رمان ستیز مرگ و خاموشی | هستیا (طاهره شاهباز) کاربر انجمن نودهشتیا

[hestia 8]

#پارت_۲۴

 

به دنبالش از آزمایشگاه بیرون زدم . رو به بیابان بی انتها ایستاده بود . هاله ی غمناک دورش ، قلبم که تازه گرم شده بود را به درد می آورد .روبه رویش ایستادم . نگاهم در نگاهش گره خورد . قهوه ی چشمانش تلخ بود . نگاهش را از من تشنه گرفت و جای دیگری را نگریست : کجا زندگی می کنی ؟ تا اون جایی که می دونم خونمون تو جنگ خراب شد.

سردی کلامش مرا از خود بی خود می کرد . این که از آن قضیه حرف نمی زد ، یعنی عمق فاجعه !نفسم را به بیرون فرستادم و رو به آسمان گفتم : آره ، خراب شد . حالا با من بیا ببین کجا زندگی می کنم .

دستم را به سمتش دراز کردم . نگاهی به دستم انداخت و سپس میخ چشمانم شد . چشم هایش باریک شد و نامطمئن دستش را داخل دستم قرار داد. لبخند لرزانی روی لب هایم پرواز کرد و دستش را فشردم . به سمت ماشین رفتم و او را به دنبال خودم کشاندم ؛ در حالی که در ذهنم ، این فکر غوطه می خورد که اگر انجمن از شهرزاد با خبر شود ، چه می کند ؟!

 

خیره به قلعه پرسید : تو این جا زندگی می کنی ؟

در حالی که دزدگیر ماشین پنهان شده بین درختان را می زدم ، گفتم : آره !

ابرویش به طرزی طنزگونه بالا پرید : من نبودم کلاست رفته بالا !

تلخ خندیدم : داخلش رو ندیدی هنوز !

+ کلاس می گذاری ، فرهان ؟

به طرفش برگشتم ؛ شنیدن نامم از زبان او مرا سرخوش می کرد : نه . من اهل کلاس گذاشتنم آخه ؟!

+ پس چی ؟

نگاهم را به زحمت از صورت دلفریبش برداشتم و به راهم ادامه دادم : داخلش رو ببینی ، نظرت بر می گرده !

****

دستش را محکم بین دستم گرفته بودم . از در مخفی خودم گذشتم و عجول گونه به سمت اتاقم قدم برداشتم . اما شهرزاد در حالی که محو در و دیوار قلعه شده بود ، مبهوت زیر لب زمزمه کرد : واو ! فرهان این جا رو از کجا پیدا کردی ؟

جوابش را ندادم و اورا با خودم به داخل اتاقم کشاندم . هنوز نفسم به جایش بازنگشته بود که تلفن اتاقم به صدا درآمد . زیر چشمی نگاهی به شهرزاد انداختم و با تردید ، گوشی را پاسخ دادم : بله ؟

_ قربان ! امروز با انجمن جلسه دارید !

چشم از نگاه متعجب شهرزاد گرفتم و توی گوشی گفتم : باشه ، ساعت چند ؟

_ ساعت هشت ، قربان !

به ساعت مچی ام نگاهی انداختم ؛ خوب بود ، هنوز چهار ساعت وقت داشتم .

+ باشه .

و تلفن را قطع کردم . صدای شهرزاد توی گوشم اکو شد : قربان ؟! چرا بهت گفت قربان ؟

هر دو دستم را روی موهایم کشیدم . نفس حبس شده ام را به بیرون فرستادم . دستش را گرفتم و با خودم او را روی تخت نشاندم . نگاهش کردم ؛ این همه معصومیت حل شده داخل این قهوه ی ناب و بکر ، مگر می شد ؟! مگر می شد از طعم آن گذشت ؟!

دستم را نوازش گونه روی طره ی موی کنار چشمانش کشیدم ؛ حس نابی بود . صدای بی قرارم در اتاق پیچید و به حلزونی گوشش رسید : باشه یه وقت دیگه برات توضیح می دم ، خب ؟

نامطمئن داخل چشمانم را کاوید . مردمک هایش دو دو می زد . اما بعد لبخند روی لب هایش نشست و با آن صدای دلبرانه گفت : خب !

لبخند زدم و او را در آغوش کشیدم . سرم را بین موهایش فرو بردم و بوییدم . غرق شدم در آرامش وجودش . چند وقت بود از این خوشبختی محروم بودم ؟ چند روز ؟ چند ماه ؟ چند سال ؟

او را بوییدم و بوسیدم . در او حل شدم . به خدا من هم آدم بودم !

***

صدای ساعتم بلند شد . فوراً دست دراز کردم و خاموشش کردم . به چشمان زیبای خفته در آغوشم نگاه کردم ؛ از نفس های غرق خوابش که مطمئن شدم ، نفس آسوده ای کشیدم . تار موهای ریخته روی پیشانی اش را با ملایمت به طرفی راندم و بوسه ای را مهمان جبینش کردم . این عطش چند ساله مگر سیر می شد ؟!

آرام دستم را از زیر سرش برداشتم . از روی تخت جدا شدم و لباس هایم را به تن کردم . یادداشتی برایش نوشتم که تا من بیایم از اتاق بیرون نرود . دوباره نگاهش کردم ؛ لبخندی زدم و از در اتاق بیرون زدم .

****

روی تخت چمباتمه زده بودم . یک ساعتی بود که بیدار شده بودم و بای جای خالی فرهان رو به رو شده بودم . بعد از سال ها خواب را تجربه کردم ؛ در کنارش دلتنگی و دلخوری را !

وسوسه می شدم هر لحظه ؛ که در اتاق را بگشایم و همه جای قلعه را زیر و رو کنم . اما فرهان تاکید کرده بود که از این اتاق بیرون نروم و فرهان حرف بیخود نمی زد . اما این رفتارها ، " قربان " هایی که پشت تلفن به فرهان گفته شد ، این قلعه و تمامی اتفاقات ، ذهن درگیرم را درگیرتر می کرد . هاله ای که از فرهان دریافت می کردم ، دلم را به لرزه در می آورد .

 دست هایم لبه های تخت را چنگ زده بودند و در پی فرار از این کابوس به ظاهر رویا بودند . آن قدر لبه های تخت را در میان دستانم فشردم که دستانم به گزگز افتادند . رهایی شان دادم و آن ها را روی زانوانم قرار دادم . خیره به دست های قرمز شده و روتختی مچاله شده بودم ؛ اما فکرم در جایی دیگر جریان داشت .

صدای تق باز شدن در ، باعث شد تا سرم را بالا بگیرم ؛ فرهان بود . مرا که دید گویی نفس راحتی کشید . به رویم لبخند زد . لبخندی که در جوابش کاشتم ، نامطمئن و لرزان بود ؛ اما فرهان این را ندید . آن قدر فکرش درگیر بود که مرا ، شهرزادش را ، ندید ! جلوتر آمد . خم شد و به پیشانی ام بوسه تزریق کرد . دستش را زیر چانه ام برد و سرم را بالاتر آورد . نگاهم در نگاهش تلاقی یافت : کسی نیومد این جا ؟

اشتباه نمی کردم اما در عمق استخر چشمانش ، نگرانی موج می زد . لب هایم را با مکث از هم فاصله دادم و صدای سردم از میان آن ها خارج شد : نه ، کسی نیومد !

بازدم حبس شده اش را به بیرون فرستاد . کنارم روی تخت ، جا گرفت . دست هایم را در دستانش جای داد و آن ها را روی پاهایش قرار داد . با انگشتانم شروع به بازی کردن کرد .

+ فرهان ؟

بدون این که سرش را بالا بگیرد ، لبخند زد و گفت : جانم ؟

+ می شه به من بگی این جا چه خبره ؟

باز هم سرش را بالا نگرفت ، لبخند از لب هایش جدا نشد . گویی در جهان دیگری بود : چه خبری می خوای باشه عزیزکم ؟

 

دستانم را از دستانش بیرون کشیدم تا توجهش را به خودم جلب کنم : این رو تو باید بهم بگی !

با آن لبخند بی دلیلش نگاهم کرد و تنها سکوت کرد . به سمت کشوی میز عسلی خم شد و جعبه ای قرمز رنگ بیرون کشید . آن را مانند شئی با ارزش داخل دستانش گرفت . هنوز لبخندش روی صورتش چسبیده بود . متعجب نگاهش می کردم که در جعبه را باز کرد . دو حلقه ی نقره ای رنگ ، یکی مردانه و ساده و دیگری زنانه با نگینی زیبا و سرخ رنگ ، داخل جعبه جا خوش کرده بودند . حلقه ی نگین دار را بیرون آورد . دست چپم را گرفت . روی انگشتانم بوسه زد و می خواست انگشتر را داخل انگشتم جای دهد ؛ اما دستم را عقب کشیدم . بالاخره از رویا بیدار شد ؛ لبخند از روی لب هایش پر کشید و به جای آن ، تعجب در جای جای صورتش پخش شد . لب هایش از هم فاصله گرفت و مبهوت زمزمه کرد : چرا ؟

+ قرار نیست به من بگی این جا چه خبره ؟

 

موجی از غم داخل تیله هایش رسوخ کرد . به زمین خیره شد . نفس عمیقی کشید . نگاهش را به رو به رو دوخت و گفت : بعد از جنگ بزرگ ، وقتی شماها تردق رو از بین بردید ، تا چند وقت همه خوشحال بودند ؛ دیگه اربابی نبود ، دیگه غمی نبود ، دیگه ستمی نبود ؛ اما می دونی انگار این دنیا بدون ارباب دووم نمی آره . بعد شش ماه ، انجمن تشکیل شد ؛ از بزرگ ها و شناس های افرادمون . بعد یکی رو از بین خودشون انتخاب کردند برای فرمانروایی . اون کسی نبود به جز ... .

+ تو !

نگاهی حواله ی چشمانم کرد . لبخند غمگینی روی صورتش پر کشید : من ! اما اسمم فرمانروا ست . من فقط یه عروسک خیمه شب بازیم ؛ مدام توی دست هاشون چرخ می خورم و چرخ می خورم . تنها کاری که تو این چند سال از روی اختیار خودم انجام دادم ، می دونی چیه ؟

صامت نگاهش کردم که ادامه داد : برگردوندن تو ! به خاطر همین می ترسم از این اتاق بیرون بری . این جا تنها جاییه که از دست اون ها در امانه . این جا تنها جاییه که می تونم ازت مواظبت کنم .

نفسی که کشید انگار برای فرو بردن بغضش بود . خنده را روی لب هایش نشاند و رو به من گقت : خب ، نمی خوای به درخواست ازدواجم جواب مثبت بدی ؟

" تو اون کوه بلندی

 که سر تا پا غروره

کشیده سر به خورشید

غریب و بی عبوره "

در حالی که اشک از چشمانم جاری می شد ، تک خنده ای کردم و گفتم : چرا که نه ! کیه که دلش نخواد ملکه باشه !

سرش را به عقب گرفت و خندید . خنده ی بلندش دل وا رفته ام را لرزاند . دستش را گرفتم و انگشتر مردانه را در انگشت دومش فرو کردم . لبخند زد و دستم را گرفت . نگین سرخ روی انگشت سفید کوچکم خودنمایی می کرد . در حالی که به سرخی اش نگاه می کردم لبخند روی صورتم پر گستراند . دستش را زیرچانه ام برد و سرم را رو به روی تیله های رقصانش قرار داد . از میان لب هایش زمزمه کرد : دوستت دارم .

" به چشم من

به چشم من

تو اون کوهی ؛

پر غروری ، بی نیازی ، با شکوهی

طعم بارون ، بوی دریا ، رنگ کوهی "

**

دو مرتبه در میان اتاقی تاریک ، تنها شده بودم ؛ اتاقی تاریک و سرد همراه با هیولایی از جنس دوزخ که بر بند بند بدنت چیره می شود ؛ تنهایی . سرد بودنش به تن روحت چنگ می انداخت و زخم می زد . دکوراسیون اتاق ، ساده گون بود ؛ یک تخت دو نفره که رو به روی در و در انتهای اتاق ، از ترس تاریکی در کنجی چمباتمه زده بود و دستش را دور میزعسلی قهوه ای کنارش ، حلقه کرده بود . یک قاب کوچک روی آن ، فاتحانه نور را پیدا کرده بود و پر غرور ایستاده بود. مبلی تک نفره رو به روی پنجره ، در انتظار روشنایی ، به پرده ها التماس می کرد . تاریکی از همین پنجره بود که با پرده هایی ضخیم و تیره ، مقابل نور خورشید مقاومت می کرد .به سمت پنجره رفتم . پرده را کنار زدم . نوری که به اتاق هجوم آورد ، باعث شد چند لحظه پلک هایم را روی چشمانم بکشانم .

پنجره ی کیپ شده را باز کردم و هوای سرد بهمن ماه را به ریه هایم کشیدم .باید به فرهان می گفتم چند گلدان کوچک برای خانه ی کوچکمان بخرد .طعنه آمیز بود ؛ میان قلعه ای با بزرگی عظمت گونه ، در میان اتاقی کوچک به حبس کشیده شده باشی .پنجره را بستم اما پرده ها را با گیره هایی جمع کردم . قاب عکس را از روی میزعسلی برداشتم و به بازتاب چشم هایم نگاه کردم که با چشمان خودم در تلاقی بود . لبخند زدم و قاب عکس را سر جایش قرار دادم . متوجه خاکی که روی میزعسلی نشسته بود ، شدم . پوفی کشیدم و زیر لب غرغر کردم : مرد که توی خونه تنها باشه ، همین می شه دیگه !

و تا زمانی که فرهان ، تن خسته اش را به اتاق کشاند ، به جان در و دیوار اتاق افتادم . می دانستم وقتی بیاید ، قلبش از این روشنایی ، نوازش خواهد شد .

یک آیینه ی قدی کنار در ایستاده بود و کمبود روشنایی را منعکس می کرد . رو به روی آن ایستادم و به اندامم نگاهی انداختم ؛ همان گونه دخترانه و ظریف . اما چهره ام ، غم جای جایش را شلاق زده بود . گیسوان پریشانم در هم پیچیده شده بودند ؛ باید فکری به حالشان می کردم . شانه نداشتم پس با انگشتانم ، گره هایش را باز کردم .

جالباسی بی طرفانه آن طرف در  بود . کپه ای از لباس های فرهان رویش را پوشانده بود و کمرش را شکسته بود . امان از شلختگی مردها ! به سمتش رفتم و لباس ها را دانه به دانه ، مرتب آویزان کردم .

روی تخت نشسته بودم و در حال فرو بردن سوزن روی رو بالشی گلدوزی شده بودم . در اتاق با صدای قیژی باز شد . متعاقب آن ، پیکر فرهان در آستانه ی در حاضر شد . نگاهی به من انداخت و لبخند زد . سپس انگار متوجه روشنایی پر کشیده به داخل اتاق شد ؛ لبخند روی لب هایش پژمرد . با سرعت به سمت پنجره رفت و پرده ها را انداخت و رو به من ، با چشمانی پر شده از جام ترس گفت : پنجره رو هم باز کردی؟

متعجب و آرام سر تکان دادم . تاییدم را که دید ، کرکره ی پلک هایش را کشید . دست هایش را روی چشم هایش گذاشت . چند گام به عقب رفت و روی مبل افتاد . سرش را به دستانش تکیه داد . زیر لب زمزمه کرد : چرا ؟ چرا این کار رو کردی ؟

چند ثانیه سکوت در اتاق برقرار شد و سپس صدای من در فضا پیچید : آخه این جا خیلی تاریک بود و ... . حالا چی شده مگه ؟

سرش به سرعت سمت من چرخید : چیزی که نباید ، اتفاق افتاده .

از جایش بلند شد و سریع به سمتم آمد . مرا از تخت کند و به سمت جالباسی کنار در رفت . پالتوی پاییزه و شالم را از روی آن چنگ زد و به سمتم گرفت . در حالی که آن ها را می گرفتم ، پرسیدم : کجا داریم می ریم ؟

دستش را روی دستگیره در گذاشت و گفت : باید از این جا بریم . اون ها به احتمال زیاد فهمیدند تو این جایی !

_ آخه چجوری ؟

دستگیره در را پایین کشید و درب را باز کرد اما سه مرد نظامی پوش رو به رویمان قرار گرفتند . فرهان زیر لب زمزمه کرد : چون پنجره رو باز کردی !

****