دلنوشته

[mAHAK N]

 

 

بال ندارم اما به سویت پر می کشم با تمام وجودم . چشم هایم تار بودند نوک قله بودم اما هیچ جا را نمی دیدم سخت ترین روز

 برای پرندگان روز اول پرواز است و آن روز برای من با وجود تو بهترین روز عمرم شد روزی که  برای همیشه یا در

خاموشی مطلق فرو می رفتم یا دنیا برایم جای پر نور تر و پر حرارت تری می شد من را با بال های زخمی و کوچکم در

آغوشت گرفتی و من گمان کردم در وسط آسمان در حال پروازم از آن روز دیگر مثل بقیه رویای پرواز کردن و بلند پروازی

را در ذهنم رشد ندادم چون آسمان من با آسمان بقیه فرق داشت آسمان من تو شده بودی .

آسمانم! اکنون یک پرنده ی بالغم و هنوز هم تو را فراموش نکردم مگر می شود پرنده خانه اش را فراموش کند ؟ چشمانم را باز

کردم و تو را در حالی که با عشق و لبخند نگاهم می کردی دیدم اولین تصویر بعد از دید واضحی که پیدا کرده بودم و من

دوباره با دنیای شفافی که تو برایم ساختی به دنیا آمدم .

 

 

وقتی یک نویسنده عاشق یک دکتر چشم پزشک می شود .....

از __ماهک __به __ آقای دکتر....