خانم شاید

اگر یه کودک ۱۰_۱۲ ساله رو ببینم بهش حقیقت رو میگم. میگم که منتظر بزرگ شدن نباشه میگم که جز فشار روحی روانی و جسمی هیچ چیزی در انتظارش نیست میگم که بزرگ میشه و می‌فهمه از ما بهترونی وجود دارند که حقشو‌ میخورن و اون می‌فهمه و نباید دم بزنه میگم میدوی و نمیرسی میگم میبینی و نمیتونی داشته باشی میگم بهش، اماده‌اش میکنم که آگاه بزرگ بشه تا از همون اول آماده بیاد توی ماراتون زندگی!

بدونه یه ماراتون عادی نیست اگر یک روز ندود‌ حذف میشه میگم پا برهنه باید بدود و از ما بهترون با کفش های کتونی....

میگم که بعضیا زیر تیغ آفتاب باید ادامه بدن و بعضیا سایه‌بان دارند.

میگم بارون بیاد سیل بیاد زلزله بیاد جنگ بشه باید ادامه بده.

میگم که وسط راه آدمایی رو میبینی که دست‌شون سوال مدیاست، میگیرنش‌ جلوش چشمت تا نتونی جلو رو ببینی.

میگم هرکس‌ هررررکس خواست باهات دوست بشه قبول نکن گولشو نخور همجنس یا جنس‌مخالف...

میگم همه سوء قصد دارن همه گشنه‌ شدن وحشی شدن بی رحممم‌ شدن.

-سری دلنوشته‌های خانم شاید