شعر دلنوشته وقتی قلبم تو را نوشت | دلوان کاربر انجمن نودهشتیا

[Delven 20]

 

این دفتر خاطرات قلبی است که عشق را نه در واژه‌ها، بلکه در تپش‌هایش زندگی کرده است.

هر شعر، پنجره‌ای‌ست به لحظه‌ای از دوست داشتن؛
از نخستین نگاه،
تا دلتنگی،
انتظار،
امید،
و عشقی که هر روز دوباره متولد می‌شود.

اگر روزی این کتاب را ورق زدی،
بدان تمام این شعرها،
از قلبی نوشته شده‌اند
که هنوز به نام عشق می‌تپد.

Delven

 

ویرایش شده 52 دقیقه قبل توسط Delven

[Delven 20]

اولین نگاه

نمی‌دانستم
یک نگاه
می‌تواند
سرنوشت یک عمر را بنویسد.

 

تو آمدی،
و آسمان
برای اولین بار
به رنگ چشم‌هایت درآمد.

از همان لحظه،
قلبم
بی‌اجازه‌ی من
نام تو را
در تمام تپش‌هایش تکرار کرد.

و من فهمیدم،
عشق
گاهی فقط
از یک نگاه آغاز می‌شود...

 

ویرایش شده 51 دقیقه قبل توسط Delven

[Delven 20]

وقتی قلبم تو را نوشت

پیش از تو، واژه‌ها تنها کنار هم می‌نشستند؛ نه شعری می‌شد، نه ترانه‌ای.

اما از روزی که نامت در سکوت قلبم جوانه زد،

تمام حرف‌های ناتمامم راهی به سوی کاغذ پیدا کردند.

انگار قلبم، پیش از آنکه دست‌هایم قلم را بگیرند، تو را بارها و بارها نوشته بود.

تو را در طلوع هر صبح، در عطر باران، در آواز گنجشک‌ها، و در سکوت بلند شب‌ها.

اگر روزی از من بپرسند زیباترین شعری که سروده‌ای کدام است،

کتابی نشانشان نمی‌دهم؛ فقط آرام به تو نگاه می‌کنم و می‌گویم:

تمام شعرهای من، از لحظه‌ای آغاز شدند که قلبم، بی‌آنکه بداند، تو را نوشت.

 

ویرایش شده 3 ساعت قبل توسط Delven

[Delven 20]

عطر حضورت

گاهی
پیش از آنکه تو بیایی،
باد
خبر آمدنت را
برای کوچه‌ها می‌آورد.

گل‌ها
بی‌دلیل
زیباتر می‌شکفتند،
و پنجره‌ها
بی‌اختیار
رو به آفتاب باز می‌شدند.

نمی‌دانم
عطر حضورت
از کدام بهار آمده است،
که هر جا قدم می‌گذاری،
خستگیِ دنیا
آرام‌آرام
از شانه‌هایم کوچ می‌کند.

کنار تو
حتی سکوت
پر از حرف است،
و فاصله
معنای خودش را
گم می‌کند.

اگر روزی
باد
نام مرا از خاطر ببرد،
مهم نیست...

کافی‌ست
عطر حضورت
در حوالی قلبم بماند،
تا تمام فصل‌ها
دوباره
بوی زندگی بگیرند.

و من
هر صبح،
با امید دیدنت،
جهان را
از نو
دوست بدارم.

 

ویرایش شده 3 ساعت قبل توسط Delven

[Delven 20]

 

چشمان تو

می‌گویند
دریا
بی‌انتهاست،

اما من
بی‌کرانگی را
در چشمان تو دیدم.

دو پنجره
رو به آرامش،
که هر بار
نگاهم
در آن‌ها گم می‌شود،
راه بازگشت را
فراموش می‌کند.

در چشم‌های تو
صبح
زودتر از همیشه
طلوع می‌کند،
و شب
با همه‌ی ستاره‌هایش
به تماشای عشق می‌ایستد.

اگر تمام دنیا
از من بپرسد
خانه‌ات کجاست؟

نشانی هیچ شهری را
نخواهم داد؛

خواهم گفت:
خانه‌ی من،
همان جایی‌ست
که نگاه تو
بر دلم
لبخند می‌زند.

چه شگفت است
که دو چشم
می‌توانند
تمام یک زندگی را
به رؤیایی شیرین
تبدیل کنند.

و من،
هر بار
که به تو نگاه می‌کنم،
احساس می‌کنم
خدا
زیباترین شعرش را
در چشمان تو
سروده است.