رمان ستیز مرگ و خاموشی | هستیا (طاهره شاهباز) کاربر انجمن نودهشتیا

**hestia** · 15 ساعت قبل

نام نویسنده : هستیا (طاهره شاهباز)

ژانر : تخیلی – اجتماعی – دراماتیک

خلاصه :

در میان هیاهوی زندگی و در گیر و دار درگیری ها ، نور شروع به درخشیدن می کند .

هر چند کم سو ، هر چند کم رمق ؛ اما نتیجه ی یک جنگ را نرم نرمک تغییر می دهد ؛

جنگی که میان خدایان و اربابان قدیم که در زمان حال حضور پیدا کرده اند ، رخ می دهد .

و نتیجه ی آن اشک ها را جاری و قلب ها را می لرزاند .

جنگی که آدمک های قصه را می لرزاند و شکل می دهد ، آن ها را متزلزل می کند و گاهی از میانه ی راه برشان می گرداند .

برنده جنگ کیست که آدمک ها را پناه دهد تا تاریکی را برچینند ؟

برنده جنگ آیا همانی ست که آدمک ها را مقتول نماید و تاریکی را سلسله وار به تخت شاهی برساند ؟

**hestia** · 15 ساعت قبل

مقدمه :

ﺷﺐ ﺳﺮدی اﺳﺖ و ﻣﻦ اﻓﺴﺮده .

راه دوری اﺳﺖ و ﭘﺎﯾﯽ ﺧﺴﺘﻪ .

ﺗﯿﺮﮔﯽ ھﺴﺖ و ﭼﺮاﻏﯽ ﻣﺮده .

ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ، تنها ، از ﺟﺎده ﻋﺒﻮر .

دور ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ز ﻣﻦ آدم ها .

ﺳﺎﯾﻪ ای از ﺳﺮ دﯾﻮار ﮔﺬﺷﺖ ،

ﻏﻤﯽ اﻓﺰود ﻣﺮا ﺑﺮ ﻏﻢها .

ﻓﮑﺮ ﺗﺎرﯾﮑﯽ و اﯾﻦ وﯾﺮاﻧﯽ ،

ﺑﯽ ﺧﺒﺮ آﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ دل ﻣﻦ ،

ﻗﺼﻪ ها ﺳﺎز ﮐﻨﺪ پنهاﻧﯽ .

ﻧﯿﺴﺖ رﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ،

اﻧﺪﮐﯽ ﺻﺒﺮ ، ﺳﺤﺮ ﻧﺰدﯾﮏ اﺳﺖ .

هر دم اﯾﻦ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮآرم از دل

: وای ، اﯾﻦ ﺷﺐ ﭼﻘﺪر ﺗﺎرﯾﮏ اﺳﺖ !

خنده ای ﮐﻮ ﮐﻪ ﺑﻪ دل اﻧﮕﯿﺰم ؟

ﻗﻄﺮه ای ﮐﻮ ﮐﻪ ﺑﻪ درﯾﺎ رﯾﺰم ؟

ﺻﺨﺮه ای ﮐﻮ ﮐﻪ ﺑﺪان آوﯾﺰم ؟

ﻣﺜﻞ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺐ ﻧﻤﻨﺎک اﺳﺖ .

دﯾﮕﺮان را ھﻢ ﻏﻢ ھﺴﺖ ﺑﻪ دل ،

ﻏﻢ ﻣﻦ ، ﻟﯿﮏ ، ﻏﻤﯽ ﻏﻤﻨﺎک اﺳﺖ .

سهراب سپهری

**hestia** · 15 ساعت قبل

#پارت_۱

فصل اول

"از سکوتت پیداست

که پر از فریادی"

ستاره ها، ابرهای تیره و آسمان سرمه ای رنگ در بالای سرم چرخ می خورند. زمین و چمن هایش زیر سرم به آرامی می لغزند. جیرجیرکی در چند متری ام در حال مالش بال هایش است. درخت نارون، باد را به مهمانی شاخه هایش دعوت کرده است اما ماه، نورش را از آسمان و زمین دریغ کرده است.

صدای خش خش و له شدن برگ می شنوم . به سرعت از زمین بلند می شوم. به این گونه هشدارها عادت کرده ام. صدایی زیر گوشم می خزد: هوم! این جایی دختره ی ابله؟!

چشمانم را به آسودگی می بندم و نفس عمیقی می کشم. با حرص به سمتش برمی گردم: چند بار بگم این جوری من رو نترسون؟!

لبخندش جری ترم می کند: هزار بار!

دندان هایش را به نمایش می گذارد: ولی می دونی که، اثری نداره!

چشمانم ریز می گردد: خیلی ... .

و لب هایم را روی هم می فشارم. نیشش تا بناگوش هایش باز می شود: جای خالی رو خودم پر کنم؟ هوم. خیلی خوشتیپم!

آوایی حرص گونه از خودم بیرون می دهم و در جهت مخالف او قدم می گذارم. صدای خنده اش را می شنوم. از هر گامم که با فشار روی زمین فرود می آید، عصبانیت خوانده می شود.

_ داری اشتباه می ری دختر کوچولو. راه از این طرفه.

با این که نسبت به اطاعت کردن فرامینش بی میل هستم؛ اما آن را به گم شدن ترجیح می دهم و به همان سمت می روم. لبخندش این بار مهربان است. دستم را می گیرد و پا به پای من قدم می گذارد.

هر چه پیش تر می رویم، آسمان صاف تر می شود. نوری عظیم از دور توجهمان را جلب می کند. آه، نه! این نور نیست؛ آتشی پهناور است که خانه ها را در خود بلعیده است. اشک میان دو چشم می دود. دوباره؟! دستم در دستش فشرده می شود. نگاهش می کنم؛ غمگین است و غم گونه لبخند می زند. لبخندش بی پاسخ می ماند. لب هایم از خشم روی هم سقوط می کنند. رعد و برقی می جهد. غرشی می کنم. افکار تلخ در میان ذهنم پا می گذارند؛ وسوسه وار، زمزمه گون، انتقام جویانه!

گویی ذهنم را می خواند که دستش را روی شانه ام می گذارد. افکار فرار می کنند؛ نگرانی داخل چشمانش آن ها را فراری می دهد.

اشک می دود تا از جایگاه همیشگی اش سقوط کند. غضب را در برابرش سد می کنم. به سمت رو به رو قدم برمی دارم. دستم در دست او گیر می کند. نگاهش می کنم؛ چشم هایش هشدارهایی نگران طور در بر دارد. اعتنا نمی کنم. دستم را از قفل دستش رها می کنم و به راهم ادامه می دهم. حتی صدای آهی که از پشت سر می شنوم نیز مرا از راه برنمی گرداند.

شعله های آتش خشم ناک می جهند، می بلعند، می درند و رو به آسمان شیهه می کشند. صدای خرد شدن چوب زیر شراره ها، بوی سوختن؛ بوی سوختن گوشت و تصاویری روشن با طعمی تاریک قلبم را به زیر می گیرند. دلم ناله سر می دهد. گوش فرا نمی دهم. جلوتر می روم. چشمانم لابد سنگی شده اند که دیگر اشک سر نمی دهند. شاید هم در این گرمای ظلم آور تبخیر گشته اند.

قدم هایی را پشت سرم حس می کنم. برمی گردم؛ دوباره اوست. این همراهی مرا به تنگ می آورد.

بی دلیل لبخند می زند. بی دلیل توجه نمی کنم و گام برداشتن هایم را ادامه می دهم.

صدای گریه ای به گام هایم سرعت می بخشد. به همان سو می روم. از میان سرخی ها و زردی ها، دخترکی نحیف را می بینم؛ روی زمین نشسته، دست هایش خاک را اسیر کرده و شبنم هایش روی گلبرگ های سوخته اش می نشیند.

بغض نیش می زند. او از من می گذرد و به سوی گل در هم شکسته می رود. در آغوشش می گیرد و به سمتم می آید. اشک هایش سکوت کرده اما ترس در میان نگاهش سوسو می زند. اشک هایم که می غلتند، ترس از صورتش پر می زند؛ گویی زبان شبنم ها را می داند.

از این غم کده دور می شویم. شعله ها را پشت سر می گذاریم اما خرابی ها میان دلمان زخم می زنند.

به کلبه ای که از خشونت در امان مانده، می رسیم. روی تپه ای دور از دهکده قرار دارد. سکونتی در آن دیده نمی شود. همان جا اطراق می کنیم. کلبه ای کوچک است اما برای ما عالی است. شومینه ی کوچیکی رو به روی پنجره اش دارد. می خواهیم خاکسترش را به روشنی تغییر دهیم که دخترک با "نه" غریبی ما را منصرف می کند. این شب را نیز با سرما سر خواهیم کرد.

"غرورم رو ببخش

سکوتم رو ببخش

منم یه عابرم، عبورم رو ببخش."

تن هایمان کوفته است اما خواب از میان ما فراری است. با چشمانی بسته اما ذهن هایی باز، روی زمین دراز کشیده ایم. دخترک اما کودکانه به خواب رفت. نگاهش می کنم؛ موهای کوتاهش خاکی است. سیاهی هایی در جای جای صورت و لباس هایش به چشم می خورد.

"جای تو این جا نیست.

جات توی گلدونه"

شب با سیاهی هایش، غربتش و نجواهای سردش پذیرای بیداری مان می گردد.

***

**hestia** · 15 ساعت قبل

#پارت_۲

خورشید میان افکارمان می دمد. به او نگاه می اندازم. شب چشمانش در چشمانم حل می شود. در جایم می نشینم. نگاهی به اطراف می اندازم؛ حال در نور روز، جزئیات بیشتری از کلبه را می بینم. کاناپه ای خاکستری در طرفی از کلبه به دیوار تکیه داده است. خاکستری های شومینه سر بر آورده اند و به طلوع خورشید سلام می دهند.

نور از میان پنجره می لغزد و آرام آرام فرشش را روی صورت دخترک می گستراند. پلک هایش در هم فرو می رود. به طرفی می غلتد و چشم هایش را باز می کند. با دیدن ما، خاطرات دیشب به چشمانش هجوم می آورند. خاکسترهای دهکده میان گلویش بغض می شود. به رویش لبخند می زنم و می پرسم: اسمت چیه؟

سکوت می کند. منتظر می مانم و وقتی جوابی نمی گیرم، خسته به دنبال کوله ام می گردم. زیپش را می گشایم. دستم را در جستجوی بسته بیسکوییت داخل کوله میگردانم آن را بیرون میکشم؛ آه، نه! بدون شک قدرت لامسه‌ام را از دست داده‌ام که یک دفترچه را با بسته بيسکوئيت اشتباه میگیرم. قبل از این که دفترچه را به داخل کوله برگردانم نگاهی به ان می‌اندازم؛ جلدی آبی رنگ که رنگش طعمه‌ی دستان زمخت زمان شده و برگهای کاهی رنگش. وسوسه میشوم بازش کنم.انگشتانم روی دفترچه میلغزند؛ نگاهشان میکنم، لرزشی تهوع آور به بندبندشان افتاده. با نفسی عمیق بغضم را همزمان با دفترچه به اعماق کوله میفرستم.

بسته ی بیسکوییت را بیرون می آورم. به طرف دخترک می گیرم. نگاهم می کند. می گویم: بردار.

با آن چشمان معصومش داخل دستم را نگاهی می اندازد و با دستان کوچکش بیسکوییتی را بر می دارد. بسته را نزدیکتر می گیرم: بیشتر.

نگاه دیگری می اندازد و با دست دیگرش یکی دیگر بر می دارد و نگاهی که معنی اش این است "دستانم پر است، تو را جان هر کسی دوست داری بیخیال ما شو" را به سمتم می اندازد. به رویش می خندم و به طرف چشمان شب رنگ می روم. لبخندش را مهمانم می کند و کل بسته را از دستم می قاپد.

مات می مانم. دستم را می گیرد و کنار خودش می نشاند. بیسکوییتی را از بسته بیرون می آورد و روی لب هایم می گذارد. به لبخندش نگاه می کنم و بیسکوییت را گاز می زنم. لبخندش شیطنت آمیز می شود و باقی بیسکوییت را در دهانش می گذارد. تمامی صورتم را چین می اندازم و از قهقهه اش رو برمی گردانم و سعی می کنم کمتر به این فکر کنم که این بیسکوییت ها آخرین آذوغه است.

**hestia** · 15 ساعت قبل

#پارت_۳

از کلبه ی خاکستری خداحافظی می کنیم و قدم به راه می گذاریم. کودک نیز در سکوت همراهی مان می کند. قبل از این که تپه را پشت سر بگذاریم، نگاه پر افسوسی به دودهای سیاهی که رو به آسمان می روند می اندازم. آه می کشم و پشت سر آن دو به راه ادامه می دهم.

منظره ها جذاب تر می شوند. باد میان خرمن گندم زار ها هوهو می کند و به رقص می پردازد. قاصدکی را می چینم و رو به دخترک می گیرم. نگاهم می کند و در سکوت، آن را از من می گیرد. می پرسم: نگفتی اسمت چیه؟

و باز نگاه مسکوتی دیگر. از فکری که در ذهنم می گذرد، هراسان می شوم. شب‌نگاه نگاهم را می خواند. رو به دخترک می گوید: عزیزم به خاله و عمو نمی گی اسمت چیه؟

سکوت.

آه و اشک از هم سبقت می گیرند.

سرانجام به مقصد می رسیم و پس از مدتی لبخند شادی روی لب هایم مهمان می شود. در می زنیم. به دقیقه نمی کشد زنی پا به سن گذاشته در آستانه ی در ظاهر می گردد. پرسش گرانه نگاهمان می کند. خودمان را معرفی می کنیم. صورتش خیس می شود و در آغوشمان می گیرد. به داخل دعوتمان می کند. آپارتمان کوچکی دارد؛ یک آشپزخانه، پذیرایی و دو خواب. خانه ، نورگیری دل پذیری دارد.

روی مبل های سوسنی می نشینیم. زن رو به روی ما روی مبل تک نفره می نشیند و می گوید: چی شده اومدید این طرفا؟

صدای مردانه اش در خانه می پیچد: خب، اون ها خیلی وقت بود که دنبالمون بودند و ما مدام خونمون رو عوض می کردیم. تا این که مادرم... .

سکوتش ناشی از بغض است. ادامه می دهد: مریض شد و قبل از رفتنش بهمون گفت که بیاییم سراغ شما.

زن و اشک هایش لبخند می زنند: خوب کردید.

سپس نگاهش روی دخترک گیر می کند. این بار من می گویم: توی راه که داشتیم می‌اومدیم به یه دهکده رسیدیم...

مکث کردم.

ـ سوخته بود.

زن چیزی نگفت.

ـ اون‌ بی همه چیزها آتیشش زده بودن.

نگاهش روی قاصدک ماند.

ـ پیاده اومدیم چون ... همه‌جا رو می‌گردن. حتی ماشین‌ها رو.

سر تکان می دهد. ادامه می دهم: و ...قاصدک رو اون جا پیدا کردیم.

دخترک از اسم جدیدش شگفت زده می شود. زن رو به قاصدک، مادرانه لبخند می زند: چند سالته قاصدک جون؟

سکوت، جوابی است که می گیرد. زن نگاهمان می کند و از چشم هایمان جواب پرسش نگفته اش را می گیرد. آه می کشد و به طرف آشپزخانه می رود: تا من می روم چیزی براتون حاضر کنم، می تونید توی اتاق لباس هاتون رو عوض کنید و استراحت کنید.

تشکر می کنیم و به اتاق می رویم. رو به پنجره می ایستم. آن را باز می کنم و هوای دودگرفته را به ریه هایم می کشم. در میان دودهای سیاه، ساختمان گنبدی شکل معروف، شکوه مندانه سر به آسمان گرفته است. پر اخم نگاهش می کنم. افکار قل قل می کنند و می جوشند. از همان روزی که تصمیم گرفته شد تا به این جا بیاییم، افکارم رشد کردند و مانند لوبیای سحرآمیز غول ها را به پایین فرستادند تا رگ انتقامم را بجنبانند.

+ لطفاً بیخیالش شو.

از همان روز بود که نگرانی میان چشم هایش دوید. به سمتش برمی گردم: چرا بیخیالش بشم؟

ـ چون این راه آخرش به تو ختم نمی‌شه؛ به مرگت ختم می‌شه.

لب باز می کند اما میان حرف هایش می پرم: تو مگه درد من رو کشیدی؟

چند ثانیه نگاهم کرد.

ـ نه. ولی قرار نیست برای فهمیدن دردت، جنازه‌ات رو ببینم.

دلم از دلخوری اش می لرزد اما ادامه می دهم: تو اصلاً من رو درک نمی کنی.

صدایش خسته است: باشه من تو رو درک نمی کنم. اما خواهشاً نگذار زیر قولم بزنم.

سرسختانه می گویم: زیر قولت نزن؛ همراهم باش.

نگاهش به طرفی می چرخد و دوباره به سمتم باز می گردد: تو اون آتشی نیستی که بسوزونی؛ تو آتیش گرمابخشی.

صدایم اوج می گیرد: اون ها سوزوندند؛ خونم رو، خونواده ام رو، کاشونه ام رو. چرا من نسوزونم؟

حرفش میخکوبم می کند: چون تو هستیایی!

آه می کشم و روی دیوار سر می خورم. آخ از این هستیا بودن!

****

صدای برخورد قاشق و چنگال ها با هم و گه گاهی با ظروف، تنها مسبب ترک خوردن سکوت نشسته در آشپزخانه است. لقمه ها را برخلاف گرسنگی جسمانی ام، با زحمت فرو می برم. انگار هیچ بزاقی نیست تا راه عبورشان را هموارتر کند. از این مقاومت خسته می شوم و دست از غذا می کشم. با دستمال دهانم را پاک می کنم و صدا را از میان حنجره ی خشک شده ام عبور می دهم: ممنون خاله؛ عالی بود.

به رویم لبخند می زند: بهم نگو خاله. بگو الهام.

و بعد با نگاهی که به بشقابم می اندازد، اخم می کند: تو که چیزی نخوردی دختر!

طرح لبخند را روی لب هایم می چسبانم: ممنون الهام جون. سیر شدم.

هرمس با نگاهی خیره به بشقاب و دست هایی مشغول قاشق و چنگال می گوید: قبلاً از یه چیز دیگه پر شده. به خاطر همین نمیتونه غذا بخوره.

دلخور نگاهش می کنم. حتی نگاهم را نیز محل نمی گذارد. الهام نگاهش را بین ما می گذراند و سر آخر نگاهش روی هرمس قفل می شود: چی شده پسرم؟ قضیه چیه؟

سیب گلویش به منظور فرو بردن لقمه بالا و پایین می شود. محور نگاهش را رو به الهام تغییر می دهد: خانم حرف انتقام افتاده توی دهنش. با همونم درگیره. هیچ جوره هم تفش نمی کنه.

خط اخم بین ابروهایم می نشیند. از این که نگاهم نمی کند خسته ام. این خستگی روی گردنم باری سنگین می شود و مجبور به خم شدن می شود. نگاهم روی میز چوبی و بشقاب رو به رویم قفل می شود. دستی در میدان دیدم قرار می گیرد و دستم را که درگیر رومیزی گلدوزی شده است، می گیرد. نگاهم بالا می آید و در چشمان خاکستری رنگش فرو می رود. لبخندش معنی همدردی می دهد: من حست رو درک می کنم. من هم خیلی از عزیزام رو تو جنگ بزرگ از دست دادم.

ذهنم نیش می زند که زبانم را به ادای " اما شما پدر و مادرتون رو از دست ندادید" بچرخانم اما آن را به کام می چسبانم و حرمت میزبانی اش را نگه می دارم. لب هایش دوباره موج می گیرند: شهرزاد و فرهان از دوستای عزیز من بودند. وقتی شنیدم اون جور بی رحمانه... .

با نگاه به چشمان دردمندم حرفش را می برد.

دستم را میگیرد.

ـ منم یه بار فکر کردم اگه انتقام نگیرم، یعنی فراموششون کردم.

نگاهش کردم.

ـ بعد فهمیدم آدم می‌تونه هم دلتنگشون باشه، هم زنده بمونه....

-ولی باز هم هرجور دوست داری. هر کاری کنی من پشتت هستم.

بین لب هایم فاصله ای از جنس حیرت می افتد. نگاه آمیخته به تعجب هرمس رویمان سنگینی می کند. نگاه به نگاهش می دهم. پیروزی را در چشمانم به رخش می کشم. نگاهش کدر می شود و با گفتن " ممنون الهام. خیلی خوشمزه بود." جمع را ترک می کند.

****

بعد از شب به خیر گفتن به الهام به سمت اتاق می روم. هرمس و قاصدک روی تخت دراز کشیده اند. هرمس در حال لالایی خواندن است؛ از همان هایی که سال ها پیش برای من می خواند.

دست به سینه نگاهش می کنم. نگاهم را محل نمی گذارد. آزرده می شوم و چون کودکی خطاکار با گام هایی آرام به سمتش می روم. نا مطمئن لبه ی تخت می نشینم. باز هم مهر نگاهش را دریغ می کند.

نفس های قاصدک که آرام تر گشت، دستم را روی دست هرمس می گذارم. سرانجام نگاهش را میهمانم می کند. دلخوری در نی نی چشمانش دیده می شود. ناخودآگاه لب باز می کنم: ببخشید.

نمی گویم به خاطر چه چیز؛ چون حتی خودم هم نمی دانم اما انگار او می داند که کمی از رگه های دلخوری از نگاهش پر می کشد. دستش را از زیر دستم بیرون می کشد و روی دستم قرار می دهد. با انگشت اشاره اش ، پشت دستم طرح نوازش می کشد. صدایش آرام است: تو خودت مختاری برای زندگیت هر تصمیمی بگیری.

بی انصافی ست. این زندگی را از او داشتم. چانه ام منقبض می شود. نگاهم پایین می افتد. صدای من لرزان است: این حرف رو نزن.

لبخندش را نمی بینم؛ حس می کنم. از جایش بر می خیزد. نگاهم را به بالا برمی گردانم. مهربانی چشمانش از دلخوری اش سبقت گرفته و تا روی لب هایش سر خورده است. خم می شود و بوسه روی پیشانی ام می کارد: تو روی تخت پیش قاصدک بخواب. من روی زمین می خوابم.

قصد رفتن که می کند، دستش را می گیرم: همین جا بخواب.

شیطنت در معجون چشمانش حل می شود: تخت دو نفره است. من کجاش جا بشم؟!

می خندم: من رو یه نفر حساب می کنی یا قاصدک رو ؟!

سر آخر چیزی در این محلول مشکی به چشم می خورد که ماهیتش را نمی فهمم. دوباره خم می شود و این بار روی موهایم را شعله می زند. زمزمه می کند: بخواب.

و از تیر رس نگاهم می گریزد.

*

**hestia** · 15 ساعت قبل

#پارت_۴

می دوم ... .

می دوم و می دوم؛ اما هرچه بیشتر می گریزم دور نمی شوم. ماه نیز همراهم می دود. گویی زمین زیر پاهایم می چرخد که دور نمی شوم.

عرق شره می کند.

صدای قلبم در گوش هایم آشوب به پا می کند.

نگاهم به عقب بر می گردد و دو چشم، دو نگاه خون گرفته می بینم و ... .

از جا می پرم. دوباره همان کابوس همیشگی! کابوسی که یقین به کابوس بودنش دارم و باز پر هراس می شوم. داغی نگاه سرخ هنوز روی تنم است. قفسه سینه ام به دنبال حیات، بالا و پایین می شود. لباس هایم چسبناک و لزج شده اند و دهانم از فرط وحشت باز مانده است.

دستی با لیوانی آب روبه روی نگاه خشکم قرار می گیرد. مردمک هایم به سختی جابه جا می شوند تا صاحب دست را بیابند و تنها گوی هایی که در تاریکی هم می‌درخشند را تشخیص می دهند. لب هایم را ربات وار می بندم. دستم را به سوی لیوان آب می کشانم. لیوان که در دستم قرار می گیرد، دستش را پس نمی کشد. نگاهم را که هنوز انعطافش را به دست نیاورده پر از سوال می کنم. در جواب سوال ها، نگاهش را به لیوان آب و موج های داخلش می اندازد. منبع موج ها را که دنبال می کنم به دست لرزانم می رسد. دستم را پس می کشم. نگاهم و سرم با هم به پایین می افتد.

تخت از وزنش پایین می رود. دست هایم را در آغوش دست دیگرش می کشد و لیوان آب را به لب های کویری ام می چسباند. زبانم را حرکت می دهم و جرعه های کوچک آب را می بلعم. اما آب گویی پایین نمی رود؛ بالا می آید و از چشم هایم بیرون می زند. اولین قطره که می چکد، قطره های بعدی را با خودش می آورد و ثانیه ای بعد تمام صورتم خیس خورده است.

آنقدر محو بارانم که نمی دانم کی سرم به بلوز مردانه ای می چسبد. سکوتش و دست هایش نوازش می دهند.

این شوربختی تمامی ندارد!

*

سنگفرش های پیاده رو میزبان گام های متلاطمم است. صحنه های این شهر خسته، دود گرفته و مسکوت از مقابل دیدگانم رد می شوند. می گویم مسکوت؛ چرا که این سکوتی تحمیل شده است. این شهر مفعولی است که "سکوت" روی آن انجام شده است. رنگ های این شهر در خاکستری و طیف های مختلفش خلاصه می شود. یا شاید هم ما کوررنگ گشته ایم؛ کوررنگی اجباری!

هوا نیز سهمیه بندی شده است؛ به جز دودی که لا به لایش کمی اکسیژن هم دیده می شود، چیز دیگری به خورد ریه هایمان نمی رود. ریه ها قانع هستند و همین اکسیژن دود گرفته را هم به هموگلوبین ها می چسبانند؛ قناعتی دستوری.

به هر جا که می نگری اجبار و تحمیل و دستور می بینی!

با الهام و قاصدک بیرون آمده ایم تا هوایی تازه کنیم؛ هوای سربی. الهام نگاهم را به سمت ویترین های خاک گرفته می چرخاند تا ذوق دخترانه ام را از ته انبار به بیرون بکشد. نمی داند که این "ذوق" زیر سنگینی آوار مصیبت ها، شکسته و خراب شده است و دیگر چیزی برای بیرون کشیدن باقی نمانده است.

دستم را می کشد و از درگاهی یک مغازه به داخل پا می گذاریم. نگاهم را در مغازه می چرخانم؛ این غم نشسته روی اجناس حالم را به هم می زند. الهام جنس مورد نظرش را به فروشنده می گوید. صدای یک زن در کنار من توجهم را از بحث بین الهام و فروشنده می گیرد و از آن خود می کند:« چه خانوم کوچولوی خوشگلی هستی شما.»

مخاطبش قاصدک است. زنی میانسال که اندکی گرد زمانه بر پهنای صورتش ریخته است. چشمان خاکی اش مادرانه می درخشد. این "مادرانه بودن" به قلب ندیده ام چنگ می زند.

زن وقتی واکنشی از قاصدک نمی گیرد، نگاهش به سمت من جلب می شود. لب هایش به جنبش در می آید:« دختر شماست؟» و سپس لبخندی را ضمیمه ی پرسشش می کند.

در جواب تنها لبخند می زنم و زن لبخند را به نشانه تایید برداشت می کند و ادامه می دهد:« خیلی خوشگله؛ ولی انگار از غریبه ها می ترسه که صداش رو از ما دریغ می کنه این شیرینک.»

و به دنبال جملاتش خم می شود و گونه ی قاصدک را نوازش آمیز بین انگشتانش می گیرد.

صدای خاک گرفته ام از بین حنجره عبور می کند:« از ترس نیست.»

زن سرش را بالا می گیرد و در نگاهم رسوخ می کند. نکته پنهان شده ی آشکار را که می گیرد، عدسی چشمانش کدر می شود. آه می کشد و می گوید:« تازگی ها این جور تولد ها خیلی زیاد شده.»

نگاهم به خاموشی می گراید:« این اعتراض طبیعته.»

در میان نگاهش ترس و همدردی رعد می زند. لبانش مهر سکوت می خورد. دستش را بند کیفش می کند و با قدم هایی تند می گریزد؛ نمی دانم از من یا از افکارش؟

دنباله ی ذهنم توسط الهام قیچی می شود:« هستیا، به نظرت این چطوره؟»

و من در جواب، به مادرانه هایش دل می دهم.

*

**hestia** · 15 ساعت قبل

#پارت_۵

- نـه، نــه، نـــــه! اجازه نمی دم همچین کاری بکنی.

"نه" های پر فریادش دلم را می لرزاند اما رام نمی شوم:« چرا؟ خودت گفتی اجازه می دی برای زندگیم هر تصمیمی بگیرم.»

شیار های اخم نشسته بین ابروانش، عمیق تر می شود:« هر تصمیمی؟! من گفتم هر تصمیمی؟! گل بگیرند دهنی رو که بیخود باز می شه.»

و حین ادای جمله اش روی لب هایش می کوبد. رنگدانه های خشم روی صورتش می چرخند و داخل چشم هایش نفوذ می کنند. این رگه های سرخ در جدال با مشکی های نگرانش، یک منظره تماشایی را به تصویر می کشاند.

از راه نرمش وارد می شوم:« چرا این همه نگرانی؟! الهام قراره جادوی غریبه روی من بکاره. بهم یاد داده که چجوری تمدیدش کنم. این جوری هیچ کس نمی فهمه من هستیام.»

پنج انگشت دستش بین موهایش می خزد. طوری آن ها را می کشد که صدای جیغ دردناک موها را می شنوم. صدایش خش ناک شده است:« دختر، تو نمی فهمی که سیستم امنیتی اون ها چقدر قویه؟! فکر می کنی با این حربه ی ساده می تونی گولشون بزنی؟!»

تعجب را که در نگاهم می بیند، سرش را به طرف دیگر بر می گرداند و زیر لب می گوید:« ساده ای، خیلی ساده ای.»

حماقتم کم نمی آورد:« من این کار رو می کنم. بعد از مدت ها یه راه پیدا شده که می تونم آتیش وجودم رو بخوابونم.»

لب هایش این بار به همدردی باز می شود:« نمی تونم ریسک بکنم و تو رو بندازم تو دل خطر.»

این بار الهام که از آغاز جر و بحثمان ساکت روی مبل نشسته بود و تنها نظاره گر ما بود، پا به این مجادله می گذارد:« برای این که دلت آروم بگیره، خودت هم باهاش برو. تو آگهی زده بود که دو نفر رو می خوان.»

ستاره ای میان وجودم می شکفد. با خوشحالی رو به هرمس که متفکر به قالی زیر پاهایش زل زده بود، می گویم:« آره. راست می گه. تو که حتی جادو رو از من بهتر می شناسی. اون ها هم که همین رو می خوان.»

نگاهش را به سمتم تیز می کند. از خشم کوسه مانند میان اقیانوس مطلاطم از خونش، دلم کز می خورد. در خود که جمع می شوم، می گوید:« باشه.»

این کلمه ای که همراه با برودت به بیرون پرت می شود، دلم را گرم می کند و نفسم رها می شود. چشمانش باریک می شود. هم چنان که به من نگاه می کند از جایش بلند می شود. مشت هایش دو طرف بدنش می افتد. "با اجازه" ای به الهام می گوید و پذیرایی را ترک می کند. به دقیقه نمی کشد که صدای قیژ باز و بسته شدن درب اصلی، در خانه می پیچد و کسی نمی تواند جز من، نگرانی و اضطرابش را از همین حرکت به ظاهر آرام او، بخواند.

رد پنجه های هیولای درونم روی ذهنم می ماند.

**

**hestia** · 15 ساعت قبل

#پارت_۶

شب است.

اما این شب، شب واقعی را کم دارد.

به ساعت روی دیوار نگاه میکنم عقربه هایش در سکوت نیمه شب روی هم می‌لغزند. آهی صدادار میکشم؛ چندمی‌ست؟ نمی‌دانم.

صدای لغزش کلید در قفل در را که می‌شنوم، پاهایم زودتر از مغزم به راه می افتند و قبل از اینکه قامتش کامل وارد خانه شود، من از گردنش آویخته شده‌ام. دستانش بلافاصله روی کمرم میخزد و صدای نفس هایش میان موهایم در گوشم میپیچد.

مهلت نمی‌دهم و تندتند کنار ترقوه‌اش لب میجنبانم: ببخشید... ببخشید .. ببخشید

دستانش روی کمرم سنگین‌تر می‌شوند و نفس‌هایش بین گیسوانم عمیق‌تر.

چیزی نمی‌گوید و با پایش در را می‌بندد و به آن تکیه می‌کند. سکوت دلم را خالی می‌کند. سرم را کمی فاصله می‌دهم تا در آن شب غمناک خیره شوم: قهری باهام؟

رعدی که میان شب‌نگاهش میزند دلم را گرم میکند: خودت می‌دونی که من قهر نمی‌کنم...

ادامه‌ی حرفش را خودم می‌گویم: دل می بُری.

گوشه‌ی لبش کج می‌شود و طُره‌ای از موهایم را به پشت گوشم می سُراند: و من از تو هیچ موقع دل نمی بُرم عروسک.

لبخند که می‌زنم نفس عمیقی می‌کشد و نگاهش را همراه با دستانش از من برمی‌‌‌دارد . من را به اتاق می‌کشاند و بعد روی تخت که دراز می‌کشم پتو را رویم می‌خواباند. نگاهش به دفترچه روی میز عسلی برخورد میکند: نخوندیش؟

صدایم انگار خاک میگیرد: نه... میخوام ولی نمیتونم.

+لیلی خیلی تاکید کرد بخونیش.. به نظر خودمم بهتره بخونیش.

حرفی نمی‌زنم و او هم دیگر حرف نمی‌زند. روی زمین دراز می‌کشد و چشمانش را می‌بندد.

من اما خواب از چشمانم فراری‌ست. عقربه ها جلو و جلوتر مي‌روند. نمی‌دانم کی دستانم روی میز می‌روند و دفترچه را چنگ میزنند و کی چشمانم روی جمله‌ اول قرار میگیرد:

"چشمانم ابرهایی داشت که گویی هزاران سال در انتظار باریدن بودند . "

نسیم خنک بعدازظهر شهریور ماه به صورتم می خورد و اندکی مرا سرحال می آورد . به ساختمان "سفید" رسیدم ؛ نمای ساختمان های قدیمی روم باستان را داشت ، با آن ستون های محکمی که ساختمان را روی خودشان جای داده بودند . لبخندی به لب آوردم و به طرف ورودی قدم برداشتم . نگهبان ها با آن صورت خشک و سردشان راه را برایم باز کردند . موج سردی از هوای داخل ساختمان ، گونه هایم را نوازش کرد . معماری داخل ساختمان ، سفید و پاک و زیبا بود و هر شئی گویی سرجای خودش قرار داشت . سالنی بزرگ که با سرامیک هایی سفید مفروش شده بود و مبل هایی تک نفره که در چند جای از سالن برای مشتری ها چیده شده بود . از تماشای این همه قانون مندی سیر نمی شدم . به طرف راه پله ی مارپیچی شکل وسط سالن رفتم . دستم را پر غرور روی نرده های سفیدش گذاشتم و گویی از روی پله هایش پرواز کردم . به طبقه ی بالا رسیدم ؛ راهروها با نور درخشان کننده ای که از لوسترها می آمد ، روشن شده بودند . از راهروها عبور کردم و به اتاق " او " رسیدم . دستی به مانتوی تابستانه ام که بلندی اش تا زیر زانوهایم می رسید ، کشیدم تا این لرزش همیشگی ام کمتر شود . لبخندی روی لب هایم نشاندم و تقه ای به در زدم .

تنها بود . چه خوب ! پشت میز کنار پنجره نشسته بود . سرش پایین بود و حواسش به من نبود . این اتاق نیز مانند بقیه ی ساختمان ، نمایی سفیدگونه داشت . کنار میزش ایستادم و او هنوز متوجه من نبود .

دستم را که تازه ناخن کاشته بودم ، جلوی صورتش تکان دادم . تکانی خورد و سرش را بالا آورد و متوجهم شد . لبخند زدم .

لبخند زد و گفت : چه خوشگل کردی !

زیباییم به چشمش آمده بود . ته دلم قند های شیرین حل شدند . پس بیخود هزینه نکرده بودم .

حرفی نزدم که گفت : اون وقت برای کی ؟

اوه ! غیرتی شده بود ؟!

اخم کرده ادامه داد : با این وضع از خونه تا این جا اومدی ؟

. لب برچیدم و گفتم : برای تو خوشگل کردم خب

با همان اخم های لعنتی ادامه داد : تو هم جنس های من رو نمی شناسی ، به این نگاه نمی کنند تو برای کی خوشگل کردی و مال کی هستی . فقط پی لذتشونند .

آزرده می خواستم از خودم دفاع کنم که در زدند و کسی وارد شد . برگشتم و او را دیدم ؛ یک زن بود . زن بود و زیبا ؛ زیباتر از من . چشم های درشت آبی با خط چشم سیاهی که آن ها را درشت تر نشان می داد ، لب هایی به لطافت و زیبایی گل رز صورتی ، گیسوانی طلایی که انگار عامدانه از زیر شالش بیرون زده بود ، مانتویی نازک که بلندی اش تا اواسط ران هایش بود و همه ی این ها با ناز و عشوه ای ملوسانه آمیخته شده بود و حسادتم را تحریک می کرد . این ها را دیده بودم و نگاه خیره ی او را هم دیدم که به روی زن زیبا دوخته شده بود .

اخم کردم که زن زیبا گفت : سلام ایلیا جان .

چشم هایم را ریز کردم ؛ " ایلیا جان " ؟!

زن زیبا نگاهی به من انداخت و گفت : نمی دونستم مهمون داری و گرنه مزاحمت نمی شدم .

ایلیا لبخند زد و گفت : شهرزاد خودیه ، سارا جان !

نگاهم ریزتر شد و خطی بین ابروهایم افتاد ؛ "شهرزاد" و آن وقت "سارا جان" ؟

رو به سارا جانش کردم و گفتم : ببخشید عزیزم ولی متاسفانه مزاحمی .

دو جفت نگاه به سمتم تیز شد . نگاهم به سمت زیبای نفرت انگیز بود که صدای ایلیا از کنارم به گوشم رسید : ببخشید سارا جان . شهرزاد یکم روابط اجتماعیش ضعیفه !

و همه ی زن ها می دانستند هیچ چیز دردناک تر از این نیست که مرد زندگی ات تو را به یک چشم درشت آبی تازه از راه رسیده بفروشد . سارا با نگاهی حقیرانه مرا نگریست . درست نبود که میدان را خالی کنم اما نمی توانستم این گونه ادامه دهم . با دست هایی لرزان ، ظرف ناهار را روی میزش گذاشتم . با قدم های لرزانم از اتاق خارج شدم . وارد راه پله شدم و آنجا بود که بغضم ترکید . راستش را که بگویم دلم می خواست صدایم کند تا از رفتن منصرف شوم ، دلم می خواست من را به آن همه زیبایی ترجیح دهد ، از من دفاع کند . راستش را که بگویم نمی دانم چگونه به خیابان رسیدم .کمی اطرافم را نگاه کردم و اشک هایم را پاک کردم . ولی انگار دیر بود ؛ نگاه خیره ای مرا با تعجب می نگریست . نادیده اش گرفتم و به راهم ادامه دادم . نگاه خیره اما تا آخر خیابان با من بود و انگار به مانتویم چسبیده بود . آه ! لعنتی ! حتماً ریمیلم پخش شده بود .کفش های پاشنه دارم را به زمین کوبیدم و راهم را به سمت خانه ادامه دادم .

**hestia** · 15 ساعت قبل

#پارت_۷

+ ببین ! تو هیچ حقی نداری واسه من تعیین تکلیف کنی . دوست داشتم نگاش کنم و به تو ربطی نداره و هرکسی رو هم بخوام می تونم نگاه کنم .
ــ عه ؟! این طوریه ؟! پس تو هم حق نداری دیگه به آرایش من گیر بدی و بقیه مرد ها راحت می تونند من رو نگاه کنند .
چشمان سیاهش سیاه تر شد و گفت : نه ! تو حق نداری . چون تو مال منی و کس دیگه ای حق نداره تو رو نگاه کنه .
ــ جداً ؟ خب اون ساراجونتون هم مال یکی دیگه است و تو حق نداری نگاش کنی !
نیشخند زد و گفت : اتفاقاً اون هم مال منه .
چشم هایم گرد شد . لب باز کردم تا حرفی بزنم که گفت : یادت که نرفته ، خودت گفتی با این قضیه مشکلی نداری .
لب هایم را به هم دوختم . اخم کردم و به سمت بالکن رفتم . حق با او بود ! آن وقت ها که این تصمیم را گرفتم ، باور داشتم که می توانم نگاهش را از تمامی زن ها بگیرم و مختص خودم کنم ، اما چه شد ؟! این چندمین بار بود در این دو سال ؟! سه بار ؟ هشت بار ؟ چهارده بار ؟ نمی دانم ! شاید حتی خیلی هایش را خبر نداشتم . در بالکن باز شد و عطرش در هوا پیچید . به دنبالش صدایش کنار گوشم خزید : گربه وحشی من ، نمی آیی بغلم ؟
نگاهم را از آسمان آلوده گرفتم و به نگاه بی عشقش دوختم . یعنی آن قدر زود فروکش کرده بود ؟ البته شاید از اول هم عشقی در کار نبود . شهرزاد هجده ساله را چه به شناسایی عشق ؟!
لب هایش را به صورتم دوخت و من چشم هایم باز بود .
در آغوشم گرفت و من حسی نداشتم .
بوسه هایش هیچ چیز را در من برنمی انگیخت .
در بغلم حل شد و من شاید مرده بودم !
"این گونه بی تو ببین چنگ بر آسمان میزنم بی محابا "
***

تق تق کفش هایم در پیاده رو می پیچید. نگاهم به زمین دوخته شده بود و به راهم ادامه می دادم. چشم هایم روی سنگ فرش های پیاده رو می‌لغزید و افکارم در برزخی جهنم گونه شناور بود. نزدیک در ورودی ساختمان سفید بودم که کفش های مردانه ای جلوی راهم را گرفت. نگاهم از سنگ فرش ها کنده شد. سرم را بلند کردم و نگاهش کردم؛ مردی بود با چشمان آبی. غریبه به حرف آمد: خانوم ببخشید شما داخل این ساختمون کار دارید؟

نگاهم را تنگ کردم و گفتم: بله. چطور مگه؟

سرش را نزدیک آورد و گفت: لطفاً فعلاً داخل نروید .

ابرویم را بالا انداختم و گفتم: چرا؟

سرش را نزدیک تر آورد و آرامتر گفت: چند دقیقه دیگه درگیری راه می‌افته و بهتره شما اون جا نباشید.

نگاهم با ترس آمیخته شد: درگیری؟ با ایلیا؟

نگاه غریبه متعجب شد: ایلیا؟ شما نسبتی با ایشون دارید؟

نگران گفتم: آره همسرشم. حالا بگید چه اتفاقی داره می افته؟

غریبه زیر لب گفت: فکر نمی کردم با اون همه معشوقه کسی حاضر بشه زنش باشه.

عصبانی شدم؛ فکر کردم تیکه انداخته اما از حالت صورتش معلوم بود که با خودش حرف می زند. حرفش را ندید گرفتم و گفتم: آقا! با شمام! چه اتفاقی می‌خواد بیافته؟

غریبه اخم کرد و گفت: اتفاق خاصی نیست، فقط بهتره شما از این جا دور باشید.

ابروهایم در هم فرو رفت: یعنی چی آقا؟ اگه انقدر اتفاق بدیه که من باید دور باشم پس چرا می‌گید اتفاق خاصی نیست؟

غریبه گفت: خانوم! مثل اینکه شما از شغل همسرتون خبر ندارید. توی شغل ایشون این جور اتفاق ها عادیه ولی فکر نکنم برای شما عادی باشه!

برافروخته شدم: چی میگی شما؟ چه شغلی؟ همسر من فقط یه تاجر ساده اس!

صورت غریبه پر از پوزخند شد: آره! تاجر ساده! البته مشخصه که نباید از شما توقع داشته باشم که بدونید اونم با این سن کمتون!

لب هایم را بهم فشار دادم و به سمت در ورودی رفتم. دنبالم آمد و گفت: خانوم! نشنیدید چی گفتم؟

توجهی نکردم و به داخل رفتم. جلویم ایستاد و اجازه نداد جلوتر بروم. توی صورتش فریاد زدم: به شما ربطی نداره آقا! من شوهرم اون توئه و می خوام بدونم شماها چه بلایی می خوایین سرش بیارید.

غریبه با صورتی خونسرد گفت: نمی تونم بگذارم برید بالا. خطرناکه.

نگاهم را به چشم های خونسردش دوختم و با پاشنه کفشم محکم روی پایش کوبیدم و به سمت راه پله فرار کردم . از درد خم شده بود . حق داشت ؛ پاشنه کفشم تیز بود .

به طبقه اول رسیدم و خشک شدم !

انگار داشتم یک صحنه از یک فیلم علمی تخیلی را می دیدم . بعضی از نگهبان های ایلیا روی هوا معلق بودند و آدم هایی که نمی شناختمشان با ایلیا و همکارانش درگیر بودند . اما نه یک درگیری عادی ؛ از دست هایشان اشعه هایی برق مانند می جهید ، از دست ایلیا هم ! آن قدر متعجب بودم که نمی توانستم قدمی به عقب یا جلو بردارم . یکی از آن ها مرا دید و شروع به ورد خواندن کرد تا انگار مرا به درک بفرستد که صدایی از پشت سرم فریاد زد : نه فرزین این فقط یه بی جادوئه !

فرزین زیر لب غرغر کرد و گفت : مثلاً نباید می گذاشتی کسی بالا بیاد !

و به طرف درگیری رفت . برگشتم و غریبه را دیدم . اخم هایش درهم بود و صورتش مانند زغال های گداخته بود . فریاد زد : خانوم مارپل ! مگه نگفتم نرید بالا ؟

دهانم را باز کردم و تته پته گویان گفتم : ایــــ...نـــ...ا...دارن...چی...چیـــ.. چیکار...می...کنـــ...ن؟

چشم هایش را بست و دوباره باز کرد و گفت : بیایین بریم پایین تا براتون توضیح بدم .

گفتم : اما ... ایلیا چی ؟

دستم را گرفت و به پایین حرکت کرد : اون خودش از پس خودش برمی آد .

به هم کف رسیدیم و من هنوز در شوک بودم . روبه غریبه گفتم : اگه من بی جادوئم پس شماها ...." خودش جمله ام را تکمیل کرد : جادوگریم ..

بیشتر در بهت فرو رفتم و زیر لب گفتم: یعنی ایلیا هم .. .

+ آره ! تعجبی نیست که شما ندونید .

سرم را بلند کردم و گفتم : به خاطر کم سن و سال بودنم ؟

خندید و گفت : نه ، چون خیلی ها نمی دونند

سکوت کرده بودم و دیگر سوال نمی پرسید . سر بلند کردم و گفتم : شماها چه دشمنی با ایلیا دارید ؟

گفت : ما با اون دشمنی نداریم . اون با ما دشمنی داره .

گیج شده بودم: چرا ؟

گفت: چون می خواهیم رازش رو برملا کنیم .

+ راز ؟

_ آره .

_ چه رازی ؟

_ این که شغل اصلیش مافیاست .

چشم هایم درشت شد : ما .. مافیا ؟ .. امکان نداره .. ایلیا هرچقدر هم کثیف باشه مافیا نیست .

لبخند زد و گفت: پس یه چشمه از کثافت کاریاش رو دیدید .

نگاهم گیج بود . متوجه نشده بودم که فکرم را بلند گفتم .کم کم اخم هایم در هم فرو رفت و دوباره ساکت شدم . بعد از چند دقیقه از جا بلند شدم و به سمت در خروجی رفتم . از جای پای قدم هایم بر سرامیک های سالن، فکر تراوش می کرد. چند قدم رفتم و ایستادم . برگشتم و گفتم : می تونم اسمتون رو بدونم ؟

لبخند زد: فرهان .

من هم لبخند زدم: شهرزادم.ممنونم که نجاتم دادید.

و برگشتم و به راهم ادامه دادم .

**hestia** · 15 ساعت قبل

#پارت_۸

آن قدر عرض و طول خانه را گز کرده بودم که کف پاهایم به گزگز افتاده بودند . حرف های "فرهان" توی مغزم وول می خوردند و رشته های اعصابم را مثل موش هایی گرسنه می جویدند . صدای چرخش کلید توی در و به دنبالش صدای قیژ باز شدن در ، در خانه پیچید ؛ ایلیابود . چراغ ها را که روشن دید متعجب شد و به دنبالم گشت . مرا دید و گفت : چرا نخوابیدی ؟ ساعت دو نصفه شبه ها .

پوزخند زدم و گفتم : فقط برای من دو نصفه شبه ؟ برای تو نصفه شب نیست ؟

پوفی کرد و گفت : خسته نشدی که این قدر گیر دادی ؟

عصبانی شدم و گفتم : تو چی ؟ تو خسته نشدی این قدر دروغ گفتی ؟

پرتمسخر و وقیحانه خندید و گفت : چه دروغی ؟! تو که خودت واضح می دونی من یه عالمه معشوقه دارم ، چی رو دروغ می گم ؟!

و به سمت آشپزخانه رفت .گفتم : این که مافیا هستی رو چی ؟ اینم واضح می دونستم ؟

به وضوح دیدم که خشک شد و به سمتم برگشت : مافیا ؟ ..کی بهت گفته ؟

_ چه فرقی داره ؟ مهم دروغ گو بودن توئه .

عصبانی شده بود : چرا چرت و پرت بهم می بافی ؟ !

عصبی خندیدم و گفتم : تازه خیلی بیشترش رو میدونم ؛ تو یه جادوگری .

کناره ی پلکش لرزید؛ اما خودش را نباخت : جادوگر ؟ چی می زنی ؟ چرا توهم زدی ؟

_ امروز صبح اون جا بودم . همتون رو دیدم . تازه ازتون فیلمم دارم .

دروغ می‌گفتم؛ تنها می‌خواستم یک دستی بزنم که موفق هم شدم. نگاهش تیز شد؛ مثل ببری زخم‌خورده نفس می‌کشید. دستش را میان موهایش فرو برد و چند لحظه همان‌طور ساکت ماند.

بعد نگاهش را به چشم‌هایم دوخت.

ـ خب که چی؟

لب باز کردم اما چیزی نگفتم.

ـ می‌خوای بری به همه بگی؟

صدایم لرزید:

ـ آره.

لبخند خیلی کوتاهی زد. آن‌قدر کوتاه که اگر نگاهش نمی‌کردم شاید نمی‌دیدمش.

ـ باشه.

ابروهایم در هم رفت.

ـ باشه؟!

سرش را کمی کج کرد و نگاهم کرد؛ انگار چیزی را در ذهنش حساب می‌کرد.

ـ فقط قبلش یه سؤال از خودت بپرس.

ـ چی؟

نگاهش روی در ورودی لغزید و دوباره به من برگشت.

ـ فکر می‌کنی بعد از بیرون رفتن از این خونه، هنوز هم همین‌قدر مطمئنی که می‌خوای فیلم رو پخش کنی؟

قلبم فرو ریخت.

این بار لبخند نزد.

ترسم را نمی توانستم پنهان کنم . به سمتم هجوم آورد و من تنها چیزی که حس کردم درد خالص بود .

**

نور که روی برگه دفتر خزید، نگاهم با تعجب به روی ساعت رفت. اوه، صبح شده‌بود. چشم هایم را با خستگی مالش دادم. دفترچه را روی میز گذاشتم. نگاهی به هرمس که هنوز خواب بود انداختم

دستم دوباره روی جلد دفتر نشست.

این بار، از خواندنش نمی‌ترسیدم.

از چیزی می‌ترسیدم که هنوز نخوانده بودم.

نفس عمیقی کشیدم و بعد چشمانم را در آغوش خواب انداختم.

**hestia** · 15 ساعت قبل

#پارت_۹

قلب میان سینه آرام و قرار ندارد؛ خود را به دیواره ی دنده ها می کوبد و دنبال راهی ست تا بیرون بیاید و فریاد سر دهد. زندانش را تنگ تر می کنم، راهش را می بندم. فریادش خفه می شود، گندآبه می شود. سنگین شده و رسوب می کند. این رسوبات، تنفسم را کند می کند و آرامش قبل از توفان را به ارمغان می آورد! چه بهتر؛ این گونه لو نخواهم رفت.

دست هایم می رود تا لباسم را به چنگ بکشد، اما باز "تظاهر"ام پیشی می گیرد.

نگاهم می دود تا شعله ی خشم را در جای جای قصر زیبای متعفن بکشانم؛ اما افسارش را گرفته و میخکوب سرامیک های درخشان می کنم؛ میخکوب یک هاله ی خاکستری از یک زن.

روی مبل چرمی سیاه جا به جا می شوم. صدای قیژ چرم درون گوشم زنگ می زند. زن خاکستری همراه با من جا به جا می شود.

شعله ی وجودم که فرو خورده می شود، نگاهم را از زن خاکستری می گیرم و می چرخانم. نگاهم از او که آن طرف تر نشسته، رد می شود. نباید هیچ ردی از آشنایی بین ما باشد. چشم ها می چرخند و روی متقاضی ها سر می خورند؛ پانزده نفر. حفره هایی سرد و خشک که "چشم" نام گرفته اند در صورت های ماسک مانندشان فرو رفته است. لب هایشان چین خورده؛ چنان صندوقچه ای که قفل شده است. پوست صورتشان چون خمیر ماسیده است.

همگی در انتظاریم؛ همانند بره هایی در مسلخ گاه. صدای تیک باز شدن در، نگاه ها را به همان طرف می چرخاند؛ یک زن با کت و دامنی اتو کشیده و رسمی، موهای کوتاه لخت و عینکی که روی تاج دماغش نشسته، میان در می ایستد و کسی را به داخل فرا می خواند. مرد نامبرده شق و رق به طرف در می رود. در بعد از عبور مرد بسته می شود و ما همچنان در گرمای انتظار پخته می شویم.

صدای تیک باز شدن در، نگاه‌ها را به همان طرف چرخاند. زن با همان کت و دامن اتوکشیده و عینک باریکش، نام نفر بعدی را صدا زد.

مرد شق و رق از جا بلند شد و به طرف در رفت.

در پشت سرش بسته شد.

نگاهم به ساعت دیواری لغزید.

پنج دقیقه.

هفت دقیقه.

ده دقیقه.

صدای باز شدن در، دوباره نگاه‌ها را به خود کشاند.

مرد بیرون آمد. صورتش همان صورت چند دقیقه پیش نبود. رنگ از لب هایش پریده بود و دکمه‌ی سرآستینش را مدام بین دو انگشت می‌چرخاند.

زن عینکی بدون اینکه نگاهش کند گفت:

_ نفر بعد.

نگاهم روی صورت‌ها چرخید.

سکوت.

_ شقایق خان‌زاد.

صدایش این بار محکم‌تر بود.

نگاهم را پایین انداختم.

_ من.

صدای خودم غریبه بود؛ آرام، مطمئن و بی‌لرزش.

از جا بلند شدم.

نگاه زن برای یک لحظه روی من ثابت ماند. بدون لبخند با دست به داخل اتاق اشاره کرد.

_ بفرمایید.

از کنارش گذشتم.

در پشت سرم بسته شد.

اتاق کوچک‌تر از چیزی بود که تصور می‌کردم. یک میز چوبی تیره، سه صندلی و پنجره‌ای که پرده‌های ضخیمش نیمی از نور غروب را بلعیده بودند.

زن پشت میز نشست. مردی که تا آن لحظه متوجه حضورش نشده بودم، در سمت راست او قرار داشت. کت سیاه پوشیده بود و دستانش را روی میز گذاشته بود.

صندلی روبه‌رو را نشان داد.

_ بشینید.

زن پرونده‌ای را باز کرد.

_ نام؟

_ شقایق.

_ نام خانوادگی؟

_ خان‌زاد.

قلمش روی کاغذ حرکت کرد.

_ چند سالتونه؟

_ بیست و پنج.

سرش را بالا آورد.

_ مجرد؟

_ بله.

_ سابقه‌ی کاری؟

_ ندارم.

چند سؤال ساده‌ی دیگر. سؤال‌هایی که جوابشان را از قبل حفظ کرده بودم. هر کلمه را دقیقاً همان‌طور که باید، تحویلشان می‌دادم.

نه کمتر.

نه بیشتر.

زن پرونده را بست.

_ چرا اینجا؟

لبخند زدم: شنیدم شرایط کاری خوبی داره.

_ فقط به خاطر شرایط کاری؟

_ برای من مهمه.

مرد سمت راست برای نخستین بار لب باز کرد.

_ اگر جای دیگه‌ای شرایط بهتری پیشنهاد بدهند چی؟

نگاهش کردم.

_ رد میکنم. چون من قراره قسم بخوردم.

زن عینکی نگاه کوتاهی به مرد انداخت.

قلم زن دوباره روی کاغذ حرکت کرد.

_ با فشار کاری چطور کنار میاید؟

_ خوب.

_ از کجا مطمئنید؟

_ چون قبلاً تجربه‌اش کردم.

_ آخرین باری که تحت فشار بودید کی بود؟

مکث کردم.

سؤال ساده‌ای بود.اما پاسخ ساده‌ای نداشت.

_ همین چند وقت پیش.

_ و چه کار کردید؟

_ خودم رو کنترل کردم.

زن عینکش را کمی بالاتر برد.

_ همیشه می‌تونید خودتون رو کنترل کنید؟

نگاهش کردم.

_ سعی می‌کنم.

_ این با «می‌تونم» فرق داره.

لبخند کوچکی زدم: آدم هیچ‌وقت نمی‌تونه درباره‌ی واکنشش به چیزی که هنوز اتفاق نیفتاده، مطمئن باشه.

برای نخستین بار، زن قلمش را متوقف کرد. نگاهش روی صورتم ماند.

مرد کنار دستش آهسته گفت: اگر کسی بهتون توهین کنه چی؟

_ نادیده می‌گیرم.

_ اگر به خانواده‌تون توهین کنه؟

قلبم یک ضربه‌ی محکم به دیواره‌ی سینه‌ام کوبید. اما صورتم تکان نخورد.

_ باز هم نادیده می‌گیرم.

مرد لبخند زد.

_ خیلی خونسردید.

_ سعی می‌کنم باشم.

_ و اگر نتونید؟

نگاهم برای کسری از ثانیه روی انگشت‌هایش لغزید.

_ اون موقع احتمالاً اشتباه می‌کنم.

زن پرونده را بست.

_ جالب بود.

نمی‌دانستم کدام قسمت جوابم برایش جالب بوده است. یا شاید اصلاً جوابم نبود.

مرد دستش را داخل جیب کتش برد و شیء کوچکی بیرون آورد.

یک سنگ بود.

سنگی سیاه و صیقلی.

آن را وسط میز گذاشت.

_ این رو لمس کنید.

نگاهم روی سنگ ثابت ماند. نباید هیچ واکنشی نشان می‌دادم.

می‌دانستم این چیست.

یا دست‌کم، می‌دانستم چیزی عادی نیست.

دستم را جلو بردم. انگشت اشاره‌ام سطح سرد سنگ را لمس کرد.

چیزی زیر پوست دستم دوید.

مثل جریان برق.

مثل نفس کشیدن چیزی زنده.

دندان‌هایم را روی هم فشار دادم. سنگ برای یک لحظه لرزید.

خیلی کم.

آن‌قدر کم که اگر نمی‌دانستم، شاید متوجهش نمی‌شدم.

مرد به دستم نگاه کرد.

_ چیزی حس کردید؟

سرم را بالا آوردم.

_ سرد بود.

زن به مرد نگاه کرد.

مرد دوباره به من نگاه کرد.

_ فقط سرد؟

_ بله.

چند ثانیه سکوت کرد.

بعد سنگ را برداشت.

_ خوبه.

نمی‌دانستم «خوب» یعنی چه.

زن دوباره پرونده را باز کرد.

_ از مرگ می‌ترسید؟

چشم‌هایم برای لحظه‌ای بازتر شدند.

اما خیلی زود خودم را جمع کردم.

_ نه.

_ چرا؟

_ چون منی وجود نداره.

مرد لبخند زد:جواب جالبیه.

_ سؤال عجیبیه.

لبخندش محو شد.

زن عینکی میان ما نگاه کرد: اگر مجبور بشید برای نجات یک نفر، خودتون رو به خطر بندازید چی؟

جواب در دهانم آماده بود: بستگی داره اون آدم کی باشه.

_ اگر کسی باشه که دوستش دارید؟

سکوت کردم.

تصویرهایی که نباید می‌آمدند، آمدند.

خانه.

آتش.

خون.

صورت‌هایی که دیگر وجود نداشتند.

دستم را زیر میز مشت کردم.

_ بستگی داره.

زن پرسید: به چی؟

لبخند زدم: به این که ارزش نجات دادن داشته باشه.

مرد سرش را کمی کج کرد:آدم‌ها رو این‌طوری دسته‌بندی می‌کنید؟

_ نه.

_ پس منظورتون چی بود؟

نگاهش کردم:بعضی‌ها خودشون نمی‌خوان نجات پیدا کنن.

اتاق در سکوت فرو رفت.زن پرونده را بست.

_ ممنون. می‌تونید برید.

نفسم را آهسته بیرون دادم.از جا بلند شدم.به طرف در رفتم.

دستم هنوز روی دستگیره ننشسته بود که صدای زن پشت سرم آمد.

_ راستی، خانم خان‌زاد...

ایستادم.

برنگشتم.

_ بله؟

صدای ورق خوردن یک برگه آمد.

_ شما قبلاً اینجا بودید؟

قلبم ایستاد.

برای یک ثانیه.

فقط یک ثانیه.

بعد برگشتم.

لبخند زدم: نه.

زن چیزی نگفت. فقط نگاهم کرد. لبخندم را نگه داشتم. درونم اما چیزی آرام‌آرام بیدار شده بود؛ چیزی که مدت‌ها بود مهارش کرده بودم.

و برای اولین بار از لحظه‌ای که وارد این اتاق شده بودم، مطمئن شدم...

آن‌ها هم مثل من داشتند نقش بازی می‌کردند.

**hestia** · 15 ساعت قبل

#پارت_۱۰

تاریک بود اما با نوری که از داخل سالن می آمد می توانستم ساق دستهای کبودم را ببینم. درد در جای جای بدنم نیش می‌زد.

ناگهان کلید لامپ اتاق زده شد. تاریکی رفت. جسم مچاله شده‌ام بیشتر در خودش فرو رفت و صدای ناله اش بلند شد.

صدای گام برداشتن آمد؛ اه این ایلیا نبود. مطمئن بودم. من صدای نفس های او را هم میشناختم.

دستی روی شانه ام قرار گرفت و صورت او را دیدم.

همان مرد بود. ان چشمان ابی؛ فرهان. چشمانش غرق چیزی بودند. ترحم نبودند اما... .

مردی دیگر در آستانه در ظاهر شد . جلوتر آمد و وقتی وضعیتم را آن گونه دید ، سرش را به سمتی برگرداند و زیر لب فحش داد . چشمانم پر از اشک بود و التماس در آن موج می زد. لب هایم را به زور از هم فاصله دادم و اصواتی بریده بریده بیرون آمد: میـــ....شه...منـــو...از...ایـــ..

حرفم را بریدم و سرش را به نشانه آری تکان داد . رو به مرد دیگر گفتم: باید از جادو استفاده کنم تا از اینجا ببرمش .این طوری خطرش کمتره .

به نشانه موافقت سر تکان داد .مرا میان دست هایش گرفت و چند ثانیه بعد ما انجا نبودیم .

***

رو به آیینه ایستادم . موهای ژولیده ام را که روی شانه های لاغر و تکیده ام ریخته بود را در دست جمع کردم . رنگ بلوطی شان دیگر سر ذوقم نمی آورد . میلی به آراسته کردنشان نداشتم ولی با این حال برسی را که یکی از افراد داخل قرارگاه برایم آورده بود را از روی میزعسلی برداشتم و شروع به شانه زدن موهایم کردم .

نسبت به چند روز پیش بهتر شده بودم و کوفتگی های بدنم از بین رفته بودند و درد به حداقل رسیده بود . اما زیر چشم هایم گود رفته بود ، روی لب هایم رنگی نمانده بود و چشم های قهوه ایم رو به سیاهی می زد .

جایی که در آن بودم "قرارگاه" بود و خیلی ها در آن جا بودند ؛ بیشترشان را نمی شناختم .

در باز شد و "الهام" وارد شد . دخترکی که این چند روز از من پرستاری می کرد . لبخند زد و گفت : حالت چطوره ؟

لبخند زدم : بهترم . ساعت چنده ؟

_ چهار بعدازظهر . بیا پایین بچه ها میخوان ببیننت .

از اتاق بیرون رفتیم . از پله ها سرازیر شدیم و به سالن گردهمایی که پایین بود ، رسیدیم. صندلی هایی دور هم گذاشته بودند و تقریبا بیست نفر دور هم گرد نشسته بودند . در آن بین فقط فرهان را میشناختم و آن مردی که آن شب همراه او مرا نجات داده بودند؛ "توفان". سلام کردم و کنار الهام نشستم . سالن فضای تاریکی داشت ؛ بیشتر شبیه دالان ها و زندان های قرون وسطی بود . نگاه ها با کنجکاوی روی من نشسته بودند و من کمی معذب بودم . فرهان رو به من گفت : حالت بهتر ه؟

لبخند زدم و گونه هایم گل انداخت . گفتم : بله . ممنون .

لبخندم را با لبخند جواب داد و رو به همه گفت : ایشون شهرزاد هستند بچه ها .

کمی سرخ شدم و رو به جمع گفتم : و فکر کنم بدونید که من زن ایلیا هستم .

پچ پچی داخل جمع افتاد . فرهان اخم کرده بود . ادامه دادم : البته من هم مثل شما ازش متنفرم .

یکی از دختران جمع گفت : ما از کسی متنفر نیستیم عزیزم . من آتنا هستم . خوشبختم شهرزاد جان .

لبخند زدم و "همچنین"ای گفتم . همه ی آن ها خودشان را معرفی کردند و بعد صحبت هایشان شروع شد و من تقریباً از هیچ کدامشان سر در نمی آوردم . جلسه تمام شد و همه پراکنده شدند . فرهان به سمتم آمد . با آن موهای طلایی رنگ و چشمان دریایی و پوست سفیدش به شرقی ها نمی خورد . رو به من گفت : خب می خوای چیکار کنی ؟

_ نمی دونم . واقعاً گیجم . توی دو روز کل زندگیم بهم ریخت .

سکوت کردم و بعد چند ثانیه ادامه دادم : من.. من می خوام تو گروه شماها باشم .

سرم را بلند کردم و نگاهم را در چشمان آبی اش انداختم : می شه ؟

سری تکان داد : آره . چرا نشه . فقط قبلش باید یه سری آموزش ها ببینی ..

بعد الهام را صدا زد . الهام خودش را به ما رساند . فرهان به او گفت : شهرزاد می خواد عضو گروه بشه .کمکش می کنی ؟

الهام سر تکان داد و لبخند زد . الهام دستم را گرفت و مرا به سمت چند تن از بچه ها برد .

بچه ها مهربان بودند و خیلی زود در میان جمعشان پذیرفته شدم . قرار بود از روز چهارشنبه پروژه ی آموزش دیدن من و بچه های جدید شروع بشود . الهام مربی مان بود ؛ دختری مهربان با موهای کوتاه قهوه ای و چشمانی خاکستری .

رو به روی شب تاریک شهر پر از رمز و راز تهران ایستاده بودم . ساختمان های بلند و کوتاه میان آن همه سیاهی سر برافراشته بودند و انگار از درگاه خداوند درخواست کمک می کردند . باد میان موهایم می پیچید و آن ها را به پرواز در می آورد.کسی چه می دانست میان این همه سیاهی چه کثیفی هایی پنهان گشته بود .

+ تو هم به راز این شهر پی بردی ؟

برگشتم و پشت سرم را نگاه کردم ؛ فرهان بود و چشمان دریایی اش که در آن شب تاریک می درخشیدند .

_ بهت گفته بودم دوست ندارم فکرم رو بخونی ؟

شانه به شانه ام قرار گرفت و گفت : فکرت رو نخوندم . فقط من هم قبلاً این صحنه رو تجربه کردم .

نفس عمیقی کشیدم و نگاهم را به رو به رو برگرداندم . گفتم : درهر حال دوست ندارم که از فکرم خبر داشته باشی .

لبخند زد و گفت: می دونم .

یکی از ابروهایم را بالا بردم و نگاهش کردم : از کجا میدونی ؟

لبخندش عمیق تر شد: اون روز حس کردم ؛ اولین روزی که دیدمت .

نگاهم را به روی شهر گرداندم و زیر لب اوهومی گفتم .

+ من می رم داخل . تو هم زود بیا . یخ می زنی توی این سرما .

سری تکان دادم و به روبه رو خیره شدم . او نمی دانست کسی که وجودش یخ زده است ترسی از سرمای پاییزی ندارد .

***

کلاسی که قرار بود در آن آموزش ببینیم اتاقی ساده با دو پنجره برزگ بود که با پرده های سیاه رنگ پوشانده شده بودند و همین پرده ها اتاق را تاریک کرده بود .کلاس لامپی برای روشن کردن نداشت و مجبور بودیم با تاریکی بسازیم .

الهام : بچه ها سعی کنید خیلی تو رابطه هاتون عمیق نشید .کار ما طوریه که ممکنه فردا یکی تون بمیره یا یکیتون خیانت کنه و بره اون سمتی . پس برای محافظت از خودتون هم که شده مراقب دوست داشتن هاتون باشید که فردایی ، پس فردایی ضربه نخورید . اوکی ؟

بچه ها سری تکان دادند و الهام شروع به درس دادن کرد : خب . برای شروع می خوام یکی داوطلبانه بیاد اینجا و مبارزه کنه .کی می آد ؟

همهمه ای بین کلاس راه افتاد . الهام دوباره تکرار کرد: کی ؟

یکی از دخترها دستش را با تردید بلند کرد . الهام به او اشاره کرد که بیاید و بر روی سکوی کلاس بایستد . دخترک با قدم های لرزان روی سکو ایستاد . الهام گفت : اسمت چیه عزیزم ؟

-آتنا.

+ خب آتنا جان . فکر کن من دشمنتم . شروع کن به جنگیدن با من

و بلافاصله بعد از گفتن این حرف حالت تدافعی به خود گرفت .آتنا کمی این پا و آن پا کرد و در جایش تکانی خورد و گفت : آخه چجوری ؟ من که چیزی بلد نیستم .

الهام حالت تدافعی اش را حفظ کرد و گفت : هرچی بلدی رو کن .

_ آخه چیزی یاد ندارم .

الهام از حالت تدافعی درآمد و گفت: ببین عزیزم ، تو توی چه کاری خوب هستی ؟

آتنا کمی من و من کرد و سرانجام گفت : نقاشی .

یکی از پسرها به دنبال این حرف زیر خنده زد و گفت: کوچولو برو نقاشیت رو بکن . تو رو چه به جنگیدن آخه ؟!

آتنا سرخ شد و سرش را به زیر انداخت . الهام رو به پسر اخم تندی کرد که پسرک نیشش را بست . الهام رو به دختر گفت : خب از همون استفاده کن .

دخترک با تعجب به الهام نگریست : چی ؟آخه چجوری ؟ با نقاشی باهاتون بجنگم ؟

+ آره ! فقط روش تمرکز کن .کاری نداره .

آتنا کمی گیج به الهام نگاه کرد و چشم هایش را بست و شروع کرد به نفس های عمیق کشیدن . بعد از چند دقیقه از دست هایش نوری پراکنده می شد . انگار آتنا متوجه درخشش دست هایش شده بود که چشم هایش را باز کرد و به دست هایش خیره شد و آن ها را رو به الهام که حالا با لبخند او را نگاه می کرد ،گرفت و تکانی به دست هایش داد . از دست هایش مایعی رنگی رو به الهام جهید و الهام بدنش را تکان داد و مایعات رنگی به پرده داخل کلاس خورد و در کمال تعجب پرده آتش گرفت . پرده از بین رفت و کمی نور به داخل کلاس آمد .

کلاس در سکوت فرو رفت و این سکوت سرانجام با صدای دست زدن های الهام شکسته شد . بعد از الهام همه ی بچه ها شروع به تشویق کردن آتنا کردیم . الهام گفت : دیدی کاری نداره ؟!

و بعد رو به کلاس گفت : خب . حالا هر کدومتون روی اون چه که دارید و یاد دارید تمرکز کنید . جلسه بعد مبارزه ی تک به تک داریم .

و به دنبال این حرف از کلاس بیرون رفت . چند تن از بچه ها دور آتنا گرد آمده بودند و او را سوال پیچ می کردند که چگونه این کار را انجام داده است و آتنا با گونه های سرخ شده می گفت : تنها تمرکز کردم .

************

روی صندلی سالن غذاخوری نشسته بودم و شربتم را می خوردم . یکی از صندلی های روبه رویم به عقب کشیده شد و متعاقب آن چهره ی فرهان روبه رویم قرار گرفت . سلام کردم که با لبخند جواب سلامم را داد و حالم را پرسید

_ خوبم . چند وقته ندیدمت .کجایی ؟

+ زیاد تو قرارگاه نیستم . این جا کاری ندارم ، تو پروژه های جنگ کار می کنم . این جا نمی شه . این جا جای تازه وارد هاست .

لبخند وسیعی زدم و لیوانم را به لب هایم چسباندم : اوه .. چه بزرگ .

خندید : تو هم بزرگ می شی . صبر داشته باش . کلاس ها چطوره ؟

_ فوق العاده اس .

+ خوبه . می خواستم یه چیزی بهت بگم .

_ بگو .

+ نمی خوام نگرانت کنم ولی ایلیا دربه در دنبالت میگرده .

چشمانم پر از ترس شد که فوراً گفت : این جا جات امنه و تا وقتی آماده ی جنگ نشدی قرار نیست از این جا بیرون بری .

کمی از ترسم فرو ریخت اما ... ایلیا ... کسی نبود که بتوان از دست او در امان بود .

_ اگه ... اگه ... تونست یه راهی پیدا کنه و بیاد این جا چی ؟

لبخندی پر از اطمینان زد که دلم را قرص کرد : نگران نباش . قرارگاه از هرجایی تو این دنیا امن تره .

نفسم را به بیرون فرستادم و به جایی خیره شدم و به فکر فرو رفتم . دلم را زلزله ای از خوف و ترس فرا گرفته بود .گرمیی را روی دستم احساس کردم . به سمت فرهان برگشتم لبخندش داخل چشمانم درخشید و صدایش داخل قلبم پخش شد :

+ بیرون از این جا هم من مراقبت هستم .

*****************

آموزش ها ادامه داشت . از آن به بعد تنها مبارزه ی تن به تن داشتیم و الهام تنها نظاره گر ما بود و گاهی اوقات تذکراتی به ما می داد . در حال مبارزه بودیم که ناگهان آتشی از دستان آتنا به سمت همان پسرک شوخ که نامش شهاب بود ، جهید . شهاب خیلی زود آتش را خاموش کرد و به دنبال کسی که آتش را جهانده بو د، گشت . وقتی امتداد نگاهش به آتنا رسید ، اخم هایش درهم فرو رفت و صاف ایستاد : آخه تو رو چه به جنگ بچه ؟ برو خاله بازیتو بکن . این کارا زیادی برای تو بزرگه . النگوهات میشکنه عمو جون . ازما گفتن بود . خود دانی .

و با گفتن جمله ی آخر دندان هایش را روی هم سابید . آتنا سرش را به زیر انداخت و آرام عذرخواهی کرد اما شهاب کوتاه نمی آمد و دست از غرغر برنمی داشت : ببین دختره ی احمق با لباسم چیکار کردا ! اه .. روزمون رو به فنا داد یه جغله بچه .

الهام با صدای بلندی گفت : بچه ها همه برین و به دیوارای کلاس تکیه بدید ؛ به جز این دو نفر .

و با دستش به آتنا و شهاب اشاره کرد .

همه عقب کشیدیم . الهام گفت : خب شروع کنید به جنگیدن . هرکسی باخت از این کلاس می ر

با این حرف سر آتنا به سمت الهام چرخید . در چشمانش نگرانی و ترس می چرخید ؛ انگار از باختش اطمینان داشت . در صدایش التماس موج میزد : استاد ... تو رو خدا ..

الهام سرش را تکان داد و گفت : حرف نباشه . زود باشید شروع کنید .

آتنا با تردید گارد گرفت . شهاب هم با دیدن گارد بستن آتنا ، نگاهی به الهام انداخت و گارد بست. آتنا مثل روز اول دست هایش شروع به درخشیدن کرد و مایعات رنگی سوزان از آن ها جهید و به سمت شهاب نشانه رفت که شهاب جا خالی کرد و بعد پرده ها ی کلاس را از جایشان کند و به سوی آتنا پرت کرد و با جادو دستانش را با پرده بست و روی کمرش قرار داد . حال آتنا دیگر نمی توانست کاری انجام دهد . شهاب که خیالش راحت شده بود ، صاف ایستاد و شروع به رجز خواندن کرد : ها ؟! چی شد خانوم کوچولو ؟! مداد رنگیات تموم شدند ؟ آخی ! عمو برات بمیره. بریم برات بخریم ؟آره عمویی ؟!

گونه های آتنا برافروخت و چشم هایش شروع به درخشیدن کرد . شهاب پوزخند زد و بی اعتنا بود .اما وقتی قلم های روی میز الهام تکان خوردند و به پرواز درآمدند چشم هایش گرد شد و می خواست آن ها را دفع کند که دیر شد و به دست و پایش فرو رفتند . فریادی از درد کشید و دو زانو روی زمین افتاد . همه از بهت درآمدیم و به سمت آن دو رفتیم . الهام رو به من گفت : شهرزاد برو درمانش کن .

سری به نشانه ی اطاعت تکان دادم . پرده از دست های آتنا باز شده بود و کمی نگران به نظر می رسید . با قدم هایی لرزان به سمت شهاب آمد و گفت : ببخشید. من واقعاً نمی دونم چرا این جوری شد . معذرتـــ...

شهاب تیز نگاهش کرد و گفت : نمی خوام حرف بزنی . لطفاً خفه شو . داشتی من رو می کشتی ، بعد معذرت میخواهی ؟!

چشم های طوسی رنگ آتنا پر از اشک شد و بلند شد و از کلاس بیرون رفت . دستم را روی شانه ی شهاب گذاشتم و گفتم : دراز بکش تا بهتر بتونم زخمات رو ببینم .

دراز کشید . در هر پا و دستش یک قلم فرو رفته بود .گویی آتنا او را به صلیب کشیده بود .با کمی جادو می توانستم درمانش کنم .

قلم ها را از بدنش بیرون کشیدم و وردی قبل از آن خواندم که بی حس باشد و درد نکشد . دست هایم را با فاصله روی زخم هایش قرار دادم و گذاشتم تا زخم هایش تمیز شوند و بعد به آن ها دستور دادم گرد هم بیایند و زخم را ببندند . بعد از چند دقیقه پوستش مثل روز اول شده بود . رو به شهاب که به سقف خیره شده بود گفتم : بلند شو . تموم شد .

متعجب شد و گفت: تموم شد ؟!

بلند شد و وقتی زخم هایش را ندید زیر لب زمزمه کرد : چه زود !

با صدای الهام به عقب برگشتم : کارت حرف نداره شهرزاد جان .

با لبخند از او تشکر کردم .

+ آتنا کجا رفت ؟

_ بیرون رفت .

+ می تونی بری دنبالش و پیداش کنی ؟

_ حتماً .

و از جا برخاستم و از کلاس بیرون رفتم . تمام قرارگاه را زیر پا گذاشتم تا بالاخره پیدایش کردم . رو به استخر طبقه ی زیر زمین نشسته بود و آرام اشک می ریخت.مو های شرابی رنگش دورش پخش شده بودند . در کنارش نشستم و گفتم : خوب شده . نگران نباش .

سرش با سرعت به سمتم برگشت : چجوری ؟

لبخند زدم : با جادو .

نفس عمیقی کشید و گفت : چه خوب .

_ ولی کارت حرف نداشت .

چشم هایش دوباره غصه دار شد : نباید همچین کاری می کردم .

_ مهم اینه که الان حالش خیلی خوبه ، پس بیخودی خودت رو عذاب نده .

در ادامه ی حرفم چشمکی زدم و گفتم : بین خودمون بمونه ؛ خوب حالش رو گرفتی . تا اون باشه دخترا رو مسخره نکنه .

لبخندش تلخ بود : اگه کسی رو که دوستش داری عذابش بدی ، حتی اگه زخماش هم خوب بشه ، یه زخم روی قلبت می مونه و عذابت می ده .

به سمتش چرخیدم : دوسش داری ؟

سرش را به نشانه تایید تکان داد : آره .

_ از کی ؟

+ از روز اول که اون جوری زد تو پرم .

با صدای بلند خندیدم : آخه این دوست داشتنش کجاست دختر ؟

با چشمان اشکی و متعجب و لبخند لرزان به من نگاهی انداخت و گفت : خب چی کار کنم ؟ مگه دست خودم بود ؟

خنده ام بیشتر شد و او در سکوت نگاهم کرد . اشک های ناشی از خنده ام را پاک کردم و گفتم : خب حالا می خوای چیکار کنی؟ بهش می گی ؟

شانه اش را بالا انداخت و گفت : نمی دونم .

نفسی عمیق کشید و دوباره تکرار کرد: نمی دونم .

و آهی از ناراحتی کشید .

_ می خوای من بهش بگم ؟

چنان سرش به سمتم چرخید که ترسیدم مهره های گردنش جا به جا شود : یه وقتی این کار رو نکنیا .

_ خب چی کار کنم که بهت کمک کنم ؟

از جایش بلند شد و لباسش را تکان داد . نگاه آخر را به استخر انداخت و گفت : هیچی . و به سمت در رفت .

****ه بیرون و دیگه هم برنمی گرده .