! پس به یه ریمل، خط چشم و یه رژ جیگری اکتفا کردم. شلوار مام استایل سفیدم رو پوشیدم با مانتوی جلوباز بلند مشکی. شال و کیف دستی طوسی رو هم با هم ست کردم. کفشم هم که کتونی‌های سفیدم هستن.

 

با شنیدن صدای قدم‌هایی که مطمئنم برای آرتین بود، برگشتم سمتش. پسره بی حیا فقط یه حوله بسته به کمرش بود، موهای خیسش چکه می‌کرد رو صورتش و آبش هم می‌ریخت رو سینه و بدن شش تیکه ش. زیادی جذاب نیست آقامون؟

 

با صداش از هپروت اومدم بیرون و نگاه خیره‌ام رو از روش گرفتم.

 

_آرتین: خوشت اومده؟

 

پشت چشم نازک کردم و گفتم:

_سوگند: نه! خدا خودمو این همه خوشگل و جیگر آفریده. ترجیح می‌دم شکر نعمت کنم تا اینکه از یکی دیگه خوشم بیاد.

 

یه خنده‌ای کرد و بی هوا تن نیمه‌لخت داغشو چسبوند به تنم و بغلم کرد. وای! من که اینقدر جوگیر نبودم، قلبم چرا داره بندری می‌زنه؟!

 

_آرتین: بر منکرش لعنت.

 

یکم دیگه تو این حالت بمونم، شروع می‌کنم به چرت و پرت گفتن و این اصلاً به نفعم نیست.

 

به آرومی ازش جدا شدم و همونطوری که داشتم از اتاق می‌رفتم بیرون، گفتم:

_لباست رو بپوش. هم خدایی نکرده سرما می‌خوری، هم دیرمون شده. من میرم تو ماشین تو هم زود بیا بریم. 

 

«باشه» گفتنش رو شنیدم و رفتم پایین. بعد از پوشیدن کتونی‌هام، سوار ماشین شدم. ده دقیقه بعد، آرتین اومد و نشست کنارم. یه نگاه به تیپش انداختم… عمه مون، فدای اون تیپت بشه! شلوار جین مشکی جذب که تمام عضله‌هاشو قشنگ به نمایش می‌ذاشت و تیشرت جذب مشکی. ادکلن تند و تلخ همیشگیش هم که طبق معمول، دوش گرفته بود. با صدای او به خودم اومدم و گوش سپردم بهش:

_آرتین: قبل از اینکه بریم خونه آقاجون، می‌خوام ببرمت یه جایی.

 

سوالی پرسیدم:

_کجا؟ دیرمون می‌شه!

 

 با خونسردی ماشین رو پارک کرد و در حالی که کمربندشو باز می‌کرد، گفت:

_ارتین: نترس، دیر نمی‌شه. پیاده شو.

 

بی‌حرف پیاده شدم و با دیدن جایی که اومدیم، تعجبم چند برابر شد.

 

_سوگند: آرتین… اینجا چرا اومدی؟

 

دستمو گرفت و همون‌طور که با یه دست منو دنبال خودش می‌کشید، گفت:

_ارتین: پس یادته اینجا رو! 

 

با بهت گفتم:

_ سوگند: مگه می‌شه یادم نباشه این پارک رو؟ همیشه اینجا بازی می‌کردیم، تو هم همش اذیتم می‌کردی!

 

به نیمکت رسیدیم، نشستیم روش و هر دو خیره به روبه‌رو شدیم، انگار چند سال به عقب برگشته بودیم.

 

_آرتین: تو هم کم نمی‌آوردی ماشالله! سوار می‌شدی، رو سرم موهامو می کشیدی. 

 

با خنده جواب دادم:

_سوگند: آره، یادته یه بار که با سردار دعواتون شد…

 

آرتین با حرص غرغر کرد:

_ارتین: بله! سرکار خانم، یه جوری دستمو گاز گرفت، انگار سگ گازش گرفته بود!

 

منم مشتمو کوبیدم به بازوش و با حرص بیشتری گفتم:

_سوگند: سگ خودتی گراز!

[zri]

#پارت_39

 

آرتین بی‌توجه به مشتی که بهش زدم و حرفی که زدم، دستی به موهاش کشید و گفت:

_ارتین: اون موقع‌ها دلم نمی‌خواست اذیتت کنم، اما وقتی می‌دیدم با همه‌ی پسرا بازی می‌کنی و اصلاً بهم محل نمی‌دی، لجم می‌گرفت و با اون اذیت‌ها، مثلاً انتقام می‌گرفتم.

 

نفس عمیقی کشیدم. گفتم:

_سوگند: خب تقصیر خودت بود! می‌خواستی هی نگی شما دخترا ضعیفین، منم از لج تو بهت محل ندم.

 

وقتی دیدم چیزی نمی‌گه، سرم رو برگردوندم سمتش.

 

_سوگند: حالا چرا اومدیم اینجا؟ چرا بچگی هامون یادت افتاده؟ 

 

متقابلاً به سمتم چرخید. انگار می‌خواست چیزی بگه اما براش سخت بود.

 

_آرتین:سوگند… من… خب بیا... بیخیال این قراردا بشیم. سوگند من..... دوستت دارم! 

 

یک لحظه به گوشام شک کردم. گفت دوستم داره یا من توهم زدم؟ خدای من! بالاخره! این صدای نفس کشیدن منه! چرا اینقدر بلنده؟ تمام این مدت، تمام صبح‌هایی که کنارش بیدار شدم، تمام شب‌هایی که ترسیدم این حس یک‌طرفه باشه… تمام اون تردیدها، همه الان جمع شدن تو این جمله. دلم می‌خواست محکم بغلش کنم و بگم:«منم دوستت دارم.» اما می‌ترسیدم. می‌ترسیدم از اینکه بگه: «شوخی بود!» و بعد با لذت بهم بخنده. 

 

با صداش به خودم اومدم.

 

_آرتین: باورت نمی‌شه، نه؟ خودم هم باورم نمی‌شه. خودم هم نمی‌دونم چرا و چطوریه که اینقدر بهت علاقه پیدا کردم. ولی اینو می‌دونم، بدون تو نمی‌تونم.

 

اُخی، بچه چقدر با احساس حرف می‌زند!

 

اما خب، من هم کرمم گرفت! تا به یاد قدیما اذیتش کنم. یوهاها!

_ارتین:: الان تصمیمت چیه؟ بهم جواب بده. هرچی هم بگی، به نظرت احترام می‌ذارم.

 

تند تند پلک زدم و با خباثت گفتم:

_سوگند: خب… من دوستت ندارم!

 

یا خدا، این چرا این‌جوری شد؟ از کله‌ش و چشماش دود می‌زد بیرون! فکر کنم یه کم دیگه تلاش کنه، مثل اژدها، ها می کنه آتیشم می‌زنه. با اون اخم وحشتناکش، از بین دندونای چفت‌شده‌ش غرید:

_ارتین: تو غلط کردی! فکر کردی ولت می‌کنم بری هر غلطی دلت خواست بکنی؟ نخـ....... 

 

بی‌خیالِ پرچونگیش از جا پاشدم و همون‌طور که سمت وسایل بازی می‌رفتم، گفتم:

_سوگند: دیدی داری زر می‌زنی؟ من فقط می‌خواستم اینو ثابت کنم. جناب‌عالی هم مثل اون حیوان نجیب، جفت‌پا پریدی وسط حرفم!

 

نفس عمیقی کشیدم و با لبخند گفتم:

_سوگند: می‌خواستم بگم دوستت ندارم… عاشقتم.

 

انگار این بار خودش هم به گوش‌های خودش شک کرده بود، چون وسط پارک داد زد:

_ارتین: هان؟!

 

برگشتم سمتش با لبخند شیطونی گفتم:

_سوگند: داد نزن، کر شدم! گفتم عاشقتم. البته اگه الان نیای هلم بدی تاب بازی کنم، عشق و عاشقی کنسله‌ها!

 

لبخند بزرگی رو صورتش نشست و با خوشحالی اومد سمتم. بی‌هوا بغلم کرد و تو هوا می‌چرخوند، قهقهه‌ش گوش آسمونو کر کرده بود.

 

آرتین گفت:

_ارتین: سوگند، نمی‌دونی چقدر خوشحالم! 

 

بالاخره گذاشتم زمین، و همون‌طور که تو بغلش بودم، با لبخند جذابی نگاهم می‌کرد. نگاهش بین چشمام و لبام در گردش بود، سرش هی داشت نزدیک‌تر می‌شد که با خوردن یه چیز به کله مون با بهت از هم جدا شدیم.

 

یه پسر بچه شش، هفت‌ساله جلومون ایستاده بود. انگار توپش خورده بود به سرمون.

 

آرتین پرسید:

_ارتین: توپ تو بود بچه؟

 

بچه به آرومی سرشو به معنی “آره” تکون داد، که این بار من پرسیدم:

_سوگند: تو زدیش؟

 

ویرایش شده دیروز در 03:54 PM توسط zri

[zri]

#پارت_40

 

بازم سرشو تکون داد که آرتین با حرص زیر لب غرید:

_ارتین: تف تو روح سازندت بچه!

 

واااا! این آرتین تازگی ها بی‌ادب شده‌ها!

 

با صدای بلند رو به پسربچه ادامه داد:

_ارتین: بیا توپتو بردار عموجون، گند زدی به حس و حالمون، نذاشتی به یه نون و نوایی برسیم!

 

قهقهه‌م رفت هوا و آرتین هم فقط داشت تهدیدم می‌کرد — ولی خب، غلط کرده!

 

ایش، بی‌خیال پسربچه شدیم و برگشتیم، سوار ماشین شدیم و راه افتادیم سمت خونه‌ی آقاجون.

 

کل راه رو ضبط روشن بود، صداش هم تا ته داده بود، مثل دیوونه‌ها با صدای بلند می‌خوند و می‌رقصید. چون پارک نزدیک خونه‌ی آقاجون بود، خیلی زود رسیدیم. ماشینو توی حیاط عمارت بین بقیه‌ی ماشین‌ها پارک کرد و پیاده شدیم.

 

مثل بچه‌ها با ذوق دست آرتین رو کشیدم و بردمش داخل. از نبودِ آقاجون معلوم بود تو اتاقشه. از بزرگترا فعلاً هیچ‌کس نیومده بود، فقط بروبچه‌های فامیل ریخته بودن سر داداش بیچاره‌م و مخِ نداشتشو تلیت کرده بودن!

 

قبل از اینکه ببیننمون، با صدای بلند اعلام حضور کردم:

_سوگند: خوش اومدیم! اصلاً جمع‌تونو منوّر کردیم، پا نشین پا نشین!

 

به تیکه‌هاشون توجهی نکردم، یه جا بین سردار و مهتا  واسه خودمون باز کردم و با آرتین نشستیم. البته چون ماشاءالله جمع زیاد بود، به علت کمبود جا، من رسماً تو حلق آرتین بودم! اونم هیچی، کیف می‌کرد و خیلی ریلکس محکم بغلم کرده بود.

 

امیر گفت:

_بابا پاشین جمع کنین خودتونو! سینگل نشسته اینجا!

 

آرتین با ابروهای بالا انداخته، لبخند زد و گفت:

_اینجا جای بچه‌ها نیست، پاشو برو عمویی، ما هم راحت باشیم!

 

آرسین خندید و گفت: 

_بی‌خیال اینا! پایه‌ای فیلم ببینیم؟

 

همه موافقت خودمون رو اعلام کردیم. آرسین پا شد، یه فلش از جیبش درآورد و به تلویزیونی که روبه‌رو‌مون بود وصل کرد. شروع کردیم به تماشای فیلم طنز آرسین.

 

اکرم‌خانم، خدمتکار آقاجون، انواع خوراکی رو برامون آورد. من یکی که هیچی از فیلم نفهمیدم، فقط داشتم می‌خوردم! وسطش هم نفهمیدم چطوری خوابم برد.

 

«آرتین» 

 

چند دقیقه‌ای بود که توی بغلم بی‌حرکت بود. یه نگاهی بهش انداختم — خوابه، پس! وگرنه این زلزله آروم می‌تونه بشینه؟!

بهتره ببرمش توی اتاق؛ کم‌کم بزرگترا هم دارن میان. همون‌طور که بچه‌ها مشغول دیدن فیلم بودن و اکرم‌خانم می‌رفت تا در رو برای بابا اینا باز کنه، دستمو انداختم زیر زانوش و پشت گردنش و بلندش کردم. راه اتاق مهمون بالا رو در پیش گرفتم.

 

در اتاق رو با پام باز کردم، رفتم داخل، همون‌طور در رو بستم، بعد گذاشتمش رو تخت. بین خواب و بیداری بود. 

 

کنارش رو تخت دراز کشیدم و همون‌طور که تو بغلم بود، دستمو توی موهای فرش فرو کردم و زیرِ گوشش نجوا کردم:

_ارتین: بازم می‌خوای بخوابی؟

 

خواب‌الو یه “هومـی” از گلوش خارج شد که باعث خنده‌م شد.

 

_آرتین: بقیه هم اومدن. پاشو بریم پایین پیششون.

 

بیشتر بهم چسبید، با همون حالت خواب‌آلود که خواستنی‌ترش کرده بود، آروم گفت:

_سوگند: بی‌خیالشون. بیا بخوابیم.

 

مگه چند بار سوگند تو این حالت قرار می‌گرفت و پنجول نمی‌نداخت؟

 

پس به قول خودش، بی‌خیالِ بقیه، محکم بغلش کردم و چشامو روی هم گذاشتم.

 

طولی نکشید که هر دومون تو خواب عمیقی فرو رفتیم.

ویرایش شده 6 ساعت قبل توسط zri

[zri]

#پارت_41

 

"سوگند

 

با احساس خفگی خیلی زیاد، چشمامو باز کردم. آرتین محکم منو چسبیده بود و جای هیچ حرکتی برام نذاشته بود. دست و پامو به سختی تکون می‌دادم بلکه ولَم کنه، اما انگار نه انگار. موهام هم ریخته بود روی صورتم و کلافه‌ترم می‌کرد. پوف! کلافه‌ای کشیدم و تکون‌هامو بیشتر کردم که صدای خش‌دار آرتین بلند شد:

_ارتین: وول نخور، بذار بخوابیم.

 

_سوگند: چی چی رو بخوابیم؟ پاشو ببینم، خفه‌م کردی!

بالاخره چشماشمپ باز کرد. 

 

_آرتین: پاشو بریم پایین. فکر کنم همه اومده باشن.

 

 با درست کردن سَر و وضع هر دو رفتیم پایین. خوب موقعی هم اومدیم، داشتن وسط شامو آماده می‌کردن. از پله‌ها پریدم پایین و با لذت گفتم: 

_سوگند: آخ جون، غذا!

 

آرتین هم به این حالت خندید و دیوونه‌ای نثارم کرد.

 

همگی پشت میز جا گرفتیم و مشغول لنبون...... عه چیز خوردن شدیم. تنها چیزی که سکوت رو می‌شد دید، صدای برخورد قاشق و چنگال به هم بود که صدای آقا جون هم بهش اضافه شد و با جدیت همیشگیش گفت: 

_اقاجون: آرین! 

 

آرین هم بدون اینکه سرشو بلند کنه، با همون لحن آقا جون گفت: 

_ارین: بله، آقا جون؟

 

_اقا جون: قرار بود در مورد ازدواجت فکر کنی و حرف بزنیم.

 

اوه اوه، انگار امشب خوشی به ما نیومده! آخه آقا جون، ول کن دیگه! این بدبخت چند سال قبل بیچاره شده، تو دیگه بیچاره‌ترش نکن!

 

دستای آرین از عصبانیت مشت شده بود، اما مثل همیشه خودش رو به زور نگه داشت و با فک قفل‌شده، شمرده‌شمرده گفت: 

_ارین: آقا جون، چه گیری دادین به ازدواج من؟ اگه خیلی دلتون می‌خواست ازدواج کنم، همون وقت می‌…

 

با فریاد آقا جون، آرین که خفه شد، هیچ، ما هم یه دور پریدیم بالا از ترس!

 

آقا جون گفت: 

_اقاجون: بسه! هنوزم تو فکر اون دختری! 

 

با این حرف آقا جون، یاد چند سال پیش افتادم. اون موقع بچه بودم، حتی آرتین هم ایران بود. آرین عاشق یه دختری شده بود که از قضا دختره پدر و مادر نداشت؛ یعنی پرورشگاهی بود. آقا جون هم هی چوب لای چرخ بدبخت‌ها می‌انداخت، اما آرین که دست‌بردار نبود تا اینکه یه روز دختره کلاً گم و گور شد و هیچ خبری ازش نبود. تابلو بود گم و گور شدن دختره زیر سر آقا جونِ، اما کی جرات حرف زدن داشت؟

 

طاقت آرین تموم شد و قاشق و چنگال دستشو پرت کرد توی بشقاب و با شتاب از جاش پا شد و با گفتن «ببخشید» رفت. با رفتن اون، آقا جون هم پا شد، همون‌طور که به سمت اتاقش می‌رفت، گفت: 

_اقاجون: پاشین برین خونه‌هاتون.

***

یه ساعتی می‌شد برگشته بودیم خونه. جلوی میز آرایش نشسته بودم و مثلاً موهامو شونه می‌کردم، اما کلاً تو هپروت سیر می کردم. با صدای باز شدن در اتاق، نگاهمو از آینه گرفتم؛ آرتین اومد تو اتاق. موهای خیسش نشون می‌داد تازه از حموم اومده. این مگه صبح حموم نبود؟

 

جلوتر اومد و پشتم قرار گرفت. بی حرف، برس رو از دستم گرفت و خودش موهامو شونه کرد. بدون اینکه نگاهشو از موهام بگیره، گفت: 

_ارتین: تو فکری.

 

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: 

_سوگند: بیچاره آرین… می‌ترسم سردار هم مثل آرین بشه.

 

نگاهشو از موهام گرفت، یه نیم‌نگاهی از آینه بهم انداخت و گفت:

_ارتین: اون چرا؟

بعد با خنده اضافه کرد: 

_ارتین: مگه سردار عاشق شده؟

 

گفتم: 

_سوگند: آره.

 

فقط برای یه لحظه، از شوک، دستش بی‌حرکت موند. بعد از چند ثانیه کوتاه، دوباره برس رو حرکت داد و پرسید: 

_ارتین: از کجا می‌دونی؟

ویرایش شده 6 ساعت قبل توسط zri

[zri]

#پارت_42

 

_سوگند: اون پرستارو یادتِه؟ تو همش می‌گفتی خیلی وظیفه‌شناسه، همش به مریض‌ها می‌رسه. شاید بیشتر از اینکه وظیفه‌شناس باشه، عاشق بود و فقط مرهم زخم مریضِ خودش بود.

 

خم شد و برس رو روی میز گذاشت و تو همون حالت، دستاشو دور کمرم حلقه کرد و سرشو فرو برد توی موهام. نفس‌های داغش که به گردنم می‌خورد، قلقلکم می‌داد. حالمو دگرگون می‌کرد. زیر گوشم لب زد: 

_ارتین: بوی موهات مستم می‌کُنه.

فحشش بدم ضایع بشه؟! من چی می گم ابن چی می گه! 

 

 

 با نوازش دست‌هایی روی موهام، آروم چشمامو باز کردم.

 

آرتین با لبخند یه وری، همون‌طور که دراز کشیده بود و یه دستشم زیر سرش تکیه داده بود، با دست دیگش موهامو نوازش می‌کرد.

 

_ارتین: صبح بخیر خانمی.

 

کش و قوسی حسابی به بدنم دادم و جوابشو دادم: 

_سوگند: صبح تو هم بخیر اتی!

 

 چشماش گرد شد و با تعجب گفت:

_سوگند: جانم؟ آتی؟ دیگه چه صیغه‌ایه؟

 

زدم زیر خنده و گفتم: 

_سوگند: صیغه‌ی محرمیته!

 

با صدای بلند زد زیر خنده و سری از روی تاسف برام تکون داد. 

 

تمام مدتی که تو بغلش نشسته بودم و صبحونه می‌خوردیم، نگاهشو اصلاً برنداشت. زیر نگاه داغش داشتم ذوب می‌شدم.

 

چهار سال بعد…

 

آخرین بادکنک رو هم چسبوندم و بعد با لبخند به شاهکارم خیره شدم. از پشت دستی دور کمرم حلقه شد. از بوی عطر تلخش فهمیدم آرتینه. کنار شقیقمو بوسید و گفت: 

_ارتین: خسته نباشی خانومم.

 

لبخند شیطونی زدم، برگشتم سمتش و دستامو دور گردنش حلقه کردم و سفت به هم چسبیدیم. تا خواستم حرف بزنم، یه چیزو خورد تو سر آرتین.

 

آخ آخ!باز این بچه غیرتی شده بود. سام، پسر سه ساله‌مون، به همراه خواهر دوقلوش سامیرا، روبه‌رومون ایستاده بودن. از وجنات آقا مشخص بود که جعبه دستمال کاغذی رو سمت آرتین پرت کرده بود.

 

از هم جدا شدیم و رفتیم سمتشون. 

 

_سام: چرا دوباره مامانو بغل کردی؟! 

 

_آرتین: بیا برو، بچه‌! از دست این زنمون هم نمیتونیم بغل کنیم. 

 

تا سام خواست دوباره چیزی بگه، آرتین اخم کرده با جدیت تمام گفت: 

_ارتین: حرف نباشه، بدویین تو اتاقتون ببینم زود.

 

 بچه‌ها با لبای برچیده راهی اتاقشون شدن.

 

دوباره کمرمو گرفت و بهم نزدیک شد اما یهو صدای زنگ به صدا دراومد.

 

آرتین حرصی زیر لب گفت: 

_ارتین: لعنتی!

 

بچه‌ها هم داشتن سمت در می‌دویدن و با ذوق می‌گفتن: 

_اخ جون دایی اومد!

 

آرتین هم دنبالشون رفت تا ازشون استقبال کنم. سردار جوجه‌هامو خیلی دوست داشت، به قول خودش باعث خوشبختی شدن.

 

چهار سال پیش، همون‌طور که فکر می‌کردم، آقاجون گیر سه پیچ داده بود که سردار باید با آوا ازدواج کنه. سردار هم زیر بار نمیرفت و خیلی کشمکش بینشون ایجاد شده بود تا اینکه سردار تو روش ایستاد و گفت یکی دیگه رو دوست داره. جر و بحثشون بالا گرفت و اون وسط من حالم به هم خورد و از هوش رفتم. فهمیدیم من دوقلوهای شیطونمو باردارم. آرتین که از خوشحالی تا ساعت چهار صبح تو خیابون‌ها دور دور کرد و رقصید، و آقاجون که خیلی از وجود نتیجه‌های جدیدش خوشحال بود، با اخم و تخم به آرتین گفت: «برو هر غلطی دلت می خواد بکن!» 

 

 فکر کنم داداش بدبختم شیرین‌ترین غلط زندگیش رو کرد و الان با سارا ازدواج کرده و یه پسر یک ساله دارن!

این وسط ارین موند و حسرت عشق قدیمیش که بعدا معلوم شد پدر و مادرشو پیدا کرده و اونا هم مثل اقاجون با بی رحمی شوهرش دادن به یکی دیگه! بمیرم براشون! 

با صداهای دور و برم از فکر اومدم بیرون. همه مهمون‌ها اومده بودن؛ امروز تولد سه سالگی سام و سامیرا بود.

 

سردار گفت: 

_سردار: با دو تا بچه هنوز تو هپروت سفر می کنی؟ 

 

چشم غره‌ای بهش رفتم که باعث خنده جمع شد.

 

بچه‌ها وسط نشسته بودن. آرتین کنار سامیرا نشسته بود و من هم کنار سام. با شمارش بقیه چهارتایی با لبخند شمع سه سالگیشون رو فوت کردیم.

 

خدایا شکرت بابت داشتن آرتین و این دو تا فرشته کوچولو تو زندگیم. عاشقتم.

 

ویرایش شده 6 ساعت قبل توسط zri