هاگوارتز رمان جادویِ احساس | غزال گرائیلی عضو هاگوراتز نودهشتیا

[QAZAL 5,329]

پارت پنجاهم

دستاشو گرفتم و گفتم:

ـ دارم جدی میگم پرنسس! پاشو می‌خوایم بریم بیرون.

با شادی وصف نشدنی بلند شد و گفت:

ـ آخجون، میریم بادبادک هوا کنیم؟

خندیدم و شنل نامرئی کننده رو دادم دستش و گفتم:

ـ آره پرنسس، می‌برمت...فقط...

یهو وایستاد و بهم نگاه کرد و گفت:

ـ فقط چی؟!

گفتم:

ـ فقط بهم قول بده که...

حرفمو قطع کرد و تو چشمام نگاه کرد و گفت:

ـ آرنولد من اگه قرار بود فرار کنم، زودتر از اینا قرار می‌کردم...تا الان صبر نمی‌کردم.

به چشماش خیره شدم، دروغ نمی‌گفت و چشماشو نمی‌دزدید. ترجیح دادم که بهش اعتماد کنم...شنل نامرئی کنندمون و گذاشتیم و بعد مدتها از مخفیگاهم خارج شدیم...بیرون طبق معمول ویچر‌ با مردم بی‌گناه تو جنگ بود تا مخفیگاه منو بفهمه اما این همه سکوتش در مقابل من اصلا نشونه خوبی نبود با اینکه میدونست که دخترش دست منه.

[QAZAL 5,329]

پارت پنجاه و یکم

سعی کردم وقتم روی احساس جسیکا بذارم...از مخفیگاه که خارج شدیم، پاک به شاخه‌ی درخت گیر کرد و باعث شد زمین بخورم و سرم از زیر شنل نامرئی کننده بیرون بیاد، تا خواستم به خودم بیام، جسیکا سریع شنلم و انداخت روم. از حرکتش تعجب کردم، فکر نمی‌کردم که حواسش به من باشه! با خنده رو بهش گفتم:

ـ خیلی عجیبه!

اونم لبخندی زد و گفت:

ـ عجیب برای چی؟!

گفتم:

ـ برای یه لحظه فکر کردم که منو ول می‌کنی و میری!

یکم فکر کرد و گفت:

ـ راستش خودمم همین فکر و می‌کردم ولی یه حسی تو وجودم اجازه نداد که نسبت بهت بی‌تفاوت باشم.

از حرفش خیلی خوشحال شدم که بالاخره حرفایی که این مدت بهش زدم و کتابایی که براش خوندم، روی روحیه اش اثر گذاشته! خوشحال شدم از اینکه  اعتمادی که بهش داشتم و خراب نکرد. به آسمون نگاه کردم که سربازهای ویچر‌ در حال چرخیدن بودن. رو به جسیکا گفتم:

ـ امیدوارم که ما رو ندیده باشن!

جسیکا نگاهی به آسمون کرد و گفت:

ـ فقط برای یه لحظه بود! ممکن نیست دیده باشن!

لبخندی بهش زدم و یهو یادم افتاد که اون گل و بهش نشون بدم، رو بهش گفتم:

ـ اینجارو نگاه کن!

ویرایش شده 30 دی، 2025 توسط QAZAL

[QAZAL 5,329]

پارت پنجاه و دوم

با شادی نگاه کرد و گفت:

ـ وای آرنولد! همون گل که نقاشیش و برام کشیدی!

گفتم:

ـ آره خودشه!

کنارش نشست و دستی به گلبرگهای گل زد و گفت:

ـ ولی هیچوقت فکرش و نمی‌کردم که از لابلای این همه سنگ، یه همچین گل ظریف و خوشگلی بتونه رشد کنه!

گفتم:

ـ این نماد اینه که هرچقدر هم که اوضاع سخت و طاقت فرسا باشه اما اون وضعیت می‌تونه باعث رشد بهتر ما آدما بشه!

حرفمو تایید کرد و گفت:

ـ باهات موافقم! حق با توئه! واقعا این گل نماد امیدواریه...

خوشحال شدم که بعد گذشت این همه مدت بالاخره دیدش نسبت به زندگی تغییر کرده...دستم و سمتش دراز کردم و گفتم:

ـ بریم؟!

با لبخند دستمو گرفت و گفتم:

ـ یادش بخیر...اولین باری که داشتم میوردمت اینجا، چقدر جیغ و داد زدی! مجبور شدم ، بیهوشت کنم!

خندید و گفت: 

ـ خب تو هم منو دزدیدی! من واقعا هم ازت می‌ترسیدم و هم ازت بدم میومد...

پرسیدم:

ـ الان چی؟!

نمی‌دونم چرا جوابش به این سوال باعث شد یکم استرس بگیرم و جوابش برام مهم باشه! 

[QAZAL 5,329]

پارت پنجاه و سوم

یکم مکث کرد و گفت:

ـ الان دیگه اون حس سابق و بهت ندارم...

نگفت که دوسم داره و البته همینکه ازم بدش نمیاد هم خودش پیشرفت خیلی خوبی بود. نمی‌تونستم ادیل و از اصطبل بگیرم چون نگهبانای ویچر‌ امروز واقعا زیاد بودن و هر لحظه امکان داشت ما رو ببینن...بنابراین پیاده تا مسیر دریاچه رفتیم...خیابون سوت و کور بود و بجز صدای جاروی اون جادوگرا هیچ صدایی شنیده نمی‌شد...دلم برای مردم می‌سوخت و واقعا دلم می‌خواست که می‌تونستم تو این مسیر موفق بشم! حتی اگه یه درصد من نتونستم، جسیکا جای من اون معجون احساسات و پیدا کنه و مردم سرزمینش و نجات بده.

تا زمانی که به دریاچه برسیم، دستش توی دستام بود و یکم یخ زده بود...رو بهش گفتم:

ـ انگار ترسیدی!

لبخندی زد و گفت:

ـ راستش آره یکم...

پرسیدم:

ـ چرا؟!

گفت:

ـ این صدا تو آسمون و سکوت کردم شهر یکم منو میترسونه، انگار فقط کنار تو میتونم اون آرامش و حس کنم!

با ذوق گفتم:

ـ خداروشکر، وقتی من کنارتم هیچ اتفاقی برات نمیفته چون من اجازه نمیدم...

گفت:

ـ خیلی خوبه، چون الان منم یه پرنسس بی‌دفاعم.

[QAZAL 5,329]

پارت پنجاه و چهارم

خندیدم و گفتم:

ـ چرا بی‌دفاع؟!

گفت:

ـ مثل اینکه یادت رفت موهامو کوتاه کردیا!

بینیشو کشیدم و گفتم:

ـ اگه دختر خوبی باشی، قدرت های خوبی بهت میدم...

چشماش برق زد و گفت:

ـ واقعا؟!

سرمو به نشونه مثبت تکون دادم که وایستاد و گفت:

ـ اما چجوری؟!

نگاش کردم و با لبخند بهش گفتم:

ـ به موقعش بهت میگم، فعلا بیا بریم اینجا.

یهو گفت:

ـ آرنولد من خیلی خسته شدم، عادت ندارم اینقدر راه بیام!

حق باهاش بود...همیشه یا سوار اسبم بود و یا پرواز می‌کرد اما الان برای اینکه نگهبانای ویچر‌ مارو نبینن مجبور بودیم که اون مسیرو پیاده بریم...جسیکا همینجور زیر لب داشت غر میزد که بدون هیچ حرفی رفتم کنارش و یه دستم و گذاشتم زیر زانوش و یه دستم و گذاشتم پشتش و با یه حرکت از روی زمین بلندش کردم...اینقدر غرق تو حرف زدن بود که از حرکت من خیلی جا خورد...تو چشمام خیره شد و گفت:

ـ چیکار می‌کنی؟!

ویرایش شده 31 دی، 2025 توسط QAZAL

[QAZAL 5,329]

پارت پنجاه و پنجم

گفتم:

ـ معذرت می‌خوام! می‌دونم امروز خیلی زیاده روی کردم. بنابراین بعلت کردم که خسته نشی پرنسس!

یکم سرخ و سفید شد و چیزی نگفت...به راهم ادامه دادم که یهو گفت:

ـ آخه خسته میشی! اینجوری من سختمه!

پوزخندی زدم و گفتم:

ـ نگران نباش، اندازه یه پر قو وزنته... خسته نمیشم! بعدشم راه زیادی نمونده...

جسیکا پرسید:

ـ بابام...بنظرت من برای بابام مهمم؟!

خیلی تعجب کردم! اولین بار بود همچین سوالی ازم می‌پرسید. گفتم:

ـ چطور مگه؟! 

گفت:

ـ آخه فکر می‌کردم بعد گم شدن من، دنیا رو به آب و آتیش بکشه تا منو پیدا کنه اما از خودش هیچ خبری نیست...فقط سربازاشو تو آسمون و زمین ول کرده...به تو چیزی نگفته؟! خیلی نفرستاده؟!

گفتم:

ـ والا برای منم خیلی عجیبه! این همه سکوت پدرت تو این مدت، عادی نیست ولی باید منتظر باشم ببینم که حرکت بعدیش چیه!

بعدش زیر لب یه چیزی زمزمه کرد که نشنیدم و گفتم:

ـ نفهمیدم چی گفتی!

با ناراحتی گفت:

ـ چیز خاصی نبود.

خندیدم و گفتم:

ـ آوردمت بیرون، حال و هوای عوض شه‌ها! چرا اینقدر ناراحتی؟! ولکن ویچر‌و...اون تو کل زندگیش فقط خودش و قدرتش براش اهمیت داشت.

[QAZAL 5,329]

پارت پنجاه و ششم

جسیکا با ناراحتی گفت:

ـ اما....اما من دخترشم!

نگاش کردم، مجبور بودم حقیقت و هرچقدر تلخ بهش بگم:

ـ اون کل وجودمو بدی و سیاهی دربرگرفته پرنسس. فقط به فکر اینکه برای جاودانه بودنش از احساسات مردم سواستفاده کنه...الآنم مطمئن باش دنبال یه راهیه تا منو شکست بده وگرنه هر جوری بود تا الان باید رد دخترش و میزد...اون میخواد به کل منو از اینجا محو کنه.

جسیکا با ناراحتی نگام کرد و واسه اولین بار گفت:

ـ اما من دلم نمی‌خواد سر تو بلایی بیاد!

حرفاش واقعا صمیمانه بود و ناراحتی رو از تو چشماش می‌خوندم ولی خندیدم و گفتم:

ـ چیشد پس؟! تو که از من متنفر بودی!

لبخندشو پنهان کرد و سرشو انداخت پایین و گفت:

ـ دیگه نیستم...

از حرفاش قند تو دلم آب می‌شد! نمی‌دونم چرا اینقدر خوشحال بودم از اینکه بهم اهمیت میده و برام نگرانه! از اینکه بالاخره بعد این همه مدت به چشمش اومدم تا بهم اعتماد کنه، واقعا خوشحال بودم. 

بالاخره بعد از یه مسافت تقریبا طولانی رسیدیم و جسیکا و گذاشتم پایین و گفتم:

ـ بالاخره رسیدیم به مقصد...

با ذوق دوید سمت دریاچه و گفت:

ـ واقعا اینجا جای خوشگل و پر از آرامشه.

[QAZAL 5,329]

پارت پنجاه و هفتم

گفتم:

ـ خورشید داره غروب می‌کنه، بیا این بادبادک و هوا کنیم...

اومد سمتم و گفت:

ـ اگه نتونم چی؟!

گفتم:

ـ من مطمئنم که میتونی پرنسس

و بعدش نه بادبادک و دور دستاش پیچیدم و گفتم خب حالا این نخ و بکش و تا میتونی بدو تا این بادبادک بره سمت هوا...جسیکا خیلی ذوق داشت اما مردد بود، بهم نگاه کرد و گفت:

ـ میشه کمکم کنی؟!

نمی‌تونستم بهش نه بگم...رفتم و پشت سرش وایستادم و دستاش و گرفتم تو دستام و زیر گوشش گفتم:

ـ خب آماده‌ایی؟؟

سرشو به نشونه مثبت نشون داد و گفتم:

ـ خب پس بزن بریم...

و جفتمون شروع کردیم به دویدن...بادی که سمت دریاچه میزد، باعث شد که بادبادکی بره سمت بالا اما وقتی سرعتمون میومد پایین اونم میومد پایین...جسیکا همش می‌گفت:

ـ وای آرنولد، نگاه کن...داره می‌ره بالا! وای خدای من...داره میوفته...بدو بیا سرعتمون و زیاد کنیم تا نیاد پایین.

دیدم که قلقش دستش اومده و داره یاد میگیره. خودمو کشیدم کنار و بهش اجازه دادم تا این حس و خودش تجربه کنه. دیدن خوشحالیم برای من خیلی لذت بخش بود...اولین بار بود که در این حد خوشحال میدیدمش.

[QAZAL 5,329]

پارت پنجاه و هشتم

بعد با ذوق رو به من گفت:

ـ آرنولد ببین! بالاخره شد...رفت بالا! ببین..

خندیدم و گفتم:

ـ آره پرنسس، آفرین...دیدی گفتم میتونی!

با سرعت اومد سمتم و محکم بغلم کرد که دستام تو هوا معلق موند...گفت:

ـ مرسی از اینکه باورم کردی! خیلی خوشحالم که تونستم...

همین لحظه یه صدایی به گوشم خورد:

ـ چقدر دلم برای دیدن این صحنه ها کنار دریاچه تنگ شده بود! 

منو جسیکا با تعجب برگشتیم سمتش صدا و دیدیم که یه‌دخترست...رفتم نزدیکش و گفتم: 

ـ تو کی هستی؟

دختره سرشونه لباسش و یکم کشید پایین و طرح ابر و روی شونه اش دیدم...گفت:

ـ من دختر پادشاه ابرا هستم...برای منم دعوت نامه رسیده که تو این مسیر یار و همراه تو باشم آرنولد عزیز.

با شادی دستمو سمتش دراز کردم که دستمو به گرمی فشرد...گفتم:

ـ خوشحالم از آشنایی باهات...ببخشید من هنوز اسمتو نمی‌دونم!

خندید و گفت:

ـ اسم من آناستازیاست...منم از آشنایی باهات خوشبختم.

یهو جسیکا از پشت سر اومد دستم و محکم گرفت. لبخندی زدم و گفتم:

ـ ایشونم پرنسس جسیکاست.

ویرایش شده 2 بهمن، 2025 توسط QAZAL

[QAZAL 5,329]

پارت پنجاه و نهم

یهو با گفتن اسمش، قیافه آناستازیا رفت تو هم و رو به من با لحن جدی گفت:

ـ اون...اون دختر همون جادوگرست که مردم و به این حال و روز انداخته؟!

چیزی نگفتم و فقط سرمو به نشونه مثبت تکون دادم...آناستازیا بدون اینکه به جسیکا نگاه کنه گفت:

ـ اما جای این دختر پیش تو نیست آرنولد.

با اطمینان خاطر رو بهش گفتم:

ـ اشتباه میکنی! جسیکا به من کمک می‌کنه تا معجون احساسات و پیدا کنم...اون می‌دونه که پدرش داره راه اشتباهی و می‌ره. 

جسیکا هم با لحن کمی تندی رو به آناستازیا گفت:

ـ در ضمن لزومی نداره که یه تازه وارد در مورد من بخواد نظر بده.

آناستازیا پوزخندی زد و گفت:

ـ ماشالا زبون خوبی هم داره...

منم در جوابش فقط لبخند زدم. آناستازیا رو به من گفت:

ـ دیگه از این شنل های نامرئی کننده نداری؟؟

گفتم:

ـ چرا دارم...

بعدش با گردنبندم یکی براش ظاهر کردم. جسیکا رو به من آروم گفت:

ـ این میخواد با ما بیاد مخفیگاه؟!

گفتم:

ـ آره، من پادشاه سرزمین ابرا رو میشناسم...نماد خیر و خوبیه دخترش می‌تونه بهمون کمک کنه.

ویرایش شده 3 بهمن، 2025 توسط QAZAL

[QAZAL 5,329]

پارت شصت

جسیکا دست به سینه وایستاد و گفت:

ـ اما من دلم نمی‌خواد این باهاشون بیاد مخفیگاه!

خندم گرفت و گفتم:

ـ داری حسودی میکنی؟!

با چشم غره بهم گفت:

ـ چه ربطی داره؟! اصلا ازش خوشم نیومد...

گفتم:

ـ باز داری زود قضاوت میکنی! تو که هنوز نمی‌شناسیش...

شونه‌ایی بالا انداخت و چیزی نگفت. آناستازیا که رفته بود اون طرف تر تا اون شنل و تنش کنه ، یهو با صدای بلند گفت:

ـ بچها من نمی‌تونم اینو درست بذارم روی سرم...

گفتم:

ـ خب؛ صبر کن. الان میام کمکت...

جسیکا با اخم نگام کرد و با تشر گفت:

ـ لازم نکرده تو بری! خودم میرم.

از حرکاتش خندم می‌گرفت...زیادی روی آناستازیا حساس شده بود. 

با عصبانیت رفت سمت آناستازیا و با همدیگه مشغول حرف زدن شدن...تو این بین هم جسیکا بهش کمک کرد تا شنل و قشنگ و کامل بذاره روی سرش تا چیزیش مشخص نشه اما یه چیزی این وسط عجیب بود، چهره جسیکا زمانی که رفت به آناستازیا کمک کنه تا زمانی که برگرده، صد و هشتاد درجه فرق کرده بود.

[QAZAL 5,329]

پارت شصت و یکم

اینو می‌تونستم از تو چشماش بخونم...آناستازیا اومد پیشم و گفت:

ـ من آماده‌ام آرنولد...میتونیم بریم!

یه نگاه به جسیکا کردم و بعد رو به آنتستازیا گفتم:

ـ چیزی شده؟!

آناستازیا متوجه شد که من منظورم به جسیکاست...سریع گفت:

ـ نه چیز خاصی نشده! جسیکا بهم گفت که کارای باباشو تایید نمیکنه و اینجاست تا به تو کمک کنه و منم تصمیم گرفتم گاردم و پایین بیارم!

بنظر من که قضیه چیز دیگه‌ایی بود اما تصمیم گرفتم حرفشو قبول کنم...جسیکا هم کلا سکوت کرده بود و چیزی نمی‌گفت. رو به جفتشون گفتم:

ـ خب بریم؟!

جسیکا گفت:

ـ یه لحظه صبر کن! 

نگاش کردم...دوید و رفت نزدیک دریاچه و بادبادک و گرفت...بعدش گفت:

ـ می‌خوام اینو همراه خودم داشته باشم! منو یاد چیزای خوبی میندازه!

لبخندی بهش زدم و گفتم:

ـ هرجور که دوست داری پرنسس!

هم مسیر شدیم تا برسیم به مخفیگاه. از آناستازیا پرسیدم:

ـ خب چطور شد که اومدی اینجا و تصمیم گرفتی بهم کمک کنی؟!

[QAZAL 5,329]

پارت شصت و دوم

آناستازیا گفت:

ـ راستش بابام بهم گفت که از طریق پیر بابا سرزمین شما بهش خبر رسیده تو واسه انجام این مأموریت به این سرزمین اومدی و دست تنهایی...پدرم گفت که دو نفر با همفکری هم میتونن نیروی بدی مثل ویچر‌ و شکست بدن تا یک نفر...

به جسیکا که تا اون لحظه ساکت بود نگاهی کردم و گفتم:

ـ البته که ما سه نفریم...

آناستازیا گفت:

ـ آره البته...

بعد رو به جسیکا پرسید:

ـ خب پرنسس، نظر تو چیه؟!

جسیکا همینجور که نگاهش و به زمین دوخته بود گفت:

ـ راجب چی؟!

آناستازیا با تعجب بهش نگاه کرد و گفت:

ـ گوش نمیدی به حرفامون؟!

جسیکا همون‌جوری که توی فکر بود گفت:

ـ ببخشید حواسم پرت شد...موضوع چی بود؟!

آناستازیا پرسید؛

ـ بنظرت ویچر‌ معجون احساسات و کجا ممکنه گذاشته باشه؟

[QAZAL 5,329]

پارت شصت و سوم

جسیکا با بی‌رمقی بدون اینکه نگاش کنه، گفت:

ـ نمیدونم، پدرم اصلا کاراشو با من مشورت نمی‌کرد.

آناستازیا پوزخندی زد و گفت:

ـ اینجوری میخوای کمک کنی؟!

مداخله کردم و رو به آناستازیا گفتم:

ـ من به جسیکا اعتماد دارم! اگه چیزی بدونه، مطمئنم که بهم میگه...

یهو وایستاد...همزمان منم وایستادم! فکر کردم چیزی دیده...با ترس پرسیدم:

ـ چی شده پرنسس؟! 

تو چشماش غم جمع شده بود، میخواست چیزی و فریاد بزنه اما انگار جلوی خودشو می‌گرفت...همینجور بهش نگاه کردم و گفتم:

ـ بگو دیگه؟؟ چیزی دیدی؟!

یهو انگار مصمم شد و گفت:

ـ آرنولد...اون...یعنی...یعنی من...

کنجکاو بودم تا حرفشو تموم کنه، چشم دوختم به دهنش اما انگار پشیمون شد...شروع کرد به بازی کردن با دستاش و گفت:

ـ هیچی...راستش...میخواستم بگم که من خیلی خسته شدم!

[QAZAL 5,329]

پارت شصت و چهارم

اصلا انتظار نداشتم چنین چیزی و بگه...همزمان منو آناستازیا خندیدیم و من گفتم:

ـ دیوونه شدی دختر؟!

آناستازیا گفت:

ـ منو باش فکر می‌کردم چه چیز مهمی قراره بگه!

رفتم نزدیکش و موهای کوتاهش و گذاشتم پشت گوشش و گفتم:

ـ میخوای بغلت کنم؟!

سریعا چشماشو دزدید و گفت:

ـ نه...اصلا...منظورم و بد فهمیدی! منظورم این بود که فقط یکم استراحت کنیم.

به آسمون نگاه کردم و گفتم:

ـ آخه داره شب میشه و موقع شب خیابونا خلوته و امکانش هست از صدای پاهامون متوجه ما بشن.

تا جسیکا رفت حرفی بزنه، آناستازیا گفت:

ـ صبر کن آرنولد! من یه فکر بهتری دارم!

با تعجب بهش نگاه کردم...اومد نزدیکم و آستین لباسشو زد بالا...روی قسمت بازوی چپش عکس یه بال پرنده طراحی شده بود. با دیدنش گفتم:

ـ چقدر قشنگه!

حرفمو تایید کرد و گفت:

ـ قبلا یه پرنده نامه رسون به اسم وینی داشتم، پدرم توی تولد پنج سالگیم اونو بهم هدیه داد و چینی شد تنها دوست و رفیق تنهاییام اما...

[QAZAL 5,329]

پارت شصت و پنجم

بعد یهو قیافش رفت تو هم و خیلی ناراحت شد...پرسیدم:

ـ اما؟!

چشماش پر از اشک شد و گفت:

ـ اما دو سال پیش، یه از خدا بی‌خبر که داشت تیراندازی می‌کرد، یه تیرش میخوره به یه بال پرنده‌ام...خیلی سعی کردم ترمیمش کنم...از تموم قدرتم کمک گرفتم از بابام خواستم کاری بکنه تا خوب بشه ولی نشد...چون ذات پرنده رهایی و پروازه...و اینکه خوب نشدن بالش، حس و حال درونیش و خراب کرد و بعد چند وقت از دنیا رفت. بعد از اینکه وینی رو از دست دادم، اون بال‌ پرنده‌ام که زخمی شده بود رو با قدرتی که داشتم و یه ورد مخصوص روی بازوم حک کردم. هر موقع دستم رو این قسمت بازوم بذارم، مثل یه پرنده پرواز میکنم و جایی که می‌خوام، فرود میام...

با ناراحتی گفتم:

ـ برای پرندت واقعا متاسفم ولی تو پرواز می‌کنی و میری، ما چی؟! 

با لبخند به ما نگاه کرد و گفت:

ـ وقتی هم که شما دستتون و بذارین روی دست من، به قدرت من وصل میشین و با همدیگه به پرواز در میایم. 

گفتم:

ـ خب دیگه! حله پس...چون قدرت پرواز منم توی اُدیل( اسبمه ) که اونو از اصطبل نیوردم...اینجوری مجبور هم نمیشیم که تا پناهگاه پیاده بریم. 

اونم تایید کرد و بازوشو آورد جلو و من دستم و گذاشتم روی اون طرح پرنده.

ویرایش شده 6 بهمن، 2025 توسط QAZAL

[QAZAL 5,329]

پارت شصت و ششم

جسیکا همینجور وایستاده بود و بهمون نگاه می‌کرد. گفتم:

ـ بیا دیگه پرنسس! به چی نگاه میکنی؟!

جسیکا بدون هیچ حرفی نزدیکمون شد و دستشو گذاشت روی دست من. این دختر بعد دیدم آناستازیا یه چیزیش شده بود! حالا اینکه موضوع چی بود و من واقعا نمی‌فهمیدم...حسادت بود؟ عصبانیت بود؟! ناراحتی بود؟! نمی‌دونم واقعا اما باید می‌فهمیدم....بعد از اینکه دستشو گذاشت روی طرح بال پرنده، آناستازیا گفت:

ـ خب آماده‌این؟!

بعدش دستشو گذاشت روی دستای ما و چشماشو بست و رو به من گفت:

ـ آرنولد، جایی که باید فرود بیایم و توی ذهنت تصور کن...

گفتم:

ـ باشه.

بعدش یه وردی خوندم و با سرعت زیاد، از روی زمین بلند شدیم و بعد چند دقیقه جلوی در مخفیگاه فرود اومدیم. 

بعدش خندیدیم و گفتم:

ـ آخیش خیلی خوب شد! واقعا خیلی راه طولانی بود و احتمالا نصفه شب می‌رسیدیم خونه.

آناستازیا یهو به آسمون بالای سرمون خیره شد و با ترس گفت:

ـ آرنولد!! اینجا چه خبره؟!!! چقدر نگهبان تو آسمون هست!!!!

عادی پوزخند زدم و گفتم:

ـ اونارو ویچر‌ فرستاده تا بخوان مخفیگاه منو پیدا کنن.

[QAZAL 5,329]

پارت شصت و هفتم

با نگرانی نگام کرد و گفت:

ـ سوتی موتی که ندادین؟!

خندیدم و گفتم:

ـ نه خیالت راحت!

بعدشم به جفتشون گفتم:

ـ بچها برید عقب تا درو وا کنم!

بعد با گردنبند جادوییم، ورد مخصوص قفل مخفیگاه رو خوندم و هر سه تامون وارد شدیم. شنل‌ها رو درآوردیم و آناستازیا گفت: 

ـ وای خدایا! چقدر اینجا بانمکه! در و دیواراشو نگاه...

بعدشم مشغول به قدم زدن تو خونه شد و با کنجکاوی به همه جای خونه سرم کشید...جسیکا همون اول که اومدیم بدون هیچ حرفی رفت ساکت یه گوشه نشست و چیزی نگفت. 

یعنی این دختر چش شده بود؟! هرچی فکر کردم به نتیجه‌ایی نرسیدم...اون دختری که تا دو ساعت پیش اینقدر خوشحال بود و از شادی چشماش برق می‌زد و دنبال امید میدویید و بادبادک هوا می‌کرد، حالا با کوهی از ناراحتی و چهره غمبار یه گوشه نشسته و به یه نقطه خیره شده. همینجور که آناستازیا مشغول قدم زدن تو خونه بود، رفتم کنارش نشستم و به چهرش که مشغول فکر کردن بود، خیره شدم اما اینقدر تو فکر بود که اصلا متوجه حضور من کنارش نشد!

[QAZAL 5,329]

پارت شصت و هشتم

دستم و گذاشتم روی زانوهایش که یهو برگشت و بهم نگاه کرد و از فکر خارج شد. با خوشرویی بخش گفتم:

ـ نگفتی که چی اینقدر ذهنت و به خودش مشغول کرده؟!

بازم چشماش کلی حرف داشت...تا رفت دهنش و باز کنه و حرف بزنه، آناستازیا یهو با هیجان گفت:

ـ وای آرنولد، خدایی فکرشو نمی‌کردم که تو تنه‌ی درخت یه همچین جایی درست کرده باشی. ایول به این فکر واقعا! ویچر‌ تا سالیان سال بگرده، نمی‌تونه مخفیگاهتو پیدا کنه!

از هیجانش خندم گرفت و گفتم:

ـ چرا فکرشو نمی‌کردی؟! ما که تو دنیای جادوگری، کلی از این کارا انجام میدیم.

گفت:

ـ اما قدرت تو بخاطر باوری که داری، یه مقدار بیشتر از جادوگرای دیگست...الان اگه به من میگفتن اینکارو کنم تا ته قدرتمم استفاده میکردم نمی‌تونستم یه همچین شاهکاری خلق کنم!

با حالت مسخره کردن گفتم:

ـ یکم بیشتر اغراق کن!

با حالت جدی گفت:

ـ دارم جدی میگم!

گفتم:

ـ تهش یه چندتا ورده مخصوصه که بهت یاد میدم، نگران نباش.

[QAZAL 5,329]

پارت شصت و نهم

با ذوق گفتم:

ـ جدی؟ وای آخجون!

بعدش جسیکا بلند شد و با تعجب پرسیدم:

ـ کجا؟!

بدون اینکه برگرده سمتم گفت:

ـ خسته‌ام؛ می‌خوام استراحت کنم!

زیرلب آروم زمزمه کردم و گفتم:

ـ خدایِ من، این دختر چش شده؟!

آناستازیا خیلی عادی گفت:

ـ ولش کن آرنولد؛ زیادی بهش رو دادی! اینو هیچوقت یادت نره که هر چی باشه! اون دختر همون جادوگر بدذات ویچره.

اما من اینو قبول نداشتم چون روشناییه توی دل جسیکا رو دیده بودم. گفتم:

ـ نه اون با پدرش خیلی متفاوته، اوایل به ظلم و تاریکی عادت کرده بود اما من تو وجودش و و چشماش دیدم که دلش میخواست عوض بشه. 

آناستازیا شونه‌ایی بالا انداخت و گفت:

ـ اتفاقا من دقیقا برعکس تو فکر میکنم. خیلی موذی و آب زیر کاه بنظر میاد.

[QAZAL 5,329]

پارت هفتاد

با اطمینان و تحکم گفتم:

ـ اصلا حرفتو قبول ندارم!

آناستازیا که دید به هیچ صراطی مستقیم نیستم گفت:

ـ خب ولش کن! الان اینو بهم بگو که برای گرفتن اون معجون چه فکری توی سرت هست؟!

گفتم:

ـ میخواستم با کمک جسیکا پیداش کنم اما فهمیدم که اونم خبر نداره. بعدش خواستم از طریق دزدیدنش از ویچر، کفریش کنم تا مجبور بشه جای معجون احساسات و بهم بگه اما الان تقریبا ده روز گذشته و با اینکه فهمیده دخترش پیش منه، هیچ خبری ازش نیست. 

آناستازیا یکم فکر کرد و گفت:

ـ من راستش یه فکر دیگه‌ایی دارم که نمی‌دونم تو قبول می‌کنی یا نه! 

با تعجب بهش نگاه کردم اما قبل از اینکه چیزی بهم بگه، به اتاقی که جسیکا داخلش بود و نگاه کرد و آروم رو بهم گفت:

ـ بیا بریم پایین تا باهات درمیون بذارم!

نمی‌دونم چرا نمی‌تونست به جسیکا اعتماد کنه، در صورتی که قدرت جادوگری تا ته قلب آذما رو میفهمه و مثل یه حس ششم عمل می‌کنه! اونم جادوگری مثل آناستازیا که تو این کار خیلی خبره هست.

[QAZAL 5,329]

پارت هفتاد و یکم

اما بازم چیزی نگفتم چون کنجکاو بودم که راه حلشو بشنوم...رو بهش گفتم:

ـ بیا بریم پایین تو اتاق کار من!

بعدش راهنماییش کردم تا بریم پایین. آناستازیا با تعجب به تک تک جاهای خونه نگاه می‌کرد و انگار هنوز باورش نمی‌شد که با قدرتم همچین جایی ساختم!

وقتی وارد اتاق شدیم یه عکس العملی نشون داد که بی نهایت تعجب کردم. نوری که از گوی روی میزم پخش می‌شد توی اتاق، باعث شد تا با دستش چشماشو بپوشونه تا اون نور اذیتش نکنه. با تعجب پرسیدم:

ـ از کی تا حالا نور سفید گوی اذیتت میکنه؟!

خندید و دستشو آورد پایین و گفت:

ـ نه بابا! یهویی که اومدم داخل، نور باعث شد واکنش نشون بدم.

به ظاهر خواست منو بپیچونه و منم به ظاهر حرفشو قبول کردم اما راستش ته ذهنم خیلی درگیر شد. یه جادوگری که دنبال خوبی و امید باشه، نسبت به نور طلایی و سفید نباید اصلا یه چنین واکنشی نشون بده اما بازم نخواستم زیاد به این موضوع فکر کنم و ترجیح دادم که به حرفش اعتماد کنم.

بعد از این موضوع خیلی سریع اومد روبروی من نشست و رو بهش گفتم:

ـ خب بگو می‌شنوم!

موهاشو از پشت سرش آورد جلو و تیکه از موهاش که رنگ آبی بود و بهم نشون داد.

ویرایش شده 9 بهمن، 2025 توسط QAZAL

[QAZAL 5,329]

پارت هفتاد و دوم

و گفت:

ـ اگه این تیکه از موهامو با گردنبندت چفت کنم، با اون ورد معروف باعث میشه که کل جادوگرای قلعه و حتی خوده ویچر‌برای نصف روز به خوابی عمیق فرو برن و بعدش ما میتونیم بریم داخل قلعه و از اول همه جا رو بگردیم تا بتونیم اون معجون احساسات رو پیدا کنیم.

حرفش بنظرم منطقی اومد اما بازم پرسیدم:

ـ بنظرت اون تیکه مو اونقدر قدرت داره که بتونه رو گردنبندم کار کنه؟!

لبخندی بهم زد و گفت:

ـ اصلا بهش شک نکن!

به حرفش اعتماد کردم و با خیالی راحت گفتم:

ـ خوبه، پس بنظرم همین امشب شروع کنیم و وقتو تلف نکنیم!

آناستازیا هم گفت:

ـ من موافقم. 

دستی روی گوشی گذاشتم و وضعیت قلعه و فضای بیرون از مخفیگاه و کنترل کردم. نگهبانای توی آسمون کمتر شده بود اما همه تو قلعه ویچر‌ مشغول به کارهای خودشون بودن. رو به آناستازیا گفتم:

ـ الآنم بنظرم اوضاع بیرون مساعده.

آناستازیا از جاش بلند شد و گفت:

ـ خب من آمادم!

منم رو بهش گفتم:

ـ منم برم جسیکا رو صدا بزنم تا...

ویرایش شده 10 بهمن، 2025 توسط QAZAL

[QAZAL 5,329]

پارت هفتاد و سوم

آناستازیا با حالت شاکی پرید وسط حرفم و گفت:

ـ ولکن توروخدا آرنولد! اونو کجا بیاریم؟؟ فقط جلوی دست و پاهامونو میگیره...بعدشم شاید اونجا پدرشو تو اون حال ببینه و یهو حس دلتنگیش گل می‌کنه و همه چیو خراب می‌کنه!

نگاش کردم و گفتم:

ـ تو چرا اینقدر نسبت بهش گارد داری؟!

با اخم بهم نگاه کرد و گفت:

ـ من نمی‌فهمم که تو چرا اینقدر به دختر این جادوگر اعتماد داری!!!

گفتم:

ـ چون ذاتش بد نیست آناستازیا!

از رو کلافگی گفت:

ـ هووف!

از اینکه اینقدر ازش دفاع می‌کردم خسته شده بود و رو بهم گفت:

ـ من دارم میرم بالا آرنولد، اگه میای، لطفا شنل نامرئی کننده یادت نره!

و بعدش بدون اینکه حرفی منو بشنوه، رفت بالا. نمی‌دونم شاید حق با آناستازیا بود...شاید نباید سر این موضوع یعنی پدرش که نقطه ضعفش هم بود اینقدر بهش اعتماد می‌کردم!

ویرایش شده 10 بهمن، 2025 توسط QAZAL

[QAZAL 5,329]

پارت هفتاد و چهارم

بنابراین واسه اولین بار روی دلم درپوش گذاشتم و بدون اینکه به جسیکا بگم، با آناستازیا راه افتادیم سمت قلعه ویچر‌. هوا بی‌نهایت سرد شده بود و بارون تندی هم میزد! آناستازیا مدام‌ زیر گوشم می‌گفت:

ـ آرنولد، با شما راه رفتن زیر بارون خیلی سخته! بیا و به حرفم گوش بده و این‌بارم از طریق طرح بال جادویی روی دستم بریم سمت قلعه. وگرنه تا خوده صبح هم راه بریم نمی‌رسیم...توروخدا سر و وضعمون و نگاه!

وایستادم و با کلافگی گفتم:

ـ وای که چقدر غُر میزنی آناستازیا!! خیلی خب! سریعتر انجامش بده، نباید وقتمون رو تلف کنیم. 

آناستازیا با سر حرفم و تایید کرد و آستین لباسشو زد بالا و دستم و گذاشتم روی طرح بال پرندش و بعد چند ثانیه، جلوی در قلعه ویچر‌ ظاهر شدیم...نگهبانا طبق معمول دم در وایستادن بودن. پشت مجسمه های سنگیش وایستادیم و شروع کردیم به دید زدن قلعه...

جغد ویچر‌ در حال پرسه زدن در دور‌تا دور قلعه بود...به آناستازیا نگاهی کردم و گفتم:

ـ الان وقتشه!

آناستازیا با تیزی که تن پاش بسته بود، اون تیکه از موهاش و زد و دستشو سمتم دراز کرد تا گردنبندمو بهش بدم. اولش یکم مردد بودم ته دلم میلرزید، بخاطر اینکه هیچ وقت این گردنبند و از دور گردنم درنیوردم.

ویرایش شده 11 بهمن، 2025 توسط QAZAL