در پی اویی که دیگر نیست دلنوشته ساناز | ساناز بندی کاربر انجمن نودهشتیا

[سـانـاز 2,353]

نام دلنوشته: ساناز

نام نویسنده: ساناز بندی

ژانر: تراژدی

مقدمه:

ساناز،

همه جا به دنبال تو بودم؛ در آرزو‌هایت، در اهدافت، در استعدادهایت، در جای‌‌جای زندگی‌ات.

اما تو را نیافتم؛ به گمانم تو، همان سه سال پیش، دقیقاً سه روز پیش از تولدت، مُردی.

ویرایش شده 14 مرداد توسط گیلاس

[سـانـاز 2,353]

ساناز، 

تو برای من در سه کلمه زنده‌ای؛ حسرت، پشیمانی و عقده.

ویرایش شده 26 تیر توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز، 

می‌خواستم حسرت‌هایت را زندگی کنم اما نشد. 

می‌خواستم پشیمانی‌هایت را اصلاح کنم اما نشد.

می‌خواستم عقده‌هایت را نابود کنم اما نشد.

ویرایش شده 26 تیر توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

حسرت، گلبرگ‌هایت را ریزاند.

پشیمانی، ساقه‌ات را پژمرد.

عقده، ریشه‌ات را خشکاند.

ویرایش شده 26 تیر توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

همه را می‌بینم در جاده‌ی سرنوشت خود، رو به آینده حرکت می‌کنند.

من نیز در پی تو، به سوی گذشته گام برمی‌داشتم.

اما عاقبت دانستم که دیگر «تویی» وجود ندارد؛ پس متوقف شدم.

حال نه رو به جلو، نه رو به عقب، نه اصلاً در حال قدم نهادنم.

اکنون، نشسته‌ام، در نقطه‌ای که دقیقاً به حقیقت پی بردم.

و برای همیشه در همان نقطه خواهم ماند؛ چرا که دیگر جانی برای تلاش ندارم.

ویرایش شده 26 تیر توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

اکنون که در این نقطه نشسته‌ام؛ خاطراتت را می‌بینم، می‌شنوم، می‌بویم، می‌چشم، می‌لمسم و نبودنت را سوگواری می‌کنم.

اگر روزی خسته شدم، بدان که به تو خواهم پیوست؛ شاید کسی هم بود تا برای من سوگواری کند.

ویرایش شده 26 تیر توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

همه، وجه‌ای از من را دوست دارند که «تو» بود.

اکنون که دیگر نمی‌توانم مانند تو باشم؛ در حال از دست دادن همه و تنهاتر شدنم.

ویرایش شده 26 تیر توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

خواننده با سوز می‌خوانَد:

- چو غرق خاطراتمو، غریق بی نجاتمو

- بی خواب و زابراهمو، طوفان حال من

- تاریکَم

- فردا سراغ من، بیا

- یک روز، زیبا سراغ من، بیا

- با لشگر غم می‌جنگم

- دست می‌زنم، پا می‌زنم، دل رو به دریا می‌زنم

- گاهی به پس، گاهی به پیش، گاهی هم درجا می‌زنم

و من تمامش را زندگی‌ می‌کنم.

ویرایش شده 26 تیر توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

به زخم و شکاف‌های روحت، روانت، جسمت، وصله‌هایی بسیار کوک زدم و همگی‌شان را «یاماخ» نامیدم.

و گمان بردم با وجود «یاماخ» زنده می‌مانی؛ اما رفتی و زندگی‌ام را هم با خود بردی.

ویرایش شده 26 تیر توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

ساده بودی، سادگی‌ات را به بازی گرفتند.

مظلوم بودی، مظلومیتت را به ستم گرفتند

معصوم بودی، معصومیتت را از تو گرفتند.

آن هیولاهای آدم‌نمای فاسد، تو را از تو گرفتند.

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

می‌گویند به عنوان «تو» صد باشم و باشم، یا به عنوان «من» صفر بمانم و نمانم؛ به این یقین رسیدم که من هیچم و همه چیز «این من، تو» بودی.

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

لبه‌ی پرتگاه ایستاده‌ام و برای زنده ماندن در حال جنگیدنم؛ هرچند هر که از راه می‌رسد، قصد دارد مرا از این پرتگاه به پایین هل دهد.

ویرایش شده 28 تیر توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

تو تمام شدی؛ کاش من هم جرعت پایان یافتن داشته باشم.

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

دیگر هیچ باری را به دوش نمی‌کشم؛ حتی خود را!

ویرایش شده 3 مرداد توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

همه چیز که از دست رود؛ دیگر امیدی برای دم و انگیزه‌ای برای بازدم باقی نمی‌ماند. 

برای من نیز، رفت؛ نماند.

ویرایش شده 3 مرداد توسط Yammakh

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

روزگاری این دلنوشته‌ام وصیت نامه‌ام خواهد شد؛ من جز غم، چیزی برای به میراث گذاشتن ندارم.

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

تو که رفتی اندر احوالات خوش را همراه خود بردی؛ کاش حداقل لبخندی محو روی لبانم به یادگار می‌گذاشتی. 

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

به آغوش گرمت نیازمندم؛ هرچند سهمم از تو فقط سنگ سردِ قبرِ توست. 

ویرایش شده 14 مرداد توسط گیلاس

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

این روزها بسی بسیار روانم خسته‌ است، بسی بسیار روحم خسته‌ است، بسی بسیار جسمم خسته است؛ و چیزی جز خوابِ ابدی چاره‌ام را گره‌گشایی نمی‌کند.

ویرایش شده 14 مرداد توسط گیلاس

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

این بغض همان اشک‌هاییست که هرگز برایت نگریستم؛ گویی سنگی بلعیده‌ام، نمی‌توانم قورتش دهم و در حال خفه شدن و مردنم.

ویرایش شده 14 مرداد توسط گیلاس

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

به غمِ کدام من بگریم؟

به حسرت‌های کودک درونم؟

یا...

به پشیمانی‌های پیرزن درونم؟

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

اگر دنیا پادساعتگرد می‌چرخید و زمان به عقب بازمی‌گشت چه می‌شد؟ 

به نظرت باز هم تصمیم به مرگ می‌گرفتی یا زنده می‌ماندی؟ 

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

گفتند این نیز می‌گذرد؛ آری هر بار گذشت اما هر مرتبه تاری از گیسوانم سپید شدند.

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

روزی خواهد رسید؛ به جرم کشتنت در درونم قصاص شوم. 

هرچند به گمانم هر روز در حال قصاصم.

اگر چنین نیست؛ پس چرا هر لحظه در حال خفه شدنم؟ 

ویرایش شده 14 مرداد توسط گیلاس

[سـانـاز 2,353]

ساناز،

آرامش و تعادل در من دو چیزی فانی‌اند؛ حتی زباله‌ها هم می‌توانند بَر همَش بزنند.